Pięć, cztery, trzy…
Hej, hej! Cory Ellison.
Skomentujesz fragment książki Maggie Brener?
Niepokojący wzór zachowania Mitcha Kesslera
doprowadził do jego zwolnienia prawie rok temu.
Wiele się zmieniło w ciągu roku. Nowe TMS.
Okej. Sądzisz, że Mitchowi Kesslerowi podobają się czarne kobiety?
Nie mam pojęcia.
Okej. A co z Bradley?
Bradley Jackson lubi dziewczyny?
- Dobry. - Dzień dobry.
WIECZORNE WIADOMOŚCI Z ERICIEM NOMANIM
- Dobry. - Dobry. Wcześnie przyszedłeś.
UBA+ działa na całym świecie. Nie ma czegoś takiego jak wcześnie.
Shanghai Studios dzwonili w sprawie licencji.
Jesteś radosny mimo wczesnej pory i kiepskich opinii.
Chcę z tobą pomówić, o czymś, co powiedziałaś,
a co mnie zdenerwowało.
Co powiedziałam?
Zapytałaś, czy się dobrze czuję.
To bez znaczenia.
To jest wyścig na 200 metrów stylem dowolnym.
Absorbowanie uczuć innych to dwutonowa kotwica u szyi.
Możesz martwić się o świat, zakochiwać, ale w wolnym czasie.
Tutaj uczucia wysysają z ciebie życie.
Przygaszają blask w oczach.
To, jak się mam, nie może być twoim problemem. Dbanie o ludzi
ogranicza twoją zdolność do podejmowania egoistycznych decyzji.
A co jest dobre dla ciebie, jest dobre dla firmy.
- Tak. - Bo jesteś własnością firmy.
Tak jak ja. Wszyscy jesteśmy jednością.
- Krąg życia. - Nie przerywajmy go.
Właśnie.
Właśnie, kurwa. Tak. Tak!
Po rozmowie przyjdź do biura z Geraldem i Lindą.
Musimy omówić strategię dotyczącą sensacji wokół TMS.
- Jasne. - Dobrze.
Ekstra!
- Chip. - Cory.
Dobra decyzja z Laurą. Świetne ratingi.
Tak, poszły w górę po artykule z The Vault.
- Niezłe wyczucie. - Tak.
Powiedz Alex, żeby odpoczywała.
- Tak zrobię. - Okej.
Właśnie mam z nią rozmawiać.
Połączenie zostało przekierowane do automatycznej sekretarki.
Alex Levy…
…jest niedostępna. Zostaw wiadomość po sygnale.
Co ty, kurwa, robisz?
Ty głupia, pieprzona idiotko!
Myślałem, że chcesz mnie tu, bo ci na mnie zależy.
A nie tylko po to, by zagłuszyć poczucie winy.
Chcieli tu ciebie,
bo byli pod błędnym wrażeniem,
że za pierwszym razem nie wycisnęli resztki ludzkości
z twojej kurewsko suchej duszy.
I że może jeszcze zarobią.
Ale nie. Jesteś skończoną idiotką.
Chcieli cię zwolnić, a ty, kurwa, do nich wróciłaś.
Bo nie jesteś zdolna kochać drugiego człowieka.
Więc teraz zwracasz się do szybko zmniejszającej się liczby
anonimowych ludzi,
którzy myślą, że cię kochają, bo nie znają prawdziwej ciebie.
A prawdziwa ty to emocjonalna morderczyni.
Wzięłaś ten pieprzony nóż i wsadziłaś mi go w dupę,
a potem jeszcze zaczęłaś nim kręcić.
Prawdziwa ty zjawiła się u mnie, błagała, żebym wrócił,
bo Bradley Jackson nie pozwoliła ci zapomnieć,
że mnie zdradziłaś, by ocalić swój tyłek.
Ale wiesz co? Już nie jest jak kiedyś, co?
Nie jest! A wiesz dlaczego?
Bo nie mam już poczucia własnej wartości, na którym mogłabyś żerować,
ty pasożycie i pożeraczko mojego poczucia własnej wartości!
Ale ja tu wciąż jestem, Alex.
A gdzie ty, kurwa, jesteś?
…w trakcie poranków.
Myślisz, że może się nie zjawić?
Oby nie. Ostro ją reklamujemy.
Ale nie winiłabym jej.
Zrobiłaś tu błąd.
Chciałam, żeby ktoś to zobaczył, nim jej pokażę.
Łatwo się domyślić,
kim jest afroamerykańska producentka, o której pisała Maggie.
Hej, Mia. Chcesz na to zerknąć?
To tekst o fragmencie książki.
Jesteśmy bezstronni?
Tak.
To nie.
Ufam ci.
Dzięki, Kiana. Dziś w The Morning Show:
gość dr Henry Lewis Gates Junior,
metamorfozy z zaskoczenia i skuteczne programy ćwiczeń.
Jest świetna wieczorami, ale brakowało jej nam rano.
Dołączy do nas Laura Peterson.
Nie odchodźcie od telewizorów po porannych wiadomościach na UBA 6, WGZQ,
serwisie wiadomości dla Orlando.
Tak jest. Wracamy do was, Joe i Kiano.
Kończymy. Trzydzieści minut.
Gordon!
Przyszła już? Chcę z nią porozmawiać przed programem.
Wkrótce, ale powiem Laurze, żeby do ciebie przyszła.
Okej, dzięki!
RJ, możemy chwilę pogadać?
Możesz zarezerwować lot dla mojego brata do Charleston
i załatwić auto, które go ode mnie odbierze?
Nie wiedziałem, że przyjechał.
- Tak. - Pogadamy o…
Nie. Potrzebuję chwili dla siebie. Załatwisz to?
- Tak. - Dzięki.
- Halo. - Wysiadam z windy.
Mam przyjść do garderoby?
Nie, miałaś wczoraj rację. Nie przesadzajmy.
- Bradley? - Okej.
Chcę cię zobaczyć przed programem.
Okej.
Jestem w garderobie. Co jest?
Po pierwsze, chcę cię przeprosić.
Doceniam to.
Powiedziałam wczoraj bratu, że musi wyjechać.
Odesłałam go do domu. Wyznaczyłam granice.
Bradley, nie prosiłam cię o to.
I na to, o czym rozmawiałyśmy wczoraj, nie ma prostego rozwiązania.
Na co?
To niełatwa sprawa tuż przed programem.
Muszę się skupić.
Teraz to ja nie mogę się skupić.
Bradley.
Muszę wpuścić makijażystkę.
A nie ma na świecie dość makijażu,
bym wyglądała, że mi się to podoba.
Okej.
Nieważne.
Okej, siedem sekund! Dobrego programu.
Pięć, cztery, trzy…
Dobrego programu.
Mamy 60 potwierdzonych przypadków koronawirusa
w różnych stanach.
CDC poinformowała, że wybuch epidemii jest nieunikniony
i że nastąpią zmiany w codziennym życiu.
- Dzięki. Hej. - Hej.
Ostrzeżono firmy…
Dzięki.
Wybacz, że zabieram twoje klucze. Chodź.
Nie doszukuj się w tym niczego.
Skoro tak mówisz. Będziesz mi winien przysługę.
Odezwała się?
Nie, rozpłynęła się w powietrzu.
KORONAWIRUS WE WŁOSZECH, KOREI POŁUDNIOWEJ
Pewnie potrzebowała trochę prywatności.
Może nie powinna występować w telewizji pięć dni w tygodniu.
Kiepski wybór kariery, skoro chce mieć prywatną przestrzeń.
Gdzieś się pojawi.
- …we Włoszech i Korei. - Tak, w kostnicy.
Nie żartuj tak. To nie jest śmieszne.
Czemu? Tak się nie stanie, a nawet jeśli…
Miała dobre życie.
Tęsknię za Chipem z Elmiry.
Chip z Elmiry umarł. Jest w kostnicy razem z Alex.
Zjawi się.
Łączymy się z chorymi we Włoszech…
Dziękuję.
Potrzebujesz czegoś, nim dziś wrócę?
Nie wiem. Może.
Może.
Jestem twoja w ten weekend.
Doprawdy?
Mamy czekać do weekendu? Nikogo tu nie ma.
Zasłonimy żaluzje i zrobimy to tu.
Pieprzyć Alex. Zrobimy to w jej biurze.
Pokażemy jej.
- Ja nie… - Co?
- To… - Co?
To trochę wstrętne.
Wstrętne? Co?
To ty tak to zrozumiałaś.
To moja wina?
Przepraszam.
Gdy to przycichnie, znowu będzie normalnie.
- Obiecuję. - Gdy przycichnie?
Chip, właśnie oglądałeś tu telewizję.
Przepraszam. Jezu! Przepraszam. Kurwa!
Tak… Pójdę już.
Nie. Odprowadzę cię. Okej? Już dobrze.
Wolałabym nie.
- Nie ma złych opinii. - Czytałeś fragment?
Tak, czytałem. Tak po ludzku? Jest okropnie.
Ale w sumie nie widziałem tam nic złego.
Ich już nie ma. Fred jest duchem. Mitch jest jakby martwy.
To my jesteśmy bohaterami.
Stella i ja jesteśmy Arturem i Lancelotem UBA News.
Geraldzie, ty jesteś Merlinem.
Okej. Telefony.
Przepraszam. Odłożę go.
Mia wciąż tu jest. To nie jej wina, ale książki.
- Odwrócimy to. - To źle dla niej.
Wzniesie się ponad to.
To kolejna historia sukcesu. Silna, potężna kobieta.
Znowu zatrudniliśmy Alex i Chipa.
Przepraszam, Geraldzie.
Twoja asystentka na drugiej linii. To pilne.
Nowa.
Wszystko jest kryzysem.
Nie ma opcji, żeby Alex i Chip wypadli w tej książce dobrze.
Nie są Mitchem i Fredem.
Są dwie szanse na odkupienie.
- Ludzie uwielbiają takie historie… - Cześć, Sonya. Co tam?
…i wiecie czemu. Bo każdy ma coś za uszami.
Okej, a ta dwójka?
Stany centralne lubią Bradley.
Jeśli jakieś dwie lesbijki miałby się spodobać centralnym stanom,
- to na pewno te lesbijki… rzekomo. - Chwileczkę.
Okej.
Nie wiem, o co chodzi, ale powinniście posłuchać.
Okej, przepraszam.
Miałem problem z połączeniem, zmieniłem telefon.
Może pan powtórzyć pytanie?
Okej, tak. Luca Romano, jestem dziennikarzem.
Pracuję dla gazety Il Gazzettino w Mestre we Włoszech.
Dzwonię w sprawie komentarza dotyczącego śmierci Mitcha Kesslera.
Okej, chyba rozumiem.
Czy był pan w stanie potwierdzić to, że Mitch Kessler nie żyje?
Nie, proszę o komentarz. Nie potrzebuję potwierdzenia.
Nie. Czy ma pan potwierdzenie?
Czy jest pan w stanie potwierdzić, że to prawda?
Powiedziano nam, że zginął w wypadku koło Rivy.
Koło jeziora Como?
To tam krzyczała na niego ta dziewczyna.
Skomentujecie to?
Stacja tego nie skomentuje…
- Idź! - …póki tego nie potwierdzimy.
Ale dziękuję.
Stella!
Koniecznie ściągnij tutaj Alex!
To była prognoza pogody.
Nim się obejrzycie, będzie cieplej.
Będę tęsknić za zimowymi ubraniami.
Czy tylko ja wolę zimowe ubrania?
Gdy wyglądasz jak ja, nie chcesz się chować.
To nie jest odpowiedź.
Bradley, a ty?
Książę Harry pierwszy raz pojedzie do Wielkiej Brytanii,
odkąd ogłosił, że występuje z rodziny królewskiej.
A do tego książka o tym programie przedstawia nowe zarzuty.
Czy Mitch Kessler brał za cel czarne kobiety?
Oglądajcie TMS.
Mamy niepotwierdzoną informację, że Mitch Kessler nie żyje.
Co takiego?
Zadzwonił dziennikarz z włoskiej gazety. Ponoć zginął w wypadku.
Cory chce, by Alex o tym powiedziała.
Gayle, Gordon, Joel, Layla, chodźcie tu, proszę.
Zadzwonił ktoś z włoskiej gazety z informacją, że Mitch Kessler nie żyje.
W pobliżu Rivy i jeziora Como.
Joel i Layla, dowiedzcie się, ile się da.
To mimo wszystko nasz człowiek.
Nieważne, czy to prawda, czy czyjeś pobożne życzenie,
my pierwsi o tym poinformujemy.
Wieści się szybko rozejdą, ale chcę dwóch potwierdzeń
i najpierw ma się dowiedzieć jego rodzina. Jasne?
- Gayle, Gordon, pomożecie? - Tak.
Tak, ale Chip świetnie zna ten program.
Będzie zajęty. Dziękuję. Idźcie.
- Mia, dasz radę. - Dobrze się czujesz?
Tak, ale wycofaj informację o fragmencie, póki tego nie potwierdzimy.
Okej.
- Hej. - Musimy pogadać.
Chciałam…
Nim zaczniesz, chcę coś powiedzieć.
Wiem, że jako biały, heteroseksualny facet…
Boże. Zamknij się. Mam to gdzieś. Musisz…
- Wiem, że ten fragment… - Chip… Zamknij się.
Mitch chyba nie żyje.
Szlag! Okej, czego potrzebujesz?
Potrzebuję, żebyś ściągnął Alex.
Z resztą sobie poradzę.
To może być ściema, ale stacja chce, by tu była.
Muszę tu mieć Alex Levy i to natychmiast.
- Tak. - Okej. Do roboty.
Karty płatnicze. Dokąd przekierować połączenie?
Do przedstawiciela.
Dziękuję za telefon. Mówi Shane.
Mogę prosić o 15-cyfrowy numer rachunku?
Hej, Shane. Nie mam przy sobie numeru rachunku.
- Mogę podać numer ubezpieczenia? - Żaden problem.
Świetnie. 740-00-5924.
Dobrze. Potrzebuję odpowiedzi na kilka pytań.
Jasne.
Imię przyjaciela z dzieciństwa?
Colleen.
Nazwisko panieńskie matki?
Lasine.
Rocznik, marka i model pierwszego samochodu?
Poproszę coś trudniejszego. Plymouth duster z 1976.
Ze względów bezpieczeństwa poproszę nazwisko posiadacza.
Czyli moje, Alex Levy.
Świetnie. Jak mogę pomóc?
Próbuję zapłacić, ale płatność nie przechodzi.
Mam nadzieję, że mi pomożesz.
Przykro mi. Już to sprawdzam.
Nie widzę żadnych płatności.
Na pewno? To… To dziwne.
A jaka jest ostatnia płatność?
Ostania płatność przeszła.
Dwa dni temu na lotnisku w Mediolanie.
Zapłacę gotówką. Dzięki.
…i pracuję dla UBA.
Przykro mi z powodu złych doświadczeń,
ale musimy mieć pewność. Grazie.
- Jak idzie? - Znowu czekam. John coś ma?
- O mój Boże. - Co? Co masz?
Ktoś wrzucił zdjęcie.
Jest napisane „Michael Kessler”.
Inne szczegóły się zgadzają. Jest w Rivie.
Nawet jeśli to on, nie wygląda źle. Mógł przeżyć.
Widać tablice. Sprawdzę rejestrację.
Halo? Tak.
- Proszę po angielsku. - Mia Jordan.
Kto wie, czy to pomoże, czy zaszkodzi książce?
Ludzie mogą nie mieć odwagi naskakiwać na zmarłego.
Mówimy o Mitchu Kesslerze, Geraldzie.
Musimy się przygotować na medialne szaleństwo.
To ostatnia szansa, by wydobyć z tego, co się da.
- Jak nam idzie z Alex? - Ściągamy ją.
To na pewno najlepsza decyzja, by mówiła o tym Alex?
Czy najlepszą decyzją jest to,
by telewizyjna była żona zniesławionego, martwego prezentera
poinformowała o jego nagłej śmierci?
Na mnie to robi wrażenie.
Zaczyna się.
On wie. To nasza informacja.
Wendell, cześć. Jak się masz?
Nie narzekam. Słyszałaś plotki?
Tak. Jak mogę pomóc?
Jesteś tu nowa, ale wiadomości telewizyjne to rodzina.
Czasem dysfunkcyjna, ale dzięki temu ekscytująca.
Wiem, że wiele mówi się o tak zwanych „porannych wojnach”,
ale niektóre rzeczy to przewyższają.
Śmierć człowieka, szczególnie dla rodzin z dziećmi,
jest tragiczna.
Jeśli to prawda, a modlę się, by nie była,
chcę powiedzieć, że to informacja dla TMS.
Nikt nie był w stanie nam tego potwierdzić,
ale słyszeliśmy, że zabrano go do szpitala Sant’Angelo nieopodal Como.
Pewnie już to wiecie, ale…
Tak. Doceniamy to, Wendellu.
Dzięki za telefon.
To wiele dla mnie znaczy, dla nas. Do usłyszenia.
Muszę iść z tym na dół, a my musimy opracować plan.
Ten skurwysyn nie umrze na darmo.
O Boże. Stello, poradzę sobie. Dziękuję.
Do tego szpitala ponoć zabrano Mitcha.
Zadzwoń tam.
Zarejestrowany na Claya Beckera. Jakiś kontakt?
Clay Becker to właściciel KVPQ.
- To filia UBA. - Co?
O kurwa.
To numer Claya. Zadzwoń do niego.
Joelu, szpital.
Zaraz wracam.
- Hej, Joelu. - Hej. Złapałeś Alex?
Chwilę to zajmuje.
To dla niej trudne. Dowiedziałeś się czegoś?
Chcę ją uspokoić, jeśli to nieprawda.
Nie, nic z konsulatu.
Nikt nic nie mówi oficjalnie ani nieoficjalnie.
Widziałem kilka tweetów i zdjęcie wypadku.
Auto zarejestrowane na Claya Beckera.
Claya Beckera z UBA San Francisco?
Tak. Dzwonię właśnie do szpitala.
Chwila. Do szpitala?
Tak. Dostaliśmy informację,
że zabrano go do szpitala koło Como.
Podaj mi nazwę szpitala. Zadzwonię tam.
Właśnie do nich dzwonię.
Podaj mi nazwę tego pieprzonego szpitala!
Jezu. Dobrze. To…
Ospedale Sant’Angelo. Jest w…
Mam.
O Boże.
Mio, spójrz na to.
Tak. Widziałam.
Porozmawiam ze wszystkimi podczas przerwy. Dziękuję.
Czwórka, czekaj. Nagrywaj.
Trójka nagrywaj.
Danielu, rozmawiałeś z rodzinami, które oszukały przeznaczenie.
Tak, to wyjątkowa historia.
Nie mogę się doczekać.
Nowy inhalator zatwierdzony przez FDA
pomoże ocalić astmatykom życie i zaoszczędzić pieniądze.
Po przerwie.
Kończymy. Wracamy za cztery.
Mogę wejść?
Dziękuję. Dzień dobry.
- Dzień dobry. - Dobry.
Mogę prosić o uwagę?
Donny, możesz wyłączyć kamery?
- Wyłączone. - Okej.
Chciałam was o czymś poinformować.
To wciąż niepotwierdzone i nie chciałam nic mówić,
bo nie chcemy was niepokoić,
ale zaczynają krążyć plotki.
Mitch Kessler miał wczoraj wypadek samochodowy
i najprawdopodobniej go nie przeżył.
O Boże.
Wydaje się to coraz prawdopodobniejsze.
Mitch Kessler pracował tu 15 lat.
To niemożliwe.
Dlatego dla niektórych z was to może być trudne.
Póki się czegoś nie dowiemy,
proszę, róbcie swoje.
I nie zapominajcie, że jesteśmy stacją wiadomości.
To jest tajna, niepotwierdzona informacja.
Nie mówicie o tym nikomu.
Mitch był człowiekiem.
Ma rodzinę.
Naszym zadaniem jest potwierdzenie tej informacji,
nim cokolwiek zrobimy.
Okej, dziękuję.
Hej, Mia. Jaką mamy pewność?
Coś się stało. Tego jesteśmy pewni.
Ale stacja chce, żeby to Alex przekazała tę wiadomość,
jeśli będzie co przekazać.
No dalej.
Pronto soccorso.
Mówi pani po angielsku?
Sì, sì. W czym mogę pomóc?
Czy macie pacjenta z Ameryki?
To pan właśnie dzwonił?
Co? Nie. Nigdy nie rozmawialiśmy.
Jesteśmy bardzo zajęci.
Rozumiem. Muszę wiedzieć,
czy macie pacjenta o nazwisku Mitchell Kessler. K-E-S-S-L-E-R.
Nie. Nie mamy nikogo takiego.
Poważnie? Na pewno?
Żadnego Amerykanina z wypadku samochodowego?
Mężczyznę?
Tak. Biały, 50 lat, siwe włosy, broda.
Sì. Mamy kogoś takiego bez dokumentów.
- Żyje? - Nie wiem.
Proszę zostawić numer telefonu.
Nie obchodzi mnie to.
Muszę wiedzieć… Była z nim kobieta?
- Sì, sì, sì. - Co z nią?
Szczerze mówiąc, nie za dobrze.
Nazywa się Alex Levy?
Nie wiem.
Może pan zadzwonić później?
- Chwila. - Dziękuję.
WIADOMOŚCI
Wracasz?
Przepraszam.
- Czeka na mnie. - Wcale nie.
Właśnie z nim rozmawiałem.
Nie. Spokojnie.
Cory, potrzebuję pomocy.
Muszę pogadać z Corym. Wynocha.
Jestem szefem wiadomości UBA.
Jeśli to coś o wiadomościach, to mów przy mnie.
A jeśli nie, to się, kurwa, wynoś!
- Co ty na to? Nie kłam. - Dobra.
- Przyjechała Alex? - Nie.
- To próbuję… - Gdzie ona jest?
Mogę mówić?
Ostatni raz widziałem ją w Vegas. Dowiedziałem się, że jest we Włoszech.
I myślę, że…
I myślę, że… Być może nie żyje.
- O czym ty, kurwa, mówisz? - Mówisz nam teraz?
Kogo to obchodzi? Zwolnij mnie!
Zatrudniliście mnie, bo was zmusiła.
Cory, przyszedłem do ciebie, bo jeśli jakimś cudem
nie roztrzaskała się na milion kawałków gdzieś na wsi we Włoszech,
to nic nie powiesz, prawda? Bo odpowiadasz za nią.
Dzwoniłeś do kogoś z jej rodziny?
Nie mogę dzwonić i ich straszyć.
Nie wiedzą, że tam poleciała.
Skąd wiesz, że nikt nie wie?
Jej asystentka mi powiedziała.
Kyle! Natychmiast ściągnij tu asystentkę Alex Levy!
Nie powie mi nic więcej. Nie lubi takich jak ja…
- Pogadasz z nią? - Tak.
Astmatycy oddychają lżej,
bo FDA zatwierdziła pierwszy inhalator generyczny,
by poprawić dostęp do tańszych leków.
Mitch, wiem, że dawno nie rozmawialiśmy,
ale jesteś tam?
…skuteczny jak markowe odpowiedniki,
ale dużo, dużo tańszy.
Tyrese Parker powie więcej o tym nowym inhalatorze.
Czekaj, dwójka.
Mia, Clay Becker oddzwonił. Czeka.
- Cześć. Clay? Mówi Mia Jordan. - Cześć, Mia.
Wybacz, w Kalifornii jest środek nocy,
a chciałem być pewny, nim oddzwonię.
Tak. Oczywiście.
To był mój samochód.
Mitch zatrzymał się w naszym domu
i z tego, co wiem, to chyba prawda.
Czyli nie żyje?
Tak, tak sądzę.
Jego rodzina wie?
Uznałem, że to nie moje zadanie.
Powinien ich poinformować szpital,
ale są zawaleni robotą,
a on nie miał przy sobie paszportu ani prawa jazdy.
Tak. Okej. W porządku.
Dam ci znać, jeśli się czegoś dowiem.
- Dzięki, Clay. - Okej.
Potrzebujemy drugiego potwierdzenia, nim to puszczę.
Okej.
Sama napiszę tekst.
Przepraszam. Musiałam się na chwilę położyć.
Kręciło mi się w głowie, ale już jest dobrze.
Zostań. Chcę z tobą pogadać.
Możemy pogadać innym razem.
Możemy się nie kłócić?
Okej.
Przepraszam za wczoraj.
To był pojebany dzień.
Ta praca jest pojebana. Życie jest pojebane.
Idziesz przez życie, udając, że nie wiesz, że grasz według innych reguł.
Myślisz, że facet w pracy cię lubi.
Za to, jaka jesteś, i to ci wystarcza.
Pomijasz to, że ma żonę i dzieci. Będziesz się tym zamęczać kiedy indziej.
Wmawiasz sobie różne rzeczy, aż w nie wierzysz.
Bo wiesz co? Może są prawdziwe.
A wtedy się to kończy.
A on jest małoduszny.
Zachowuje się jak dupek, a ty…
zostawiasz to za sobą.
Dostajesz wymarzoną pracę.
Potem wychodzi książka, w której mówią, że nie lubił cię za to, jaka jesteś,
ale w to nie wierzysz.
Bo jeśli uwierzysz, to znaczy, że nie jesteś wystarczająca.
A potem wrzucają cię do worka z innymi kobietami.
Kobietami, które były ofiarami
tego napalonego, pustego człowieka, którego obchodziło tylko to, czego chciał.
I czemu dostałaś tę pracę?
By zadośćuczynić to, że byłaś ofiarą? Ale nie byłaś.
Byłaś kochanką.
Pieprzyć Mitcha.
Pieprzyć człowieka, który cię postawił w tej sytuacji.
Pieprzyć mężczyzn. Potrafią tylko schrzanić życie.
Pieprzyć wszystkich.
O tym wczoraj myślałam i wyżyłam się na tobie.
Przepraszam.
Bo myślę, że znałam go takim, jakim był, a książka go tak nie pokazuje.
A teraz on nie żyje.
O Boże. To takie smutne.
To takie smutne.
A muszę odłożyć emocje na bok i podsumować go…
w jakieś dwie minuty.
Tak, mam jej hasła.
Ale tylko dlatego, że ich nie pamięta.
Nie sprawdzam jej maili. Nie mogę.
Gdyby się dowiedziała, zwolniłaby mnie.
Byłaby wściekła i…
Być może nie żyje.
Nie umarła.
Rozmawiałaś z nią?
Bo wiemy, że pojechała do Włoch.
Do Włoch?
I wiemy, że Mitch zginął w wypadku samochodowym.
Wiemy, że była z nim kobieta.
O cholera.
Hej.
Alex zrozumie.
Zrozumie.
Nie dotarłaby tu, gdzie jest, gdyby nie była rozsądna, prawda?
Jesteśmy w tym razem. Zrozumie.
Jeśli żyje.
Chyba coś mam.
Zarezerwowała lot na Teterboro. Powinien lądować za pół godziny.
Dziękuję. Miejmy nadzieję, że leci.
O mój Boże.
Ludzie się dowiedzą, gdzie była.
Co z tym zrobimy?
Nie wiem. I to jest zabawne. Idź.
Przepraszam.
Okej, tak.
Okej.
Kyle.
Według NCES w 2017 roku
jeden na pięciu uczniów w wieku od 12 do 18 lat był nękany w szkole.
Uwierzycie?
- 20%? Dzieci bywają okrutne. - To straszne.
Ale są też odważne, wyjątkowe dzieciaki…
Bradley, musisz wyjść na korytarz.
Twój brat tu jest. Jest źle.
Rozmawiałaś z jednym z nich, prawda?
Zgadza się.
W tym miesiącu rozmawiałam z Lee Bauerem,
który powiedział mi, że ma dość bycia nękanym.
I to, co zrobił, było niezwykłe.
Koniec.
Tam, gdzie nie wykrwawiają mnie Nowojorskie zimy
Prowadzą mnie
Hej, patrz. To moja siostra.
- Hej. - Widzisz?
- Powiedz mu, że jesteś moją siostrą. - Hal, co tu robisz?
- Przyszedłem do ciebie. Hej. - Okej.
Okej.
W porządku. To mój brat.
- Na pewno? - Tak. Dziękuję, Jimbo.
Przyjechałem tu, a ty mnie nie zaprosiłaś…
- Musisz stąd iść. - …do pracy?
- Okej? Pracuję. - Dlaczego?
Czy ja… Przypominam ci tatę?
- Co? - Wstydzisz się mnie.
- A to boli. - Okej, posłuchaj…
- Wszystko okej? - Tak. Możesz iść, Reno.
Po prostu ma kiepski dzień.
- Miałem pójść. - Chodź.
Musisz się napić kawy.
- Słyszysz? Siadaj. - Napiję się. Kawa jest dobra.
Podchodzą do mnie dziwki Z Siódmej Alei
I masz być cicho.
Czemu? To telewizja. Może mnie odkryją jak ciebie.
Odkładam zimowe ubrania
Musisz się, kurwa, zamknąć.
Dlaczego?
Bo sądzą, że wczoraj zmarł Mitch Kessler.
Jestem tylko biednym chłopakiem Rzadko opowiadają moją historię
Hal, co robisz?
Bradley, wracasz niedługo?
O Boże. To twoja dziewczyna?
Nie rób tego tutaj.
Nie musisz wychodzić, ale nie rób tego.
Hej, Bradley.
Co?
Czy Mitch Kessler się zabił?
Nie, zginął w wypadku.
Zabił kogoś?
Nie wiem.
Cóż… Cześć.
Nasz tata…
zabił dzieciaka, gdy prowadził po pijaku.
My byliśmy w samochodzie.
O Boże. Ty pieprzony dupku.
- Co? - Dlaczego mi to robisz?
Cały czas to robisz.
- Niby cię obchodzę. - Musisz iść.
- Nie słuchasz. - Wyjdź!
- Zostawiasz mnie na śmierć. Nie. - Wyjdź.
Szukam miejsc…
Hej!
Wezwij ochronę.
Hej. Nie dotykaj mnie.
Nie, zostaw mnie.
Nie. Nie!
Brad! Bradley! Nie.
Hej! Bradley, pomóż mi! Pomóż.
Kurwa, pomóż mi, Brad.
Brad, proszę nie… Proszę.
Ja… Bradley, przepraszam.
Pomocy!
Pomóż mi!
- Okej. - Nie mogę tam wyjść.
Możesz wyjść.
Wszystko będzie dobrze.
Ocenianie jest wstrętne, ale cię nie zabije.
Nie wiem, co robić. Jestem okropnym człowiekiem?
Nie.
Ale musisz trzeźwo spojrzeć na życie.
Będziesz musiała, Bradley. Okej?
Tak.
Byłaś kiedyś na terapii?
Boję się, że nazwą mnie wariatką.
Nie jesteś wariatką.
- Nie? - Nie.
Masz wzorce zachowań, które pomagały ci przetrwać, gdy byłaś dzieckiem.
Teraz ci nie pomagają.
O Boże. Moja rodzina spierdoliła mi życie.
Kocham ich, ale nie mogę ich naprawić.
Zgadza się, więc może czas odsunąć się od nich.
Próbowałam odesłać Hala do domu.
A on cię z powrotem w to wciągnął.
Jest w rozsypce i to nie jego wina.
Cierpi na chorobę dwubiegunową i ma okropnych rodziców.
Mamy okropnych rodziców.
Bradley, posłuchaj.
Rozumiem, że to nie jego wina.
Ale w pewnym momencie
to nie ma znaczenia, dlaczego jest taki, jaki jest.
Znaczenie ma to, że wprowadza chaos do twojego życia
i nie chce się zmienić, rozumiesz?
Musisz pomyśleć o sobie.
Co jest dobre dla ciebie? Pomyśl o tym.
Musiałam odejść od ludzi w mojej rodzinie. To nie jest łatwe.
Musiałaś?
Ale inaczej jest trudniej.
O mój Boże.
Nie wyobrażam sobie zostawić młodszego brata.
Nie mogę go porzucić.
Okej, jeśli chce się zmienić, wyślij go na odwyk.
Ale mówię szczerze, kochanie,
może będziesz musiała odejść.
To twoje życie, Bradley.
Twoje, nie jego.
Hej.
Nic ci nie jest.
- Dlaczego płaczesz? - Cieszę się, że mnie znalazłeś.
Cieszę się.
Martwiłem się o ciebie.
Muszę ci coś powiedzieć.
Co?
Mitch chyba nie żyje.
Nie, ja… Nie.
Dopiero co z nim byłam.
- Wiem. - Byłam z nim.
Bardzo mi przykro.
Nie, nie, nie.
- Już dobrze. - Nie, nie, nie.
- Chodź do auta… - Nie, nie, nie…
- Przykro mi. - Nie.
- To był wypadek samochodowy. - O rety. Wypadek?
Tak, wypadek. Stacja chce, żebyś o tym poinformowała.
Już dobrze.
Czekają na drugie potwierdzenie.
Nie miał ze sobą dokumentów.
- Więc… - Nie.
- We Włoszech jest wariatkowo. - Tak, ale…
Nikogo z nim nie było, więc nikt nie wie, co się stało.
- Daj mi telefon. - Co?
- Daj mi telefon. - Co? Masz.
Fido.
Pronto.
Paola, mówi Alex Levy.
Przykro mi, Alex. On nie żyje.
Byłaś z nim?
Nie w aucie. Ja…
Później.
W szpitalu.
Znalazłam go.
Tak mi przykro.
Mnie też.
Alex…
bardzo cię kochał.
Ciao.
Paige wie? A dzieci?
Nie sądzę. Nie.
Powinnam jej powiedzieć.
Chcesz zadzwonić?
Nie. Powinnam to zrobić osobiście.
Tak należy zrobić.
Upewnię się, zamiast do stacji chcesz…
Teraz, tak.
Okej.
Musi usłyszeć to od kogoś, komu na nim zależy.
…w kolejnej części Trendy Ty’a bez Ty’a.
Czytamy na zmianę…
Tak.
Gdzie jesteś? Miałeś przywieźć Alex godzinę temu.
Mia, cześć.
Nie przyjadę teraz i to moja decyzja, okej?
Ale mam…
Mam drugie potwierdzenie.
Więc jedziemy powiedzieć Paige osobiście, okej?
Przykro mi, że to nie będzie w ciągu dwóch godzin,
ale damy wam znać, gdy Paige się dowie,
i możecie o tym poinformować na wizji.
Nie musisz tego robić.
Nieważne. Porozmawiamy później.
Rozłącz.
Dzięki, Mia.
Jestem z ciebie dumny.
Jezu.
Ile wiadomości… Mój Boże. Ile wiadomości mi…
Jest jakiś problem?
- Chodzi o książkę Maggie? - Nie, ja…
- Co się… - Martwiłem się o ciebie.
To wszystko.
- Co? - Martwiłem się i już.
Wiem, że jesteś bezpieczna, więc możesz je skasować, bo…
- Ty głupia, pieprzona idiotko! - Możesz…
Nie musisz… Daj.
Nie słuchaj tej.
Nie, nie, nie. O Boże.
Proszę. Alex, nie słuchaj tego.
- Przestań. - O Boże.
Byłem naprawdę zły i…
- puściły mi nerwy… - Co, kurwa?
O Boże. Przepraszam. Wcale nie miałem tego na myśli.
Nie mówiłem poważnie.
…że nie wycisnęli resztki ludzkości…
- Alex, proszę. - …z twojej kurewsko suchej duszy…
Nie słuchaj tego. Proszę, wyłącz to.
- Przestań! - Kiepski moment.
- Przestań, proszę! - To kiepski moment.
Przepraszam.
Byliśmy do siebie negatywnie nastawieni, ale nam przeszło.
- Tak? Dobrze wiedzieć. - Mnie przeszło.
- Nie wiedziałam… - Nie rób nam tego.
- Dogadujemy się. - O Boże.
Proszę…
To jest naprawdę paskudny dzień.
Chcę, żebyś wiedziała, że wybaczyłem ci wszystko…
Co, kurwa?
Co mi, kurwa, wybaczyłeś?
Żartujesz sobie?
Jezu, dlaczego nie pozwalasz mi czuć tego, co powinnam teraz czuć?
Pieprz się!
Czemu jesteś na mnie zła?
Chciałem ci wybaczyć…
- Co takiego? - Co?
Tak, co?
Może wyjmijmy listę.
- Zaczynamy. - Jezu.
- To może… - Dupek.
…zwianie z debaty.
I lot do Włoch, by się spotkać
- z drapieżnikiem seksualnym… - Zamknij się.
…w trakcie szerzącej się pandemii.
- Nie rozumiesz. - Kłamstwo w sprawie pleców.
Próbowałam ocalić nam kariery. Ja pójdę na dno, to ty też.
Ocalić nam kariery? Jak?
- Pieprząc się z Mitchem? - Nie pieprzyłam się z nim!
- Znowu? - O rety.
Skąd mam wiedzieć, w co wierzyć?
- Nic nie wiem. - Jesteś zazdrosny?
- O to chodzi? - Daj spokój.
- Twoja próżność nie zna granic. - Odpieprz się.
Zazdrosny o tego głupiego, martwego dupka, który zniszczył nam życie?
Tak, jestem zazdrosny o Mitcha.
- O Hitlera też! - Jak śmiesz?
- Boże! - O mój Boże.
To nie jego wina, że urodziłeś się bez kręgosłupa moralnego.
- Mówiłem, żebyś nie słuchała. - Jezu!
To moja wina, bo odsłuchałam wiadomości.
Chcesz odsłuchiwać wiadomości i odpowiadać na nie,
gdy to pomaga twojej karierze,
ale gdy ktoś otwiera serce i nagrywa się
na automatyczną sekretarkę, gdy go przez ciebie zwolniono…
- Oszczędzałam cię. - …zniszczono karierę…
- Próbowałam cię oszczędzić. - Zniszczyłaś mi, kurwa, karierę!
Nigdy tego nie pojmiesz,
że nie chcę ci obciągnąć. Nigdy!
Okej? Przykro mi. Jezu.
Oto ona, ulubienica Ameryki.
Pieprz się. Nienawidzę cię.
- Nienawidzę cię. - Nienawidzę cię.
Jeśli powiem coś innego,
- wiedz, że kłamię. - Kurewsko.
- Kurewsko cię nienawidzę. - Nienawidzę.
- Jezu Chryste. - Zamknij się!
- Czemu nie odpowiedziałaś? - Zabierzcie mnie stąd!
Alex, cześć.
O Boże.
Teddy.
Cześć, skarbie.
O Boże. Miło cię widzieć.
Mama jest w domu?
Medytuje.
- Iść po nią? - Byłabym wdzięczna.
- Okej. - Mamo?
Mamo, Alex tu jest.
Kurwa.
Alex.
Paige.
Wybacz, że wpadam niezapowiedziana.
Muszę ci powiedzieć, że…
Mitch miał wypadek samochodowy…
i nie przeżył.
Dziękuję.
- Oczywiście. - Że mi powiedziałaś.
Chcesz porozmawiać?
Jestem tu dla ciebie.
Co to znaczy?
Alex.
Zawsze wiedziałam.
Zwykle nie wiedziałam, kim są te dziewczyny,
więc co za różnica?
Ale ty mnie znałaś.
W przeciwieństwie do tych dziewczyn, ty nie musiałaś tego robić.
Nie.
Widywałaś mnie na przyjęciach i przytulałaś.
Paige, ja…
To się stało tylko dwa razy.
Tylko dwa?
Wielkie dzięki.
Byliście dla siebie stworzeni.
Jak dla mnie moglibyście być tą samą osobą, więc…
Wyrazy współczucia.
Hej, tu Mia.
Cześć, Mia.
Powiedziałam Paige.
Droga wolna.
Okej. Dzięki za telefon.
Posłuchaj…
- Jest tam Bradley? - Tak.
- Możesz ją poprosić? - Jasne.
Halo.
Bradley…
Chcę, żebyś wiedziała, że naprawdę uważam,
że to ty powinnaś to zrobić.
Przekazać tę wiadomość.
Dlaczego tak mówisz?
Bo…
wszystko się zmienia.
I to ty zapoczątkowałaś tę zmianę.
I chcę, żebyś wiedziała, że naprawdę…
Naprawdę cię doceniam.
Naprawdę. To wszystko.
Witamy z powrotem. Mamy do przekazania najnowsze wieści,
które powinniście usłyszeć najpierw od nas.
Bradley?
Stacja UBA jako pierwsza potwierdza, że były prowadzący The Morning Show
i jedna z najbardziej kultowych postaci w historii porannej telewizji,
Mitch Kessler, zginął tragicznie
w wypadku samochodowym, w nocy, na północy Włoch.
Miał 52 lata.
Zostawił byłą żonę, Paige, i dzieci, Teddy’ego i Jeffa.
Kessler był członkiem rodziny UBA przez ponad 20 lat
i w tym czasie zdobył osiem nagród Emmy.
Jego czas tutaj skończył się w zeszłym roku
po ujawnieniu wielu przypadków molestowania seksualnego
w czasie jego pracy w UBA.
Jego kariera była wybitna.
Jako dziennikarz był nienaganny,
bystry, ujmujący, zabawny, empatyczny.
W życiu osobistym i za kulisami programu
pozostawia po sobie zszargane dziedzictwo.
Dla społeczeństwa zmiany rzadko są łatwe.
Pogodzenie tego, kim jesteśmy, z tym, kim chcielibyśmy być, to nie lada wyzwanie.
Zrozumienie, co z przeszłości powinniśmy zapamiętać,
co wybaczyć, czego się nauczyć,
a co zignorować,
jest nie do wykonania w eleganckim stylu.
Ludzie w tym miejscu wiele wycierpieli, bo Mitch nie potrafił tego zrobić.
I wielu z nich wciąż za to płaci.
Napisy: Agnieszka Otawska