Często zadaje mi się pytanie, co nas odróżnia?
Co odróżnia strażaków od zwykłych obywateli?
Odpowiedź jest prosta.
My pójdziemy tam, gdzie inni nie pójdą.
Dziś uczcimy członków straży pożarnej, którzy wykazali się niezwykłą odwagą
podczas katastrofy statku Oceanus Blue w marcu.
Kapitan Henrietta Wilson.
Strażak Howard Han.
Strażak pilot Thomas Kinard.
Strażak Evan Buckley.
I strażak Edmundo Diaz.
Bez ich bezinteresownej wytrwałości,
umiejętności i pracy zespołowej straciłoby życie wiele osób.
W imieniu straży pożarnej
Los Angeles, dziękujemy wam.
Ale to jeszcze nie koniec.
Jakość pracy zespołowej, jaką tu widzimy,
odzwierciedla nie tylko oddanie każdego z was,
ale też przywództwo kapitana Roberta Nasha.
Kapitanie Nash, za wzorową pracę i przywództwo,
zarówno na służbie, jak i w cywilu,
Straż Pożarna Los Angeles chce pana
odznaczyć tym Medalem za Odwagę. Kapitanie...
Może go po prostu potrzymam?
Nie pierwszy raz ci ludzie wyciągają mnie z tarapatów.
I to różnych.
Nie wiem, czy zasługuję na medal.
Według mnie, zrobiliście to dobrze za każdym razem.
Szaleństwo, co? Myśleliśmy, że nas zwolnią,
a dostaliśmy medale.
- Ciesz się, póki możesz. - To moje motto.
Ravi, wiesz, że nie musisz zjadać wszystkiego, co tu jest?
A po co przychodzić w wolny dzień?
To on? Twój dawny kapitan?
Tak, to Gerrard.
Myślałem, że nie żyje.
Tylko w naszych sercach.
Kinard!
Myślałem, że cię przenieśli.
Pięć lat temu. Jestem na stacji w Harbor.
Słyszałem, że teraz latasz.
Dobrze wiedzieć, że nic się pan nie zmienił.
Dobrze wiedzieć, że pamiętasz szkolenia.
Podłogi tu są piękne i lśniące.
Dobrze mnie pan uczył.
Gdy widzę brud, myślę o panu.
- Dziękuję. - Gdzie twoje odznaczenie?
Czekam tylko na zwrot pieniędzy z rejsu.
O co może chodzić?
Nie mam pojęcia.
Strażak Wilson?
Chciałam pani osobiście pogratulować.
Olivia Ortiz.
Radna Ortiz.
Zgadza się.
Tak mi przykro z powodu pani straty.
Dziękuję.
Musi pani być dumna ze swojej żony bohaterki.
Jestem.
Niestety jej bohaterstwo nie objęło mojego syna.
Mamo, możemy jeszcze tortu?
To wasze dzieci?
To Denny i Mara.
Mówiono mi, że macie tylko syna.
- Mara zostanie moją siostrą. - Adoptują mnie.
Uroczo.
Dzieci to błogosławieństwo.
Cieszcie się tą chwilą.
Nie jedzcie za dużo tortu.
Twoje nazwisko też powinno tu być.
- Prosiłem, by cię uwzględnili, ale... - Ale ja nie jestem strażakiem.
O to się spierałeś z komendantem Simpsonem?
Nie spierałem się.
Próbował mnie od czegoś odwieść,
ale nie dał rady, więc ją przyjął.
- Co? - Moją rezygnację.
Nie rozumiem, dlaczego mi nie powiedziałeś.
Po prostu wycofuję się. Musiało kiedyś do tego dojść.
Nikt nie może pracować w tym zawodzie w nieskończoność.
Myślałam, że spróbujemy.
Mam dość próbowania.
Ten wieczór był wyczerpujący.
Simpson kazał nam zrobić przedstawienie,
jakbyśmy byli fokami.
Stoimy i wszyscy mają nas za bohaterów.
- Jesteś bohaterem. - Nie jestem.
Posłuchaj. Wiem, że jesteś pod dużą presją.
Rozumiem potrzebę zrobienia
sobie przerwy a może nawet porzucenia tego wszystkiego,
ale obawiam się, że nie myślisz trzeźwo.
Biorąc pod uwagę wszystko, przez co przeszedłeś...
Mówisz o tym, że wszechświat przypomniał mi
o mojej największej porażce?
- Tak, to dużo. - Uratowałeś mu życie.
To nie ma znaczenia.
Jeśli tego właśnie potrzebujesz, masz moje wsparcie.
Przepraszam, że ci nie powiedziałem wcześniej.
Nie szkodzi. Zaskoczyłeś mnie. A wiesz, co myślę o niespodziankach.
Nie jesteś odosobniona.
Simpson też był zaskoczony, gdy jego kapitan złożył rezygnację na imprezie,
która miała uhonorować jego remizę.
Prosił, żeby o tym nie mówić,
dopóki nie wymyśli, jak to rozegrać.
Muszę się od tego uwolnić.
Jesteś tego pewien?
Odejdziesz z jednostki 118?
Niczego więcej nie mogę już dać.
Już wiesz?
Co wiem?
Dlaczego wydaję ci się znajoma.
Nie wiem, o czym mówisz.
Daj spokój.
Zawsze, gdy myślisz, że nie patrzę, przyglądasz się.
Czyżby?
To cię doprowadza do szału, co?
Byłam w programie Failed System.
- Byłaś w telewizji. - W całej serii.
Program o prawnikach, którzy wyciągają
niesłusznie oskarżonych z więzienia.
Rety. Gwiazda telewizji.
Nie bardzo.
Program miał 13 odcinków.
A właściwie siedem. Tylko tyle puścili. Potem zdjęli.
Ale raz na jakiś czas ktoś patrzy na mnie tak jak ty.
Jakby mnie skądś znał.
Może więc o to chodzi.
A może po prostu lubię na ciebie patrzeć.
To czemu mnie nie pocałowałeś?
Nie wiedziałem, że chciałaś.
Nie... Nie o to chodzi.
Chodzi o coś innego.
Sądzę, że ostrożnie dopuszczasz ludzi do swojego życia.
Nie dlatego, że cię skrzywdzono. Kogo nie skrzywdzono?
Jesteś ostrożny, bo uważasz, że nikt nie poradzi sobie z tym,
co mógłbyś dać.
Najwyraźniej też się przyglądałaś.
Dostałem wiadomość o nagłym wypadku u jednego z moich pacjentów.
Panie Casey?
Przepraszam, jestem zajęty...
Nagłym wypadkiem, wiem.
To ja poprosiłam, żeby pana wezwali.
- Pani jest żoną kapitana Nasha. - Muszę z panem porozmawiać.
Okłamała pani moich współpracowników?
Nie kłamałam.
Myślę, że mój mąż ma kłopoty.
A pan być może jest jedyną osobą, która może mi pomóc go uratować.
Nie mówił pani, że chce zrezygnować?
Szczerze mówiąc, chyba w ogóle się nad tym nie zastanawiał.
Mam na myśli, że to był impuls.
Nie znam dobrze pani męża,
ale Nash nie wygląda na osobę impulsywną.
Zwykle taki nie jest.
Z drugiej strony jednak,
zwykle nie pojechałby sam w głąb pustyni,
żeby porozmawiać z kimś, kto nie chce z nim rozmawiać.
Ma pani rację.
Wiem, że to pewnie zabrzmi wariacko.
Głupia żona, która ma za dużo czasu.
Nie, nie użyłbym takich słów, by panią opisać.
Ale może nadinterpretuje pani całą sytuację?
W mojej pracy trzeba się nauczyć, jak rozumieć ludzi.
Łatwo jest dać się nabrać na to,
co mówią i jak się poruszają.
I łatwo przegapić to, co naprawdę dzieje się pod powierzchnią.
Jeśli wiesz, na zwrócić uwagę...
Jest taki moment, gdy dochodzą do wniosku,
że nie mają nic do stracenia.
Po ich twarzach przesuwa się jakby cień.
I uważa pani, że właśnie to widać na twarzy pani męża?
Bobby od lat balansuje między jednym a drugim życiem.
Tym, które ma teraz,
i tym, które zostawił za sobą.
To była delikatna równowaga.
Pana pojawienie się zaburzyło ją.
Potknął się i upadł.
Musi mu pan pomóc stanąć na nogach.
Dajcie drabinę na drugie piętro!
Wyglądasz na zagubioną.
Te papiery adopcyjne to jakiś koszmar.
Mówiłaś, że adopcja to tylko formalność.
Szykuję się na najgorsze.
To podręcznik straży pożarnej w skrócie.
- Dasz radę. - Mara tyle przeszła.
Chcę, żeby wiedziała, że znów ma rodzinę.
Przyjmij ją do rodziny tak, jak mnie przyjęłaś do tej,
a będzie dobrze.
Tylko nie zapomnij,
że Mara i Denny to nie jedyne dzieciaki, które wychowujesz.
Poczekaj.
Ravi, czemu składamy to do krawędzi?
- Takie przepisy. - Zgadza się, ale...
jeśli zostawisz tu pętlę i włożysz rękę,
będzie szybciej.
Dobrze, Ravi.
Biegiem na schody. Drugie piętro, ruszaj!
- Gotowe. - Dobra.
- Co przyrządzasz? - Nie ja. Ty.
Co...
Jesteś dziś kucharzem. Pokaż, co potrafisz.
Potrzebuję czterech jednostek ratunkowych
i czterech specjalnych.
Przeglądałem różne rzeczy i znalazłem to.
Pomyślałem o tobie. Zatrzymaj to.
Może się przydać.
Znowu pozwalasz mu gotować?
- Jest dobry. - Miał dobrego nauczyciela.
Już wychodzą.
Nie mam tu już nic więcej do roboty.
Cześć, kapitanie.
Byłeś w formie na tej zmianie.
I nie mówię tylko o gotowaniu.
- Dzięki. - Tak.
Za rzadko to mówię. Zrobiłeś ogromne postępy.
Nie jesteś już tym samym
wariatem, który zjawił się tu siedem lat temu.
To już naprawdę tak długo?
Tak.
Za kolejne siedem lat!
Tak. Idziesz do Tommy'ego?
Wiem, że nie rozmawialiśmy o nim...
A o czym tu rozmawiać?
Tommy jest dobry dla ciebie.
Skąd wiesz?
Bo nie musieliśmy o tym rozmawiać. Dobranoc, Buck.
- Kapitanie? - Tak?
Dzięki... Za wszystko.
Cała przyjemność po mojej stronie.
W czym mogę pomóc?
Szukam Eddiego Diaza.
To jest jednostka 118 straży pożarnej, tak?
Tak.
- Szukasz Eddiego? - Tak. Upiekłam ciasteczka.
Przepraszam. Kim jesteś?
- Jestem Kim. - Kim.
Właśnie się z nim minęłaś.
Cholera. Powinnam była zadzwonić.
Przekażesz mu to ode mnie?
Jasne.
Powiedz mu, że odbiorę naczynie następnym razem.
- Jasne. - Dzięki.
Remiza na żywo wygląda na większą niż w FaceTimie.
Do widzenia.
- Cześć. - Cześć. Mogę wejść?
Oczywiście.
Czemu się skradasz od tyłu?
Nie wiedziałem, kto tu będzie.
Chris jest u siebie. Właśnie zjedliśmy kolację.
Ale Marisol nie jest, prawda?
Nie. Dziwnie się zachowujesz.
Coś jest w tych ciasteczkach?
Może to dobre pytanie. Nie wiem.
Buck, co się dzieje?
Pamiętasz, jak Shannon przyniosła datek
na świąteczną zbiórkę zabawek w remizie?
To było dość zaskakujące.
Skąd ci to przyszło do głowy?
Bo to było bardziej zaskakujące.
Eddie, kto to jest Kim?
- Przyszła do remizy? - Tak.
Przyniosła wypieki i chciała się z tobą zobaczyć, Eddie.
Zachowywała się, jakby była twoją dziewczyną.
Nie jest.
Marisol jest moją dziewczyną. To tylko przyjaciółka.
Przyjaciółka, która jest sobowtórem twojej zmarłej żony?
- Tak. - O co tu chodzi?
O nic. O nic nie chodzi.
Poznałem ją, gdy byliśmy na Promenadzie.
- Byliśmy? - Ja, Marisol i Christopher.
- Świetnie. Poznali ją? - Nie.
Zobaczyłem ją. No i tak...
Wygląda jak Shannon. Więc wróciłem.
Okazało się, że jest miłą osobą.
Zaprzyjaźniliśmy się, to wszystko.
Spotykasz się z nią?
Spotkaliśmy się parę razy. Nie mamy romansu.
- Do niczego nie doszło. - Nie uprawialiście seksu.
Właśnie. Nie tego od niej oczekuję.
To czego oczekujesz?
Nie wiem.
Czy ta biedna kobieta wie,
że jest kopią twojej zmarłej żony?
Nie rozmawialiśmy o tym.
Martwię się o ciebie.
Tak. Ja też się martwię o siebie.
Dobrze. Kto chce deser?
Mam świeżo upieczone ciasteczka z czekoladą.
Od kiedy on je piecze?
Są raczej świeżo podgrzane.
Pieczenie miało miejsce w tym nowym sklepie.
Ale ja włączyłem piekarnik.
- Mogę dwa? Jedno na później? - Nie możesz.
- Bądź w kuchni za 10 minut. - Słyszałam to.
Karen ma niezwykle czuły słuch. Wszystko słyszy.
Mogę jeszcze jedno ciastko?
Oczywiście.
Świetnie, teraz wspólnie spiskują.
Są jak rodzeństwo.
To niezwykłe, jak świetnie sobie radzi.
Kluczem było chyba spotkanie z bratem.
Mam wrażenie, że w końcu nam ufa i chce być częścią naszej rodziny.
To do mnie. Przepraszam.
Kapitan wczoraj mnie zaskoczył. Wydawał się inny.
Był w dobrym nastroju.
Może nawet zbyt dobrym.
Po tym, co mówił na ceremonii.
- Jakby coś się z nim działo. - Pytałam Athenę.
Powiedziała, że nie ma czym się martwić.
- Ale? - Wydawała się zmartwiona.
- Czym? - Hen?
To była Deidre.
Nasza rozmowa adopcyjna została odwołana.
W środę nie stajemy przed sędzią.
Co się stało?
- Zmienili termin? - Nie.
Całkowicie zniknęła z wokandy.
Sędzia ma wątpliwości co do naszej petycji.
Myślałem, że to przesłuchanie to formalność.
Tak miało być.
Według Deidre, czegoś takiego jeszcze nie było.
Uważa, że ktoś musiał porozmawiać z sędzią,
ale nie wie kto.
Wiem dokładnie kto.
Nic ci nie jest?
Gdybym nie wiedziała, powiedziałabym, że to ja.
Tak. Nawet brzmisz jak ona.
Ale nie jestem nią.
Wiem.
- Zmarła? - Prawie pięć lat temu.
To twój syn?
Tak. To Christopher.
To znaczy, wiesz...
Jestem trochę zszokowana...
ale chyba już wiem, czemu trzymałeś dystans.
To nie było fair w stosunku do ciebie.
Dlatego cię tu ściągnąłem.
Musiałem ci to wyznać...
I bardzo cię przeprosić.
Wiedziałam, że to zbyt piękne, żeby było prawdziwe.
Naprawdę cię lubiłam.
Ja ciebie też.
Skąd możesz to wiedzieć?
Spędzałeś czas ze mną?
Czy z nią?
Tak myślałam.
Nie zdawałem sobie sprawy, jak bardzo za nią tęsknię.
I wtedy zobaczyłem ciebie.
- I nawet przez chwilę pomyślałem... - Że wróciła?
Tak.
Nie naprawdę... Tylko to było takie uczucie, jakby wróciła.
Nie chciałem cię zwodzić.
Ale to robiłeś.
Pewnie była miłością twojego życia.
Chyba tak.
Tak.
Ale pewnie wtedy tego nie wiedziałem.
Shannon i ja spędzaliśmy
więcej czasu osobno niż razem przez większość naszego małżeństwa.
Byłem w wojsku, a ona w domu, w Teksasie. Opiekowała się naszym synem.
Gdy wróciłem, próbowaliśmy...
Ale to było trudne.
Potem odeszła.
A potem wróciła.
A potem już jej nie było.
Wygląda na to, że mieliście niedokończone sprawy.
Tak.
Nigdy nie zdążyłem powiedzieć wszystkiego, co chciałem.
Ani usłyszeć tego, co chciałem usłyszeć.
Przepraszam. Nie jestem nią.
Do widzenia, Eddie.
- Podwieźć cię do domu? - Nie trzeba.
- Dzięki, że pan przyszedł. - Nie ma za co.
Bobby'ego jeszcze nie ma, ale niedługo powinien być.
- Ma pani piękny dom. - Dziękuję.
- Napije się pan kawy? - Chętnie. Dziękuję.
Długo tu mieszkacie?
May była mała, gdy tu zamieszkaliśmy z Michaelem,
a Harry jeszcze się nie urodził, więc prawie 20 lat.
Michael to mój pierwszy mąż.
Mieszka teraz szczęśliwie ze swoim mężem na Florydzie.
Dziękuję, że pan to robi.
Tak naprawdę, nie bardzo wiem, co robię.
Nie jestem dobry w dopingowaniu.
Bobby zwykle tego nie potrzebuje.
Prawda jest taka, że na ogół to on dopinguje.
Zastanawiam się, czy przez te lata, to nie był jego mechanizm obronny.
Gdy skupiasz się na cudzych problemach, łatwiej ignorować własne.
Dzieciaki.
- Twoje i twojego byłego, prawda? - Tak.
Pokochały Bobby'ego.
Szczęściarz z niego.
Wygląda na to, że ułożył sobie świetne życie.
Nie mogę tego zrobić.
Życzę wam wszystkiego najlepszego. Naprawdę.
Ale nie będę jego kołem ratunkowym.
Proszę zaczekać.
Amir, co tu robisz?
Naprawdę chcesz to naprawić?
Trzymajcie się więc z daleka ode mnie.
Co to było?
Co ty sobie myślałaś? Wiesz, przez co przeszedł
przeze mnie.
Proszenie go o podanie pomocnej dłoni, to chyba
- zbyt wiele. - Ze mną nie rozmawiasz,
- pomyślałam, że z nim pogadasz. - Co mam mu powiedzieć?
- Dlaczego rzuciłeś pracę? - Mówiłem ci. Jestem zmęczony
i muszę zrobić sobie przerwę.
Przestań mnie oszukiwać.
Zawsze wiedziałam, że jest jakaś część ciebie,
do której nie mogę dotrzeć.
Ten ból po stracie rodziny.
Mogłam sobie wyobrażać, jak to jest, ale nie potrafiłabym tego zrozumieć.
Mogłam tylko cię kochać w nadziei,
że to wystarczy, by cię tu zatrzymać.
- Nigdzie się nie wybieram. - Nie?
Prawie nie śpisz, rzucasz pracę.
Krążysz po ludziach, żeby się pożegnać.
Wygląda to, jakbyś porządkował swoje sprawy.
Nigdy nie zrobiłbym tego.
Kiedyś stałeś na gzymsie budynku
i chciałeś skoczyć, by dołączyć do swojej rodziny.
Athena, to było dawno temu, byłem nafaszerowany LSD.
Tak sobie wtedy powtarzałam.
I powtarzam za każdym razem, gdy ciągnie cię w mroczne strony.
Ale pamiętam tamto spojrzenie.
Znowu stoisz na gzymsie budynku.
Nie powinno mnie tu być.
Powinienem był wtedy zginąć.
Ale nie zginąłeś.
Chciałem to naprawić.
Miałem zeszyt, w którym było 148 linijek.
Gdy ratowałem komuś życie, wypełniałem jedną linijkę.
- Jedno uratowane za jedno stracone. - A co potem?
Po uratowaniu 148 osób?
Nie powinno mnie tu być.
Gdzie teraz jest ten zeszyt?
Wyrzuciłem go do śmieci w dniu naszej pierwszej randki.
I nic przez cały ten czas nie powiedziałeś?
Nie chciałem cię w to mieszać.
Za późno.
Cholera.
- Nie może pani tam wejść! - Strażak Wilson.
Nie było pani w moim kalendarzu.
Czy to oficjalna wizyta straży pożarnej Los Angeles?
W porządku. Daj nam chwilę.
Dobrze. Proszę mówić.
Naprawdę jest mi przykro z powodu pani straty.
Ale to nie daje pani prawa,
by wykorzystać tę dziewczynkę jako pionka w pani zemście na mnie.
Próbuję pomóc tej dziewczynce.
Uważa pani, że pozbawienie jej kochającej rodziny
i bezpiecznego domu to pomoc?
Ma pani o sobie wysokie mniemanie, prawda?
Co to znaczy?
Popełniła pani uzasadniony błąd, udzielając pomocy mojemu synowi.
A raczej nie udzielając jej.
Moi ludzie zbadali pani akta
i znaleźli niepokojącą prawidłowość.
O czym pani mówi?
Rok temu na zjeździe szczęścia zginął mężczyzna.
Rodzina twierdzi, że opóźniła pani jego wydobycie i zmarł na miejscu.
Musiałam dokonać wyboru.
Błędnie rozpoznane cheerleaderki...
Podejrzany incydent w bankowym skarbcu...
Kontrowersyjne zabiegi podczas akcji.
Naprawdę włożyła pani komuś ręce do wnętrza klatki piersiowej?
Zawsze robiłam, co mogłam, by ratować ludzkie życie.
Evelyn Fischer, 17 lat,
jedzie na koncert do Filharmonii.
Została potrącona i zabita przez karetkę, którą pani prowadziła.
Zupełnie nie obchodzi pani ból, którego przysparza.
Proszę nie mówić mi o bólu.
Niech pani lepiej odbierze ten telefon.
Karen?
Co się stało?
- Nie chcę iść. - Mara, będzie dobrze.
- Nie chcę iść. - Będzie dobrze.
To dla niej stresujące. Możemy przystopować?
Zaczekajcie chwilę. Rozmawiałaś z Deidre?
Tak. Nic nie może zrobić. Odebrali nam licencję.
- Nie było nawet przesłuchania. - Chodź, idziemy.
Nie dotykaj mojej siostry.
- Nie pogarszaj sprawy. - Nie mogą jej zabrać.
Proszę.
Musi być na to jakiś lepszy sposób.
- Dzieci są przerażone. - Musimy ją zabrać.
Chcę tu zostać. Mieliśmy być rodziną.
Dajcie nam chwilę. Proszę.
Nadal jesteśmy rodziną.
Nawet jeśli nie będziemy pod jednym dachem.
- Rozumiesz? - Jesteś naszą córką.
Kochamy cię.
Nigdy o tym nie zapominaj.
Chodź, Mara.
Cześć.
Co ty tu robisz?
Jesteś sam, prawda?
Tak.
Nie powiedzieliśmy sobie wszystkiego.
- Kim, co robisz? - Kto to jest Kim?
Boże, wyglądasz zupełnie jak ona.
Jak kto?
Jak Shannon.
- Może nią jestem. - Kim...
Może chcesz coś powiedzieć.
Coś, czego nie powiedziałeś wcześniej.
- Chcę to usłyszeć. - Dzięki za to, co robisz.
Byliśmy ze sobą zbyt krótko.
Spędzaliśmy więcej czasu osobno.
- Przestań, proszę. - Powiedz mi to wszystko.
- Nie mogę. - Musisz.
- Pozwól mi odejść. - Nie chcę.
Wyrzuć to z siebie.
Bo jestem tutaj.
Nie jesteś.
Zostawiłaś mnie... Shannon.
Dlaczego?
Myślałem, że mnie kochasz.
Kochałam. Kocham.
Ale niewystarczająco?
Nie na tyle, by zostać?
Christopher dostał list.
Przynajmniej jemu próbowałaś to wyjaśnić.
A ja? Gdzie mój list?
Dostałem tylko kartkę z wiadomością, że wyjechałaś.
Nie byłem idealnym mężem.
Też uciekałem, ale wróciłem.
Nie z przymusu,
ale dlatego, że nie wyobrażałem sobie życia bez...
bez ciebie.
I wiesz co?
Nadal sobie nie wyobrażam.
Ale wciąż żyję.
Ale to rozbite życie.
Ja jestem rozbity.
I nie umiem tego naprawić.
Takie jest teraz moje życie.
I takie będzie dalej.
Życie...
bez ciebie.
Miałaś tu ze mną być.
Ale nie jesteś.
I nigdy nie będziesz.
Przykro mi.
Dobrze.
Mamo?
Cześć, synu. Nie obudziłem cię?
Nie, w porządku.
Mogę ci nalać drinka?
Tylko nie mów mamie.
- Chyba nie powinienem. - Daj spokój. Świętujemy.
- Co świętujemy? - Pijemy za mojego syna, bohatera.
- Nie jestem bohaterem. - Jesteś.
Nie.
Ludzie tak mówią, ale to nieprawda.
To dlaczego ci to dali?
Ciężkie, prawda?
Nie mogę oddychać z tym na szyi.
- Tato, pomóż mi to zdjąć. - Nie, synu. Przykro mi.
Ten jest twój.
Ale zrobiłem coś dla ciebie.
Myślę, że ci się spodoba.
MÓJ SYN, BOHATER
Są tam wszyscy ludzie, których nie uratowałeś.
STRAŻAK BOHATER NIE ŻYJE
Przepraszam, że cię nie uratowałem, tato.
To ja miałem uratować ciebie, synu.
Teraz ty musisz uratować sam siebie.
Czujesz to?
Athena!
Hej! Athena!
Athena, słyszysz mnie?
No dalej, skarbie. Dalej.
Athena, słyszysz mnie?
Dalej, kochanie. Dalej.
Wracaj do mnie. No dalej.
Wracaj do mnie. Dalej.
Dalej, kochanie. Dalej, Athena.
Tak jest. Tak.
Właśnie tak. Tak.
Tak, właśnie tak. Już dobrze.
Po prostu oddychaj. Oddychaj, dobrze?
Hej, tutaj. Chodźcie. Nawdychała się dymu.
Podajcie jej tlen.
Kapitanie! Dajcie defibrylator!
Zatrzymanie akcji serca.
- Ładuj do 100. - Ładuję.
Odsunąć się.
Napisy: Jacek Barczyński