Ik vond het mooi wat Janice zei over dankbaarheid.
Dat is wat mij helpt om het vol te houden.
En ik heb zo veel redenen om dankbaar te zijn.
Ik ga door het leven met een mooie vrouw en partner...
een familie die van me houdt en een zinvolle baan.
En ik heb jullie.
Het voelt alsof ik dit niet verdien, maar het lukt steeds beter...
om de goede dingen vast te houden en het verleden en de angst los te laten.
Daar ben ik dankbaar voor.
Bedankt voor jullie komst en voor het delen.
Dat was het voor vanavond.
Tenzij iemand anders nog iets wil delen?
Ik wil graag iets delen.
Mooi.
Ik heet Amir. - Hoi, Amir.
En ik zou hier niet moeten zijn.
Maar ik ben er wel.
Tien jaar geleden...
ben ik bijna omgekomen bij een brand in een flat in Minnesota.
Soms wilde ik dat ik was omgekomen. Er zijn 148 mensen bij omgekomen.
Inclusief degene met wie ik door het leven ging.
Ze heeft het ziekenhuis niet eens gehaald.
Dus nu ben ik alleen.
En de veroorzaker van de brand kwam er ongestraft mee weg.
Ik moest een keuze maken.
Ik kon in m'n woede en wrok blijven hangen...
of andere mensen gaan helpen.
Hun pijn verzachten om de mijne te verzachten. En dat werkte.
Het ging heel lang goed, maar het leven is zo wreed.
Net als je denkt dat je op de goede weg bent, gebeurt er weer iets.
Iets kleins. Je ziet bijvoorbeeld een gezicht. En dan laait ineens...
alles waar je mee worstelde, het verlies, de ellende...
de angst, de woede...
weer op en krijgt het je opnieuw in z'n greep.
Net als een brand.
Als brandweermensen...
weten we dat als die bel klinkt, we onze plicht moeten doen.
En dan gaan we eropaf.
Maar Commandant Nash heeft die bel niet eens nodig.
Hij doet z'n plicht ook wanneer hij geen dienst heeft.
Daarom ontvang je hierbij deze onderscheiding...
als erkenning voor moed en toewijding, zowel met als zonder uniform.
Hallo en dank u wel.
Als je vertelt dat je branden blust voor je werk...
denken mensen dat je gek bent. En dat zijn we waarschijnlijk ook.
Maar wat zij niet weten, is dat je leven in dienst stellen van anderen...
een voorrecht is. Ik zal dit zeker koesteren...
maar ik heb nu al zin in morgen, want dan mag ik weer aan het werk.
Bedankt, allemaal.
Geweldige speech.
Je wordt nog eens te groot voor deze ruimte, Nash.
Hoorde u dat?
Tijd voor loonsverhoging, we willen een groter huis.
Daarom ben ik met haar getrouwd.
Tim, de hoeveelste is dat? - En daarom ga ik van haar scheiden.
Mam, mag ik naar Jody?
Vraag je me dat met je jas al aan?
Doe niet zo tegen je moeder. - Je mag gaan, maar wacht nog even.
Je jongste zoon wil je iets geven. Bobby.
Wat is dat? - Hier, pap.
Voor mij? Wat is dit?
Dit is heel bijzonder, Bobby.
Daar heb je vast hard aan gewerkt.
Hij heeft kopieën gemaakt in de bibliotheek.
Daar staat iedereen in die je gered hebt.
Bedankt, jongen.
Maak je er ook een voor mij?
Dat past op de achterkant van een servet.
Mag ik gaan? - Ik dacht dat je al weg was.
Bobby, pak dat glas even.
Weet je wat? Toe maar. Je hebt het verdiend.
Niet tegen mama zeggen.
Wat heb je gedaan?
Kom maar, schat.
Familie. Dat is het enige wat telt.
De guacamole is klaar. - Zit er citroen in?
Hoezo? - Dan wordt het niet bruin.
Daar zorgt dat zure voor. - Werkt dat echt?
Waarom mag hij de guacamole maken?
Zodat jij je kunt bezighouden met dat boomschorsgedoe.
Dat doet pijn.
Daar is hij. Mooi op tijd.
Hoi, Bobby. - Hoi, May.
Hoezo ben jij ook hier?
Ik heb jullie al zo lang niet gezien. - Ze had thuis geen eten meer.
Ga lekker zitten. - Eerst de tortilla's.
Dat denk ik ook. Wat fijn om het gezin bij elkaar te hebben.
Alsjeblieft.
Heb ik je wakker gemaakt? - Nachtelijke Google-zoekopdrachten?
Leuk stel.
Ken je ze? - Ik heb haar vermoord.
Die flatbrand?
Slachtoffer 57. Ze heeft het ziekenhuis niet gehaald, zei haar man.
Wanneer? - Gisteren.
Hij was op m'n AA-bijeenkomst.
Waar komt hij ineens vandaan? Hoe heeft hij je gevonden?
Ik bracht Catherines dochter naar haar toe in het ziekenhuis.
Hij werkt op de brandwondenafdeling. - Heeft hij toen niets gezegd?
Herkende hij je toen?
Ik denk het niet. - Wat deed hij bij je AA-bijeenkomst?
Was dat gewoon toeval? - Nee, hij was daar met een reden.
Hij wilde dat ik zag hoeveel verdriet ik hem had aangedaan.
Wat heb je tegen hem gezegd? - Niets.
Hij vertelde wat er met hem was gebeurd en wat ik hem had aangedaan.
Ik verstijfde. Toen ik weer bij zinnen kwam, was hij weg.
Misschien is het maar beter zo.
Hij heeft gezegd wat hij te zeggen had en misschien was dat genoeg.
Ik denk het niet.
Als ik aan die avond denk, denk ik altijd aan de doden.
Aan hen die het leven lieten. Maar nooit aan de overlevenden.
De nabestaanden. - Jij had je eigen verdriet.
Stap negen.
Probeer het goed te maken met deze personen.
Ik moet het goedmaken.
Ik ben geen patiënt, ik ben brandweercommandant.
Ik probeer hem te bereiken.
Ik begrijp het. Ik zal een verzoek indienen. Bedankt.
Commandant Nash, fijn om u te zien. Bent u hier voor een patiënt?
Hoi, Camila. Ik ben hier eigenlijk voor een collega van je.
Werk je op deze afdeling? - Nee, op de IC.
We plaatsen iemand over. Onze afdelingen hebben veel overlap.
Ken je Amir dan misschien? - Ja.
Ik ben dol op hem. Hadden we hem maar fulltime.
Ja, hij is geweldig, maar hij is alweer weg.
Zo gaan die dingen.
Ik had hem nog even willen spreken. Zou het uitzendbureau kunnen helpen?
Die hebben het druk. Er zijn te weinig verpleegkundigen.
Ze zijn vast boos op Amir vanwege z'n maand verlof.
Iedereen heeft toch vakantie nodig? - Dat noem ik geen vakantie.
Jacumba? Wat is daar? - Een vluchtelingenkamp.
Amir werkt daar een paar weken per jaar als vrijwilliger.
Dus daar is hij.
Je wilt het goedmaken en dat begrijp ik.
Maar dat kan toch wel even wachten?
Het is tien jaar geleden. Hij heeft lang genoeg gewacht.
Ik bel je onderweg. Ik hou van je.
Ik ook van jou.
Maar je bent niet dezelfde man als tien jaar geleden.
Dat is voor hem niet belangrijk. - Als dat voor jou maar wel zo is.
Ik hou van je.
Kom je voorraden brengen? - Ik zoek Amir Casey, een vrijwilliger.
Wie ben je? - Ik heet Bobby.
Zit je bij de politie? Zo zie je er wel uit.
Nee, ik ben brandweerman, maar ik ben nu niet in functie.
Waarom zoek je Amir? - Een persoonlijke kwestie.
Hij kwam twee uur geleden die groep brengen.
Al z'n derde trip vandaag. - Weet je wanneer hij terugkomt?
Geen idee. Iemand zei iets over een zwangere vrouw.
Hij is gaan zoeken. - Kom eens helpen.
Help mijn vrouw, alstublieft.
Waar heb je ze gevonden? - Langs de weg.
Is Amir niet bij je? - Ik heb niets van hem gehoord.
Kun je vragen of ze weeën heeft? - Mevrouw, heeft u pijn? Heeft u weeën?
Ze is duizelig en de baby schopt.
Haar polsslag is goed, maar ze is uitgedroogd.
Kunnen we een infuus aanleggen? - Niet hier.
Dan moet ze naar de kliniek. - Regel vervoer en geef haar water.
Bedankt. Alstublieft. - Dank u.
Ik ga even bij hem kijken.
Je ziet er niet al te best uit.
Het gaat goed. - Volgens mij niet.
Wat heb je hier? Mag ik even kijken? Goed.
Luis, wat heb je gedaan? Wat is er gebeurd?
Ze moest lopen. Ik ben van een rijdende pick-uptruck gesprongen.
Z'n vrouw moest lopen. Hij is van de truck gesprongen.
Lief van je, maar de wond is ontstoken. We moeten hem spoelen.
Dit is waterstofperoxide. - Nee, ik heb water nodig.
Heb je nog zo'n flesje?
Ik heb gaas en tape nodig.
Was die truck van mensensmokkelaars?
Ze spreken een bedrag af en dan wijzigen ze dat ineens.
Een toeslag? - Juist.
Het zijn kartels. Ze vragen een veelvoud van het bedrag.
Als ze niet kunnen betalen, moeten ze lopen.
Ze worden bedreigd. - Tenzij jullie ze daar weghalen.
Precies. - Die smokkelaars zijn vast dol op je.
Het kartel en de lokale bevolking mogen ons niet echt.
De laatste.
Luis, wakker blijven. We gaan uitstappen.
Als die infectie in z'n bloed komt, loopt het niet goed af.
Waar blijft het vervoer? - Nog tien minuten.
Laat ze opschieten. Hij moet uit de zon. Zij ook.
Weet je op welke weg Amir zit? - Ja, maar je moet niet alleen gaan.
Er kan niemand met je mee. - Amir is alleen.
Hij kent het gebied en hij is gek.
Ik schrijf de route wel voor je op. - Bedankt.
Het is 08.00 uur en je bent al stomdronken.
Een klein borreltje. - We gaan ervandoor. Je gaat te ver.
Ga niet naar binnen.
Verdorie, dat is al weken geleden en het was één drankje.
Toen ik zo oud was als hij, jatte ik kratten bier.
Vind je dat soms grappig?
Het is grappig. Je hebt geen gevoel voor humor.
Wat is er? - Hoi, vriend.
Bobby, pak je tas en stap in de auto.
Niet doen. - Gaan we ergens heen?
Naar tante Kitty. - Ga jij maar naar tante Kitty.
Je neemt m'n jongens niet mee. Ze zijn van mij. Mijn nalatenschap.
Pap, hou eens op.
Dat is precies het probleem. Ze mogen niet zo eindigen als jij.
Je drinkt jezelf het graf in. Pak je tas en ga in de auto zitten.
Ik wil bij papa blijven. - Doe niet zo stom.
Waarom doe je zo gemeen tegen papa? - Uitstekende vraag.
Ik weet dat je van je vader houdt... - Hij is een held.
Hou toch eens op met slijmen. - Charlie, laat dat.
Dat weet hij morgen toch niet meer. Hij is te dronken.
Toon eens wat respect. - Jij eerst, pap.
Hoe durf je? - Charlie, blijf hier.
Dat is mijn zoon. - Stop. Zeg dat je niet weg wilt.
Als wij blijven, blijft zij misschien ook.
Je zag toch wat hij net deed?
Ga met ons mee. - Pap heeft me nodig.
Laat die bandenlichter los.
Amir, ik ben het. Bobby Nash.
Nash?
Wat doe jij hier? - Ik zocht jou. Wat is er gebeurd?
Ik ben neergeschoten. - Ga zitten.
Ga zitten.
Doe dit uit.
De kogel zit er nog in.
We moeten het schoonmaken en een drukverband aanleggen.
Het kan gaan ontsteken. - Dat weet ik.
Ik ben arts, weet je nog? Maar ik kan het niet zelf.
Dat hoeft ook niet.
Dat stel dat je zocht, is aangekomen bij de hulpverleners.
Het komt wel goed met ze. Wat is er gebeurd?
Volgens mij weet je dat al. Ik was op zoek naar dat stel.
Ik doorzocht de gebouwen. Toen hoorde ik een truck stoppen.
Ik ging naar buiten en zag hoe m'n auto in de fik werd gestoken.
En daar vond jij iets van. - Zeker weten.
Ik schoot hem neer voordat hij z'n wapen kon trekken. Bijna.
Ik heb hem geraakt, maar hij kon nog wegrijden.
Leun naar voren.
Even volhouden.
Die gast die jou neerschoot, is niet ver gekomen.
Ik vond hem anderhalve kilometer hiervandaan. Hij is dood.
Meer kan ik er niet van maken. Je moet naar het ziekenhuis. Kom mee.
Ik kan het zelf wel.
Zo te zien gaan we nergens heen.
Edwin, doorzoek de auto.
Nog vers.
Wat eten we? Salisbury steak? - Vis met friet.
Daar hou je toch van? - Dat klopt.
Ik mis alleen die brownie.
Ik heb ijs. Veel lekkerder dan fruittaart.
Je bent een beste kerel. We gaan eten.
Dank je. - Mam heeft gebeld.
Ze wilde je spreken. - Heb je gezegd dat ik op m'n werk was?
Ze had de brandweer al gebeld. Die zeiden dat je ziek was.
Waarom zouden ze dat zeggen? - Ik denk dat je vandaag dienst hebt.
Verdorie.
Het is zeker geen maandag?
Dinsdag. Ik heb gezegd dat je ziek was.
Sorry, jongen. - Het geeft niet, pap.
Ze gaan eindelijk weg.
Steken ze je auto in brand of stelen ze hem allen?
Ze stelen hem.
Wat doe je hier, Nash?
Dat zei ik toch? Ik zocht jou. - Waarom?
Stap negen. Ik moet het goedmaken met je.
Kom je daarvoor helemaal naar de woestijn?
Verwacht je daar iets voor terug?
Nee. Je moet weten dat ik alles heb gehoord wat je zei.
Dank je. Ik voel me gezien.
Ik voel me altijd gezien. Vooral omdat mensen me altijd aanstaren.
Ik weet dat ik niets kan zeggen om het goed te maken...
Stop. Ik zal heel duidelijk zijn, commandant.
Ik hoef niets van je.
Jij denkt dat ik naar de meeting kwam voor een confrontatie.
Dat is niet zo. Ik wilde weten wie je was.
Ik wilde weten hoe iemand die zo veel verdriet en pijn heeft veroorzaakt...
kon doorgaan met leven.
Probleemloos, zo te zien.
Dat is niet waar.
Nee? Ik heb ook alles gehoord wat jij zei, Bobby.
Dat je zo gezegend bent.
Daarom stond ik op. Daar moest ik wel op reageren.
Dat snap ik. - Mooi. Luister goed.
Hou je excuses maar. Ik hoef ze niet.
Het betekent niets voor me.
Dertien kilometer verderop is een weg.
De kartels gebruiken hem niet. De lokale bevolking wel.
Drie kilometer verder loopt de snelweg.
Als je zo ver komt, pikt iemand je wel op.
Moet ik jou hier achterlaten? - Ik heb die man vermoord.
Je had geen keus. - Dat klopt.
Sta op, dan gaan we lopen. - Eerlijk gezegd...
denk ik niet dat dat lukt.
Het begint al te ontsteken.
Zal ik je dan helpen opstaan?
Ik weet niet wat erger is.
Hier sterven of me door jou laten redden.
Gezien de situatie is de kans best groot dat ik faal.
Probeer je me op te vrolijken?
Kom op.
Lopen.
Alarmcentrale, zeg het maar.
De keuken staat in brand.
Ik waarschuw de brandweer. Hoe heet je en waar bel je vandaan?
Ik heet Bobby Nash. Ik woon op Kent Road 112.
Zei je Nash? - Pap, word wakker.
Laat mij eens proberen.
Dat werkt meestal wel. - Phil, wat doe jij hier?
Iemand probeerde koekjes te bakken.
Sorry, pap. - Je hebt een nieuw fornuis nodig.
Plus een lik verf en een flinke schoonmaak.
Ik zal alles schoonmaken. - Reken maar.
Hier is geen brandblusser. - Dat is de schuld van z'n moeder.
Ze vond het een lelijk ding, dus hij staat buiten.
Voor een nieuwe keuken komt ze vast wel terug.
Zijn jullie klaar? - Ja, we zijn klaar.
Ik los het wel op.
Weet je wat er gebeurt als je het alarmnummer belt?
Dat slaan ze op. Hoe denk je dat dat overkomt?
Als ik ontslagen word, is het jouw schuld.
Ik kan niet eens naar je kijken. Was maar met je moeder meegegaan.
Sta op. - Ik kan niet meer.
Je moet. Volgens mij zie ik daar een weg.
Dat dacht je drie kilometer geleden ook al.
Sta op. We moeten in beweging blijven.
Jij weet ook dat met elke stap die ik zet...
de ontsteking zich verder door m'n lichaam verspreidt.
Sta op.
Kom op.
Ik zei toch dat er een weg was? Kom op. Je kunt het.
Stop.
Kom, hij stopt.
Wat doen jullie hier? - We zijn verdwaald.
Dat denk ik ook. Zijn jullie hulpverleners?
Dat is alles wat hier rondloopt. Kartels, migranten en hulpverleners.
En een paar koppige boeren zoals ik. Ze noemen me Herman.
Ik ben Bobby, dit is Amir en we zijn inderdaad hulpverleners.
Weet je wat? Ik woon hier vlakbij.
Ik heb een vaste telefoonlijn en rechtstreeks contact met de sheriff.
Als we maar uit de woestijn komen. - Goed, stap maar in.
Daar liggen flesjes water. Pak maar.
Alsjeblieft. - Enorm bedankt. Het was een lange dag.
Waar komen jullie vandaan? - Snelweg 9, bij dat oude restaurant.
Een flinke wandeling. - Sommigen moeten veel verder lopen.
Die hebben geen kogel in hun lijf. Volgens mij ben je neergeschoten.
Die ander was er slechter aan toe.
Ben jij dat met je zoon?
Nee, dat is m'n kleinzoon. Miguel.
Hij betekent alles voor me.
Z'n vader, mijn zoon, is zo'n vijf jaar geleden overleden.
Wat erg. - Drugs.
Er komt wel meer de grens over dan alleen mensen.
Wanneer hebben jullie voor het laatst gegeten?
Ze wachten ons op bij z'n huis.
Spreek je Spaans? - Ik versta het.
Waarom doe je zaken met ze, terwijl hun drugs jouw zoon hebben vermoord?
M'n zoon maakte z'n eigen keuzes. - Je kleinzoon ook.
Net als iedereen. - Stoppen.
Vriend.
Bobby, doe eens open. - Ga weg.
Toe nou. Het spijt me. Ik weet dat het per ongeluk ging.
Geef je vader een kans.
Ik wil niet dat jij ook boos op me bent.
M'n zoon, jij en ik.
Bobby, ik heb je boek gevonden. We kunnen het vast wel repareren.
Dit is heel gemakkelijk te...
Amir?
Ik haal je eruit.
Kom eruit. Hou vol.
Hou vol.
Goed, Amir.
Pap?
Pap? Pap, word wakker.
Word wakker. Pap, word wakker. Alsjeblieft. Ik heb je nodig.
Word alsjeblieft wakker. Alsjeblieft, pap. Word wakker.
Alles komt goed, commandant Nash.
We komen je helpen. Wij allemaal.
Alstublieft, commandant. - Bedankt.
Zou je niet een nachtje blijven? Laat de artsen voor je zorgen.
Die geven me vocht, ontstekingsremmers en antihistamine tegen de jeuk.
Dat kan ik ook zelf.
Artsen waren toch de ergste patiënten? - Nee, hoor. Brandweermensen.
Gelukkig ben je in orde. - Dat zei ik toch aan de telefoon?
Ik wilde het met eigen ogen zien.
Fernanda, dit is m'n vrouw Athena. Zij is wel agent.
Jij hebt hem gevonden.
Ik weet niet hoe ik je moet bedanken.
Ik was niet alleen.
De mensen die Amir heeft gered, wilden hem gaan zoeken.
Ik ging gewoon mee. - Jij wist waar we waren.
We zagen bloed in het restaurant en gokten dat je naar die weg zou gaan.
Toen we de truck eenmaal zagen, vonden we jullie al snel.
Van die truck was niet veel meer over. Ongelooflijk dat er geen doden zijn.
Nou... Herman. - Heeft de politie dat niet verteld?
Ze vonden Herman vlak nadat wij jullie vonden.
Gebroken ribben en schouder, maar hij leeft nog.
Ik heb hem niet gezien.
Hij ligt in een ziekenhuis met een beveiligde afdeling.
Politiebewaking?
Hij is bereid om het een en ander over het kartel te vertellen.
Is dat hem? - Ja.
Geef me even.
Ik dacht dat je allang weg zou zijn, naar die mooie vrouw van je.
Ik moest eerst weten hoe het met jou ging.
Je hebt het goedgemaakt. Je hebt m'n leven gered.
Ga nu maar. - Zo werkt het niet.
Je blijft toch niet langskomen totdat ik je vergeef?
Dat gaat nooit... - Ik hoef geen vergiffenis.
Daarvoor heb ik je niet opgezocht.
Ik wilde dat je wist...
dat ik die brand niet achter me heb gelaten.
Ik draag die gebeurtenis dag en nacht met me mee.
Wat ik jou en anderen heb aangedaan, kan ik nooit ongedaan maken.
Ik kan je vrouw niet terugbrengen of je pijn wegnemen.
Maar ik denk elke dag aan ze.
Ayana Casey, 34 jaar. Enig kind van Martha en Jamal Harris.
Dierbare echtgenote van Amir Casey.
De 57e persoon die omkwam door mijn schuld.
Vind je dat je deze tweede kans verdient?
Nee. Ik had die avond ook moeten sterven.
Of tijdens al m'n pogingen om m'n fout te herstellen. Maar ik ben er nog.
Ik kan het niet beter maken. Ik probeer om het niet slechter te maken.
Ik was vroeger autoverkoper.
Na die avond vond ik dat ik iets anders moest doen. Iets meer.
Als dank voor je tweede kans. - Om te doen wat ik die avond niet kon.
Ik werk alleen in het ziekenhuis om te proberen m'n vrouw te redden.
En ik vraag me af:
Wie probeer jij te redden, commandant?
Ik heb je moeder gesproken.
Ze is onderweg. Het kan even duren.
Wil je mee naar de kazerne? - Nee, dat hoeft niet.
Moet er iemand bij je blijven? - Nee.
Ik vind het heel erg, Bobby.
Vertaling: Janneke Dales