ZAGINĄŁ!!!
Po wielu dniach statek wycieczkowy
z 21 zakażonymi koronawirusem dotarł wreszcie do portu.
Wszyscy kierowani są na kwarantannę.
Stan Waszyngton poinformował o pięciu zgonach,
wszystkie dotyczyły domów opieki.
CDC informuje
o 420 potwierdzonych przypadkach w kraju…
Stan Nowy Jork ustanawia strefę izolacji,
a kolejne szkoły wysyłają uczniów do domu…
Alex bierze dziś dzień wolny.
Jesteśmy świadomi tego, co powiedziała podczas uroczystości.
Wiemy też, że zostało to sfilmowane ukradkiem
i bez pozwolenia.
Usłyszeliśmy publiczne oburzenie i doceniamy waszą troskę
w imieniu pracowników, którzy mieli kontakt z Alex
po jej powrocie z Włoch.
UBA zbada tę sprawę.
TRANSMISJA 11 MARCA 2020
Jeśli przyciągniemy uwagę,
mówię wam, to wydarzenie wszystkich zaskoczy.
Celem tego wydarzenia jest przyciągnięcie uwagi,
przyciągnięcie subskrybentów.
Wiemy, ile kosztowałoby przełożenie tego?
- Jezu. - Nie przełożymy.
Uruchamiamy usługę jutro.
A ja pytam, ile kosztowałoby przełożenie uruchomienia?
Musielibyśmy to przekalkulować…
Zostawicie mnie i Cybil na chwilę?
Nie przełożymy tego wydarzenia.
Cory. Widzimy górę lodową.
Nie wykażesz się odwagą, płynąc wprost na nią.
Nie jesteśmy Titanikiem.
Nie jesteśmy luksusowym statkiem.
Jesteśmy rakietą, która leci na Księżyc, okej?
Jesteśmy misją Apollo 13,
tylko my nie jęczymy i wylądujemy na Księżycu.
Nie sądzisz, że jesteś bardziej zuchwały od Toma Hanksa?
Mamy Toma Hanksa.
Dlaczego mamy odwołać wydarzenie? Chcesz, bym poniósł porażkę?
Oczywiście, że nie.
Ale uważam, że ją poniesiesz.
A giełda wydaje się ze mną zgadzać.
- Cała giełda idzie w dół. - Nie tak jak my.
Ludzie dokonują krótkiej sprzedaży. Ale ja cię wspieram.
To pozwól mi z tym wystartować.
Jeśli przełożymy start usługi i wydarzenie,
kto wie, kiedy będzie kolejna szansa?
Pozwól, że o coś spytam.
Tu chodzi o usługę streamingową?
Czy o ciebie?
To jedno i to samo.
- Wychodzisz? - Nie powinnam była przychodzić.
Nie będę ryzykować chorobą,
bo nasza ceniona feministyczna dziennikarka
miała chrapkę na gwałciciela.
Nie winię cię. Nie wiedziałeś.
Wiemy o wszystkich, którzy mieli z nią kontakt?
To wszyscy biorący udział w programie.
Czekają na informacje.
Jeśli Alex zachorowała,
co jest statystycznie mało prawdopodobne.
Ogłoszeniodawcy straszą bojkotami.
Nie wiem, co im mówić,
bo to nie jedyna rzecz, za którą powinna przeprosić.
Rozmawiałam z Dougiem
i Alex chyba sama odejdzie.
Możecie zaczekać?
Cześć, Alex.
- Czujesz się lepiej? - Wiesz co?
Dziękuję. Czuję się dobrze. Jestem w domu.
Ale mam pozytywny wynik testu na koronawirusa.
Szlag.
Niech wszyscy wracają do domów. Już.
Stello? Słyszałaś, co powiedziałam?
Przykro mi. To okropne. Możemy coś zrobić?
Nie sądzę.
Ale mam to ogłosić?
Musimy poinformować o tym ludzi,
ale nie powiemy, że to przez ciebie.
Zdrowiej.
Do tego…
Muszę iść. Potrzebujemy testów.
Sprawdźcie to.
Musimy zachować prywatność pracowników!
PO ZŁEJ STRONIE ŁÓŻKA
Co się dzieje?
Cześć.
Podjedźcie, proszę.
Dziękuję. Szybko.
Dobrze. Dziękuję.
Szybko. Dziękuję.
Dziękuję za cierpliwość. Powinniście dostać maila…
- Ktoś ma koronawirusa? - Niestety tak i…
- O mój Boże! - O cholera.
Ktoś ma koronawirusa? Czy to Alex?
Nie możemy ujawniać takich informacji.
Alex dziś nie było.
- Bradley też nie. - To nie Bradley.
Doznała urazu głowy czy hospitalizowano ją z powodu Covida?
A może przez to się uderzyła?
Nie wierzę, że to zrobiła.
- To nierozważne. - Nie, to złośliwe.
- My… - Nie zadajemy dziwnych pytań?
Nie chcemy wiedzieć, czy wyzdrowieje?
- Wiedziałaś? - Słucham?
Posłuchajcie!
Widzę wasze wzburzenie, ale dla bezpieczeństwa swojego
i osób, które nie widziały się z tą osobą, idźcie do domu.
Nie wiemy, jak to się przenosi.
Ci, którzy mogą, niech pracują zdalnie.
- Co to znaczy dla mnie? - Zobaczymy.
Nagramy program, ale nie mamy wszystkich odpowiedzi.
Chodzi o wasze zdrowie.
Dlatego teraz idźcie do domu i czekajcie na instrukcje, okej?
Danielu, potrzebuję cię na chwilę.
Będziesz prowadził TMS przez kolejne tygodnie.
Z domu. Przynajmniej na początku.
- Nic z tego. Alex zwolniono? - Nie mogę o tym mówić.
Czy czekamy, aż ktoś umrze?
Pozwól, że tak to przedstawię.
Gdyby Alex nie była biała…
Danielu, spójrz na mnie.
Rozumiem cię, Stello.
Rozumiem, że chcesz, bym rozwiązał twoje problemy,
bo pozostali cię wydymali.
Ale teraz muszę się zająć rodziną.
Mój dziadek jest w domu opieki.
Nie jest bezpieczny.
Muszę go stamtąd zabrać i przywieźć do domu.
Muszę się dostać do LA i nie złapać wirusa,
czyli żadnych samolotów, hoteli.
Rozumiesz, co mówię?
Powodzenia dla mnie, czarny sypiający w swoim aucie.
Ale muszę to zrobić.
Możemy pomóc. Pozwól nam pomóc.
Ale potrzebuję cię tu.
Wiem, że czułeś się odsunięty na bok i to nie jest okej.
Pokaż nam, jak bardzo się myliliśmy.
Jeśli już tego nie wiecie, to nigdy się nie dowiecie.
A ja mam dość dowodzenia swojej wartości.
Nie w tym rzecz. Byłeś w Chinach, wykorzystaj tę wiedzę.
To może być najważniejsza historia naszego życia.
A ty jesteś właściwą osobą na właściwym miejscu.
- Ludzie potrzebują tych wiadomości. - To są wiadomości.
Wszyscy je noszą przy sobie.
My jesteśmy dla ludzi, którzy mają za dużo czasu.
Nie możesz odejść. Masz kontrakt.
Wszyscy mogą robić, co chcą,
ale ja mam kontrakt?
Już nie.
Odchodzę.
I przy okazji, mój dziadek uważa, że mam to „coś”.
Jak mogłaś.
- Cory wie o Alex? - Szlag.
Przedłużysz okres próbny do sześciu miesięcy?
A może sześciu lat, Glen?
- Kyle, co mam na resztę dnia? - Ostatnie spotkanie z…
Paolą… Nie potrafię przeczytać nazwiska. Za godzinę.
- Z kim? - Reżyserką. To przysługa dla Alex.
Nie mam na to czasu.
Przeproś, weź próbkę, obejrzyj i daj mi znać, czy dobra.
- Jasne. - Dziękuję.
Stworzyliśmy coś wyjątkowego,
ale wiedzieliśmy, że to nie będzie łatwe.
- Do czego zmierzasz? - Może to przełóżmy.
Ludzie skupią się na wiadomościach. UBA+ to nie wiadomości.
- Hej, Stello. - Co jest?
Gotowa na atak wiadomości?
O tak. Urodziłam się gotowa.
Alex ma koronawirusa
Cieszę się na UBA+.
- Dobrze. - Tak.
Powinniśmy zrobić razem program dokumentalny.
Tak. Świetny pomysł.
Wiedzieliśmy o Włoszech i wpuściliśmy ją do pracy
Umówmy niedługo spotkanie.
Glen, zostawiłbyś nas na chwilę samych? Dziękuję.
Tak.
Zniszcz te notatki
I możesz zamknąć drzwi? Dziękuję.
O Boże.
Jezu. Dobrze się czuje?
Chyba tak.
Brzmiała normalnie.
Boże. Jeśli ktoś miałby wykopać sobie grób…
- Wykopała grób na trzy osoby. - Zrobiła nam miejsce.
- Tak. I… Co? - Stello…
- Nie jesteś za blisko? - Co?
Nie stoisz teraz za blisko?
- O Boże. Kurwa. Szlag. - Wiem. Nie wiem.
Tak jest lepiej.
Okej, musimy odrzucić kolejne oświadczenie
i przejść do wersji trzeciej odpowiedzi na to, jak Alex nas wydymała.
Kto jeszcze wie?
Mia wie. Dział HR wie.
- Dobra. - Tak.
Zrobimy to…
Musimy ustalić kontakty zakaźne.
- My to mamy zrobić? - Nie wiem!
Nie wiem… Co to w ogóle jest?
Kto to, kurwa, wie? Ja nie!
Robię wszystko sama. Nikt nic nie wie.
Stello, musimy to zachować dla siebie tak długo, jak się da.
Tak. Okej.
Powiedziałam całej ekipie i personelowi.
Wszyscy się domyślili. Cały świat się domyśli.
Uzasadniona wątpliwość.
Wróciła z Włoch… prawie 14 dni temu?
Jeśli zaraziła się tam… Lekkomyślny głupiec.
A jeśli tutaj, to jest
nieszczęśliwą kobietą w żałobie, która zasługuje na współczucie.
O cholera.
Co?
O Boże.
O cholera.
Okej.
O Boże.
Okej. Gary.
Dzień dobry, pani Levy.
Gary? Gary, jak się tu dostał mój pies? Gdzie on był?
Charlie Black go przywiózł.
Zabrał go do domu, gdy była pani w szpitalu.
Dobrze się pani czuje?
Dobrze. Lepiej, dzięki.
NIEODEBRANE POŁĄCZENIE
Ale jest gotowe, tak?
Nie możemy mieć awarii w dniu premiery.
Tak, okej. Resztę ogarniemy później.
Kończę na dziś. Zadzwoń, jeśli coś się stanie.
Okej.
Tu dr Botz. Jak się czujesz?
Czuję się okropnie, nie wiem, co mi jest.
Chyba powinnam jechać do szpitala.
Masz problemy z oddychaniem?
Nie, raczej nie.
Okej. Raczej nie czy nie?
- Nie. - To zostań w domu.
Czuję się, jakbym płonęła.
Tylenol.
Co do oddychania, kup spirometr. Będziesz wiedzieć.
Ale jeśli możesz oddychać, nie jedź do szpitala.
Narazisz tylko więcej osób.
Nie mamy metod leczenia.
Nie mogą nic dla ciebie zrobić,
chyba że trzeba cię intubować albo podpiąć do respiratora.
Ale powinny być dostępne dla potrzebujących.
Mamo?
Wiesz, że zadzwoniłaś do Chipa?
Wiem.
Alex, słyszałem.
Umrę.
Nie umrzesz.
Nie wiesz tego.
Nie chcę być sama.
Okej, to rozmawiajmy.
Powinnam spać, ale nie mogę.
Nie mogę rozmawiać. To… zbyt trudne.
To nie musimy.
Połóż komórkę na poduszce albo czymś, co masz obok i…
i nie rozłączajmy się.
Naprawdę?
Naprawdę.
POŁĄCZENIE WIDEO
Rozumiem.
O Boże.
Cześć.
Nie wiem, czy to przeżyję, Chip.
Naprawdę nie wiem, czy dam radę.
Okej, potrzebujesz…
Musisz się na czymś skupić, okej? Skupisz się na czymś innym?
Na tym, że płoną mi oczy, czy na tym, że mnie wykluczono?
Innych pomysłów nie mam.
Jeśli ja cię nie wykluczyłem,
to masz szansę też u innych.
Zwolnili mnie?
Można zwolnić chorego na Covid?
Jeśli wszystkich zaraziłam…
O mój Boże. Co ze mnie za człowiek, do diabła?
Alex, nie idź tą drogą, okej?
Będziesz się cofać, aż dotrzesz do grzechu pierwotnego.
Posłuchaj, zamknij oczy.
Nie. Nie.
Wszystko będzie dobrze.
Nie sądzę, że mogę zamknąć oczy, ale spróbuję.
Możemy tylko próbować.
Nigdzie się nie wybieram.
Jestem tu.
Tak, wiem, ja…
Detektywie Grant, rozumiem.
Ale czy pierwsze 48 godzin nie jest najważniejsze?
Pewnie, tak jest lepiej.
Tak, ślad może zniknąć po kilku dniach,
ale on jest osobą, nie statystyką.
Jeszcze nie. Wielkie dzięki.
…dostatecznie głośno,
wszystkie kraje mogą wciąż zmienić przebieg tej pandemii.
Niektóre kraje borykają się z brakiem możliwości.
Inne z brakiem zasobów.
Jeszcze inne z brakiem zdecydowania w działaniu.
To były wiadomości wieczorne w środę, 11 marca 2020.
Nie sądziłem, że to będzie coś, co będę musiał powiedzieć.
Światowa Organizacja Zdrowia ogłosiła pandemię.
Dziś nareszcie ma miejsce premiera UBA+.
Wasze ulubione seriale i gwiazdy, nowe i stare,
będą dostępne już dziś o 20.00 czasu wschodniego.
Będziecie mogli oglądać…
Proszę, proszę, proszę
Daj mi znać, że nic ci nie jest i przestanę pisać.
HOTEL ARCHER GRAY NOWY JORK
Cory, musimy porozmawiać.
- Dobry Boże. - Przepraszam.
Mam się poddać?
Nie, chcę ci zasugerować program z bandaną na twarzy.
- Możemy to zaplanować? - To dość pilne.
Mam na głowie sporo pilnych spraw.
Nie ma instrukcji, jak robić to, co robię podczas pandemii.
Nikt nie wie, co się dzieje.
O tym jest ten program.
Dobra. Co? Jaki program?
Kilkaset osób choruje na koronawirusa. Wiele więcej zachoruje.
Co mogłoby dać więcej informacji i uspokoić przerażony naród
od oglądania Alex, która przez to przechodzi?
A jeśli nie przejdzie?
Cory, ona wyzdrowieje.
Zakładam, że ma ograniczoną liczbę odcinków?
Jest chora. To właściwy moment.
I wiesz co?
Już wkrada się w to polityka, a wszyscy lubią Alex.
Alex stała się persona non grata, Chip.
Nie, nie, nie. Alex jest everymanem.
Nie zawsze postępuje słusznie, ale jest dobrym człowiekiem
i chce postąpić słusznie, nim to się skończy.
Czy można się z czymś bardziej utożsamiać?
To wszystko urzeczywistnia. Ktoś, kogo znają, ma Covida.
Daj jej dziś godzinę na UBANC. Ona tego potrzebuje.
Nikomu nie mówimy, że zachorowała.
Staramy się ją chronić.
Co niby chronimy?
Ma Covida. Została wykluczona.
To zmierza w jednym kierunku.
- Wchodzę. - Okej.
- Co, do… - Tak.
- Żartujesz sobie? - Tak, to…
- Jaja sobie robisz? - Kadry naciskały.
- Kiedy karmienie? - No wiesz. Nie…
Podać ci numer rachunku?
- Przepraszam. To jest… - Cofnij się.
Przepraszam. To jest porąbane. Szalone.
Posłuchaj.
Mam ci załatwić dziś godzinę najlepszego czasu antenowego dla Alex.
Tak. Już wydaliśmy kasę na Alex.
Stello, spróbujmy coś z tego odzyskać.
Cory, stracisz sponsorów, jeśli pokażesz Alex w UBANC.
Nieważne, czy powód jest altruistyczny,
jak informowanie ludzi o Covidzie.
Okej. W takim razie wystąpi w UBA+. Nie ma tam kogo tracić.
A subskrybenci?
Nikt nie subskrybuje.
Więc pokażę tam, co chcę. To Cory+.
Ja subskrybuję.
- Tak. - Kyle, mamy jednego.
Zapisz to na tablicy.
- Tak jest. - Dzięki, Stello.
Lizzy?
Lizzy!
Lizzy, nie możesz tu być.
- To ja, Chip. - O Boże.
- Czemu bierzesz mnie za kobietę? - O Boże.
O Boże, Chip.
Choruję na Covid. Czyś ty, kurwa, oszalał?
Nie, Alex, nie szkodzi. Ja też.
- O nie. - Powinienem był zadzwonić.
Nie, nie, nie.
- Przepraszam. - Nie. Nie szkodzi.
Nie, poważnie. Nie, posłuchaj.
- Wszystko dobrze. - Jak się czujesz?
- Nie czuję się źle. - Naprawdę?
Poważnie. Mogę to przechodzić bezobjawowo.
- Taką mam nadzieję. - Tak.
Na początku też tak myślałam,
a potem… to cię dopada.
Jest okropnie.
Pomożemy sobie nawzajem.
Tak, to brzmi dobrze.
Mam też dobre wieści. Stacja chce cię dziś na wizji.
Żartujesz sobie?
- Jestem chora. - Wiem. I o to chodzi.
By ludzie widzieli, jak cierpię?
Tak jakby, ale bez sadystycznej otoczki.
Nie.
- Ledwie się trzymam. - Nie.
Ledwie się trzymam.
Rozumiem, ale nie w tym rzecz.
Musisz mieć się na czym skupić. Alex, to jest to.
Niedobrze mi.
Alex, wiem. Ale ten program będzie ważny, okej?
Pokaże ludziom, że muszą to brać na poważnie.
Uchronimy ich przed zarażeniem albo pomożemy to przetrwać.
Możemy pomóc ludziom.
Wiem.
Wiem, że brzmi to jak kazanie, a nie lubię tego robić.
Okej.
Zostaw trochę na program.
- Nieśmieszne. - Przepraszam.
O Boże.
Dziękuję.
Okej.
Musisz wyjść o 14.15, by zdążyć na giełdę o 15.00.
Masz wywiad przez telefon z Wired o 18.00.
- Auto odbierze cię… - Czego szukasz?
…i zawiezie do MSG. Dzwonili z biura Denzela.
- Zostawił to. - Przepraszam.
Mogę w czymś pomóc?
Odwołałeś nasze wczorajsze spotkanie.
Rozmawiałam z twoim asystentem. Był niegrzeczny.
- Powiedziałem… - Nie.
Powiedział, że musisz odwołać i że mam przysłać próbkę pracy.
Powiedziałam, że nie mogę,
i że chcę się spotkać, nim wrócę do Włoch.
Powiedział, że jesteś zajęty i że mam dzwonić, gdy będę znów w mieście.
Więc pojechałam do New Jersey i wróciłam.
Nie wiem, co powiedzieć, ale właśnie wychodzę.
- Przyniosłam próbkę. - Myślałem, że nie masz próbki.
Tak, właśnie to powiedziała.
Nie. Powiedziałam, że nie mam takiej, którą mogę zostawić.
- Muszę być przy oglądaniu. - Musi wyjść.
Obejrzyj dwie minuty. Proszę.
- Mam wezwać ochronę? - Zamknij się.
Alex Levy załatwiła mi spotkanie z dyrektorem.
Nie doszło do niego.
Chcę, byś obejrzał moją pracę.
Musisz to obejrzeć, bo…
bo to jest naprawdę dobre.
Wczoraj to oglądałam i byłam pod wrażeniem.
Ty byłaś pod wrażeniem?
Żebyś wiedział.
Czemu nie możesz tego zostawić?
Bo obiecałam, że nikomu tego nie przekażę.
Dwie minuty.
Rok temu Mitch Kessler miał sześć milionów widzów.
Przez ostatnie dwa tygodnie życia miał tylko jednego.
Nie chciałem być tą osobą.
Nie chciałem nikogo skrzywdzić.
Nie chciałem, by ludzie myśleli, że mógłbym kogoś skrzywdzić.
A jedna z tych kobiet nie żyje. Hannah Shoenfeld.
Hej, Alex. Jak się masz?
No wiesz…
źle.
Przykro mi to słyszeć.
W porządku. To lepiej niż nie żyć.
Nie dlatego dzwonię.
Okej.
Chciałam ci podziękować.
Prosiłam, żebyś trzymała się ode mnie z daleka, a ty tego nie zrobiłaś.
To wiele dla mnie znaczy.
Nie martw się tym teraz. Skup się na wyzdrowieniu.
Dlaczego to zrobiłaś?
Bo dałam ci tę pracę?
Nie, Alex.
Zrobiłam to, bo to prawda.
A relacje nie muszą działać jak transakcje.
Zrobiłam to, bo się przyjaźnimy.
To nie jest dobra przyjaźń, ale ważna.
Ale nie wykluczam też tej dobrej przyjaźni.
Chętnie.
Będę się bardziej starać.
Jesteś dla mnie za dobra.
Błagam, rozczarowuję tak samo jak inni.
Co masz na myśli?
Odstawiłam brata na odwyk,
powiedziałam mu, że mam go dość.
Nie chciał wejść, powiedziałam, żeby robił, co chce.
Zostawiłam go tam, a teraz go nie ma.
Gdzie on jest?
Nie wiem. Zaginął.
Kilka dni temu wrócił do miasta,
ale nie wiem, gdzie jest.
Nie wiem, czy żyje.
O Boże. Tak mi przykro.
Z wiadomych powodów nie sprawdzałam mediów społecznościowych…
Mam coś udostępnić?
Nie pisałam o tym.
Co?
Wiem, tylko…
Nie było cię tam… Mój brat jest…
Przeżywa trudne chwile i jest moją rodziną.
Daj spokój, Bradley. Przestań.
Rodziny są pojebane.
Wiesz dlaczego? Bo pełno w nich ludzi.
Chcesz kogoś odciąć,
to go odetnij i miej to z głowy.
Ale jeśli tak się nie da, to…
musisz go zaakceptować.
Dlatego wstawiłaś się za mną,
bo akceptujesz mnie i moje problemy.
Nie pozwól, by twój wstyd o to, co ludzie pomyślą, kierował twoim życiem.
Wiem. Masz rację.
Zawsze mam rację. Boże.
Wreszcie.
Muszę kończyć. Zmęczyło mnie krzyczenie na ciebie.
Dziękuję, że wykorzystałaś na to energię.
I słuchaj, nie przestanę dzwonić.
Martwię się o ciebie.
Dziękuję.
Mój brat, Hal Jackson, zaginął dwa dni temu.
Ostatni raz widziano go w Nowym Jorku.
Policja została poinformowana.
Szukałam we wszystkich szpitalach,
ale go nie znalazłam.
Jestem wykończona szukaniem go,
a bardzo mnie to martwi
ze względu na to, co się dzieje na świecie.
Jego bezpieczeństwo jest teraz dla mnie najważniejsze.
Tak wygląda.
ZAGINĄŁ!!!
Jeśli go zobaczycie, powiecie mu, że go kocham
i chcę, by wrócił bezpiecznie?
Możecie też do mnie napisać, jeśli macie jakieś informacje.
Na dole jest numer telefonu.
Proszę, dajcie mi znać, jeśli go widzieliście.
Ja…
Jest dobrym człowiekiem.
Tylko przechodzi trudny okres. Potrzebuję waszej pomocy.
I mam nadzieję wkrótce zobaczyć się z wami w The Morning Show.
Uważajcie na siebie.
Proszę.
MITCH KESSLER ZMARŁ W WYPADKU SAMOCHODOWYM
SZEŚĆ DNI PO TYM WYWIADZIE.
FILM PAOLI LAMBRUSCHINI
To jest naprawdę dobre.
To powiedziałam, prawda?
Tak. Gratuluję.
Po prostu chcę pracę.
Dokumenty, klipy do wiadomości. Jestem otwarta.
Rozumiem, ale myślę, że dla tego dokumentu znaleźliby się widzowie.
Nie wątpię,
ale nie zdradzę go.
Nie sądzę, że byłaby to zdrada…
Obiecałam mu.
Mogłam nakręcić coś tak dobrego, nim go poznałam,
ale tego nie zrobiłam.
Więc jestem mu to winna.
- Cory… - Kyle, jeszcze chwilę.
Okej, ale musisz wracać do hotelu,
bo inaczej spóźnisz się do Madison Square Garden.
Okej, rozumiem. Dzięki.
Posłuchaj.
Mitch nie powiedział tam nic, co sprawia, że nie uważam go za…
Po prostu to powiem – drania.
Ale może istnienie tego dokumentu
i to, co zrobił dla ciebie…
jest żywym dowodem na to, że ludzie są zdolni do czynienia dobra.
Do przemyślenia.
Muszę już iść.
Masz mój numer.
Mamma mia.
O mój Boże.
Tak!
Witaminy tu.
- O mój Boże. Proszę, Chip. - Przepraszam. Co?
Kurwa.
Okej.
Boże.
Okej.
Nic tego nie zakryje.
- Zaczynamy za trzy. - O cholera.
Alex, wchodzimy za trzy minuty. Zróbmy to.
- Jesteśmy gotowi. - My też.
O cholera.
- Czemu „o cholera”? Co? - Weź to. Kurwa.
Nie jest tak źle. Nie mów, że nie masz na to siły. Proszę.
Nie mam, ale chyba o to chodzi?
Kto będzie to oglądał? Po co pytam? Wszyscy chcą zobaczyć moją śmierć.
Nikt nie chce zobaczyć twojej śmierci.
Nie masz pojęcia. Przysięgam.
- To, co mówią, jest niewiarygodne. - Kabel.
- Mam zimne ręce. - Uwielbiam zimno.
Proszę o zimno. Na chwilę.
- Dwie minuty. - Pokażę ci moje tweety.
- Ci ludzie… - Oni są wredni.
- Nie obchodzą nas, okej? - Dobrze.
- Nie znają cię. - Ja też nie.
- Szlag. To nie pomaga. - Znasz i im to powiesz.
Dasz sobie radę, okej?
- Jezu, spokojnie. - Okej. Dawaj!
Okej, szybki test dźwięku.
O Boże.
Mam nadzieję, że nie umrę w trakcie.
Okej, dźwięk w porządku.
Nie umrzesz. Nie teraz.
Chip, mam kłopoty z oddychaniem.
To nerwy. Rozumiem. Nic ci nie jest.
To nie nerwy. To, kurwa, Covid.
Alex, musisz mi zaufać.
Przeczytaj tekst. Bądź sobą. Będzie super.
Wchodzimy za minutę.
Hej, nie. Nie pij tego gówna.
Słucham? Mam to przeżyć.
Bo potrzebuję pomocy, a „bądź sobą” nie wystarcza.
Oto ona, ulubienica Ameryki.
- Muzyka. Kamera A. - Zaczynamy. Gotowa?
- O Boże. - Dziesięć, dziewięć, osiem, siedem.
Będzie super. Cztery, trzy…
O Boże.
Dzień… Witajcie.
Przywykłam do mówienia „dzień dobry”, a to nie jest ranek.
A może jest tam, gdzie mnie oglądacie.
Zalety streamingu.
Ale przez ostatni dzień czas nie ma dla mnie znaczenia.
W jednej chwili jest 14.00, za chwilę 1.00 w nocy.
Wyruszyłam w dość… dziwną podróż.
W taką, w którą wielu ludzi niestety już wyruszyło
albo wkrótce wyruszy.
Wczoraj otrzymałam złe wieści.
Dostałam pozytywny wynik testu na nowego koronawirusa.
Mam nadzieję, że dołączycie do mnie z bezpiecznej odległości,
gdy będziemy o nim rozmawiać.
Dasz radę. Trzymaj się scenariusza.
Chciałabym wam powiedzieć, że się nie boję, ale boję się.
Moje objawy już są dużo koszmarniejsze od czegokolwiek, co przeżyłam.
Nie mówię tego, by was przestraszyć.
Ale jeśli tego potrzeba, by ludzie brali to na poważnie,
to z chęcią będę was straszyć.
Ale przede wszystkim martwi mnie to, na co naraziłam współpracowników.
To boli mnie bardziej niż cokolwiek, co zdziała wirus.
Bardzo mi przykro, że tak to się stało.
Ale na swoją obronę dodam, choć to może bez znaczenia,
że po powrocie z Włoch miałam robiony test i był negatywny.
Ale ponoć okres inkubacji wynosi do 14 dni,
więc nawet nie wiem, czy tam go złapałam.
Nie wiem.
Ale mimo to muszę wziąć na siebie odpowiedzialność.
Jestem winna przeprosiny mojemu producentowi, Charliemu Blackowi,
który też otrzymał pozytywny wynik testu.
Ale to wojownik, który jest odważny.
Bardzo odważny.
Kurwa.
I wiem, że wyzdrowieje.
Słuchacie 96,8 WLFN,
muzycznej stacji w Cincinnati.
Jestem Dennis i będę z wami do wschodu słońca.
Tu Mark Mallman.
Hej, Mia.
Hej! Jak się ma twój dziadek?
Pielęgniarka zachorowała.
- Nie wiadomo na co. - Przykro mi.
Za ile będziesz…
Za kilka dni. Jestem dopiero w Ohio.
Co do wczoraj…
Nie chcę o tym rozmawiać.
Nie podoba mi się ta sytuacja,
ale podjąłem dobrą decyzję.
Rozumiem.
Ale chcę pogadać o tym, co zaszło.
Mia, możemy być przyjaciółmi i choć raz nie rozmawiać o pracy?
Jak się trzymasz?
Ja tylko pracuję. Nie mam o czym gadać poza pracą.
To, że tu jesteś, sprawia, że to wszystko da się znieść, więc…
naprawdę potrzebuję, żebyś wrócił.
Okej. To słodkie
i bardzo głupie,
bardzo to doceniam, ale…
Odchodzę.
Nie wrócę.
To dlatego, że nie możesz, czy nie chcesz?
Jedno i drugie. Nie na takich zasadach.
Muszę zacząć tworzyć własne możliwości.
Inaczej będę w nieskończoność czekał na miejsce przy ich stole,
zamiast postawić własny stół.
Inaczej wszyscy będziemy marnieć.
Okej, posłuchaj mnie.
Rozumiem, dlaczego odchodzisz,
a jeśli wrócisz, nie będzie łatwiej,
bo The Morning Show jest zepsute.
Rozumiem to.
Wieczorem przed ukazaniem się fragmentu książki Maggie,
nie mogłam spać. Dużo myślałam
i doszłam do wniosku, że nieważne, dokąd pójdzie czarna osoba,
wszędzie jest tak samo.
To pojebane, ale to prawda.
Możesz odejść, ale teraz
wielu ludzi zyskałoby na tym,
gdybyś usiadł na krześle, które Alex Levy bierze za pewnik.
Ty jako główny prowadzący najważniejszy program w UBA
będziesz znaczył więcej, niż sądzisz.
Nikt mi tego miejsca nie oferuje.
Myślisz, że gdzieś indziej będzie inaczej?
Wszędzie jest tak samo.
Jesteśmy tu teraz.
Możemy przewalczyć swoje racje.
Proszę, nie rezygnuj z tego.
Jutro, i jutro, i jutro.
Jutro nadejdzie. Kiedyś.
To się jeszcze okaże.
Dzięki, Mia. Zadzwonię.
Czekaj. Chcę usłyszeć dziadka.
Okej. W porządku. Pa.
Pa.
I dziękuję, Mia.
To wiele dla mnie znaczy.
Pa.
W tej chwili czuję się…
jakbym się gotowała od wewnątrz.
Moje ciało stara się zabić tego wirusa, ale zabija mnie też.
Im jest mi goręcej, tym bardziej czuję się oddzielona od ciała.
Mam też mnóstwo innych objawów, ale nie chcę się w nie zagłębiać.
W tej chwili nie ma na to lekarstwa.
Dzwoniłam do lekarza, wspaniałego lekarza, dr. Vincenta Botza,
powiedział, żebym kupiła spirometr.
I dodał, że jeśli jestem w stanie oddychać, to…
to mam zostać w domu i wziąć się w garść.
Krótko mówiąc, to piekło.
Tak?
Cory, mówi Glen. Jest tu ze mną Brian.
Hej, co się stało?
Dostałem wiadomość z Australii.
Tom i Rita mają Covida.
O cholera.
W porządku…
Okej, to co robimy?
Możemy nadawać z innych miejsc,
ale ludzie są niespokojni.
Stara się być miły. Są przerażeni.
Na litość boską, to Tom Hanks i Rita Wilson.
Jeśli oni chorują, nikt nie jest bezpieczny.
Powiedz mu, co powiedział ci Peter Bullard.
Powiedział, że nie ma mowy, że przyjdzie.
Odwołali mecz Jazz/Thunder.
Kolega z biura Adama Silvera mówi, że zamykają do odwołania.
Czy to bezpieczne, by wydarzenie się odbyło?
Nie czuję się z tym dobrze.
Ludzie gromadzą się w jednym miejscu…
Odwołaj je.
Glen, wydaj oświadczenie.
Oczywiście.
Cześć. Wiem, że mnie nie widzieliście
w TMS od kilku dni.
Staramy się dzielić szczegółami z prywatnego życia.
I ten mały, kolczasty skurwiel…
- Mogę tak mówić? - Właśnie powiedziałaś.
Ten mały, kolczasty skurwiel ściga się z wami, drodzy Amerykanie,
o to, kto mnie pierwszy wykluczy.
Wiecie, kogo obstawiam? Tego kolczastego skurwiela…
Skurwiała korona.
Bo jest prawdziwy. Bardzo prawdziwy…
- Hej. - Hej.
Widziałem twój post. Przyszedłem pomóc.
Tak. Nie powinieneś być na wydarzeniu?
Nie słyszałaś? Odwołane.
Właśnie się szykowałam do wyjścia.
Pójdę z tobą.
Okej.
Ale ci wszyscy ludzie, którzy chcą, żebym zniknęła? Nie są prawdziwi.
Nie są prawdziwi.
Książka Maggie Brener sprzeda się w ilu?
Nie wiem, 30 000, 40 000 egzemplarzy, jeśli jej się poszczęści.
Ale ja mam uwierzyć,
że cały świat oburzy moje zachowanie.
Jasne! Już w to wierzę.
Wrzucamy klip z dr. Faucim.
To było kurewsko dobre.
…to, co widzicie w nieopanowany sposób,
choć staramy się to opanowywać…
…ludzie wracają do kraju w związku z podróżami.
O cholera! Chip.
- …gdy chodzi o społeczność… - Kurwa.
…sprawa jest jeszcze trudniejsza.
O Boże.
Chip, załatw mi wentylator. Cała płonę.
Rozwinie pan?
Grypa sezonowa, z którą mamy do czynienia co roku…
Hej, mówi Charlie Black.
Cześć. Mówi Marcy z Titanium Health.
Wreszcie mamy nową partię testów na Covid.
Czy zrobiłeś go gdzieś indziej?
Nie.
Świetnie. To umówię cię na test.
W zasadzie… Nie potrzebuję go.
Nie rozumiem. Zrobiłeś test?
Tak. Mam wynik negatywny.
A przynajmniej miałem.
W każdym razie dziękuję.
…wskaźnik umieralności wynosi około 1%,
czyli jest dziesięć razy bardziej śmiertelny od grypy.
Dziesięć razy bardziej śmiertelny od grypy.
Tak, to, co mówi dr Fauci, jest prawidłowe.
Nie chcemy tego mówić, ale umrze wielu ludzi.
FAUCI: „WIELU LUDZI UMRZE”
Boi się pan śmierci?
Z powodu Covida?
Nie, po prostu śmierci.
Covid, zawał serca, wypadek na polowaniu, cokolwiek?
Strach przed śmiercią jest normalny.
Nie. Czy pan się boi? Czy pan boi się śmierci?
Nie powiedziałbym, że się boję.
Jako specjalista chorób zakaźnych pogodziłem się z faktem śmierci.
Jak pan myśli, co się dzieje… gdy umieramy?
Uważa pan, że w jakiś sposób żyjemy dalej?
Z medycznego punktu widzenia to niewiadoma.
Ale wierzę, że to nie jest koniec.
Tak, ja nie sądzę, że dokądś idziemy.
Jeśli ktoś wierzy, śmierć nie powinna być straszna.
Uważam, że gdy umieramy, to koniec.
To jest straszne.
To straszne stanąć oko w oko z czymś,
czego nasz umysł nie potrafi pojąć.
Jakie to uczucie nie rozumieć nicości?
Nie da się tego poczuć, bo to…
brak czegokolwiek.
Świat kręci się dalej.
Nie sądzę.
Uważam, że świat przestanie istnieć, gdy umrę.
Wiem, że wszyscy uważają mnie za egoistkę, i tak, taka jestem.
Czy jest tam gdzieś ktoś, kto doświadcza świata inaczej
niż ze środka własnego ciała?
Dla mnie kwestią wiary jest to, czy ty istniejesz.
Ja istnieję, Alex. To wiem na pewno.
No nie wiem, Peja.
Mam nadzieję, że istniejesz.
Jedyne, co można robić, to zachowywać się…
jakby się wierzyło, że to ważne.
Traktować ludzi tak, jak samemu chce się być traktowanym,
i mieć nadzieję, że to ma znaczenie.
Mieć nadzieję, że mylimy się co do tego, że przestajemy istnieć.
Mieć nadzieję, że można dostąpić oświecenia i poznać nieznane.
I przestać…
się bać.
Przepraszam. Widziałeś tego mężczyznę?
Widziałeś tego mężczyznę? To mój brat.
Jeśli go zobaczysz, zadzwonisz pod ten numer? Dziękuję.
Widziałeś tego mężczyznę?
Cory, nie wiem, co robić. Nie ma go tu.
Mam wrażenie, że szukałam wszędzie. Nie wiem, co robić.
- Znajdziesz go. - Czuję się bezsilna.
Przestań.
- Już dobrze. - Kurwa.
- Weź oddech, głęboki… - Boże.
- Laura jest w Montanie? Okej, dobrze. - Tak.
- Dobrze. - Szlag. Lepiej, że jej tu nie ma.
Ona…
Uważa, że moja rodzina jest stuknięta. Nie lubi chaosu.
Nie wiem.
Tęsknię za nią.
Chciałabym, żeby pomogła.
Kurwa…
Muszę ci coś powiedzieć. To beznadziejny moment.
- Muszę ci coś powiedzieć. - Co?
Zjada mnie to od środka. Chodzi o coś, co zrobiłem,
i nie jestem z tego zadowolony.
Wtedy wydawało się to środkiem do uzasadnionego końca.
Ale teraz podczas pandemii wszystko wydaje się… inne.
Wszystko to, co uważałem za ważne…
Wiesz…
Musiałem albo wygrać, albo umrzeć próbując.
Może właśnie straciłem miliard dolarów stacji.
To się wydaje nieważne, bo mam potrzebę…
Jakbym miał iść na spowiedź
i oczyścić duszę…
- Nie musisz mi się spowiadać. - Chodzi o ciebie.
Ufam ci.
Kocham cię.
To…
Nie wiem, co to znaczy.
Czułem to… Nie potrafiłem tego zidentyfikować,
ani nazwać.
Ale mam takie przeczucie, że to jest…
Kocham cię.
Zrób z tym, co…
Wiesz co? Pieprzyć to.
Chcę, żeby to się zapisało w historii.
Nie wiem, co się stanie, okej? Teraz wszechświat wie, że to powiedziałem.
Naprawdę cię kocham.
Kocham cię.
O kurka.
Cześć, mówi Bradley.
Dzień dobry. Jestem pielęgniarką w szpitalu Antioch.
Tak, tak, tak.
Nie powinnam tego robić, ale widziałam pani post.
Mamy pacjenta bez dokumentów i sądzę, że to pani brat.
Powinna pani tu przyjechać.
- O Boże. Okej, dziękuję. - Co?
Musimy iść. Znaleźli mojego brata.
W trakcie tego programu
bardzo wzrosła mi gorączka.
Wiem, że są tacy wśród was, którzy stwierdzą, że na to zasłużyłam.
„Zasługujesz na to, Alex Levy”.
I może macie rację. Nie wiem. Pewnie macie.
Ale moja odpowiedź brzmi tak: o co wam chodzi?
Jeśli na to zasługuję, to wolno wam cieszyć się z czyjegoś bólu,
bo macie moralną przewagę?
A świat nie jest sprawiedliwy. To pojęcie stworzył człowiek.
Dlaczego macie taką opinię?
Dlaczego macie opinię na ten temat?
Pilnujcie swojego nosa.
Ściągnęłam na siebie te opinie przez to, że jestem osobą publiczną?
To znaczy…
Wiem, że dla niektórych z was to ma sens, ale…
Jezu.
Pamiętajcie…
Byłam dzieckiem jak wszyscy.
Stawiałam pierwsze kroki jak wszyscy.
Byłam pierwszy raz zakochana, miałam złamane serce.
Byłam na tyle odważna, by chcieć być w telewizji, by was bawić i informować.
Co? Dlaczego… To głupie.
Nie wiedziałam, gdy podejmowałam tę decyzję,
że tym, co najbardziej bawi ludzi, nie jest to,
co robię i w czym jestem dobra.
Nie to, w czym osiągnęłam wysoki poziom.
Nie wiedziałam, że najbardziej będzie bawiło ludzi to,
że tłuką mnie jak cholerną piñatę,
węsząc i zadając pytania o moje życie seksualne.
Boże, po co w ogóle przekazuję wiadomości?
Z kim sypia wasz krawiec?
Jest dobrym człowiekiem?
Czy to ważne, czy wasze spodnie pasują?
Mam dość przepraszania za siebie.
Albo wsiądźcie ze mną do pociągu, albo zostańcie na stacji.
Mogę prosić o pomoc?
- Tak, co? - Czemu czekamy?
- Bez jaj. - Tak.
Czekałbym tyle, gdybym miał ubezpieczenie?
Mówiłam, że to nie ma związku. Mamy braki kadrowe.
- Potrzebujemy pomocy. - Zaraz podejdę.
- Byłem tu pierwszy. - Rozumiem.
Ona musi znaleźć brata.
Mamy nowe ograniczenia. Pomogę państwu, gdy będzie wasza kolej.
Pani nie rozumie. Ktoś dzwonił i mówił,
że jest na oddziale ratunkowym, ale nie wiem, czy to on.
Muszę go zobaczyć.
Musi pani zaczekać. Albo wyjść.
Jeśli moja żona nie miała Covida, to teraz go ma.
Czekamy tu od wieków!
- To niedorzeczne! - Przyjdę…
TYLKO DLA PERSONELU
- Co pani robi? - Szukam brata.
Nie może pani tu być. Proszę wyjść.
- Wezwać ochronę! - Hal!
Nie ćpałem. Przysięgam na Boga. Nie ćpałem.
Dzięki Bogu nic ci nie jest.
- Co się stało? - Wdałem się w bójkę.
Pobili mnie.
Jestem wściekła, ale cieszę się, że jesteś cały.
- Przepraszam. - Nie zostawię cię, okej?
Obiecuję.
Kocham cię, B.
Ty sukinsynu. Wystraszyłeś mnie na śmierć.
Boże.
POTWIERDZONE I DOMNIEMANE PRZYPADKI KORONAWIRUSA
ROŚNIE LICZBA ZGONÓW
Chyba się zgodzimy, że świat znalazł się w punkcie zwrotnym,
i życie w tej chwili rzuca mi wyzwania.
patrzę w głąb siebie i pytam,
kim tak naprawdę chcę być?
A potem patrzę w lustro
i pytam, czy tą osobą jestem?
Myślę, że wielu ludzi będzie tak robić.
A przynajmniej powinno.
Świat nigdy nie przestanie stawiać przed nami wyzwań.
Zawsze rzuci nam kłody pod nogi.
Ale takie jest życie, wiecie?
A ja żyję.
Przynajmniej tak myślę.
Naprawdę…
Zostańcie z nami.
Jeśli to oglądacie i…
Mam nadzieję, że też żyjecie.
Wierzę, że wygraliśmy w kosmicznej loterii,
bo możemy tu być.
I mam nadzieję, że jakoś to przeżyjemy, czymkolwiek „to” jest.
Wiele dla mnie znaczyliście przez te lata
i chcę wam z całego serca podziękować.
Uważajcie na siebie i nie dajcie się zwariować.
I…
do zobaczenia.
Napisy: Agnieszka Otawska