Zastanawiałeś się, czemu tak je nazywają? El Niño.
Zaczyna się jako coś małego, nieistotnego: sardela.
Sardela najlepiej się czuje w umiarkowanie ciepłych wodach.
Więc gdy wiejące znad równika pasaty sprowadzały zimną wodę,
wolno ogrzewały ją promienie słoneczne.
I gdy wody docierały do Chimbote w Peru, które jest światową stolicą sardeli,
już nie nadawały się do życia dla sardeli.
To smutne.
Nie. Jest gorzej.
Ucierpiała na tym gospodarka.
Wszystko, nie tylko ryby.
Ptaki, które żywiły się sardelami,
od głuptaków po kormorany i pelikany, wszystkie zdechły.
Tak samo zwierzęta, które się nimi żywiły.
A ponieważ to zjawisko bezbłędnie
zbiega się z czasem świętowania narodzin Chrystusa,
nazwali je El Niño de Navidad. „Świąteczny chłopiec”.
Daj spokój. Trzeba to przyznać Peruwiańczykom.
Coś tak destrukcyjnego określili tak niewinnie.
Coś, co wydaje się tak mało znaczące,
wiatry, które sprawiają, że woda jest za ciepła dla małej ryby.
Ale nie, to zwiastun czegoś, co potrafi wszystko zniszczyć.
Susze, powodzie, burze. Ważne globalne zjawiska.
Ale nie można nic zrobić, by ten wiatr powstrzymać.
Więc co możesz zrobić, gdy widzisz te małe rybki w wodzie?
Akceptujesz sytuację. I szykujesz się na katastrofę.
Dawaj, stary! Pośpiesz się!
Cześć. Wejdźcie.
Dzięki, że przyszliście.
Zamówiłem jedzenie. Obyście lubili tajskie.
Alex Levy.
Marlon. Miło cię poznać.
Jestem zaszczycony.
To miłe.
Spotkanie, by przejąć TMS
to sukces w mojej karierze.
Jesteś bardzo miły.
Proszę, wejdź.
Niesamowite mieszkanie.
To te same bzdury. Fred wiedział.
Piliśmy razem, graliśmy w golfa
i gadaliśmy o sprawach osobistych,
więc wiedział o wszystkim.
Wiemy, że wiedział, ale rozmawiamy o dowodzie.
Powiedziałeś, że masz dowód,
kogoś, kto potwierdzi współudział Freda.
Oto jesteśmy. Słuchamy.
Kto to jest?
Hannah.
Shoenfeld?
Kurwa, Mitch. Kiedy się z nią przespałeś?
W Vegas.
- Wiedziałeś o tym? - Nie.
Nie wprost.
Fred kazał mi dać jej awans i zwolnić Jareda,
co wydawało mi się dziwne, ale...
Ale nie kwestionowałeś tego, bo to trudne?
Pierdol się, Mitch.
Nie rozmawialibyśmy o tym, gdyby nie ty.
Zróbmy przerwę.
Chip, skupmy się na naszym celu.
Rozumiem, że długo pracowałaś z Charliem.
I uważam, że to świetny facet.
Naprawdę go szanuję.
Ale oto co myślę.
Czasem ludzie wyrastają z siebie nawzajem.
Nie widzisz kogoś wyraźnie, gdy jesteś z nim zbyt długo.
A ciebie widzę teraz bardzo wyraźnie.
I myślę, że The Morning Show musi pokazać Ameryce nową Alex Levy.
Alex Levy 2.0.
Myślałem, że to, co się stało między nami, to zwykłe ludzkie zachowanie.
Nie wiedziałem, że mnie wykorzystuje.
Prawdziwa z ciebie ofiara, Mitch.
Ona o tym cokolwiek wie? Choćby to, że ja to robię?
Powiedziałem tylko, że ktoś pisze artykuł.
To nie jest gotowe na wizję.
To zbyt delikatna i ważna sprawa, by się śpieszyć.
Nie śpieszymy się. Jesteśmy gotowi.
- Mamy tych skurwieli w garści. - To mój wywiad, nie twój.
Nie mamy pojęcia,
kiedy opublikują dane z wewnętrznego śledztwa,
ale gdy to zrobią, jest po mnie. Nie będę więcej pracował.
Chip ma rację. To się musi stać jak najszybciej.
Jest nas tu czworo,
którzy wiedzą o tym supertajnym planie przejęcia czasu antenowego
jednej z największych stacji w czasie dochodowego programu.
A ty powiedziałaś Alex.
- Wiem. - Więc nie jest szczęśliwa.
Dlatego każdego dnia szanse na to,
że ktoś jeszcze się dowie, wzrastają.
Więc musi się to stać teraz albo nie stanie się wcale
i wszyscy trafimy za to do paki.
Muszę porozmawiać z Hannah. To się nie uda bez jej historii.
Więc jeśli się z nią nie dogadam tak, jak tego potrzebujemy,
to się nie uda.
Bez dyskusji.
- Maggie. - Hej, Fred.
Miło cię widzieć.
Dziękuję, że się ze mną spotkałeś.
Zawsze. Co chcesz?
- Wódkę z tonikiem. - Okej.
- Szkocką z wodą. - Dziękuję.
Zawsze mam dla ciebie czas. Wiesz o tym.
Martwiłam się o ciebie. Ponoć cię ewakuowano.
Przetrwałeś te pożary?
Tak. Dzięki Bogu.
Choć oberwało mi się od sąsiadów
za relację w TMS o strażakach zatrudnianych w bogatych dzielnicach.
Widziałam. Jestem pod wrażeniem, że tego nie zablokowałeś.
Wykazujesz się samoświadomością.
Wiadomości to wiadomości. Dostarczam je, nie blokuję.
Cieszę się, że tak myślisz.
Mam wrażenie, że chodzi o coś więcej.
Kończę artykuł śledczy
na temat wyższych szczebli w UBA.
Serio, Maggie?
Przykro mi, Fred.
Nieoficjalnie. Wbijasz mi nóż w plecy?
Akurat ty?
Nie chcę ci zaszkodzić.
Ale jeśli zaszkodzę, to nie chcę, by to była zdrada
i niespodzianka.
Mało dla ciebie zrobiłem?
Zawsze cię wspierałem.
A ja zawsze ciebie wspierałam.
Jeśli nie ja, zrobi to ktoś inny.
Warty 30 miliardów dolarów konglomerat medialny
panikujący z powodu tego, jak radzi sobie z problemem molestowania?
Takie historie nie pozostają tajemnicami.
Odrzuciłam tę propozycję wiele razy.
Ale zawsze jakimś cudem wracała,
za każdym razem z większym skandalem.
Przynajmniej wiesz, że potraktuję cię sprawiedliwie.
To mnie nie interesuje.
Chcę, byś postąpiła wobec mnie właściwie.
Hej. Piszę ten artykuł.
Nie wiem, czy będzie dla ciebie dobry czy zły.
Ale nic w tej sprawie nie zrobisz.
Historia już się wydarzyła.
Pozostaje tylko przelać ją na papier.
Będę w kontakcie.
Trzymaj się, Fred.
Jezu, Vicki. Jak mogłaś to przegapić?
Kurwa, Maggie Brener pisze artykuł.
Tak, ja...
Nieważne. Kończ swoje śledztwo.
Dostarcz mi jego wyniki we wtorek rano.
Oczywiście.
To ci daje półtora dnia, by napisać coś,
co mogłem za ciebie napisać pierwszego dnia.
Nie mogę tego jeść.
- Dzień dobry. - Cześć.
Isabella dzwoniła do ludzi The Rocka w sprawie nowego filmu.
Chce się z tobą zdzwonić
i porozmawiać o kilku sprawach.
Co?
Okej. Dajcie mi chwilę.
Dacie mi chwilę? Będę tam.
Cześć.
Alex.
Chciałam...
sprawdzić, jak się masz.
- Nie mam na to odpowiedzi. - Naprawdę?
To pytanie zaburzy twoją niekończącą się krucjatę dotyczącą prawdy?
Do zobaczenia na planie.
Boże.
- Przepraszam. Cześć. - Hej.
- Jak minął weekend? Dobrze? - Tak. A twój?
- Tak, nieźle. - Do zobaczenia.
- Dzwoni Cory. - Oddzwonię.
Muszę to dać Joelowi, więc...
- Joel. - Tak?
Idealnie. Dzięki.
- To na dziś, tak? - Tak.
Myślałem, że będzie lepsze na jutro.
Możemy najpierw przetrwać dzisiaj?
Okej.
CZEŚĆ, HANNAH. TU MAGGIE BRENER Z NEW YORK MAGAZINE.
PISZĘ W SPRAWIE WIADOMOŚCI, KTÓRĄ CI ZOSTAWIŁAM. ZADZWOŃ.
LOS ANGELES, KALIFORNIA
Hannah Shoenfeld.
Cześć. Mówi Derek Colby. Jestem producentem UBA 365.
Cześć.
Wiem, że jesteś zajęta, więc się streszczę.
Z pracy odchodzi producent i kadry poleciły ciebie na to stanowisko.
Pracujemy w LA, więc musiałabyś się przeprowadzić,
ale z chęcią cię poznamy.
To wyższe stanowisko. Prawdziwa szansa.
Dziękuję, że bierzecie mnie pod uwagę.
Jestem akurat zajęta. Mogę oddzwonić?
Tak, oczywiście.
Moja asystentka prześle ci dane kontaktowe,
- więc pogadajmy wkrótce. - Okej.
Hannah.
A potem...
- Przyśpieszamy tragedię podczas otrzęsin. - Okej.
- Hej. - Dziękuję.
Ostatni jest segment o gotowaniu z Emerilem.
Co gotuje?
Rety. Sprawdźmy...
Przepraszam na chwilę.
- Hannah... - Okej.
Możemy porozmawiać po programie?
Chcę z tobą coś skonsultować.
- Pewnie. - Super.
W mojej garderobie?
- Okej. - W porządku.
- Coś się stało? - Nie. To sprawa osobista.
Mówiłaś coś o Emerilu?
Gotuje spaghetti carbonara.
- Spoko. - Miłego programu.
- Bradley. - Cześć, Alison.
- Cześć, Danielu. - Hej.
Jak się czujesz?
Ja? Nigdy nie czułam się lepiej.
Ja podobnie.
Wchodzimy za 30 sekund.
- Wszystko okej? - Tak.
- Wody? - Nie, nie trzeba.
Okej.
- Wie? - Dowie się wkrótce.
Wchodzimy za dziesięć sekund.
Sprawdziłam twój tekst.
- Dziękuję. - Tak.
Okej, ludzie. Uwaga.
Proszę o ciszę.
Za pięć, cztery, trzy, dwa...
Dzień dobry.
Miło, że z nami jesteście.
Oto nasze najciekawsze historie.
Tak.
- Może być teraz? - Tak. Wejdź.
Coś się stało?
- Nie. Usiądziesz? - Jasne.
Chcę z tobą o czymś porozmawiać.
O czym?
Pracuję nad wywiadem... z Mitchem.
O kulturze pracy w stacji, która...
pozwoliła na przymykanie oczu na molestowanie seksualne.
Czekaj.
Czyli ten wywiad odbędzie się w programie?
Ty go prowadzisz?
Po pierwsze, nic się nie stanie bez twojej zgody.
Chcę, byś to wiedziała.
Rozmawiasz z Mitchem.
Tak.
I wszyscy rozmawiacie o mnie za moimi plecami?
Nie wszyscy. Tylko ja.
Nie wykorzystasz mojego nazwiska.
Dopilnuję, byś pozostała anonimowa.
Coś się dzieje.
Najpierw przyszedł do mnie Mitch.
Potem Maggie Brener zdobyła mój numer...
- Co? - I chce ze mną rozmawiać.
I ktoś z UBA 365 nagle oferuje mi pracę w LA.
Mogę być szczera?
Chciałabym się stąd wynieść i o tym zapomnieć.
Czekaj. UBA chce dać ci awans? Jasna cholera!
Tak! Mówię, że coś się dzieje wokół mnie i nie wiem dlaczego.
Dlaczego teraz? Nie podoba mi się to i nie chcę tego.
Nie chcę brać w tym udziału.
Rozumiem. Czułabym się tak samo.
Ale UBA próbuje cię uciszyć.
Masz szansę to zmienić.
Wiesz co? To, kurwa, nie moje zadanie.
Moje życie to nie narzędzie, które wykorzystasz do swoich celów.
Może lubisz wbijać ludziom nóż w plecy, ale ja nie.
Ja chcę żyć swoim życiem.
Nie chcę być przykładem twojej krucjaty. Nie mieszaj mnie w to.
Biuro Charliego Blacka.
Fred chce się spotkać z Chipem o 16.
Ma plany na 16. Może być inny termin?
Myślę, że powód spotkania
wyczyści mu grafik.
Przykro mi.
Daj spokój. Nie było źle.
Serio? To nie było niechlujne?
To mamy kurewski problem. Okej?
Bo następnym razem to zauważę.
I wszyscy inni to zauważą, a nie będziemy niechlujnym programem.
Kto mi zabrał kawę?
Dlaczego za mną stoisz?
Co?
Masz spotkanie z Fredem o 16.
Okej.
Chcę to zdusić w zarodku...
bo jesteście moimi ludźmi.
Niedocenianymi bohaterami.
I to moja wina, że nie jesteście doceniani i przepraszam za to,
ale nie potrafię doceniać.
Ale to nie znaczy, że nie jesteście moim zespołem.
Rozumiecie, co mówię?
Powiedzmy, że to był kiepski dzień.
Wiecie? Bo nie jesteście niedbali.
I patrzę na ciebie, Rich.
Wiesz, że masz być namolny, a nie nieudolny.
Następnym razem, proszę, teleprompter. Dziękuję.
Przepraszam, że krzyczałem.
Śmiałem się w duchu.
Rzecz w tym...
Dacie sobie radę.
Wiecie? Jesteście moim zespołem.
Dziękuję.
PRZEMYŚLAŁAM TO, POROZMAWIAJMY.
Dlaczego zmieniłaś zdanie?
Poczucie winy.
- Pomyślałam o innych w mojej sytuacji. - Dziękuję.
Tak.
Mogę to nagrać? Tylko dla siebie.
Tak.
Okej.
Co chcesz wiedzieć?
Zacznijmy od twoich doświadczeń z Mitchem i ich skutków.
Gdy zaczęła się strzelanina w Vegas,
byłam w studiu, kiedy zbierali ekipę, która miała to relacjonować.
Chip kazał mi jechać.
Byłam wtedy młodszą organizatorką. Byłam zachwycona.
Było ciężko. Trudno było być tam na miejscu.
Czułam się przygnębiona, więc poszłam na spacer po centrum Las Vegas.
Wpadłam na Mitcha.
Był miły, pocieszył mnie.
Chwilę spacerowaliśmy i rozmawialiśmy.
Czułam się komfortowo i swojsko.
To odwróciło moją uwagę,
bo czułam się wyjątkowo spacerując publicznie z Mitchem Kesslerem.
Jakbym stała się sławna.
To było wyjątkowe.
Zaprosił mnie do swojego apartamentu, żeby obejrzeć komedię.
Wtedy wydało mi się to dobrym pomysłem.
A teraz nie wiem, co sobie myślałam.
Przez chwilę oglądaliśmy film.
A potem zaczęłam myśleć o wszystkim w Vegas...
i o mojej mamie.
I przypomniałam sobie moment, gdy umarła.
Gdzie wtedy byłam, co miałam na sobie, jak się czułam.
Nie mogłam przestać o tym myśleć.
Łzy zaczęły płynąć mi po twarzy.
Powiedziałam, że powinnam iść.
Mitch podszedł i mnie przytulił.
Wydawał się taki miły.
Jak ojciec.
Potrzebowałam takiego podejścia.
Od dawna go nie czułam.
Potem powiedział, że mnie lubi i...
wsadził mi rękę między nogi.
Nie wiem, co się stało później.
Leżałam na łóżku z jego głową pomiędzy nogami.
Nie wiedziałam, co powiedzieć.
Pomyślałam, że po prostu to zrobię.
Nie zabiło mnie to.
Gdy wróciliśmy, widziałam go w pracy.
Ledwie zwracał na mnie uwagę.
Nie wiem, co mnie opętało.
To do mnie niepodobne, ale wybuchłam w środku.
To nie było w porządku.
Wtargnęłam do biura Freda i powiedziałam mu.
A on zaproponował mi awans.
Powiedział, że wykonuję dobrą robotę.
Nie miał pojęcia, kim jestem.
Przykro mi, że znowu to przeżywasz.
Jak mówiłam – przetrwałam to. Jestem twarda.
Jesteś twarda.
Silna.
Możesz powiedzieć, jak to wpłynęło na twoją pracę,
obraz samej siebie, życie?
Wcale nie prosisz o wiele, co?
Nie chcę, by to się przytrafiło komuś innemu.
Otrzymujesz jakąś pomoc, by sobie z tym radzić?
Nie. Nie potrzebuję pomocy. Już po wszystkim.
Czyżby?
Do czego pijesz? Nie jestem Ashley Brown, okej?
Nie zapewnię ci łzawego objawienia
zniszczonej kobiety w twoim wywiadzie.
Jak się mam? Dobrze.
Takie rzeczy się zdarzają
każdego dnia.
Po co się w to zagłębiać? Masz, co chciałaś.
Masz coś na szefa stacji.
Chcę przyjąć tę nową pracę, nim przeprowadzisz wywiad.
- Chcę wyjechać z Nowego Jorku. - Rozumiem. Odetchnij.
Przestań mi mówić, co mam robić i czuć!
Co mam zrobić, żebyś wyszła? Co powiedzieć?
Że zostałam zgwałcona?
Że byłam przestraszona?
Bezsilna?
Że myślę o tym codziennie,
setki razy każdego dnia?
Że to zdefiniowało mnie, mój awans, to, kim jestem?
Jakie to uczucie, gdy ktoś, kogo kochasz, szanujesz i podziwiasz, leży na tobie...
wykorzystuje cię, twoje ciało...
jednocześnie cię pragnie i zupełnie się tobą nie przejmuje?
Gdy potrzebujesz rodzica, a dostajesz kutasa,
a potem żyjesz resztę życia z hałasem w głowie,
który mówi, że jesteś splugawiona, ty to spowodowałaś, to twoja wina.
Gdy widzisz, jak ludzie tracą pracę,
bo ty nie potrafiłaś powiedzieć nie.
- Okej... - Odsuń się.
Martwię się o ciebie.
Niepotrzebnie. Jestem twarda.
Nie powinnam była tak mówić. Wybacz.
Nie muszę tego robić.
Nie. Zrób to. To ważne. Zrób to, czego ja nie potrafiłam.
- Na pewno? - Tak.
Okej.
Słuchaj.
Dzwoń, gdy zechcesz.
Mam telefon przy łóżku.
Nic mi nie jest. Rób, co musisz.
To nie była twoja wina. Wiesz o tym?
Z całym szacunkiem, Bradley, daruj sobie i wypierdalaj.
Jak ci się podobał? Jest świetny, prawda?
Tak, jest dobry.
Jest dobry. Podchodzi do tego z pasją.
- Marlon cię uwielbia. - Tak.
Uwielbiał już wcześniej.
Zadzwonił po spotkaniu, że teraz jeszcze bardziej.
Właśnie o tej pasji mówię.
Posłuchaj. Musisz dać mi chwilę, okej?
Będę musiała się przyzwyczaić.
Mam nadzieję, że się zaprzyjaźnicie, bo powiesz słowo i podpisuje umowę.
Okej. Wiem.
Wiem, że musisz się przyzwyczaić,
że będziecie musieli się poznać.
Greg będzie twoim człowiekiem.
Będziesz miała poparcie stacji
i zajebisty kontrakt na dowód.
Po tych wszystkich przepychankach
dostaniesz na piśmie zatwierdzenie współprowadzącego.
Co nie? Wygrałaś.
Boże.
Chciałabym zamknąć oczy
i mrugnąć, by ostatnie trzy tygodnie zniknęły.
Alex, to zostało zaplanowane lata temu.
Nie ma nic, co mogłoby to zmienić.
Chip pościelił sobie łóżko, a Mitch wyruchał w nim całe biuro,
gdy my staliśmy za drzwiami sypialni.
Słuchaj. Pieprzyć Mitcha.
Musi być jakiś sposób, żeby wysłać Chipa na przymusowy urlop.
Zatrudnić Marlona tymczasowo, a gdy sprawa ucichnie, sprowadzić Chipa.
Nie ma mowy.
- „Nie ma mowy”? - Musimy pokazać,
że w UBA i w The Morning Show potępiamy takie zachowanie.
Musimy pokazać, że nasze działania mają konsekwencje.
Sama powiedziałaś, że czasem za mało się ich wyciąga.
Jak to powiedziałaś?
„Jestem dumna, że pracuję w stacji
i żyję w kraju, w którym wyciąga się konsekwencje”.
Mówisz prawdę, Alex.
Boże. Okej.
Okej.
Wspaniale! Załatwione.
Mam nadzieję, że nie czujesz się źle z powodu Bradley Jackson.
Dostaje kupę pieniędzy
jak na wariatkę, która próbowała zniszczyć naszą markę.
Okej, to jedno,
ale to co się z nią będzie działo przez resztę jej życia, to moja wina.
Wyciągnęłam ją z niebytu i wsadziłam w sam środek niesławy.
- Boże. - Jest 15.55. Spotkanie jest o 16.
Okej. Dziękuję.
Dobra. Muszę iść.
Muszę wymyślić, jak powiedzieć Bradley, że pojawi się Daniel.
To dobry plan, Alex.
Całość.
Dla programu... i dla ciebie.
Usiądź.
Nie trzeba.
Stern and Young przekazali wyniki śledztwa wewnętrznego.
Nie każ mi czekać.
Uznali, że jesteś odpowiedzialny za pobłażliwą kulturę pracy.
Mam wiele stron dowodów, które to potwierdzają.
Musiałeś znaleźć niezłych pisarzy, którzy to dla ciebie stworzyli.
Lepszych od tych, którzy piszą program.
Miej odrobinę przyzwoitości. To poważna sprawa.
To coś poważnego, Fred. Bez wątpienia.
Wiesz, że mnie to nie cieszy.
Nie cieszy mnie fakt, że ktoś, kto od lat dla mnie pracował,
dopuścił się rażącego zaniedbania i naraził moich pracowników.
Jaja sobie, kurwa, robisz?
Załatw to szybko,
nim trafi mnie szlag, a twój tyłek wyląduje na Fifth Avenue.
Jak chcesz. Jesteś zwolniony ze skutkiem natychmiastowym.
Ogłosimy to oficjalnie, gdy rano ukaże się raport.
James ma pudełko na twoje rzeczy.
Zabierz, co uniesiesz. Resztę odeślemy ci do domu.
Świetnie. To wszystko?
Nie, jeszcze jedno.
Pierdol się za to, że nie wycofałeś historii o strażakach.
Pożar przeszedł o włos od mojego domu.
Kupiłeś ten dom dzięki mojemu programowi
i spalę go, jeśli będę miał taką ochotę!
Kurwa.
- Hej, Bradley. - Rozmawiałam z Hannah.
Było ciężko.
Przykro mi. Masz dość, by przeprowadzić wywiad?
Raczej tak.
Dobrze. Zrobimy go jutro.
Jutro? To szybko.
To musi być jutro na początku programu.
Bradley.
Okej.
Dam o tym znać Mitchowi i Cory’emu.
A ja powiadomię Hannah. Zaproponowali jej pracę w LA.
Jezu. Nie mają wstydu.
Biorę się do pracy. Pa.
Dodzwoniłaś się do Hannah Shoenfeld.
Zostaw wiadomość, a ja oddzwonię.
Hannah, mówi Claire.
Czuję się okropnie.
Przepraszam, że się na ciebie wściekłam.
Chyba mnie to wszystko zaskoczyło.
Wiem, że się o mnie martwiłaś.
Możemy porozmawiać?
Nie przyjmę odmowy.
Jeśli nie oddzwonisz,
zaczekam przed twoim domem i pójdę za tobą do pracy.
Będę cię gnębić, aż przyjmiesz przeprosiny.
Przyniosę kawę.
Proszę, Hannah.
Naprawdę przepraszam.
Pa.
Otrzymujesz jakąś pomoc, by sobie z tym radzić?
Nie. Nie potrzebuję pomocy. Już po wszystkim.
Czyżby?
Do czego pijesz? Nie jestem Ashley Brown, okej?
Nie zapewnię ci łzawego objawienia
zniszczonej kobiety w twoim wywiadzie.
Jak się mam? Dobrze.
Takie rzeczy się zdarzają
każdego dnia.
Po co się...
- Hej. - Hej.
Wejdź.
Dobrze, że jesteś. Potrzebuję pomocy.
Usiądziesz?
Tak, dzięki.
Nie będę kłamać.
Zaczynam się tym denerwować.
Rozumiem. To trudna sytuacja.
Zanim zaczniemy, muszę ci coś powiedzieć.
- Co? - Nie będzie mnie tam jutro.
Co? Musisz tam być.
Zostałem dziś zwolniony.
- Kiedy? - Tuż przed twoim telefonem.
Jutro na wizji ogłosisz wyniki śledztwa.
Jutro zaczyna Marlon Tate, nowy producent.
Okej.
No to koniec.
Nie. To wciąż da się zrobić.
„Da się zrobić”?
Mam wprowadzić kogoś do studia,
przejąć segment bez wiedzy Alex i zrobić to bez twojej pomocy.
Niby jak?
To musimy wymyślić. Ale musisz to zrobić.
Po części dlatego, że zdemaskowanie Freda jest słuszne,
a po części dlatego, że to spowoduje jutro chaos.
Będą musieli przerwać program
i w całym tym zamieszaniu wyniki tego cholernego śledztwa
- nie zostaną ujawnione... - To z tego masz.
Chcesz ukryć wyniki śledztwa.
Nikogo intencje nie są w 100% czyste.
Wiesz o tym. Bądźmy szczerzy.
Jeśli ci się uda, będziesz ikoną w historii.
Dlatego to robisz.
Serio? Ikoną? Może, a może nie.
Ale nie dlatego to robię.
Bardziej dlatego, że staram się pozbawić się przyzwoitej pracy,
bo jestem niszczycielką.
Jezu Chryste. Kogo to obchodzi?
Czy to samolubne? Altruistyczne?
Pomyślimy nad tym kiedyś w domu opieki.
Teraz mamy szansę stanąć w obronie moralności.
Musimy to zrobić.
Mówisz „my”, ale to ja muszę to zrobić.
Ciebie tam nie ma. Zwolnili cię.
- To ja ryzykuję. - Okej.
To wariactwo.
Już wcześniej to było wariactwo, ale teraz to popierdolone.
- Rozumiesz to? - Tak, rozumiem.
Chcesz, bym to zrobiła sama, a ja nie mam takich kwalifikacji.
Nawet nie wiem, jak dostałam tę pracę.
Na pewno na nią nie zasłużyłam.
- I połowę czasu muszę udawać. - Uspokój się.
Robię, co mogę,
ale czuję się jak w reality show.
- Już dobrze... - I coś ci powiem.
Wciągnęłam w to tę dziewczynę, a ona się sypie.
Ona cierpi, a Mitch mówi prawdę o Fredzie,
- ale nikogo to nie obchodzi! - Oddychaj.
Nikogo nie obchodzi, że ta dziewczyna czuje się pusta w środku.
Musisz się uspokoić.
Cholera jasna! Nie przytulaj mnie teraz.
Co to pomoże?
- Przepraszam. - Nie, to ja przepraszam.
Przepraszam, ja...
Mogę też prosić?
- Proszę. - Dziękuję.
Jak to zrobimy?
Skoro zwolnili Chipa?
Zostaw to nam. Po prostu przyjdź i ładnie wyglądaj.
Dzięki, że przyszedłeś mi to powiedzieć.
Przyszedłem ci powiedzieć, żebyś niczego nie próbował z Bradley.
O czym ty mówisz?
Widziałem, jak mówiłeś o Hannah... że cię wykorzystała.
Wciąż nie jestem pewien, że rozumiesz.
Mówię między innymi o tym...
że pojawisz się na wizji, zachowując się jak ofiara,
przez co Bradley wyjdzie na kogoś, kto to umożliwił.
To muszę się wziąć do pracy.
Muszę wymyślić, jak jutro zmanipulować Bradley.
Na twoim miejscu pomyślałbym o jutrzejszym wywiadzie
jak o początku drogi do odkupienia.
A jeśli tak ma być, to najwyższa pora zmienić śpiewkę.
Nigdy nie byłem fanem tego, co robisz.
Mój ojciec to lubił, ale był gnojem i nie żyje.
Prawdę mówiąc, gdy słyszę taką śpiewkę,
muszę zmienić stację, bo się boję, że rozwalę radio.
Ale ty jesteś bystrym facetem.
Więc może znajdziesz sobie nową widownię.
Więc upewnij się, żebyś nie spieprzył pierwszego programu.
I jeśli mogę rozszerzyć metaforę,
jeśli wszystko pójdzie dobrze, to za trzy dni...
będę kierował największą salą koncertową
na Ziemi
i zamierzam grać muzykę, której chcę słuchać.
O czym ty, kurwa, mówisz?
Jutro masz swoją szansę.
Przyznaj się albo to twój koniec.
Cześć, mówi Hannah Shoenfeld.
Przemyślałam to
i chętnie przyjadę do LA, żeby porozmawiać w sprawie pracy.
Proszę oddzwonić. Dziękuję.
BUDZIK
Chcę cię prosić o ostatnią przysługę, ale jest duża.
Okej.
Musisz przemycić dziś do studia Mitcha.
Bradley przeprowadzi z nim wywiad. Alex o tym nie wie.
O mój Boże. Pojebało cię.
Rozumiem, czemu cię zwolnili.
Mitch ma dowód, że Fred tuszował molestowanie
i zamierzymy go zdemaskować na żywo.
- Jasna cholera. - Tak.
Będę z tobą szczery.
Zacznij szukać nowej pracy.
Szukam nowej pracy od lat.
Jak to ma się wydarzyć?
O 7.40 Alex pójdzie na dół, żeby zrobić segment o taksówkach.
Gdy wejdzie do windy,
ty zejdziesz schodami i otworzysz drzwi ładowni.
Tak jak wpuściliśmy Jaggera na urodziny Alex.
Tak. Wejdziesz i dostarczysz Mitcha Bradley.
Alex zrobi swój segment, ale go nie wyemitujemy.
Bo wtedy Bradley przeprowadzi wywiad z Mitchem.
Cory będzie w sterowni,
upewni się, że kamera pokazuje to, co chcemy,
przynajmniej do momentu, gdy UBA spanikuje i ją wyłączy.
Naprawdę ufasz Cory’emu?
Nie wiem. Ale muszę.
To ja też muszę mu zaufać.
Przepraszam, że cię w to wciągam.
Obraziłabym się, gdybyś nie wciągnął.
Lepiej tam pójdę.
Hej, Rena?
Sic semper tyrannis.
Dyskusyjne odniesienie, ale rozumiem.
Sic semper tyrannis.
Nie wiem, ile czasu minęło. Możecie przyjechać?
Tak, Wooster Street 103.
Tak.
Proszę się nie rozłączać, póki nie przyjadą.
To pierwsza taka sytuacja.
Co się stało?
Znasz ją?
Miałem się z nią wczoraj spotkać.
Znam ją.
Hannah.
Trudno jest stracić kogoś, z kim się pracowało.
Wiem, że to wy wszyscy.
Silną stroną Chipa było jego zaangażowanie.
Ale to zaangażowanie oznaczało też, jak się dowiedzieliśmy,
że wiedział o nagannym zachowaniu Mitcha i pozwalał na nie.
To niewybaczalne.
Chip nie był jedynym dobrym producentem.
Wkrótce się o tym przekonacie.
Ale tu chodzi o coś więcej niż pracę i zarabianie dla stacji...
ODBIERZ. TO PILNE.
Czy nadawanie wiadomości.
Chodzi o wasze samopoczucie.
A Marlon Tate jest kimś, przy kim możecie się czuć bezpiecznie w pracy.
Dzięki, Fred.
Zgadza się. Byłem asystentem przy Rise and Shine Seattle.
Więc o cokolwiek was poproszę, sam to już robiłem.
Po Seattle doznałem oświecenia.
Powiedziałem sobie: „Marzenia...”.
Hej. Co jest?
Bradley.
- Ja... - Co się stało?
Muszę ci coś powiedzieć.
Tylko nie wiem jak.
Chodzi o Hannah.
Ona nie żyje.
Przedawkowała.
Nie zostawiła listu.
Może to wypadek. Nie wiem.
Bradley?
Przyjadę do pracy.
Rób, co musisz.
Okej.
Ludzie...
poświęćmy chwilę,
by uczcić pamięć Hannah...
naszej dobrej koleżanki.
Mamy złe wieści.
O Chipie?
Nie.
A co?
Hej. Jesteśmy gotowi.
Rena pomoże Mitchowi...
Odwołujemy wywiad.
Co? Musimy to zrobić dzisiaj.
Nie mamy wyboru.
Nie, Chip. Hannah nie żyje.
Przedawkowała.
To nasza wina.
Nie mogę.
Nie mogę tego zrobić, gdy ona nie żyje.
Po prostu nie mogę.
Rozumiem.
Powiem Mitchowi.
Dziękuję.
Potrzebuję chwili.
Musimy porozmawiać.
Co ty... Dokąd idziesz?
Wyjeżdżam. Nie wiem dokąd, ale wyjeżdżam.
Miałam dziś przeprowadzić wywiad z Mitchem na żywo, za twoimi plecami.
Choć kazałaś mi tego nie robić.
Głównie dlatego, że kazałaś mi tego nie robić.
Co?
Mitch miał mi powiedzieć, co się stało po nocy z Hannah.
Z Hannah?
Tak, z Hannah.
Fred dał jej awans, by chronić Mitcha. Uciszyć ją.
Dlaczego uciszyć?
A jak myślisz?
Poszłam do niej, by potwierdzić wersję Mitcha.
By dowiedzieć się prawdy.
Ale to było za mało. Chciałam zniszczyć Freda.
Chciałam rozjebać całą tę stację.
Chciałam zrobić wszystko, by zdobyć jak najlepszą historię.
Widziałam, że tego unika, ale ją przycisnęłam.
Bo jestem wyjątkowym rodzajem dupka.
Kazałam jej na nowo przeżyć każdą minutę.
Zaczęła o tym mówić, ale sobie z tym nie radziła i się zabiła.
Równie dobrze mogłabym wziąć broń i ją zastrzelić.
- Więc wyjeżdżam. - Bradley...
O mój...
O nie. O Boże.
O Boże. Nie.
Bradley!
Bradley, zwolnij, proszę.
Bradley, to nie twoja wina.
Nie możesz się winić.
Miałaś dobre intencje. Wiem o tym.
Pieprzyć mnie i moje intencje.
Poniekąd chciałam zniszczyć też ciebie.
Wiesz co? Może na to zasłużyłam.
Bo wiesz, co ja właśnie zrobiłam, bo też jestem dupkiem?
Poszłam do Freda, tego dupka Freda, i błagałam go o pomoc.
Głównie o to, żeby cię zwolnił.
To ja zrobiłam. Takim dupkiem jestem.
Przykro mi, że zniżyłaś się do tego poziomu, ale ja wyjeżdżam.
Nie możesz.
- Proszę, nie wyjeżdżaj. - Mogę! Patrz!
Nie możesz. Musimy to naprawić.
Naprawić? Niby jak to naprawisz?
Nie wiedziałam o Hannah,
nie wiedziałam o Mitchu i o tym, że Fred go kryje.
A co z tym męskim światem, który mówiłaś, że się nie zmieni?
Co z nim?
Nie wiem.
Nie zdawałam sobie sprawy, jakie to pojebane...
- Żegnaj, Alex. - Nie, nie mogę tego zrobić.
Musisz mi pomóc.
- Potrzebuję cię. - Nie mogę.
- Tylko dzisiaj. - Hej, Morning Show!
- Mogę zrobić selfie? - To kiepski moment.
Hej! Spierdalaj!
- Powiedziałam nie! Oddaj aparat. - Alex!
Dawaj, gnoju! Myślisz, że masz mnie na własność?
Myślisz, że jestem dostępna 24/7,
bo co rano gadam o tym żałosnym świecie?
Nie jestem!
- Alex. - Jestem wykończona!
- Przestań. - Jestem wykończona!
Tak wygląda wykończony człowiek.
Gdy mówię „nie”, to znaczy „nie”.
- Alex! Uspokoisz się? - Co?
Pójdę na górę, jeśli się zamkniesz i oddasz mu telefon.
- Tak. - Oddaj telefon!
Pański pieprzony telefon.
Chodź.
- Gnojek! - Zostaw go!
Jezu Chryste. Zrobię to tylko dziś.
- Wiem. Tylko dziś. - Chodź.
Gdzie byłyście?
Zaraz zaczynamy.
Mam Alex. Nic jej nie jest.
- Zostaniesz, prawda? - Pewnie.
Okej.
Przegapiłaś ogłoszenie,
ale zorganizowałem pomoc psychologa.
Dokąd idziesz?
Wynoszę się stąd. Mam dość.
Rozumiem, jakie to okropne, ale nie możesz odejść z programu.
Możesz mnie puścić?
Nie mogę obok niej siedzieć. Nie mogę dłużej udawać.
Masz dowód przeciwko gościowi, który jest szefem tej firmy
i chcesz wyjść?
Nie będziesz niewinna,
jeśli będziesz odchodzić za każdym razem, gdy ktoś cię zawiedzie.
Myślisz, że ludzie w twoim mieście będą lepsi?
Nie będą.
Ludzka natura jest zaskakująco uniwersalna i rozczarowująca.
Dlatego równie dobrze możesz zostać i zawalczyć w tej bitwie.
Nie. Nie potrzebuję eskorty.
Nie robimy tego.
Przykro mi, że tak uważasz, ale nie jesteś producentem.
Mitch, Hannah nie żyje. Przedawkowała.
Co?
Po tym, jak powiedziała Bradley o tobie i Fredzie.
Chcesz coś powiedzieć? Chcesz usprawiedliwić...
Ty pierdolony dupku!
Sukinsyn!
To byłem ja. Ja dałem cynk Timesowi.
Pierdol się, Mitch!
O mój Boże.
Chodź tu.
Tak mi przykro.
Hej, Alex. To ja.
Pewnie niedługo coś usłyszysz.
Sprawdzali Mitcha, ale chcieli wyrzucić ciebie.
Powiedzenie Timesowi...
było ostatnią deską ratunku.
Nie wiedziałem, co to wywoła.
NIEODEBRANE POŁĄCZENIE
Wiedziałem, że jeśli nie będą mieli Mitcha,
będą potrzebowali ciebie.
I ja ciebie potrzebowałem.
Zrobiłem to dla ciebie.
To było dla ciebie.
Dziękuję.
Dziękuję, że zostałaś.
Wchodzimy za 30 sekund.
Nie wyobrażam sobie, jak wam ciężko,
ale chcę, byście wiedziały, jak doceniam wasz profesjonalizm.
Zróbmy to dla Hannah.
Zejdź mi z oczu.
- O Boże. - Dziękuję. Jeszcze tu.
Wszystko okej?
Tak. W porządku.
Nie, zostaw! Kogo to obchodzi?
Zrobimy to.
Pięć, cztery, trzy, dwa...
Witajcie.
Dziękujemy, że jesteście z nami.
Nasze...
Nasze naj...
Nasze historie na dziś...
- Bradley, przejmiesz? - Oczywiście.
Płynący do Papui-Nowej Gwinei luksusowy statek Golden Trident Cruise
z 5000 pasażerów na pokładzie jest w czwartym dniu kwarantanny.
- Ponad dwie trzecie pasażerów... - Wszystko dobrze?
Kamera trzecia. Jedynka czeka.
- Co ona wyprawia? - Nie wiem.
Trzymaj się tekstu.
Statek zacumował ponad 600 mil morskich od Honolulu.
Dziś ma przypłynąć statek ratunkowy
- z antybiotykami... - Jebani ludzie.
I zaopatrzeniem medycznym, by pomóc ludziom na pokładzie.
Rzecznik firmy mówi,
że pracują dzień i noc,
by przewieźć zarażone osoby z powrotem do domów
tak szybko jak to możliwe...
- Jak ci na imię? - I że są, cytuję...
- Joe. - Joe?
Piętnaście lat i nie poznałam Joego.
- Boże. - Co, do diabła?
Wszyscy pasażerowie otrzymają zwrot pieniędzy.
Dalej trójka.
Jedynka czeka. Co chcesz robić?
Posadźcie ją tam!
Alex, co...
- Alex, proszę, usiądź. - Nie chcę usiąść.
Nie usiądę.
Pieprzone gnoje.
- Szacowany czas... - Mogę przeszkodzić?
Tak.
Cześć. Przepraszam.
Nie byłyśmy z wami szczere.
Nie w kwestii wiadomości.
Nie o tym mówię.
Mówię o nas.
Co one robią? Szykuj gotowe nagranie.
- Gotowe. - Nie mówimy wam wszystkiego.
Nawet trochę.
To miejsce...
Jest inne, niż może się wam wydawać.
I dzieją się tu złe rzeczy.
Naprawdę złe. Są tu źli ludzie...
Robimy to?
Tak, a chcesz?
Musimy powiedzieć prawdę szybko, bo nas odetną.
- Mamy minutę. - Zróbmy to.
- Włącz nagranie. - Zignoruj to. Nie włączaj.
- Filmuj biurko i to, co się dzieje. - Okej.
Zrób zbliżenie, Gene.
Chciałybyśmy podzielić się informacjami dotyczącymi stacji.
Fred Micklen był głównym twórcą środowiska,
- które uciszało kobiety... - Nie. Kurwa.
- Które mówiły o molestowaniu. - Suki! Nie!
UBA przedstawi wyniki śledztwa,
które oczyszczą stację.
Są nieprawdziwe.
W większości to bzdury.
Całość to bzdura i nie będę was dłużej okłamywać.
Nie będziemy was okłamywać.
Bo jestem tak samo winna temu, że nie zrobiłam nic,
by położyć kres molestowaniu, które ma miejsce w tym budynku.
1 października 2017 roku Mitch Kessler pojechał do Las Vegas,
by relacjonować masakrę.
KORONER
Gdy tam był, przespał się ze współpracownicą.
Była młoda. Był jej szefem.
Kultura korporacyjna idzie z góry.
A Fred Micklen narzucił kulturę strachu i ciszy...
paranoi i bólu.
Przeniknęła ona wszystko, w tym The Morning Show.
Widziałam to.
Widziałam, jak to wpływa na kobiety i nie powstrzymałam tego.
Bo odnosiłam sukces.
Wiem, że to nie wystarczy...
ale przepraszam wielu ludzi.
A szczególnie jedną osobę...
Byłam wobec ciebie niesprawiedliwa i bardzo przepraszam.
Zrobię wszystko, by to naprawić.
Nadużycie władzy, korupcja, to się musi skończyć.
Nie możemy akceptować kultury uciszania, tu ani nigdzie indziej.
Chodź tu. Dwójka, zrób zbliżenie.
Donny, zrób zbliżenie.
Bliżej, proszę.
Nieważne, ilu jest Fredów Micklenów,
jest dużo więcej ludzi takich jak ja, jak Bradley, jak wy.
Więc podnieście wrzawę.
Oby Fredowie i Mitchowie...
UBA – NOWY JORK