‎เธอมาทำอะไรที่นี่
‎คงไม่คิดว่าจะหนีฉันได้ตลอดไปใช่ไหม
‎แล้วจะทำไม หักแขนฉันด้วยเหรอ
‎เธอปล่อยให้มันเกิดขึ้นเอง
‎เธอไม่ตอบโต้ด้วยซ้ำ ‎เธอแค่กลับบ้านไปร้องไห้ซุกอกแม่
‎แต่แม่เธอไม่ได้อยู่ที่นี่
‎อย่าห่วง ฉันไม่หักแขนเธอหรอก
‎เธอสมควรโดนมากกว่านั้นเยอะ
‎ร็อบบี้ มิเกล
‎ดูสิว่าตอนนี้พวกเขาเป็นยังไง ‎เป็นความผิดของเธอคนเดียว
‎- เป็นความผิดเธอคนเดียว ‎- มิเกล
‎เธอเริ่มเรื่องนี้
‎ก็มาจบมันกัน
‎เร็วเข้า พ่อคนเฉื่อย!
‎ขยับขาเหยาะแหยะนั่นเร็ว
‎เอาเลย ดิแอซ
‎โอเค หยุดก่อน รอแป๊บ
‎รู้สึกถึงความร้อนในร่างกายนะ ‎ดูดีนี่ โอเค ต่ออีกสิบรอบ
‎ลุยเลย ดิแอซ เดินไป
‎ใกล้ถึงแล้ว มาเลย!
‎- โอเค อาจารย์ ผมคิดว่าผมเอาอยู่แล้วล่ะ ‎- งั้นเหรอ คิดผิดคิดใหม่ซะ
‎ดูดีนี่
‎ดูแจ่มจริงๆ
‎เอาละนะ
‎รออะไรอยู่เล่า ไปต่อสิ
‎แบบนั้นแหละ!
‎แล้ว "จอห์นนี่ ลอว์เรนซ์ คาราเต้" ล่ะครับ
‎ไม่ก็ "สไตรค์ ฮาร์ด คาราเต้"
‎ไม่เอาน่า อาจารย์ ผมพยายามช่วย ‎คิดชื่อสำนักใหม่ของเราอยู่นะ
‎ข้อความเฟซบุ๊กนี่ใช้เวลานานแค่ไหนกว่าจะส่งถึง
‎- อาลีอยู่ที่โคโลราโด ก็คงสักพักเนอะ ‎- มันส่งถึงทันที
‎แล้ว "ออล อเมริกัน คาราเต้" ล่ะ
‎ยังไม่ดีพอ
‎เราต้องการชื่อที่บอกให้ทุกคนรู้ว่า ‎เราเป็นสำนักที่เก๋าที่สุดในวัลเลย์
‎ครับ แย่เนอะที่คอบร้า ไคเป็นชื่อที่เก๋าสุดๆ
‎ถ้าเราใช้ชื่อนั้นต่อล่ะ
‎แต่เราสะกดคอบร้าด้วยตัว "เค" ‎พวกเขาเรียกเราว่า "เคเคเค" ก็ได้
‎แบบ "คูคลักซ์แคลน" เหรอ
‎นั่นสิ อาจไม่ใช่ความคิดที่ดีเท่าไร
‎ช่างเถอะ เดี๋ยวเราก็คิดออกเอง ‎ก่อนอื่นเราต้องการนักเรียน
‎วันนี้ผมกลับไปโรงเรียนวันแรก ‎ผมไปหาเด็กใหม่ๆ ให้ได้
‎แต่ว่าเราจะฝึกกันที่ไหนล่ะครับ
‎ให้ฉันห่วงเรื่องนั้นเอง
‎- อรุณสวัสดิ์จ้ะ ลูกรัก ‎- ทำไมไม่นั่งลงล่ะ
‎พ่อชงชาที่เอากลับมาจากโอกินาวะด้วยนะ
‎พ่อแม่ทำตัวแปลกๆ เกิดอะไรขึ้นคะ
‎พ่อกับแม่คุยกันแล้ว ‎เรื่องที่ว่าจะรับมือกับคอบร้า ไคยังไง
‎เหรอคะ
‎แม่ขอโทษที่โกรธลูกเรื่องที่ฝึกให้เด็กคนอื่นนะ
‎แม่ไม่รู้เลยว่าลูกกำลังเจอกับอะไร
‎พ่อกับแม่พยายามจัดการมันแล้ว แต่…
‎เพราะเรื่องอันธพาลพวกนั้น ‎ทำให้ลูกต้องลำบากที่โรงเรียน
‎เราเลยอยากให้แน่ใจว่าลูกจะปกป้องตัวเองได้
‎พ่อกับแม่จะพูดอะไรคะ
‎พ่อเขาจะเปิดมิยากิโดอีกครั้ง
‎และแม่ก็เห็นด้วยเต็มร้อย
‎ลูกจะว่ายังไง
‎- พร้อมจะกลับไปลุยกันต่อไหม ‎- ไม่ค่ะ
‎แซม
‎แซม เดี๋ยวก่อน
‎เกิดอะไรขึ้น
‎หนูจะไม่ฝึกคาราเต้อีกแล้ว โอเคนะคะ
‎เมื่อกี้มันอะไรกัน
‎เกิดบางอย่างขึ้นกับลูกค่ะ ‎ฉันไม่คิดว่าลูกนอนหลับสนิทนัก
‎ผมไม่เห็นรู้เรื่องเลย
‎ผมมัวแต่ยุ่งกับทุกอย่างที่เกิดขึ้น
‎จนพักหลังๆ ไม่ค่อยได้ใช้เวลากับลูกเลย
‎งั้นวันนี้คุณอาจอยากโดดงานนะคะ
‎รู้ไหม ให้แซมโดดเรียนก็ได้
‎ฉันดูแลร้านตัวแทนจำหน่ายเอง ‎ส่วนคุณก็ไปร่ายเวทมนตร์มิยากิเถอะค่ะ
‎- เขาอยู่นั่นไง ‎- ไม่มีทาง
‎ใช่เลย!
‎(ขอต้อนรับกลับมานะ มิเกล)
‎เฮ้ ดีใจที่ได้เห็นนายอีกนะ
‎เขากลับมาแล้ว
‎เก่งมาก มิเกล!
‎นายอสรพิษ!
‎- เป็นไงบ้าง ‎- ขอต้อนรับกลับมา เพื่อน
‎รู้สึกดีที่ได้กลับมา
‎- หมอให้ขาไบโอนิกอะไรแบบนั้นมาหรือเปล่า ‎- เปล่า ก็ขามนุษย์เก่าๆ น่าเบื่อคู่เดิม
‎เหรอ แล้วมันใช้ได้ไหม ‎นายต้องป้องกันตำแหน่งนะ
‎แต่ต้องผ่านฉันไปให้ได้ก่อน ‎เพื่อน คอบร้า ไคกำลังปังเลย
‎ที่จริงฉันตั้งใจจะมาคุยกับนายเรื่องนี้แหละ
‎- ไว้คุยตอนพักเที่ยงแล้วกัน ‎- ได้เลย
‎- เป็นไงบ้าง มิเกล ‎- ไง
‎เฮ้ เจ้าหนูหวนคืนสนาม ขอต้อนรับกลับมา
‎หวังว่าฉันจะกลับสู่ดินแดน ‎แห่งคนเดินเหินสะดวกอย่างมีชัยเหมือนกัน
‎- ไหงนายใส่เฝือกล่ะ ‎- กระดูกเรเดียสส่วนต้นหักน่ะ
‎มันเหม็น
‎ฉันใส่เปลือกมะนาวลงไปกลบกลิ่นแล้ว
‎คำเชิญให้เธอเซ็นชื่อยังอยู่นะจ๊ะ
‎ขอผ่านย่ะ
‎อย่างน้อยตอนนายเป็นหนามยอกนมฉัน ‎นายก็กำลังจะทำให้ฉันได้เอวิชาวิทย์
‎แต่ตอนนี้แค่เรื่องนั้นก็ทำยังไม่ได้เพราะนายพิการ
‎แล้วไปทำอีท่าไหนถึงแขนหัก
‎เรามีเรื่องต้องอัปเดตกันเพียบเลย
‎ที่นี่พร้อมใช้งาน
‎มีห้องล็อกเกอร์ทางนั้น ‎ติดกันเป็นห้องซาวน่าแล้วก็ห้องอาบน้ำส่วนตัว
‎ชอบน้ำผลไม้ไหม
‎น้ำส้มนี่อร่อยที่สุดที่เคยกินเลย
‎บาร์ผลไม้ภายใน ลูกค้าคุณได้แย่งกันใช้บริการแน่
‎มีสองสามคนมาด้อมๆ มองๆ ที่นี่ ‎แต่คุณดูเหมือนคนที่รู้เวลาเจอข้อเสนอดีๆ
‎- มาเริ่มทำเอกสารกันเลยไหม ‎- จะเสียเวลาไปทำไม ผมเอาที่นี่แหละ
‎ยังไงก็ต้องทำสัญญาอยู่ดี ‎แล้วผมก็ต้องเช็กเครดิตคุณด้วย
‎ผมว่าไม่ต้องดีกว่า
‎ทำไมเราไม่ข้ามเรื่องไร้สาระนั่น ‎แล้วจับมือทำข้อตกลงกันเลย
‎แบบแมนๆ
‎คุณบอกว่านี่เป็นที่ที่สี่ที่ไปดูมาวันนี้เหรอ
‎ใช่ พยายามจัดการให้ลงงบอยู่นะ
‎ที่นี่ถูกเหมือนขี้แล้วล่ะ
‎ต้องหั่นราคาลงสองร้อยเพราะมันมีแร่ใยหิน
‎พวกนั้นคิดว่าเอาออกหมดแล้ว
‎รู้ไหม ทาสีสองสามครั้ง ลงแรงนิดหน่อย ‎ก็น่าจะทำให้ที่นี่ใช้ได้แล้ว
‎- แล้วเราพูดถึงค่าเช่าเท่าไรกัน ‎- สามพัน
‎สามพันเหรอ
‎พูดจริงเหรอ ที่นี่โคตรห่วยเลยนะ
‎บาร์ผลไม้อยู่ไหน ห้องซาวน่าล่ะ
‎มีตู้กดน้ำในห้องโถง ‎แต่คนไร้บ้านบางคนเข้าไปขี้ในนั้น
‎ผมขับรถถ่อมาถึงนี่ ‎เพราะคิดว่าน่าจะจ่ายค่าเช่าที่นี่ไหว
‎นี่แอลเอนะ เพื่อน
‎นายอยากได้หลังคากับผนังสี่ด้าน
‎มันก็ต้องแพงหน่อย
‎ที่คุณจะบอกคือที่นี่ฟรีใช่ไหม
‎- ครับ ‎- แบบฟรีล้วนๆ ไม่มีสัญญาผูกมัดใช่ไหม
‎ครับ มันฟรี
‎งั้นผมฝึกคาราเต้ที่นี่ได้ใช่ไหม
‎ตั้งแต่ถังขยะนั่นไปถึงต้นไม้โน่นเลยนะ
‎คุณจะทำอะไรก็ได้ นี่สวนสาธารณะ ‎ผมกลับไปหาครอบครัวได้หรือยัง
‎ครับ ขอบคุณ
‎แบบนี้ก็ไม่เลวเลยว่าไหม
‎ก็คงดีกว่าโรงเรียนมั้งคะ
‎มีบางอย่างในความเงียบ
‎เสียงของน้ำ
‎มันเหมือนจะช่วยได้เสมอเลย
‎พ่อคิดว่าวันนี้พ่อกับลูกอาจต้องการมันน่ะ
‎เราถึงมาที่นี่เหรอคะ
‎พ่อคิดด้วยว่าเราอาจจับมื้อค่ำกลับไปได้
‎- ขึ้นสนิมนิดหน่อยนะคะ ‎- ใช่ พ่อก็ด้วย
‎เคล็ดลับการตกปลาที่นี่ ‎คือหย่อนสายเบ็ดลงในน้ำลึก
‎ให้มันอยู่นอกเรือ
‎มันขึ้นอยู่กับการเหวี่ยงล้วนๆ
‎โอเค เบี่ยงไหล่ไปข้างหลัง ‎งอข้อศอก แล้วก็เหวี่ยงไปเลย
‎แบบนั้นแหละ
‎จำครั้งสุดท้ายที่เรามาที่นี่ด้วยกันได้ไหม
‎เรามากับคุณมิยากิ
‎เขาจับปลาตัวใหญ่มาก ‎จนแม่กลัวที่จะเอามาทำมื้อค่ำเลย
‎จำได้ว่าเราลงเอยด้วยการสั่งพิซซ่ามากินแทน
‎วันนั้นเราสอนลูกให้รู้จักการทรงตัวบนหัวเรือ
‎แต่ไม่จำเป็นเลย เพราะไม่ว่ายังไง ‎เราก็ทำให้ลูกตกเรือไม่ได้
‎อยากลองดูอีกครั้งไหม ‎เพื่อระลึกความหลัง ลูกจะว่าไง
‎นึกแล้วเชียว
‎เรื่องอะไร
‎พ่อพาหนูมาที่นี่เพราะเรื่องนี้ใช่ไหม ‎เพื่อหลอกให้หนูฝึกคาราเต้
‎อะไรนะ เปล่านะ นี่ไม่เกี่ยวกับเรื่องนั้นเลย
‎- พ่อแค่อยากให้เราใช้เวลาด้วยกัน ‎- หนูบอกพ่อแล้ว หนูเลิกเล่นคาราเต้แล้ว
‎ขอล่ะ ช่วยบอกให้พ่อ ‎เข้าใจด้วยเถอะ พ่ออยากช่วยนะ
‎ไม่สำคัญหรอกค่ะ พ่อช่วยไม่ได้
‎พ่อช่วยไม่ได้ถ้าลูกไม่บอกว่าเกิดอะไรขึ้น
‎บอกพ่อมาตามตรงเถอะ แซม
‎หนูกลัวจนตัวแข็งไง
‎หนูมองเพื่อนๆ ถูกทำร้าย
‎หนูมองเดเมทรีถูกหักแขน ‎แต่กลับทำอะไรไม่ได้เลย
‎แล้วตอนนี้หนูก็มีอาการสติแตก ‎หนูไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะป้องกันตัวได้อีกไหม
‎พ่อเสียใจด้วยจริงๆ แซม
‎แค่พาหนูกลับบ้านเถอะค่ะ
‎ได้แล้ว
‎ซวยแล้ว
‎นึกว่าฉันจะตบถาดนายร่วงเหรอ
‎ไม่เอาน่า ฉันเป็นคนดีกว่านั้น
‎อยากให้ช่วยอะไรอีกไหม ‎อยากให้เซ็นเฝือกเหรอ ไม่ต้องขอก็ได้
‎มันมาแล้ว
‎- ดูทำหน้าเศร้าเข้า ‎- นั่นดิ
‎โทษที โต๊ะเต็มแล้ว
‎- แล้วจะให้ฉันไปนั่งที่ไหน ‎- โต๊ะเด็กไม่มีใครเอาไง อยู่ตรงนั้น
‎โคตรขี้แพ้เลย!
‎- ไง เพื่อน ‎- ฉันได้ยินเรื่องที่เกิดกับเดเมทรีแล้ว
‎นายทำแบบนั้นได้ยังไง
‎นายควรขอบใจฉัน ‎ที่แก้แค้นพวกมิยากิโดให้มากกว่า
‎อีกอย่างพวกนั้นต่างหาก ‎ที่หาเรื่องก่อน เราก็เลยจบมัน
‎- นั่นไม่ใช่สิ่งที่อาจารย์เราสอนนะ ‎- เขาไม่ใช่อาจารย์ของฉันอีกแล้ว
‎อาจารย์ทำเพื่อนายทุกอย่าง ‎แต่นายกลับหักหลังเขาเหรอ
‎เขาต่างหากที่หักหลังเรา
‎พูดแบบนี้ไม่สมเป็นนายเลย ‎เป็นครีสแน่ๆ เขาเป่าหูนาย
‎นายเปลี่ยนมันได้ถ้าออกจากคอบร้า ไค ‎มาเข้าสำนักใหม่ของอาจารย์ลอว์เรนซ์
‎ถ้านายมา คนอื่นๆ ก็จะตามมา
‎โอเคไหม เราทำให้ทุกคนเห็นได้ ‎ว่าเราไม่ใช่อันธพาล
‎- จะได้เป็นเหมือนเมื่อก่อนไง ‎- เขาเปิดสำนักใหม่เหรอ
‎พวกเรา ดูนี่สิ หมอนี่หิ้วจู๋เดินไปมาล่ะ
‎พวกนี้เป็นเพื่อนนายไปแล้วเหรอ
‎ฟังนะ ลูกไม่ต้องพูดกับพ่อก็ได้ ‎พ่อแค่อยากให้รู้ไว้ว่าพ่ออยู่ตรงนี้เสมอนะ
‎หนูบอกพ่อแล้วว่าพ่อช่วยไม่ได้หรอก
‎ทำไมไม่อธิบายให้พ่อเข้าใจล่ะ
‎ตอนที่เริ่มสู้ หนู...
‎หนูขยับตัวไม่ได้
‎หนูหายใจไม่ออก
‎รู้สึกเหมือน...
‎เหมือนหัวใจจะกระโจนออกมาจากอก
‎หนูรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ ‎ตั้งแต่ก่อนหน้านั้นอีก หนูแค่...
‎นึกว่าตัวเองรับมือได้
‎เรื่องนี้เกี่ยวกับแม่สาวที่ชื่อโทรี่ไหม
‎เริ่มเป็นตั้งแต่ที่เห็นเธออีกครั้งค่ะ
‎และหนูรู้สึกเหมือนทุกอย่างเกิดขึ้นอีกครั้ง
‎เหมือนหนูจะถูกทำร้าย
‎มิเกลจะตกลงไป
‎แล้วร็อบบี้ก็จะหนี
‎สมองหนูรู้สึกได้เลยว่ามันกำลังเกิดขึ้น ‎แล้วร่างกายหนูก็แข็งทื่อ
‎แบบนั้นคงน่ากลัวมากเลย
‎เดเมทรีถูกทำร้าย
‎แต่หนูทำอะไรเพื่อหยุดมันไม่ได้เลย
‎แซม มันไม่ใช่ความผิดของลูกนะ
‎คอบร้า ไคกู่ไม่กลับแล้ว ลูกก็รู้
‎นั่นแหละค่ะปัญหา
‎หนูกลัวค่ะ พ่อ
‎หนูไม่เคยรู้สึกตัวคนเดียวเท่านี้เลย
‎ลูกไม่ได้ตัวคนเดียว
‎ไม่ว่าตอนนี้ลูกจะรู้สึกยังไง ‎ไม่มีอะไรต้องละอายใจเลย เข้าใจไหม
‎ลูกอยากแวะไปที่หนึ่งระหว่างทางกลับบ้านไหม
‎- เป็นไงบ้าง นายกวางมูส ‎- อะไรนะ
‎อาจารย์
‎ผ่านรปภ.เข้ามาได้ไงครับ
‎ฉันเคยเรียนที่นี่นะ ‎คิดว่าฉันจะไม่รู้ทางลับเข้าออกเหรอ
‎นี่ มีข่าวดีมาบอกล่ะ
‎เจอที่เหมาะๆ ให้เราเปิดสำนักใหม่แล้ว
‎- เหรอครับ ‎- หาคนไปถึงไหนแล้วล่ะ
‎แย่ขนาดนั้นเลยเหรอ
‎ทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้วครับ อาจารย์
‎พวกคอบร้า ไค... พวกนั้นดื่มคูลเอดกันหมดแล้ว
‎ดื่มคูลเอดแล้วมันไม่ดีตรงไหน
‎อาจารย์ครีสเปลี่ยนพวกเขา ‎ให้เป็นกองทัพนักเลงโตไปแล้วน่ะครับ
‎ไม่มีทางกล่อมพวกเขาได้เลย
‎รอนี่นะ
‎โอเค ฟังให้ดี!
‎ฉันทำพัง
‎ฉันเสียใจ
‎ฉันสนแต่ความรู้สึกตัวเอง
‎นั่นไม่ใช่สิ่งที่อาจารย์ควรทำ
‎ฉันเลือกทางออกที่ง่าย
‎ฉันยอมแพ้
‎สิ่งที่เคยเกิดขึ้นที่โรงเรียนนี้...
‎มันทำให้ฉันคิดได้
‎ฉันทนมองตาตัวเองไม่ได้ด้วยซ้ำ ‎อย่าว่าแต่มองหน้าพวกนายเลย
‎แหงล่ะ บอกตัวเองแบบนั้นคงง่ายกว่าสินะ
‎แต่ความจริงก็คือ
‎คุณทิ้งเราก่อนจะเกิดเรื่องต่อสู้นั่นตั้งนานแล้ว
‎คุณใจอ่อน
‎แต่เรากลับต้องชดใช้
‎นายฟังให้ดีนะ
‎ตอนนายมาที่สำนักของฉัน ‎นายอ่อนปวกเปียกยิ่งกว่าก้นเด็กอีก
‎ฉันทำให้นายเป็นแบบที่นายเป็นตอนนี้ ไม่ใช่ครีส
‎เขาไม่สนห่าอะไรนายหรอก
‎ไม่สนพวกนายสักคน
‎ถ้าอยากคร่ำครวญแต่เรื่องในอดีต ‎เหมือนพวกไก่อ่อน ก็ได้เลย จะเล่นแบบนั้นก็ได้
‎อยากอยู่กับครีส ก็อยู่ไป
‎แต่อย่าบอกว่าฉันไม่ได้เตือนแล้วกัน ‎ตอนชีวิตนายพัง
‎หรือนายจะทำตัวให้สมเป็นลูกผู้ชาย
‎แล้วมาเข้าสำนักของฉัน
‎ถนนเฮเวนเฮิร์สต์ตัดแมกโนเลีย พรุ่งนี้สี่โมงเย็น
‎ถ้าอยากทำเพื่อตัวเอง ฝึกอย่างถูกต้อง
‎ก็ไปเจอกันที่นั่น
‎และอย่าสายล่ะ!
‎โทษที ไอ้หนู มันเคยตัว
‎(สนามกีฬาออลวัลเลย์)
‎ไม่ว่าพ่อจะกลับมาที่นี่สักกี่ครั้ง
‎พ่ออดรู้สึกถึงอะดรีนาลีนพลุ่งพล่านไม่ได้เลย
‎ก็ดีแล้วค่ะ แต่พ่อก็ยังไม่ได้บอก ‎ว่าเรามาที่นี่กันทำไม
‎มานี่สิ
‎ตรงนี้เลย
‎หนูรู้ นี่คือตรงที่พ่อเอาชนะจอห์นนี่ ลอว์เรนซ์
‎เปล่า
‎นี่คือตรงที่พ่อเกือบแพ้ให้กับความกลัว
‎หมายความว่าไงคะ เมื่อไร
‎ระหว่างการแข่งขันครั้งที่สอง
‎พ่อไม่ต้องแข่งในรอบคัดเลือกด้วยซ้ำ ‎พ่อก็เลยยังคึกอยู่
‎พ่อนึกว่าตัวเองพร้อมแล้ว
‎แต่ในรอบสุดท้าย
‎คู่ต่อสู้โหดเหี้ยมมาก
‎ก่อนจะทันรู้ตัว พ่อก็ลงไปนอนบนเสื่อ ‎แล้วความกลัวก็เข้าครอบงำ
‎พ่อตัวแข็ง
‎ขยับตัวไม่ได้เลย
‎แค่คิดว่าต้องลุกขึ้นไปสู้กับหมอนั่น
‎ก็ทำให้พ่อกลัวแทบตายแล้ว
‎พ่อแค่อยากหนีไปซ่อน
‎แล้วพ่อทำยังไงคะ
‎แดเนียลซัง
‎- คุณมิยากิ มันจบแล้ว ลืมได้เลย ‎- ไม่!
‎ผมกลัว!
‎ไม่เป็นไรหากจะแพ้ให้คู่ต่อสู้ ‎แต่ต้องไม่แพ้ให้ความกลัว
‎- ถูกแล้ว ผมกลัว! ‎- เฮ้!
‎มีสมาธิเข้าไว้
‎แดเนียลซัง สุดยอดคาราเต้ยังอยู่ภายในตัวเธอ
‎ได้เวลาปลดปล่อยมันออกมาแล้ว!
‎โชคดีที่พ่อมีคุณมิยากิช่วยเรียกสมาธิกลับคืนมา
‎พ่อลุกขึ้น
‎แล้วสู้จนจบ พ่อชนะ
‎หนูว่าคุณมิยากิคงมีวิธีแก้ไขทุกอย่างเสมอสินะคะ
‎ไม่ต้องสงสัยเลยว่าคำแนะนำของเขา ‎คือสิ่งที่พ่อต้องการได้ยิน
‎แต่สุดท้ายแล้วพ่อเองที่ต้องเป็นคนลุกขึ้น ‎แล้วลงมือทำอะไรสักอย่าง
‎ผมยังคงใช้ชีวิตกับความกลัว แซม
‎เราล้วนเป็นแบบนั้นมากน้อยต่างกันไป
‎พ่อแค่พยายามไม่ปล่อยให้มันชนะ
‎แซม ลูกคือคนที่ต้องลุกขึ้นเองเมื่อล้มลง
‎ไม่มีใครทำให้ได้
‎พ่อสัญญา
‎พ่อจะอยู่ด้วย
‎เพื่อช่วยลูกเสมอ
‎เหมือนที่คุณมิยากิคอยอยู่ช่วยพ่อ
‎ไว้เจอกันนะ ไอ้เพี้ยน
‎ไอ้พวกเวร
‎มีปากกาไหม
‎มี
‎เฝือก
‎(ฉันชอบจู๋ใหญ่ๆ ของนาย จากยัส)
‎เอาไป
‎ดีขึ้นเยอะเลย
‎นั่น... นั่นมัน...
‎นั่นแบบว่า...
‎ขอบใจนะ
‎หลังจากที่เกิดเรื่อง...
‎เข้าวินข้างหน้าอะไรนั่น
‎ฉันเข้าใจแล้วว่าเป็นยังไง
‎แย่เนอะที่มีคนมาหัวเราะ
‎ถ้าพอจะช่วยได้ ฉันเคยประสบเหตุการณ์ ‎เข้าวินด้านหลังหลายครั้งเลย และ...
‎มันไม่ใช่เรื่องสนุกเลยเหมือนกัน
‎โอเค
‎- อย่าทำให้เป็นเรื่องใหญ่เลย ‎- เข้าใจแล้ว
‎นึกแล้วว่าลูกจะกลับมา
‎จริงเหรอคะ
‎เอานี่ รับนะ
‎เอามาทำอะไรคะ
‎คิดว่าเราอาจฝึกบางอย่างด้วยกันได้
‎แบบว่าถ้าลูกต้องการนะ
‎ขอพ่อดู...
‎ท่าเหวี่ยงเบ็ด
‎อะไรนะ
‎ป้องกันได้ดีนี่
‎"เหวี่ยงเบ็ด"
‎งั้นทริปตกปลาก็เป็นการฝึกคาราเต้สินะคะ
‎เป็นเรื่องบังเอิญที่น่ายินดีมากกว่า
‎อีกครั้งซิ
‎มาเลย
‎นี่คือวันแรก
‎เราเคยผ่านวันนี้กันมาแล้ว
‎แต่ตอนนี้อะไรๆ มันเปลี่ยนไปแล้ว
‎พวกนั้นพยายามทำลายเรา
‎ไม่ได้ผล!
‎พวกนั้นบอกว่าเราต้องมีหลังคากับผนังสี่ด้าน
‎ช่างหัวมันสิ!
‎สวนนี่...
‎จะเป็นสำนักใหม่ของเรา
‎เพราะนายไม่ต้องการสำนักเพื่อเป็นสำนักหรอก
‎เข้าใจไหม
‎ครับ อาจารย์!
‎ฉันเปิดคอบร้า ไคโดยมีเด็กเนิร์ดแค่คนเดียว
‎นี่ถือเป็นความก้าวหน้า
‎และถ้าจะให้สำนักเราดูน่าเกรงขาม
‎เราก็ต้องการชื่อที่ทำให้คนเคารพนับถือ
‎ชื่อที่แสดงให้เห็นถึงพลังและอำนาจเหนือกว่า
‎งูเห่าแข็งแกร่งก็จริง
‎พวกมันอาจเป็นราชาแห่งป่า ‎แต่โลกนี้มีมากกว่าป่า
‎และมีสัตว์เพียงหนึ่งเดียว...
‎ที่ฆ่างูได้
‎พังพอนเหรอฮะ
‎สัตว์ของจริง เบิร์ต
‎ขอต้อนรับ...
‎สู่อีเกิ้ล แฟง คาราเต้
‎แต่เหยี่ยวไม่มีเขี้ยวนะครับ
‎สวมเสื้อซะ
‎- มีใครรู้สึกว่าลมมันเย็นไหม ‎- ไปซิทอัพเอานะ
‎เอาละ ทุกคน เข้าแถว
‎อาจารย์ ดูนั่นครับ
‎ยังได้เรื่องอยู่แฮะ
‎เอาละ ทุกคน ดูเหมือนชั้นเรียนเรา ‎จะใหญ่ขึ้น เขยิบกันหน่อย
‎ผมบอกแล้ว เป็นคอบร้า ไคจนวันตาย
‎อย่าห่วงเลย จอห์นนี่ ฉันไม่ได้มาทะเลาะด้วย
‎แล้วมาที่นี่หาพระแสงอะไร
‎ฉันมายื่นข้อเสนอให้นาย ‎กลับมาคอบร้า ไค ที่ที่นายควรอยู่
‎คุณบ้าไปแล้วถ้าคิดว่าผมจะกลับไปร่วมมือกับคุณ
‎ขยะที่คุณป้อนให้เด็กๆ
‎เรื่องบ้าๆ ที่พวกเขากำลังทำ
‎มันเละเทะ
‎และมันเป็นความผิดคุณ
‎เรื่องนั้นฉันต้องขอไม่เห็นด้วย
‎ฉันเป็นห่วงลูกศิษย์ของฉัน
‎พวกเขาแข็งแกร่งและเป็นนักสู้ตัวจริง
‎พวกเขาจะไม่ทำพลาดด้วยการแสดงความปรานี ‎แล้วต้องลงเอยด้วยการนอนโคม่า
‎เท่านี้แหละ จอห์นนี่ จะไม่มีโอกาสอีกแล้ว
‎ดี
‎นายเลือกเองนะ
‎แล้วนายจะต้องเสียใจภายหลัง
‎คำบรรยายโดย มนัสวี ศักดิษฐานนท์