Wdychanie dymu wywołało zatrzymanie akcji serca.
Ratownicy na miejscu rozpoczęli resuscytację.
Przywrócili akcję serca po drodze.
- Jak długo trwało zatrzymanie serca? - Prawie 14 minut.
- Co to oznacza? - Za wcześnie, by ocenić.
Nie poznamy skali uszkodzeń, dopóki się nie obudzi.
Ale obudzi się?
Jego ciało dochodzi do siebie po traumatycznym przeżyciu.
Robimy, co możemy, by to wspomóc.
- To nie jest odpowiedź. - Bo jej nie znam.
Sierżant Grant, pewnie zna pani wytyczne,
które mąż zostawił tu w aktach?
Obie je znamy.
Obie więc wiemy o jego życzeniach, gdyby ten stan się przedłużał.
Nie musimy o tym rozmawiać w tej chwili,
ale jeśli musi pani powiadomić jeszcze kogoś z rodziny,
lepiej byłoby to zrobić teraz.
Christopher!
Daj spokój. Musimy o tym porozmawiać.
- Idź sobie! - Daj spokój.
- Dzięki, że przyszedłeś. - Co się stało?
Schrzaniłem wszystko. Wczoraj Marisol zabrała Chrisa i bratanka do kina.
- Kiedy jej nie było, przyszła Kim. - Przyszła tu do ciebie?
Przyprowadziłem ją tu, by jej wszystko powiedzieć.
Że to, co według niej jest między nami, nigdy nie miało miejsca.
- Dobra. I jak poszło? - Tak, jak można było się spodziewać.
Myślałem, że to koniec. Wtedy przyszła znowu... gdy Chris był z Marisol.
I wtedy to, czego nie było między wami, wydarzyło się.
Ona nie tylko wyglądała jak Shannon.
To była Shannon.
Ciężko mi to wytłumaczyć, a nawet powiedzieć na głos.
Próbowała być miła.
Wtedy weszła Marisol z Christopherem.
O rany, Eddie.
W pierwszej chwili pomyślał, że jego mama wróciła.
Ja chyba też.
Co powiedziałeś?
Ma trzynaście lat, a nie pięć. Zrozumiał wszystko.
Po wyjściu Marisol zamknął się w pokoju i od tamtej pory
ze mną nie rozmawia.
No dobra. Jestem tu. Co mogę zrobić?
To, co zawsze. Porozmawiaj z nim.
Nie wiem, jak mu to wytłumaczyć.
Nie musisz mu niczego tłumaczyć. Chcę tylko, żebyś do niego zajrzał.
- Martwię się. Nie chce wyjść. - Nie może cię nie wpuścić do pokoju.
Nie chcę wyważać drzwi. Chcę, żeby on je otworzył.
Jasne. Rozumiem. Mówię tylko...
- Marisol? - Nie ma mowy.
- Mamo. Tato. Co tu robicie? - Christopher zadzwonił.
Rozumiem, ale nie mam takich informacji.
Musi pan zadzwonić do urzędu hrabstwa. W czym mogę pomóc?
Przyszłam odwiedzić Marę Driskell.
- Jest pani z rodziny? - Tak.
Proszę się wpisać. To trzecie drzwi po prawej.
Sprawdzę to i odezwę się do pana.
Tak. Dobrze. Rozumiem.
Mara. Jak dobrze cię widzieć.
Jak się masz? Wiem, że to pewnie głupie pytanie.
Ja też nie mam się świetnie.
Denny i Karen też za tobą tęsknią.
Czy tutejsi pracownicy dobrze cię traktują?
Mam coś dla ciebie.
Gdy byłam w twoim wieku, prowadziłam pamiętnik.
Zapisywałam w nim wszystkie swoje sekrety i różne odczucia.
Zapisywanie tego sprawiało, że to wszystko nie było już tak straszne.
Pomyślałam, że tobie to też może pomóc.
Mówiłaś, że jesteśmy rodziną. Skłamałaś.
Nadal jesteśmy rodziną. To się nie zmieniło. Zawsze będziemy rodziną.
Zabierzesz mnie więc do domu?
Przepraszam. Sprawdziłam. Nie należy pani do rodziny.
Przepraszam. Może nam pani dać jeszcze kilka minut?
Nie powinno pani tu być.
- Zostaw nas! - Mara, już dobrze.
- Nie odchodź. - Niedługo się zobaczymy, dobrze?
Kocham cię, Mara.
Tu Hen.
Co? Kiedy?
Boże. Dokąd ich zabrano?
Zadzwonił o drugiej w nocy,
a wy przylecieliście tu bez zapowiedzi?
Prosił nas, byśmy nie mówili.
Myślał, że zabronisz nam przylecieć.
Co wam powiedział?
Że przyłapał cię na całowaniu jego zmarłej matki.
- A to nieprawda... - Trochę prawda.
Boże. Mogłaby być bliźniaczką Shannon.
Nawet po śmierci zamienia jego życie w chaos.
Teraz tylko ja zamieniam swoje życie w chaos. Ale to już się stało.
Przepraszam, że przeszkadzam. Kapitan jest w szpitalu.
Hej. Jak się czujesz?
Nie chcą mnie do niego wpuścić.
Znalazłam to w twojej szafce na komisariacie. Jest tu twoje ubranie.
Pewnie wolisz to od papierowego fartucha.
Jestem ci wdzięczna.
Daj znać, jakbyś czegoś jeszcze potrzebowała
Dziękuję, Elaine.
- Rozmawiałaś z dziećmi? - Z nikim nie rozmawiałam.
Athena, musimy pogadać o tym, kto mógł to zrobić.
Inspektor mówi, że pożar wybuchł w pobliżu sypialni.
- Był w domu. - Kto?
Ktokolwiek to zrobił. Musiał znać rozkład budynku, prawda?
Co? Masz na myśli kogoś konkretnego?
- Sierżant Grant, może pani wejść. - Dziękuję, pani doktor.
Nikt mi nie przychodzi do głowy, ale dam znać, gdybym sobie przypomniała.
- Na imię ma Bobby lub Robert. - Hej, Chim.
- Co się stało? - Nie jesteśmy pewni.
Zadzwonił Rogerson ze 133.
Wczoraj był pożar w domu Bobby'ego i Atheny.
Zatrzymanie akcji serca nastąpiło na miejscu pożaru.
Jak się teraz czuje?
Próbujemy się dowiedzieć. Nic nie chcą nam powiedzieć.
Chłopaki.
Strażacy. Rozumiem, że słyszeliście już?
Tak naprawdę, to niewiele. Wiemy tylko, że kapitan Nash tu jest.
Wasz kapitan żyje, ale jego stan jest krytyczny.
Trochę potrwa, zanim dowiemy się więcej.
A co z jego żoną, Atheną Grant?
Zdążył ją wynieść w bezpieczne miejsce.
Jest z nim teraz.
Jestem tu, kochanie. Mam nadzieję, że to wiesz.
Kocham cię, Bobby Nash. I przepraszam.
To moja wina.
Zaprosiłam tego człowieka do naszego domu, nie myśląc o tym,
jak to na niego wpłynie.
Ani co może ci zrobić.
Nie powiem, że tego nie rozumiem.
Rozumiem aż za dobrze.
Bo teraz przy życiu trzyma mnie tylko wściekłość.
Obiecuję ci, że to ja go dopadnę.
Nikt inny. Zrobię to dla nas.
Ostatni człowiek, który przyszedł
do naszego domu i próbował skrzywdzić naszą rodzinę, błagał, bym go zabiła.
Ale ten...
Nie będzie musiał błagać.
Dzień dobry. Przyszłam z wizytą do pacjenta. To Bobby Nash.
- Jesteś jednym z jego strażaków. - Henrietta Wilson.
Wiele osób na tym piętrze właśnie modli się za niego.
- Jest w tamtym pokoju. - Dziękuję.
- Myślałam, że jest z nim żona. - Była. Nie ma jej tam?
Nie wiem, dokąd poszła.
- Mogę w czymś pomóc? - Wystraszyła mnie pani.
Widziałam, jak pani wysiada z taksówki.
Chciałam zadzwonić, ale dzwonek chyba się roztopił.
Polly Martin. Cztery domy dalej po lewej.
- Martinowie... - Athena Grant.
Wiem. Aż trudno uwierzyć, że się nie znamy.
Mieszkamy w tym domu od 11 lat.
Nie umiem wyrazić, jak bardzo ulżyło nam na wieść,
że w sąsiedztwie mieszka sierżant policji.
Dzięki temu czuliśmy się bezpieczniej.
Przykro mi, że panią to spotkało.
- Wszyscy się wydostali? - Tak.
To dobrze. Rzeczy można zastąpić. Ale ludzi...
- Jeśli jest coś, co... - Pożyczy mi pani samochód?
- Tu Maddie Han. - Maddie, tu Athena.
- Athena? Kto to jest Polly Martin? - Pożyczyłam telefon od cywila.
Łączność w moim radiowozie nawala.
Mogłabyś znaleźć dla mnie adres?
Jasne.
Szukam adresu Amira Caseya.
- A-M-I-R C-A-S-E-Y. - Chwileczkę.
Czy ten twój Amir Casey jest pielęgniarzem?
- Tak. - Poznałam go.
Imponujący facet. Ma jakieś kłopoty?
Sądzimy, że jest w niebezpieczeństwie.
- O rany. Dobrze. - Masz adres?
Marshall Avenue 7506. W Atwater Village.
Dzięki, Maddie.
- I co? - Nie ma jej w pokoju.
Simpson mówił, że nie miała obrażeń. Wypisali ją?
Według zapisów, nie.
To bez sensu. Czemu zostawiła Bobby'ego?
I czemu nie ma tu ich dzieci? Coś jest nie tak.
To Maddie. Jeszcze jej nie powiedziałem. Hej.
Hej. Może to nic nie znaczy, ale właśnie dzwoniła do mnie Athena.
- Rozmawiałaś z nią? - Kilka minut temu.
- Gdzie ona jest? - Jest na służbie.
Nie jest na służbie.
Wczoraj w nocy spłonął dom Bobby'ego i Atheny.
- Co? - Przełączę cię na głośnomówiący.
Jestem tu z Hen.
Jesteśmy w szpitalu. Bobby jest podłączony do respiratora.
- O Boże. Wyjdzie z tego? - Jeszcze nie wiemy.
- Co się stało? - Mówią, że to podpalenie.
Podpalenie? Chyba nie po to potrzebny jej jego adres?
- Czyj adres? - Amira Caseya.
Nie znamy tego nazwiska.
To pielęgniarz, który pracował między innymi w szpitalu, w którym jesteście.
Byłam u Catherine Morris. Poznałam go na oparzeniówce.
- Oddział oparzeń? - Tak, wie co nieco na temat ognia.
- Mówił, skąd ma te blizny? - Nie i nie pytałam.
Athena dzwoniła pytając o jego adres.
- Dałaś jej ten adres? - Tak.
Dziesięć lat temu Amir Casey mieszkał w Minnesocie.
Minnesocie...
- To nie może być przypadek. - To nigdy nie jest przypadek.
Czy Athena jeszcze coś mówiła?
Że Amirowi może coś zagrażać.
Sądzę, że to Athena może być tym zagrożeniem.
Zatrzymaj się.
Sierżant Grant.
Po prostu Athena. Nie jestem na służbie.
Wybierasz się gdzieś?
Mam zlecenie w Bakersfield. Zaczynam w poniedziałek.
Nie wiem, czy ci się uda.
Nie wiem, co twoim zdaniem zrobiłem.
- Zabiłeś mojego męża. - O czym ty mówisz?
Jest na OIOM-ie. Serce nie wytrzymało.
Nawdychał się dymu, wyciągając mnie z ognia, który podłożyłeś.
- Ktoś podpalił wasz dom? - Ty podpaliłeś nasz dom.
Nie wiedziałbym, jak to zrobić.
Wystarczy paliwo, tlen, źródło zapłonu. To nie takie trudne.
Muszę ci uwierzyć na słowo.
Powinnam była się domyślić po tym, jak nagle pojawiłeś się w naszym życiu.
Ale Bobby był co do ciebie taki pewien.
Był pewien, że jesteś dobrym człowiekiem. Przegapiłam sygnały.
To nie ja wznieciłem ten pożar.
Widziałam twoją minę, gdy wychodziłeś z mojego domu.
Nienawidziłeś mojego męża. Nie za to, co straciłeś, ale za to, co on miał.
- Nie znasz mnie. - Byłam tobą.
Wszędzie ją ze sobą nosisz. Ale nie na widoku.
Nie jest dla cudzych oczu. Jest tylko dla ciebie.
Też miałam swoją Ayanę.
Wiem, jak to jest ukrywać się na widoku,
gdy ból i rozpacz są jak otwarta rana, tak głęboka,
że nie możesz jej nawet dotknąć.
Nie widzisz żadnego powodu, by żyć dalej.
Oddaj to.
Pomagam ludziom. Ratuję im życie. Ona byłaby ze mnie dumna.
Może. Ale bycie żywym hołdem dla martwej osoby to samotna egzystencja.
To cię hartuję.
- Kogo straciłaś? - Nazywał się Emmett.
Zginął podczas napadu na sklep.
Zajęło mi 30 lat, by znaleźć osobę,
która to zrobiła, która odebrała mi Emmetta.
Wtedy go zabiłaś.
Mówisz, że jesteśmy podobni.
Nie przeczę. Dostrzegam pewne podobieństwa.
Jeśli masz rację co do mnie, to ja co do ciebie też.
Znalazłaś tego okropnego człowieka, który zniszczył ci życie
i zrobiłaś to, co zrobiłby każdy.
Zabiłaś go, prawda?
- Myślałam o tym. - Tak. Ja też.
Pod tym względem też jesteśmy do siebie podobni.
Żadne z nas nie jest mordercą.
Jesteś pewien?
Tak.
Mówisz, że tego nie zrobiłeś. Pozwolę ci to udowodnić. Aresztuję cię.
- Chyba mamy problem. - Znasz ich?
Założę się, że to oni spalili twój dom.
- Kartel? - Mniej więcej.
Zgłoszę to.
- Co robisz? - To mnie szukają.
- Hej, szukacie mnie? - Idziemy.
- Nie dotykaj mnie. - Chodź.
Podejrzewamy, że sama ruszyła za nim.
Jeśli obwinia go za to, co stało się z Bobbym,
to byłoby bardzo w stylu Atheny.
Nie jest psychicznie gotowa na konfrontację.
Zadzwonię do jej kapitana i zaproponuję wysłanie radiowozu
do tego gościa, żeby zobaczyć, czy wszystko gra.
- Potrzebuję pomocy. - Jasne.
- Hej. Co się dzieje? - Dobrze, zajmę się...
911, w czym mogę pomóc?
Mówi sierżant Athena Grant. Numer odznaki 1275.
Jestem w strefie przemysłowej przy La Tuna Canyon Road.
Mamy tu porwanie w toku.
Może pani opisać podejrzanych?
Trzech Latynosów, po dwudziestce. Ofiara: czarny mężczyzna, 40 lat.
Proszę o wsparcie.
Jednostki są w drodze. Będą za około 14 minut.
Tak, są tutaj.
Uśmiechasz się... Na twoim miejscu bym się nie śmiał.
Wyobrażam sobie, co kartel z tobą zrobi.
Na pewno nie zezwolili na to wszystko.
Pieprzyć kartel. Nie pracuję dla nich. Nigdy nie pracowałem.
- Nie, ale jesteś z nimi w zmowie. - Już nie.
Teraz jestem w zmowie z rządem USA.
Współpracujący świadek, zero zarzutów.
Chronią mnie. Zawarłem dobry układ.
Zobaczymy, czy ten układ wystarczy, gdy dowiedzą się,
że spaliłeś dom kapitana straży pożarnej.
Tego, który zepchnął mnie z drogi i zostawił na pewną śmierć?
- Wiesz, że to nie tak było. - Zamordowałeś mojego wnuka.
Ty go zamordowałeś, wciągając w swoje paskudne interesy.
Ty to zrobiłeś. Ja tylko trzymałem ostrze.
Ignacio, krzesło!
Sprawdziłem cię, przyjacielu.
Najpierw chciałem odebrać ci ukochaną osobę.
- Spóźniłeś się. - Wiem.
Jesteśmy do siebie podobni.
Ty nie masz nikogo, ja też nie.
W takim razie rób, co masz robić.
Czy chcesz mnie zanudzić na śmierć?
Ignacio, nóż!
Nie zrobię ci nic więcej, niż ty zrobiłeś mojemu wnukowi.
Jeśli chcesz, pozwolę ci błagać.
Może okażę ci trochę łaski.
- Idź do diabła. - Ty pierwszy.
Idźcie. Sprawdźcie, co to było.
Idziemy. Szybko. Do wyjścia. Dalej.
- A kim, do cholery, pani jest? - Jestem żoną Bobby'ego Nasha.
Chodźcie.
Idziemy.
Amir!
Oboje z tego wyjdziemy.
Dziękuję, że mnie uratowałaś.
Nie ma za co. Źle cię oceniłam.
Nie myliłaś się we wszystkim.
- Przykro mi z powodu męża. - Dziękuję.
- Sierżant Grant! - Vargas.
Ktoś chce z panią rozmawiać.
Athena Grant.
Witaj z powrotem.
- Hej. - Najwyższa pora.
Chyba pojechaliście do Szanghaju po jedzenie.
Gdzie Denny? Dołączy do nas?
Jest w swoim pokoju. Powiedział, że nie jest głodny.
Musi być mu ciężko, co?
Wyglądało na to, że dogadują się z Marą.
Wciąż pyta, czy nic jej nie jest. Nie wiem, co mu odpowiedzieć.
Chcę go uspokoić, ale nie chcę go okłamywać.
- Po prostu nie wiemy. - Wiemy.
Nie jest z nią dobrze. Widziałam ją w domu dziecka.
Co jest, Hen? Poszłaś tam i nic nie powiedziałaś?
- I nie zabrałaś mnie ze sobą? - Wybiłabyś mi to z głowy.
Musiałam się z nią zobaczyć.
- Co u niej? - Jest wystraszona, samotna.
Wygląda na to, że znowu zamyka się w sobie.
A nie jest z inną rodziną?
Zanim tu trafiła, była z kilkoma.
Tylko dom dziecka mógł ją przyjąć.
Na jak długo?
Wiek wyjścia z systemu osiągnie za jakieś siedem lat?
Jak ta kobieta może mieć tyle władzy i wykorzystywać ją tak okrutnie?
Musi być jakiś sposób, żeby ustąpiła.
Jednego nie spróbowaliśmy.
Nie błagaliśmy.
Wyjdzie z tego?
Tak. Zatrzymają go kilka dni w szpitalu,
ale wygląda to dobrze.
Jednostka 118 powinna mieć własne skrzydło
- w szpitalu. - Tak, wiem.
Wszystko w porządku?
Myślałem, że tym razem naprawdę go stracimy.
Bobby jest ojcem, którego nigdy nie miałem.
- Twój ojciec żyje. - No właśnie.
Muszę przyznać, że jestem trochę zazdrosny.
Rzadko rozmawiam z ojcem.
A gdy byłem w 118, miałem Gerrarda, przez co nie stałem się lepszą osobą.
Gdy o tym pomyślę, kapitan Gerrard był jakby ojcem, którego miałem.
- Może obaj mamy problemy z ojcami. - Ja nie.
- Ale uważasz, że ja mam? - Mam nadzieję.
Rozmawiałeś z Christopherem?
Udawał, że śpi, gdy wszedłem.
- Nie wiesz, czy nie spał. - Ty zawsze wiedziałaś.
Zrobię ci herbaty.
Wiem, że wszystko schrzaniłem, ale on jest na mnie taki zły.
Tak. Ojcowie są ludźmi. Synowie nie zawsze dobrze przyjmują tę wiadomość.
Dzięki.
Nie mogę tego naprawić, jeśli ze mną nie rozmawia.
Nie możesz tego naprawić. Stało się. Widział cię z nią.
To wzbudziło w nim wiele emocji i potrzebuje czasu,
by to przetrawić.
Myślę, że ty też, Eddie.
Co to ma znaczyć?
Chris uważa, że to nie jest dla niego odpowiednie miejsce na ten moment.
Mówił to mój trzynastoletni syn?
Chce na jakiś czas zamieszkać z nami w Teksasie.
- Co? - Dlatego do nas zadzwonił.
Nie podsuwaliśmy mu tego. To był jego pomysł.
Nieważne, czyj był pomysł. Nie ma mowy.
- Eddie... - To dzieciak.
Nie pozwolę mu uciec, bo jest na mnie zły.
Musi mieć coś do powiedzenia.
Mam go tak po prostu puścić?
Twój syn próbuje powiedzieć, czego potrzebuje.
Nie czekaj 30 lat, by go wysłuchać. Bo będziesz tego żałował.
- Co się dzieje? - Ciągle aktualizuje oprogramowanie.
- Wi-Fi tu nie jest najlepsze. - Dopiero wyjęliśmy je z pudełka
i oprogramowanie już jest przestarzałe?
Mam podstawowe rzeczy: koszule, spodnie, piżamę.
Starczy na kilka dni.
Oddam to, czego nie chcesz.
- Jakieś postępy? - Dwa procent.
Czemu przejmujesz się komórkami?
Nie pamiętam, co tam mam. Tylko to mi zostało.
Pamiątki rodzinne, suknie do chrztu, zdjęcia. Wszystko przepadło.
Wszystko, co zostało, jest na komórkach.
I tutaj. Wciąż mamy wspomnienia. I mamy siebie.
Wiem.
A to?
Kupowaliśmy bukiety w drodze do sądu, ale zapomnieliśmy kamery.
Asystent sędziego zrobił zdjęcie moim telefonem.
- May na rozdaniu świadectw. - Masz moje zdjęcie na telefonie?
Zamknij się. Wydrukowałaś to zdjęcie na koszulkach
i kazałaś nam je nosić na rozdaniu,
żeby było wiadomo, kogo mamy uhonorować.
Macie rację. Wszystko, co najważniejsze, jest już w tym pokoju.
- Hej. - Hej.
Słyszałem, że wybierasz się w podróż.
Jesteś pewien? Bo jest lato i jest Teksas, prawda?
Wiem, że jesteś zły na tatę.
Rozumiem to. Gdy byłem w twoim wieku, moi rodzice byli do bani.
Gdybym miał niesamowitych dziadków, szybko bym się stamtąd wyniósł.
Ale z wiekiem orientujesz się,
jak skomplikowane może być życie.
Niektóre z tych rzeczy, które, jak ci się wydawało, robili celowo,
były po prostu pomyłkami.
A oni nie chcieli cię skrzywdzić.
Tylko sami zmagali się z bólem.
Myślałem, że jest prawdziwa, ale nie jest moją mamą.
To prawda, nie jest.
Dziękuję.
Masz wszystko?
Jeśli czegoś zapomniał, wyślij to nam albo my to czymś zastąpimy.
Kocham cię.
- Nawet na mnie nie spojrzysz? - Nie.
Wiem, że jesteś zły, ale posłuchaj.
Kocham cię bez względu na wszystko. Chcesz jechać do dziadków?
Dobrze... Cholernie mi z tym źle, ale kocham cię.
Pozwalam ci wyjechać, ale zawsze możesz wrócić.
Czy zmienisz zdanie za pięć minut, czy za pięć miesięcy...
Powiedz tylko słowo, a przyjadę po ciebie. Dobrze?
- Dobrze, tato. - Dobrze.
Hej.
Co tam, Denny?
Rany. Ale elegancko. Świętujemy coś?
Mamy niespodziankę.
Siedem talerzy. Buck do nas dołączy?
Ktoś inny z rodzeństwa.
- Mara? Wróciłaś. - Denny!
Opieka społeczna zaakceptowała nas jako tymczasowy dom dla niej.
Zostanie u nas przez jakiś czas,
dopóki nie przywrócimy jej do was.
Tak. Wiemy, że to tymczasowe, ale nie mogła tam dłużej zostać.
- O Boże. - To niesamowite, że to zrobiliście.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
Ale załatwili ten dom.
Co tu robisz? Jak mnie znalazłeś?
W szpitalu powiedzieli, że wyszedłeś. Twoja żona mnie tu skierowała.
Jest coś takiego w spalonym budynku...
Nawet jeśli to nie twoje, to serce i tak trochę boli.
- Przynajmniej wszyscy się wydostali. - Tak. Ale i tak mi przykro.
To był piękny dom.
To chyba właśnie mnie tak wkurzyło, kiedy tu byłem.
- Dom? - Życie. Twoje życie.
Miałeś dom, żonę, ludzi, którzy cię kochają i podziwiają.
Pamiętam, że stałem tam i myślałem, że dla ciebie to takie łatwe.
Nie zasługuję na to.
Nie będziemy rozważać, kto na co zasługuje.
O tym zadecyduje siła wyższa.
Ale zdałem sobie sprawę, że może zasłużyłeś na swoje obecne życie.
Kiedy stracisz wszystko, w tym siebie...
kiedy znajdziesz się na dnie, najłatwiej jest tam pozostać.
Ale nie zrobiłeś tego. Wydostałeś się i odbudowałeś coś lepszego.
Nie wiem, czy ci wybaczę to, co zrobiłeś tamtej nocy,
ale podziwiam cię za to, co zrobiłeś później i za to,
co będziesz robił dalej.
- Wiesz, że nie możesz odejść? - Chyba wiem.
- Chyba czy na pewno? - Na pewno.
Dobrze. No to do roboty.
Dziękuję.
- Cześć. - Cześć.
- Chris się odzywał? - Jeszcze nie.
Mama wysłała mi zdjęcia. Zabrali go nad jezioro.
- Kocha jeziora. - Po prostu potrzebuje czasu.
- Rozumiesz? - Hej. Sprawdziliście grafik?
- Nie ma żadnego p.o. kapitana. - Jak to?
- Myślałem, że to Hen. - Ja też.
- Dzień dobry, panowie. - Nie ma dziś kapitan Wilson.
- Chyba zostałam zastąpiona. - Zastąpiona? Przez kogo?
- Mamy odpowiedź. - Kapitanie.
- Wrócił. - Nie zgnieć go, Buck.
- Dopiero wyjechał z warsztatu. - Jasne. Przepraszam.
Pozwolili ci wrócić tak szybko?
Wyniki badań były dobre. Po co czekać?
Nash, co tu robisz?
Gerrard? Powinienem cię spytać o to samo.
- Jestem kapitanem jednostki 118. - Nie.
Tak. W centrali pojawiły się obawy w związku z brakiem przywództwa.
Zgodziłem się wrócić i zrobić tu porządek.
- To jakiś okropny dowcip? - Nic ci nie powiedzieli?
Czemu mieliby mu mówić? Odszedł dwa tygodnie temu.
A może zapomniałeś im powiedzieć? Zbiórka i przegląd za dziesięć minut.
PAMIĘCI RICO PRIEMA 1957-2024
Napisy: Jacek Barczyński