Wydajesz się niespokojna, sierżant Grant.
Pewnie tak jest.
Zwykle nie jestem osobą, która mówi o swoich problemach.
DWA MIESIĄCE WCZEŚNIEJ
Powiedz mi, co jest na rzeczy.
Tydzień temu, mój mąż...
zrobił coś.
Zarezerwował nam rejs.
Rejs?
To coś w rodzaju spóźnionego miesiąca miodowego.
Bobby jest tak podekscytowany.
Ten rejs dużo dla niego znaczy.
- Nie chciałabym mu tego popsuć. - A czemu by się to miało stać?
Ponieważ sama myśl o postawieniu stopy na łajbie
budzi we mnie dreszcze. Jestem przerażona.
Wiesz, skąd bierze się ten lęk?
Wiem, doskonale wiem.
ABC przedstawia światową premierę telewizyjną.
„Przygody Posejdona” produkcji Irwina Allena!
Podajcie mi lornetkę.
Nie wiem, nigdy czegoś takiego nie widziałem.
Boże.
Co?
Więc jesteś straumatyzowana,
bo w dzieciństwie widziałaś film w telewizji?
Bardzo dużą produkcję filmową.
Shelley Winters została nawet nominowana
do Oscarów za najlepszą aktorkę drugoplanową.
I wygrała?
Nie, niestety nie.
Nie uważasz, że może być inny powód,
przez który odczuwasz lęk na myśl
o rejsie ze swoim mężem?
Właśnie ci powiedziałam, że gość przeleciał
przez okno, które było do góry nogami.
Czego w tym nie rozumiesz?
Sierżant Grant, moja porada?
Weź więcej leków na chorobę morską i staraj się nie myśleć o Titanicu.
Posejdonie.
Na pewno nic ci nie będzie.
Kocham cię.
Ja ciebie też.
--BlueSquad-- .:StormSubs Team:.
9-1-1 s07e01 „Abandon Ships”
911, co się stało?
Musiałem się ewakuować!
Skąd pan dzwoni?
San Fernando Valley. Chyba Tarzana?
Mój samolot zaraz się rozbije!
Czy to jakaś awionetka?
Nie. F-16.
„F” jak w myśliwcach?
Tak! Jestem pilotem Gwardii Narodowej.
Byłem na ćwiczeniach i utraciłem komunikację,
później straciłem silnik,
a teraz cały myśliwiec.
Poinformowałam kontrolerów ruchu lotniczego.
Wysłałam karetkę do pilota. I wóz z drabiną.
Rozmawiałem z Gwardią Narodową.
Stracili kontakt z jednym z myśliwców.
Powiedzą nam, gdzie jest?
Niestety nie.
Nie ma tam nadajnika?
Po katapulcie pilota,
myśliwiec uznaje, że jest na wrogim terytorium i przestaje nadawać.
Powinien zacząć powoli opadać na ziemię.
To, co mi się nie podoba to to,
że „opada” i „na ziemię”.
Możesz przestać?
Oglądam „Bitwę o Midway”!
To krzesło jest obrzydliwe.
Nie chcę go tutaj. Do niczego nie pasuje!
- Pasuje do mnie. - No to dobrze. Można je wywalić.
Razem z tobą.
To są bomby...
Bobby wybrał idealny dzień do wyjazdu na miesiąc miodowy.
Nie ma szans, że ktoś to przeżył.
Dzięki Bogu. Strażacy już tu są, Abe.
Mój mąż utknął na krześle.
Co jest raczej typowe.
Pani pozwoli, że panią obejrzę.
- Dobrze. - Czy w domu jest ktoś jeszcze?
Nie, tylko my. Nigdy nie mieliśmy dzieci.
A zwierzęta jej nie lubią.
Proszę nie ruszać szyją.
Czy poruszy pan palcami od stopy?
Nie. Nóg też nie czuję.
I trochę...
trochę ciężko mi oddychać.
Dobra, zabieramy pana stąd. Buck!
Już idę. Dobra, na trzy.
Gotowy? Raz, dwa...
Co, jeśli podepniemy wrak łańcuchem do wozu
- i go odholujemy? - Nie.
Wygląda na to, że myśliwiec trzyma resztki tego domu w kupie.
Będziemy musieli przeciąć krzesło.
Nie! Nie rozcinajcie krzesła!
Tak! Proszę, rozetnijcie krzesło.
Kocha to krzesło bardziej niż mnie.
Ten jeden raz się zgadzamy.
- Proszę pani? - Tak?
Czy pójdzie pani z tym strażakiem?
W porządku.
To raczej nie paliwo.
To może być hydrazyna.
Tak czy siak, jeśli zaczniemy rozcinać to krzesło,
to martwię się o iskry.
Musimy zrobić trochę miejsca,
żeby móc go wysunąć.
Co mamy niby z tym zrobić?
Dokładnie to, co myślisz.
Atrapa bomby?
Zgadza się.
Można ją wystrzelić, żebym dostała się do pacjenta?
Żaden problem.
Najpierw musisz ją rozbroić.
Mówiłeś, że to atrapa.
I tak jest. Służy do treningów.
Ale to wciąż wybuchowe. Nie tak, że wysadzi
całą dzielnicę albo coś w tym stylu.
Tylko ten dom, gdzie się znajduje.
No i może ten obok.
Kapitan Wilson, Gwardia Narodowa wysyła ludzi.
Będą tam w ciągu godziny.
Nasz pacjent może mieć uraz kręgosłupa. Nie możemy czekać.
Nie musisz czekać.
Będzie dobrze. Pomogę ci w tym.
Dobra, Joe. Jesteśmy gotowi.
Najpierw ostrożnie wymontujcie płytę osłaniającą mechanizm.
Zaczynamy.
Płytka z mechanizmu ściągnięta. Co teraz?
Teraz przetnijcie czerwony kabel.
Najpierw jednak odłączcie biały kabel niskiego napięcia.
Gdzie Edna?
Została ewakuowana w bezpieczne miejsce.
Dobrze, może tam zostać na zawsze?
Sarkazm. Dobrze mi znany.
Kto tu jest sarkastyczny?
Wojskowy myśliwiec wbił mi się do salonu
i nie wyrwał żadnego z nas z tej rozpaczy?
Masz naprawdę mroczny humor, Abe.
Spędź trzy dekady z Edną i też taki będziesz.
Dobra, Joe. Kabel z napięciem odłączony.
To teraz przetnijcie zielony przewód.
Co...
Zielony? Mówiłeś, że czerwony.
- Tak mówiłem? - Tak.
- Powiedziałeś czerwony. - Na pewno?
Tak! Tak! Powiedziałeś czerwony!
Dobrze, dobrze...
To tnijcie czerwony.
Co jest z nim nie tak?
Właśnie zleciał z wysokości trzech kilometrów.
Możliwe, że nie myśli zbyt trzeźwo.
Hej.
Hej, Abe. Zostań ze mną.
Ludzie? Musimy to z niego ściągnąć, najlepiej teraz.
Co robimy, kapitanie?
Przetnijcie czerwony.
Jego dezorientacja dopiero się ujawnia.
Podążajmy za pierwszym instynktem.
Przetnijcie czerwony.
Ludzie! Ludzie!
Ludzie!
Najlepiej trzymać cię w tej pozycji,
dopóki nie obejrzą cię w szpitalu.
Przepraszamy za opóźnienie.
Wciąż nie naprawili tego odcinka I-10,
który zawalił się w tamtym roku.
Majorze, mogę o coś zapytać?
Podczas rozbrajania ładunku,
po odcięciu kabla z napięciem: czerwony czy zielony przewód?
Czerwony. Oczywiście.
Oczywiście.
Abe? Abe?!
Zrobicie mi przysługę? Powiedzcie jej, że umarłem.
Dzięki Bogu! To cud.
Przez chwilę było bardzo niepewnie,
ale myślę, że nic mu nie będzie.
Co? Nie.
Chodzi mi o to ohydne krzesło,
w końcu się go pozbyłam z mojego domu.
Boże...
Jakiego domu?
Mąż i żona
cudem uniknęli śmierci,
kiedy F-16 bez pilota w środku...
Myślisz, że jak do tego doszło?
- Myślę, że coś się popsuło. - Nie, mam na myśli,
jak ludzie mieszkają razem, pod tym samym dachem,
przez 30 lat, a kończą pełni niechęci i pogardy?
Raczej sam sobie odpowiedziałeś.
Nie uważasz, że coś takiego
może stać się mi i Maddie?
Nie żyjecie na ścieżce wojennej. Powinno być w porządku.
Wciąż mówiłem o nienawiści i pogardzie.
Wiem, że tak było.
To dzieje się tylko, jeśli na to pozwolisz.
Więc nie pozwól.
Wiesz co? Masz całkowitą rację.
Dobranoc, pani kapitan.
Masz jakieś plany na weekend?
Myślałem, żeby wyskoczyć na gokarty. Miejsce na pustyni,
powinno być świetnie.
Nie mogę w ten weekend. Mam ważną randkę.
Pierwszą randkę.
Myślałem, że układa ci się z Marisol?
To nie moja randka, a Christophera.
O nie.
Zaprosił Penny, dziewczynę z matematyki
na sobotę. Marisol zgodziła się, żeby być przyzwoitką.
Więc to jednak jest twoja randka.
Czemu nie zaprosisz Natalii na gokarty? Pewnie się jej spodoba.
Zerwaliśmy.
Nie wiem dlaczego uważałem, że to świetny pomysł,
aby umawiać się z doulą śmierci.
Prawdę mówiąc - prawie umarłeś.
I to było jedyne, o czym chciała rozmawiać.
Śmierć, śmierć, śmierć.
Trochę mnie to znudziło, szczerze mówiąc.
Cóż...
Witaj w świecie żywych, Buck.
Tęskniliśmy.
Co to tak pięknie pachnie?
Żeberka.
Gotujesz?
Gotowałem. Wszystko jest już przygotowane.
Co się dzieje?
- Mademoiselle? - Dziękuję.
Bardzo proszę.
Chciałem coś oświadczyć.
Ponownie?
Coś innego.
Maddie, dzisiaj ujrzałem przyszłość, której nigdy nie chcę mieć.
Parę, która jest razem od 35 lat.
Brzmi jakbyś chciał odwołać oświadczyny.
Nie chcę. Ta para,
ich dwoje, w... z tego, co zauważyłem, małym domu.
Z tego, co zauważyłeś?
Cóż, w salonie był myśliwiec F-18,
więc dom mógł wydawać się mniejszy.
Dwie osoby w tym skromnym, jednorodzinnym domu.
I Maddie, nie mogli być bardziej od siebie oddaleni.
Coś się z nimi stało.
- Wiem, odebrałam zgłoszenie. - Nie... w ich życiu.
Pozwolili sobie na wyobcowanie,
samozadowolenie, zwapnienie.
Kiedyś byli zakochani, prawda?
Można by tak pomyśleć.
Kiedy to się zmieniło?
Ja na pewno nie wiem.
Nie pozwólmy, żeby nas to spotkało.
Umowa stoi.
Dobrze.
Zastanawiałem się, jak możemy tego uniknąć.
I myślę, że powinniśmy zacząć randkować.
Czekaj, z innymi ludźmi?
Boże, nie. Razem.
Nie zwapniejmy.
Nie sądzisz, że etap randkowania za nami?
O to chodzi... to sprawi, że wszystko będzie świeże. Mówię poważnie, Maddie.
Nie chcę tylko etapu miesiąca miodowego.
Chcę całego życia jak miesiąc miodowy.
Wspominałem, że wyglądasz pięknie?
Tak. Ale niech cię to nie powstrzymuje.
Wygląda na to, że czujesz się tu jak ryba w wodzie.
Teraz radzę sobie znacznie lepiej, dziękuję.
Załóż kamizelkę ratunkową przez głowę.
Przeciągnij pasek przez pętlę z przodu kamizelki.
- Widzisz pętlę? - Tutaj.
Kamizelki nie są wymagane na szkoleniu.
Krzycz: „Człowiek za burtą!”
Zajrzałem do przewodnika po atrakcjach rejsu.
Oczywiście jest spa. Są lekcje mambo.
Jest nawet regularne spotkanie AA,
zlokalizowane naprzeciwko baru o nazwie Hidey Hole.
Wygodne rozwiązanie.
Pomyślałem, że możemy rzucić okiem
i wybrać kilka rzeczy.
Myślę, że pozwolę ci wybrać.
Nie chcę sam. Chcę zrobić to razem.
Jesteśmy razem.
Ahoj, stołowi towarzysze!
Czekaj.
- Co za niespodzianka? - O mój...
Lola i Norman Peterson.
Lola?
Ostatnim razem, gdy cię widziałam,
obnażałaś się w godzinach porannego szczytu
na znaku autostrady.
- Chyba przed jakimś banerem. - Tak.
– Zobacz mnie, Normanie.
I zobaczył.
Cóż, wszyscy zobaczyliśmy.
Zobacz mnie, Normanie! Widzisz mnie teraz?
Nie tylko jesteśmy na tym samym rejsie,
ale siedzimy przy tym samym stole.
- Więc to też jest wasz stolik? - Tak.
Czy to nie jest zaskakujące?
Zdecydowanie jest.
Wiecie co? Uratowaliście nasze małżeństwo.
Athena cię aresztowała?
Tak. Pobyt w więzieniu był najlepszym, co nam się przydarzyło.
Norman odwiedzał mnie każdego dnia.
Ile to było dni?
- Sześćdziesiąt. - Sześćdziesiąt dni?
Zostałam również ukarana grzywną.
- Przestań. Boże. - Zdecydowaliśmy,
aby nasze małżeństwo się nie zestarzało.
Tak naprawdę, to jesteśmy w 105. tygodniu...
- naszego... - 106.
...106. naszego drugiego miesiąca miodowego.
Przepraszam?
Covidu nie liczymy, bo promy nie pływały.
Żyjecie na statkach wycieczkowych?
Tak, wielu emerytów tak robi.
To naprawdę przywraca romantyzm do naszego życia.
- Ocean to pulsująca siła, kochanie. - O mój.
Hej, to Julian. Jules!
O nie, Normanie. On pracuje.
Dla nas.
Hej, Julian!
Ten facet tutaj, o mój Boże, to jest...
to najlepszy dyrektor ds. rejsów wycieczkowych w branży.
Zawsze dobrze się nami opiekuje, prawda, Lola?
Z pewnością tak.
Jak mija wam wieczór?
Bardzo dobrze, dziękuję.
Hej, jak sytuacja na Mazatlán?
Słyszałem, że ma być kiepska pogoda.
Obserwujemy ten stan. Oczekiwane jest rozpogodzenie.
Fantastycznie, bo wypożyczamy rowery.
- Powinniście do nas dołączyć. - Tak!
- Cóż, my... - Tak!
To brzmi...
wciąż pracujemy nad naszą trasą.
To było wyczerpujące.
Nie wiem. Myślę, że to urocze, jak się dogadują.
Nie lubię ich.
Ta kobieta to przestępca. 60 dni odsiadki i grzywna.
Czemu ja się w ogóle przejmuję?
Teraz musimy z nimi siedzieć przez następne dwa tygodnie.
Wiesz, nie musimy opuszczać pokoju.
Moglibyśmy się tu ukrywać przez cały czas.
Jaki jest prawdziwy powód, przez który boisz się wejść na statek?
To nie z powodu filmu.
Kocham mojego męża, doktorze.
A nasze wspólne życie jest burzliwe.
Dotyczy to wszystkiego.
Ale gdy zabierzemy chaos,
nie jestem pewna, co pozostanie.
Boisz się, że nie będziecie mieli o czym rozmawiać.
Kiedy jesteśmy tylko we dwoje,
kim jesteśmy?
O czym myślisz?
- Zamawiałeś coś? - Nie.
- Hej. - Hej.
Mam nadzieję, że nie przeszkadzamy.
W każdym razie,
spacerowaliśmy po pokładzie w świetle księżyca
i pomyśleliśmy, żeby zaprosić was na drinka.
- Tak. - To bardzo miło z waszej strony,
- ale myślę... - Chętnie.
To jest cudowne.
Świetnie, słuchajcie. Jesteśmy tutaj, w 607.
Przyjdźcie, kiedy będziecie gotowi.
W porządku.
- Dobra. - Dobra. W porządku.
- Co to było? - Co?
Mówiłaś, że ich nie lubisz.
Nie, jestem przekonana, że powiedziałam,
że im nie ufam im.
Nie, że ich nie lubisz.
W porządku. Więc ich nie lubię i nie ufam im.
Nie ma co być niegrzecznym.
Idziesz?
Codziennie?
Dokładnie.
Wieczne randkowanie nie oznacza,
​​że codziennie chodzisz na randkę.
Jak często będziecie wychodzić?
Trzy razy w tygodniu.
Zwariowałeś?
Proponowałem pięć.
Maddie i Jee uznały, że to za dużo.
I nie każda randka musi być fantazyjna i zaangażowana.
Mogą być proste. Chodzi o to, że nie chcesz
uważać swojego partnera za coś oczywistego,
żeby związek nie...
- Zwapniał. - Zwapniał?
- ...zwapniał. - Zauważyłaś
jakieś zwapnienie?
- Nie, wcale. - O czym my tu mówimy?
Twoim związku czy higienie jamy ustnej?
Pracowaliśmy nad tym do późna.
Mamy zaplanowane kolejne dwa miesiące.
- Czy to... - Arkusz kalkulacyjny.
To prawdopodobnie pomaga zachować spontaniczność.
Kpij, jeśli musisz,
ale utrzymanie zdrowego związku
jest jak utrzymanie zdrowej jamy ustnej.
Musisz być pracowity.
Szczerze, Maddie, to brzmi wyczerpująco.
Tak, wiem.
Prognozuję, że wasze randkowanie
będzie trwało około pięciu minut.
Mylisz się, kapitanie.
Randki na zawsze trwają wiecznie!
Jestem przekonany!
Albo powinienem być!
Wygląda na to, że poszło dobrze.
Tak. Chyba.
Co masz na myśli, chyba?
Szczerze, nie różniło się to od spotkania z kolegą.
Z jednym wyjątkiem, ukryte napięcie seksualne.
W każdym razie wyglądało na to, że świetnie się bawili,
a mama odebrała ją około 21:00.
Świetnie. I żadne serce nie zostało złamane.
Więc...
Twój syn ma strategię.
Tak, w grze wideo.
Poważnie?
Ona dopiero wyszła.
Dobrze, Chris.
Powinieneś już myć zęby.
Czas pożegnać się z Penny.
Penny? Kiedy rozmawiałeś z Penny?
- Tato! - Oszukujesz mnie?
- Potargam jej chudy zadek. - Nie gadaj.
Serio, stary.
To nie wszystko. Sprawdziłem jego telefon.
Rozmawia z pięcioma różnymi dziewczynami.
Więc Christopher jest graczem.
Nie wiem, po kim on to ma.
Nie po mnie. Ożeniłem się z moją pierwszą dziewczyną.
Po tym jak się z nią przespałeś.
Chodzi o to, że jestem stały w uczuciach. Tworzę gniazdo.
Może jest trochę za młody na gniazdo.
Nadal jest w gnieździe.
Czekaj. Więc, co mu powiedziałeś?
Nic. Jeszcze.
Miałem nadzieję, że ty z nim pogadasz.
Ja?
Tak.
Zawsze się przechwalasz, że jesteś tym zreformowanym graczem.
Lepiej, gdyby usłyszał to od ciebie.
Ma dopiero 13 lat, ale nie chcę, żeby...
- No wiesz. - Skończył jak ja.
- Ty tak nie skończyłeś. - Wszystko się spaliło? Czy może...
Nie wszystko.
Miłego dnia.
Pasażerowie wysiadający w Mazatlánie
proszeni są o ustawienie się w kolejce.
Wycieczka objazdowa i kolejka linowa
na jeden z najstarszych budynków z widokiem na zatokę.
Bobby, nie obrazisz się, gdy dziś zrezygnuję?
- Rezygnujesz? - Nie mam ochoty na wędrówki.
To nie wędrówka, tylko kolejka linowa.
Chyba będę miała migrenę. Lepiej się położę.
- Jasne. - Dobry.
Witajcie, podróżnicy. Gotowi poznawać kulturę?
Athena nie czuje się zbyt dobrze.
O nie. Siedzieliśmy wczoraj zbyt długo?
- To może być to. - Dziś sobie odpuścimy.
No co ty, Bobby.
To, że czuję się źle, nie znaczy, że powinieneś przegapić wycieczkę.
- Idź, idź. - Nie chcę jechać kolejką sam.
Uwielbiamy kolejkę linową. Lubimy to słowo.
Fajnie brzmi. „Kolejka linowa”.
Widzisz?
Widzimy się wieczorem.
Dobra.
- Na razie. - Do zobaczenia.
- Zdrowia. - Dzięki.
Pasażerowie pokładów 5. i 6. proszeni są o przygotowanie...
- To do nas. - Idźcie. Ja zostanę.
Nie, nie. Posiedzimy z tobą.
Nie, nie. Idźcie, bawcie się. Ja sprawdzę, co u Atheny.
Dobra. Świetnie.
- Jesteś pewien? - Tak.
- Baw się dobrze. - Wy też.
- Kolejka. - Fajnie brzmi.
Cześć. Jestem Bobby.
Moja żona unika przebywania ze mną.
I jestem alkoholikiem.
Cześć, Bobby.
Jesteś... ogierem.
Dasz radę, prawda? Clydesdale miłości.
Co tak długo?
Trochę bąbelków?
Dom Pérignon, rocznik 1998.
Później posprzątamy.
911, co się stało?
Przyślijcie pomoc. Mój chłopak chyba ma zawał.
Może pani podnieść mu nogi.
- Nie. - Umie pani wykonać reanimację?
Tak, ale nie będzie możliwa. Utknął.
Gdzie utknął?
Pomocy!
- Żyje. - To takie zawstydzające.
Nie ma się czego wstydzić. Ma chorobę serca?
- Nic o tym nie wiem. - Bierze jakieś leki?
Chyba Rogaine.
- Buck, sprawdź łazienkę. - Robi się.
Nie wiem, jak to się stało.
To znaczy wiem, robiliśmy... wiadomo co.
Potem dostał zawrotów głowy, bólu w klatce i zwiotczał.
Może nie wszędzie. Bo gdy próbuję się uwolnić, nie mogę.
Co się dzieje?
Pochwica, skutkująca uwięzieniem penisa.
- Co takiego? - Pochwica.
Mimowolne napięcie mięśni otaczających pochwę.
Czasem to reakcja na stres.
Ma wadę serca. I tabletki na potencję.
To raczej nie jest zawał, tylko ciężkie niedociśnienie
po zmieszaniu leków z Viagrą.
- Wyciągniemy go z tej gorącej wody. - A co ze mną?
Pojadę z nim do szpitala, ale proszę, nie w takim stanie.
Może podamy jej coś na rozluźnienie.
Buck. Zmiana.
- Trzymasz? - Tak.
- Jak masz na imię? - Sofia.
Cześć, jestem Eddie.
- Lubisz galaretkę? - Galaretkę? Może być.
- Ulubiony smak? - Nie wiem. Limonka?
Kiedy miewałem ataki paniki i nic nie pomagało,
grałem w „galaretkowe ciało”.
Zamknij oczy.
A teraz pomyśl o swoich stopach
i poczuj, jak zamieniają się w miękką, limonkową galaretkę.
- Czujesz to? - Tak.
Dobrze.
Niech ta galaretka sięgnie ci do łydek.
Teraz do ud, miednicy i żołądka.
Całe twoje ciało staje się miękkie i sprężyste, jak galaretka.
A teraz ta galaretka spływa ci do klatki piersiowej, rąk i głowy.
Jesteś jedną wielką galaretką.
- Trzymam go. - Pomogło.
- Jest galaretka? - Będzie jej mnóstwo.
Nigdy nie widziałem, by ktoś tak świetnie zniechęcał kobietę.
To dar.
To moja wina. Zbyt naciskałam.
- Pani? - Powiedziałam, że popadamy w rutynę.
- I że... - Wapniejecie.
- Tego słowa raczej nie użyłam. - Miała pani dobre intencje.
- A on prawie zmarł. - Przynajmniej wiem, że nic na siłę.
Pod wieloma względami.
Twój tata mówi, że miałeś wczoraj randkę.
Tak, z Penny.
Penny. Ładne imię. Lubisz ją?
- Jest miła. - Fajnie.
Twój tata wspomniał, że lubisz też inne dziewczyny.
- Lubię mieć więcej swobody. - Jasne, rozumiem.
Nie ma nic złego w tym, że lubisz więcej niż jedną dziewczynę.
Ale mniej w porządku może być dawanie do zrozumienia jednej z nich,
że jest wyjątkowa.
To trochę jakby kłamstwo.
Nie. Wszystkie są wyjątkowe.
Dobra. Rozumiem.
Chodzi o to,
że kiedy mówisz dziewczynie, że jest wyjątkowa,
myśli, że jest tą jedyną.
A kiedy dowie się, że mówiłeś to samo innym,
​​nie będzie czuć się już taka wyjątkowa.
A ty zyskujesz reputację niezbyt miłego faceta,
a przecież chcesz, żeby uważały cię za fajnego?
A ma to znaczenie?
Co masz na myśli?
Koniec końców i tak odchodzą.
Dlaczego tak twierdzisz?
Moja mama odeszła.
Chris, twoja mama zmarła.
Ale wcześniej nas zostawiła.
Mimo, że ją kochaliśmy.
Nie pamiętam już jej głosu.
- Dzień dobry. - Dobry.
Jak migrena?
Migrena.
- Ani śladu. - Dobrze.
- Wyszłaś, nie budząc mnie. - Nie ma za co.
Nie. Wymknęłaś się.
Nieprawda.
Co za ironia. Jesteśmy razem na rejsie,
a jednak mijamy się, jak przepływające statki.
Unikasz mnie.
Hej! Norman.
Dobry.
Cześć. Miło was widzieć.
Jak wycieczka?
Świetnie. Mnóstwo lokalnego kolorytu.
Poszliśmy do świątyni, w której składano ofiary.
- Gdzie Lola? - Odpoczywa.
Słońce ja wczoraj mocno spaliło,
więc raczej za szybko jej nie zobaczymy.
Ojej. Skąd masz te zadrapania?
Wypożyczyliśmy rowery i upadłem.
Na szyję?
Było tam mnóstwo meksykańskich krzewów.
Idę po pączka z moim imieniem, zanim ktoś inny go weźmie.
- Do zobaczenia później. - Dobra.
- Robi się ciekawie. - Nie obchodzi mnie to.
Przyszedłem pogadać, a ty go zawołałaś.
Byłam przyjacielska.
Wykorzystujesz ich, aby mnie unikać. Dlaczego?
- Nie robię tego. - Próbowałaś mnie im wcisnąć.
Nie próbowałam nic wciskać.
Próbowałaś.
Cokolwiek to było, nie była to migrena.
Nigdy nie miałaś migreny,
która trwała trzy dni.
Jeśli nie chciałaś płynąć ze mną w ten rejs,
mogłaś po prostu odmówić.
Oczywiście, że chciałam tu z tobą być.
Oczywiście, że tak.
Przepraszam, jeśli sprawiłam, że poczułeś inaczej.
Dobrze.
Nie chciałem cię naciskać do wyboru aktywności.
W porządku.
- Zapomnimy o tym. - Stworzyłem listę.
Jest lista?
Lista możliwości.
- Co? - Może najpierw coś prostego:
pójdziemy się położyć przy basenie.
- Na to mogę się zgodzić. - Naprawdę?
- Absolutnie. Zróbmy to teraz. - Dobrze.
Idź rozgrzać dwa leżaki.
Pójdę się przebrać w strój kąpielowy,
przyjdę do ciebie za 10 minut.
Dobrze.
10 minut.
- W porządku. - Odpoczynek przy basenie.
W porządku.
Przepraszam.
Słyszałam, że kobieta z tego pokoju źle się czuje.
Chciałam do niej zajrzeć.
- Pani Peterson? Nie ma jej. - Nie?
Nie. Nie musiałam nawet ścielić łóżka.
Nikt w nim nie spał.
To krew?
Wygląda jakby komuś przytrafił się wypadek w łazience.
To pani nie niepokoi?
Nie. Widuję podobne rzeczy podczas pracy.
Jasne, upadł na kaktus.
To były ślady paznokci.
Pokojówka powiedziała, że łóżko było nietknięte.
Nie wiem, gdzie on był wczoraj w nocy,
ale wiem gdzie jej nie było.
I nadal jej nie ma.
Co, według ciebie, się stało?
Myślę, że zabił swoją żonę.
106 tygodni z tą samą osobą?
To musi skończyć się morderstwem.
Myślisz, że zrobił to na pokładzie?
Nie, nie.
Nie wydaje mi się.
Wszędzie tutaj są kamery.
Co więc z krwią?
Może należeć do niego.
„Nie zachęcaj jej”.
Wyszli na Mazatlánie, ale myślę, że nigdy nie weszła z powrotem.
Wspomniał o jakiejś
- świątyni ofiarnej. - Ath... Athena.
- Powiedziałaś „świątynia namiotów”? - Nie... „ofiarna”.
- Świąty... niech to. Świątynia. - Możemy... Jasne, jasne.
Rozłączmy się.
Co, do diabła, robisz?
Powiedziałaś 10 minut. Minęło 40.
Bobby, nie zwracałeś uwagi?
Norman Peterson zamordował swoją żonę.
Nie, nie zrobił tego i myślę, że ty znowu zaczynasz.
Wymyślasz wymówki, żeby mnie unikać.
Bobby, w śmierci tej biednej kobiety nie chodzi o ciebie.
Choć, gdybyś wczoraj z nimi poszedł,
mogłaby wciąż żyć.
Nie chcę psuć ci jedynej zabawy
na naszym rejsie poślubnym, ale nie było morderstwa.
Teraz podważasz moje instynkty?
Nie, detektywie, podważam twoją poczytalność.
- Daj spokój, chodźmy. - Gdzie idziemy?
Udowodnić, że jedno z nas myli się.
- Przepraszam. - Dzień dobry.
Pamięta pan parę, która z nami siedziała,
kiedy ostatnio obsługiwał pan nasz stolik?
Oczywiście. Normana i Lolę Peterson.
Razem z moją żoną jesteśmy lekko zaniepokojeni,
bo wiemy, że pani Peterson wyszła na Mazatlánie,
ale nie jesteśmy pewni, czy wróciła na statek.
To niepokojące.
Nigdy wcześniej nie straciliśmy pasażera.
Rejestr mówi, że oboje wrócili o 18.40 na statek.
Tu jest.
Niebieski Bufet.
- Teraz? - Właśnie użyła swojego znaczka
do kupna dwóch soków energetycznych.
No dobrze.
Proszę bardzo.
Oboje mają się dobrze.
No dobrze.
Nie musisz się tak tym cieszyć.
Chciałabyś porozmawiać o tym, co naprawdę umarło na tym statku?
Według mnie to nasze małżeństwo.
Bo wolisz wierzyć, że ten piękny, uroczy,
bezbronny mężczyzna popełniłby przestępstwo
- zamiast cieszyć się pięknym... - Bobby.
... rejsem z okazji podróży poślubnej.
Albo zamordował swoją żonę.
Hej, kolego. Jak tam zadanie?
Prawie skończone.
Posłuchaj, przeglądałem niektóre rzeczy
i natknąłem się na coś, co należy do ciebie.
To list od twojej mamy.
Napisała go, gdy byłeś bardzo mały.
Myślę, że chciałaby, żebyś go dostał.
Co jest na kolację?
Pasuje ci pizza?
Zawsze.
Drogi Christopherze,
na pewno zastanawiasz się, gdzie jestem.
Albo i nie.
Jesteś taki młody, może już dostosowałeś się
do świata beze mnie.
Zarówno liczę na to, jak i się tego boję.
Jesteś pięknym, niesamowitym chłopcem.
Chcę, żeby twoje życie było piękne, wolne i pełne radości.
Nie jestem pewna, czy ze mną to możliwe.
Możesz mnie nienawidzić za odejście.
Zrozumiem, jeśli nigdy mi nie wybaczysz.
Ale, proszę, wiedz to, że cię kocham, skarbie.
Nawet, jeśli na odległość.
Chris. Jakie chcesz mieć dodatki na pizzę?
To, co zwykle.
Jasne, kolego.
Bardzo mi przykro, że się spóźniłam.
Możemy jakoś zawiadomić restaurację
i przesunąć naszą rezerwację...
Zrezygnowałem z niej.
Ale myślałam, że czwartki miały być naszym wieczorem z randką.
Źle zrozumiałam arkusz?
Zapomnij o nim,
zapomnij o wszystkim, o czym ostatnio mówiłem.
Czyli już nie randkujemy?
Po prostu myślę, że byłby to błąd.
Rozumiem.
Mamy jeszcze ślub do zaplanowania.
Sądzę, że jeśli ze mną zrywasz,
to jest to dobre pocieszenie.
Coś jeszcze stało się na wezwaniu?
Tak.
Dzięki temu zrozumiałem, że nie ma sensu niczego wymuszać.
Jeśli zrobimy wszystko prawidłowo,
nie ma niebezpieczeństwa zwapnienia.
Tak długo, jak będziemy...
...zrelaksowani.
Synoptycy ostrzegają przed burzą tropikalną,
która od południa się wzmacnia.
Dobra. Zawiadom straż przybrzeżną,
że zawracamy do Los Angeles,
wkrótce powiadomię innych.
Dobrze.
Mogę załatwić policjantów, którzy zaaresztują go po zadokowaniu.
Nie śpieszmy się. Myślę, że najpierw musisz z nim porozmawiać.
Hej.
Co się dzieje?
Panie Peterson, sierżant Grant
zgłosiła do mnie pewne obawy.
Pozwoliłam jej zadać panu parę pytań.
Na żadne z nich nie musi pan odpowiadać.
Oczywiście, że odpowiem.
Zacznijmy od tego: gdzie jest Lola?
- Odpoczywa. - Nie ma jej w waszej kajucie, Norman.
Wiemy, że nie wróciła z Mazatlánu.
Wiemy, że twoja kochanka używa jej identyfikatora.
Nie, nie, to nieprawda.
Znaczy, to prawda, ta kobieta z niego korzysta,
ale nie jest moją kochanką.
Boże, nigdy bym nie zdradził Loli.
Kim więc jest?
Jedną z nich.
Porwali Lolę.
- Kto? - Nie wiem.
Zeszliśmy ze statku na Mazatlánie, jak zawsze.
Wypożyczyliśmy rowery, tak, jak wam mówiliśmy.
Kupiliśmy lody i pojechaliśmy do ulubionego miejsca,
czekali tam na nas.
To był jakiegoś rodzaju gang.
Znali nasze imiona.
Bez końca wymagali, abym dał im swojego dongla.
- Słucham? - To takie urządzenie,
które podłącza się do komputera. Przechowuje dane.
Często używa się go do przechowywania Bitcoina.
Tylko, że go nie mam i nie mam żadnych Bitcoinów,
z radością im o tym powiedziałem.
Wytłumaczyłem im to, ale mi nie uwierzyli.
Porwali Lolę.
Nie masz pojęcia, za kogo was wzięli?
Myślę, że ja wiem.
Krążą plotki o parze emerytów,
stałych pasażerów,
którzy wykorzystują rejsy
do międzynarodowego przemytu.
Chwila, mówisz mi,
że ci ludzie uważają mnie i Lolę
za międzynarodowych przemytników wartych miliony?
Cóż, pasujecie do profilu.
Jestem byłym pracownikiem pralni chemicznej z Encino.
Co teraz zrobimy? Nie żartuję.
Powiedzieli mi, że jeśli nie przekażę
dongla przy następnym dokowaniu,
zabiją moją żonę.
Wiedzą, że z wami rozmawiam, prawda?
Już ją mogli zabić.
Nie sądzę.
Jeśli mówisz nam prawdę,
to masz coś, czego chcą.
Spróbuj znaleźć tę kobietę.
Używa znaczka jego żony.
- Aresztujcie ją. - Tak, kapitanie.
Musicie mi pomóc.
Jesteś policjantką. Kiedy dotrzemy do Puerto Vallarta,
powiesz im, jasne?
Norman, nie jedziemy do Puerto Vallarta.
Kapitan musiała zawrócić statek. Wracamy do L.A.
Nadciąga burza.
Myślę, że ona już nadeszła.
Nie ruszajcie się!
Na ziemię! Leżeć!
Zachowajcie spokój, a nikt nie ucierpi.
facebook.com/BlueSquadSeries facebook.com/StormSubsTeam