Gdy nagrywasz program pięć dni w tygodniu,
52 tygodnie w roku, nie zawsze będzie idealny.
Będą wpadki.
Będą niedoskonałości.
Trzeba je zaakceptować.
Muszą się stać częścią programu.
Nie można udawać.
Ludzie przychodzą i odchodzą.
I zauważasz, że każdego można łatwo zastąpić.
Byłem tam 15 lat.
Musiałem udawać, że bawi mnie czterech różnych meteorologów.
A potem zdajesz sobie sprawę, że ciebie też można zastąpić.
Na razie są uznawane za konieczne.
Starają się osiągnąć równowagę
między zapobieganiem rozprzestrzenianiu się wirusa…
O mój Boże.
…w kraju w części świata,
która nie musiała zmagać się z tą epidemią
- bez siania paniki… - To jest armagedon.
Wszyscy umrzemy. Niewiarygodne.
- To prawda. - Koniec świata.
Boże.
Powinienem wracać do domu. Być z dziećmi.
Kiedy wyjeżdżasz?
Teraz nie mogę.
Podróżowanie to kiepski pomysł.
Zostały nam dwa dni z naszych dwóch tygodni?
Władze Włoch na to nalegają, bo…
- W porządku? - W porządku czy nie,
bez różnicy. Nie zatrzymam czasu.
Przepraszam.
Nie przepraszaj. Wychodzisz na słabeusza.
Hej, Paola.
…potwierdzonych 229 przypadków…
O co chodzi?
…ciągle wzrasta w sąsiadujących krajach,
ze względu na otwarte granice w Europie…
Chcę cię o coś spytać, skoro wyjeżdżam.
Myślałem o tym przez ostatnich kilka dni.
Ale nie potrafiłem znaleźć odpowiedniej pory, by to powiedzieć.
Ale skoro wyjeżdżam…
Czy możesz skasować mój wywiad?
…na placu św. Marka w Wenecji dziś rano.
Nie chodzi o to, że ci nie ufam.
Na pewno?
Tak.
A brzmi, jakbyś dokładnie to mówił.
Nie. Nie chodzi o ciebie.
Nie ufam światu.
Takie rzeczy się wydostają.
To nie musi być niczyja wina.
Wciąż się martwisz, co ludzie o tobie myślą.
Tak, kurwa, martwię się.
Nie chcę, by moje dzieci to zobaczyły.
Nie daj Boże, by pomyślały, że jesteś pełnowymiarowym człowiekiem.
Wiesz co? Świat nie chce złożoności.
Świat nie chce rzeczy skomplikowanych, tylko proste.
Skasuję wywiad, dobrze?
Nikt nigdy nie pozna twoich myśli i uczuć.
Tak jak lubisz.
Pójdę po komputer, wrócę,
żebyś zobaczył, że go kasuję.
Nie musisz tego robić przy mnie. Ufam ci.
…nie było kontaktu z ludźmi, którzy wrócili z Chin.
- Co tu robisz? - Wpuść mnie.
- Nie mogę. - Wpuścisz.
- Musisz. - Alex.
Jestem na kwarantannie z powodu koronawirusa.
- Mam to gdzieś. - To niebezpieczne.
Mam to gdzieś. Przeżyłam piekło, żeby tu dotrzeć.
Właśnie, jak tu dotarłaś?
- Jak mnie znalazłaś? - Wpuść mnie!
Coś jest inaczej. Kulejesz?
Rozmawiałeś z Maggie Brener.
Kazałeś jej spierdalać!
Dlaczego kazałeś jej spierdalać?
A nie to chciałaś, bym jej powiedział?
Nie rozstaliśmy się w przyjaźni, więc kazałem jej spierdalać.
- Ale nie zaprzeczyłeś. - Serio,
ze wszystkich rzeczy, na które możesz się wściekać,
wściekasz się o „spierdalaj”?
Nie zaprzeczyłeś!
Nie zamierzałem zaszczycić tego odpowiedzią.
To nie sprawa Maggie. To niczyja sprawa.
Dlaczego wciąż jesteś idiotą?
Oczywiście, że to niczyja, kurwa, sprawa.
Ale nie zaprzeczyłeś.
A teraz to jest w książce.
Dlatego tu jesteś?
Czego chcesz?
Chcę, żebyś powiedział wszystkim, że nie uprawialiśmy seksu.
Dlatego przyleciałaś do Włoch?
Tak. Nie zamierzałam dzwonić albo pisać.
Nie chcę, by ta cholerna rozmowa znalazła się w internecie.
Dziewięć godzin lotu, wielkie halo.
To niewielka cena za niebycie powiązaną z twoim kutasem.
Najlepsze, co możesz zrobić, to odpuścić
- i o tym nie mówić. - Łatwo ci powiedzieć.
Ja wciąż mam, kurwa, życie.
- Alex, nie mogę. - Nie.
Nie możesz odmówić.
Ze wszystkich ludzi ty nie możesz odmówić.
Nie wiesz, co przeżyłam.
Olałam debatę.
Chodziło o mnie?
Nie, o mnie, ale to była twoja wina.
- Dobrze się czujesz? Kto umarł? - Nie!
Widzisz mnie?
Słyszałeś choć jedno moje pierdolone słowo?
Uciekłam z miasta półtora tygodnia po powrocie.
Olałam debatę.
Wyczarterowałam samolot, by lecieć 6500 km do zagrożonej strefy
i nikomu nie powiedziałam, dokąd jadę.
Czy to brzmi jak coś, co zrobiłby ktoś, kto się dobrze czuje?
Nikt się nie czuje dobrze, więc masz towarzystwo.
Boże. Błagam. Odpuść sobie filozoficznego Mitcha.
Nie jest taki mądry, jak mu się wydaje.
Musisz wydać oświadczenie.
- Nic się między nami nie stało. - Mam dość kłamstw.
Chyba żartujesz.
Serio? Teraz jesteś na to zbyt porządny?
Teraz, gdy może mi to rozjebać życie?
Dlaczego mam kłamać? Czemu rozjebie ci to życie?
Bo skłamałam w krajowej telewizji,
gdy Laura Peterson…
zmyliła mnie pieprzonym pytaniem:
„Mogłabyś opisać charakter swojej relacji z Mitchem Kesslerem?”.
Uważasz, że to rozpierdoli ci życie?
Bycie powiązaną ze mną?
A jak tobie się żyje?
Straciłeś karierę? Rozpadła ci się rodzina?
Zostałeś wykluczony ze społeczeństwa?
Twoje życie ma jeszcze znaczenie? Masz w nim jakiś cel?
Nikt nie będzie mnie szanował, jeśli pomyślą, że z tobą spałam.
Okej, zrobię to.
Zrobiłem wiele rzeczy, których żałuję.
Podjąłem złe decyzje, z których nie jestem dumny.
Ale choć mam wyrzuty sumienia,
to ja te rzeczy zrobiłem, więc wiem, że nie jestem aniołem.
Myślałem, że robisz to,
żeby Lizzy się nie dowiedziała,
albo Jason nie wyszedł na głupca,
ale chodzi ci o sam fakt, że seks, na który się zgodziłaś,
był tak okropny, że zniszczy ci życie.
Zrobię to. To bez znaczenia.
Nie ma sprawy. Coś jeszcze?
Hej. Wiesz, gdzie zostawiłam papierosy?
Cześć.
Nieważne. Znajdę je.
O rety. Co?
Niewiarygodne. Dlatego zostawiłeś dzieci?
To ta wariatka z filmiku z kawiarni.
Nie zostawiłem dzieci. Nie zrobiłbym tego.
Wiesz o tym, więc daruj sobie.
A przywiozłeś je tu?
Są tu? Mogłeś mi powiedzieć.
Nie mogłabyś się bardziej mylić.
- Nazywa się Paola i nie jest wariatką. - Nie pytałam.
Robi wrażenie i jest mądra.
Mamy fajną relację,
- której nie zepsuję seksem. - Okej.
- Jest dokumentalistką. - Dokumentalistką.
I to dobrą. Ma wrodzony talent.
- Nie wątpię. - Okej, nie zaczynaj.
Jest swoim wrogiem,
o czym co nieco wiem, dlatego jej pomagam.
Z twoją pomocą będzie kolejną Leni Riefenstahl.
Poważnie, ta kobieta to jakaś krucjata?
- Po prostu postanowiłeś jej pomóc? - Tak.
Jesteś rozwiedziony i możesz randkować.
Nie chcę jej skazywać na smród, który będzie się za nią przez to ciągnął.
Nie chciałbym, by stała się bohaterką książki.
To jak mam uwierzyć, że mówisz prawdę?
Musisz mi zaufać.
Dobrze. Zapisz swój nowy numer telefonu,
żebym mogła sprawdzić, czy mnie nie okłamujesz.
Miłego życia.
Hej.
Ile słyszałaś?
Trochę. Nie powinieneś tego tak zostawiać.
To nie mój wybór.
To jest twój wybór.
Hej. Myślałem, że wychodzisz.
Nie mogę otworzyć bramy.
Uznaj to za znak i zostań na chwilę.
Nie! Nie będziesz mnie tu więził.
Jest jak drzwi w twojej garderobie?
O Boże. Pieprz się, Alex.
Zamykały się, ale nie na klucz.
To ty to zasugerowałaś.
Nie zrobiłem tego, by obciągały mi kutasa na osobności.
Wypuścisz mnie stąd?
Okej. Przepraszam.
Mam to gdzieś. Wypuść mnie.
Możemy chwilę porozmawiać?
Przyjechałaś aż do Włoch, by się ze mną zobaczyć.
- Mogłaś zadzwonić. - Zmieniłeś numer, dupku.
Namierzyłaś mnie po drugiej stronie globu.
Mogłaś się dowiedzieć, jaki mam numer.
Wiem, że nasza relacja jest zniszczona,
i wiem, że możemy się więcej nie zobaczyć,
ale to prawdopodobnie była najważniejsza relacja w moim życiu.
Byłem dla ciebie okropny.
Chcę porozmawiać
i dojść do jakiegoś porozumienia,
byśmy mogli żyć dalej.
Nie chcę, żebyśmy się nienawidzili przez resztę życia.
Możemy porozmawiać?
Alex, byłem dwulicowy.
Nie da się tego inaczej nazwać.
Myślałem, że gramy w jakąś grę.
Że to jak zawody.
Nie wiem, czemu nie mogłem pojąć,
że możemy wygrać jako drużyna.
Straciłem z oczu to, co ważne.
Nie mogę…
Nie chcę tak spacerować.
Bolą mnie plecy… Muszę złapać samolot.
- Teraz? - Tak. Muszę wracać do pracy.
A jeśliby mnie tu nie było?
- Byłeś. - A gdyby mnie nie było?
Jesteś tu zamknięty.
W porządku. Musisz iść.
Odpowiesz na to, co powiedziałem?
Co mam powiedzieć? Jak odpowiedzieć?
- Nie wiem. - Że ci wybaczam?
- Bo nie wybaczam. - Nie proszę o to…
To czego chcesz?
Chcę, żebyś zrozumiała, czemu zrobiłem te pojebane rzeczy.
Rozumiem cię.
Przeraża mnie to, jak bardzo cię rozumiem.
Nie rozumiesz. Nie w tej kwestii.
Skąd ta pewność?
Gdybyś rozumiała, to wiedziałabyś.
Nic z tego, co mówię…
Wiem, że to nie usprawiedliwia tego, co zrobiłem.
Nie chcę, byś myślała, że jestem zły.
Więc przypadkiem zacząłeś oszukiwać ludzi?
Posuwać te, które cię chciały?
Albo nie chciały?
Nie myśl, że jestem zły.
Muszę złapać samolot. Jak zawsze było miło.
Pieprz się. Boże.
Zamierzałaś powiedzieć, że cię zgwałciłem?
Tylko potwierdzę, wydasz oświadczenie?
Tak, wydam je.
I żebyś wiedziała,
nie sądzę, że to, co ze mną zrobiłaś, liczy się jako seks.
Naciśnij guzik trzy razy, żeby otworzyć bramę.
Muszę lecieć do Nowego Jorku.
Kiedy chce pani lecieć?
Teraz. Mogę być na lotnisku za godzinę.
- Nie mamy lotu. - Zadzwonię do kogoś innego.
Wszyscy z Tygodnia Mody chcą wylecieć.
Dobrze, zapytam tak.
Czy…
Czy wylatuje dziś z Mediolanu prywatny samolot?
Tak, ale…
Okej. Ile płacą?
Samoloty są zarezerwowane. Nie mogę odwołać.
Nie słyszałeś, ile chcę zapłacić. Ile oni zapłacili?
- Mam inne telefony. - Pojadę tam
i pogadam z kimś, kogo obchodzę.
- To nie… - Kurwa.
Kurwa.
Co robisz?
Chcę, żebyś widział, jak go kasuję.
Nie trzeba. Przepraszam, że o tym wspomniałem.
Patrz.
Przeciągnę…
- Opróżnij kosz. Załatwione. - Okej.
I spadam.
Dlaczego? Słuchaj, nie wyjeżdżam od razu.
To z powodu Alex?
Okej. Za parę minut mi przejdzie.
- Zostań. Ja… - Muszę już jechać.
Co?
Muszę jechać. To była kwarantanna.
Wiem, że nie chcesz wyjeżdżać,
więc możesz skończyć udawać?
Dziękuję za wszystko, co dla mnie zrobiłeś.
Krucjata się powiodła.
Okej. Nie, nie, nie. To było jej sformułowanie.
Tak, tak. Nie świruj. Nie szkodzi.
Dostałam dziś wiadomość od córki profesora.
Zmarł dziś rano.
- Zmarł? - Tak.
Wyślę kwiaty.
Dopiszę na nich ciebie.
Tak, dzięki.
Pa.
Hej, tu Lizzy. Nie ma mnie. Zostaw wiadomość.
Cześć, mówi mama.
Tylko sprawdzam.
Nie wiem, czy dzwoniłaś,
ale, chcę, żebyś wiedziała,
że będzie miała premierę książka
pod tytułem Po złej stronie łóżka.
Jest cholernie głupia.
Są tam naprawdę okropne rzeczy o mnie.
Ale tylko dlatego, że tam są,
wcale nie znaczy, że są prawdziwe, okej?
Musisz to wiedzieć.
I bardzo cię kocham.
Bardzo cię kocham.
Jesteś dla mnie wszystkim.
Więc…
Chciałam, żebyś to wiedziała.
Okej, porozmawiamy wkrótce.
Szlag!
O Boże.
Okej.
O Boże.
„Skręć”…
Okej.
O mój Boże.
Słucham?
…lockdown.
Przepraszam. Nie słyszałam.
Nie rozumiem, co pan mówi.
Mówiłem, żeby nie opuszczała pani szyby.
Przepraszam.
Nie, nie. Proszę zostawić.
Okej.
Dokument tożsamości?
Przepraszam. Chwileczkę.
Tak, dokument.
Jak długo pani tu jest?
Dotarłam wczoraj.
Ma pani gdzie się zatrzymać, czy zamierza spać w aucie?
Odwiedzałam przyjaciela
i jechałam wieczorem na lotnisko.
A potem zaczęłam zasypiać,
więc zjechałam, bo, wie pan,
bezpieczeństwo jest najważniejsze.
O której ma pani dziś lot?
Tak. Jeszcze nie mam lotu…
Signora, mamy lockdown.
Jeśli pozwoli mi pan jechać na lotnisko,
jestem wypoczęta i gotowa do drogi.
Dotrę tam, zarezerwuję lot i… Grazie mille.
Chcę to widzieć.
Okej.
Telefon mi padł. Nie naładowałam go.
Ja mogę zadzwonić.
Nie mam numerów. Nie znam numerów.
Myślałem, że była pani u przyjaciela.
Okej.
Jak się nazywa?
Mitch Kessler.
Halo, czy to pan Mitch Kessler?
Mówi funkcjonariusz Bianchi. Polizia municipale.
Przyjaźni się pan z panią Alexandrą Levy?
WEJDŹ
Halo?
Jest śniadanie, jeśli jesteś głodna. I kawa.
Zostanę na górze, by nie wchodzić ci w drogę.
Nie chcę już z tobą rozmawiać.
To zbyt trudne.
Zostawiłem oświadczenie w kopercie.
O Boże.
O Boże. O kurwa.
Jezu, Alex. Nie musiałaś jechać do Włoch, by tłuc moje rzeczy.
Hej.
Alex.
Utknęłam we Włoszech i nie wiem, kim…
kim jestem ani co mam robić.
I tęsknię za tobą.
Wspaniale.
Dziękuję za pomoc.
Będzie tam o 6.00. Idealnie.
I powtórzę,
nikt nie może wiedzieć, że szefowa była we Włoszech.
Zgadza się. Bardzo dziękuję.
A mówili, że się nie da.
Kłamstwo otwiera drzwi.
To prawda, ale to była gra aktorska.
Szkoda ci głupka, który dostał telefon,
że musi zmienić cały plan lotu?
Nie jest mi szkoda nikogo, kogo na to stać.
Poza tobą.
Wiadomo.
Mam czas do 3.00 nad ranem. Co robimy?
Udawajmy.
„Który były prezydent nie trafił w kawał wieprzowiny,
gdy popisywał się przed moskiewskimi rzeźnikami?”
Nixon.
- Kolor? - Zielony.
Zaczekaj. Dobrze czytam?
„Kim są Alvin, Simon i Theodore?”
Łatwe. Gejami.
Hej!
Nie wolno już tak mówić!
Nie oceniam ich.
To całkowicie akceptowalny styl życia dla wiewiórek.
O to ci chodziło.
To wiewiórki. Okej.
Okej. O mój Boże. To ci się spodoba.
„Kto prowadził Your Day, America
i zastąpił Blair Todman po 12 latach pracy?”
- Tego tam nie ma. - Jest.
Okej. Laura Peterson. Dobry Boże, te stare karty.
Jest niewiele starsza od ciebie.
Jest ode mnie starsza. I zawsze będzie.
Zawsze i na zawsze. Nudzę się.
- Nudzisz się? - Bardzo.
Tak, słyszałeś. Rozmawianie o Laurze Peterson jest nudne.
Byliśmy tu zamknięci dwa tygodnie
i się nie znudziłem.
Dwa tygodnie? We dwójkę?
Wyjechała przeze mnie?
- Nie przez ciebie. - Jasne.
Przyszła do ciebie piękna garbata kobieta.
Przyleciała aż ze Stanów, by się z tobą zobaczyć.
Wątpię, że tak myśli.
Rozmawiałem z nią o tobie.
Nic złego. Mówiłem, jaka jesteś świetna
i jak spieprzyłem wszystko między nami.
To na pewno przeze mnie.
Nie. Myślę, że to raczej moja sprawka.
A może twoja.
Może usłyszała, co o niej mówiłaś.
O cholera.
Co powiedziałam? O Jezu.
Jestem idiotką.
- Nie. - Ja po prostu…
- Zaprosimy ją z powrotem? - Tak. Możemy?
Tak. Pewnie. Jeśli chcesz.
Okej.
Zaproszę ją z powrotem.
Mogę cię o coś prosić?
Dam ci jej numer, zadzwonisz do niej?
Ja mam zadzwonić?
Tak. Mogę jej pomóc w pracy,
ale nie mam takich kontaktów, jakie miałem.
A ty masz i może jej pomożesz.
Przedstawisz ją. Nie teraz.
- Kiedyś. - Okej.
Daj jej czas. Musi się wdrożyć.
Nie chcę, by odczuwała presję.
Jasne. Zrobię to.
Świetnie. Dziękuję.
To jest…
Jak myślisz, ile czasu leżą w tym domu?
Nie wiem. Są świetne.
Niektóre są prześmieszne.
Spójrz na niego.
Włoski ogier.
To ci się spodoba.
O nie. Zaczyna się. Znam tego gościa.
Znam go.
Proszę, nie podrywaj mnie i nie niszcz tej chwili.
Nie podrywam cię.
Nie chcę, żebyś mnie lubiła.
Nie chcę, żebyś mnie nienawidziła. Tylko tego chcę.
O nie.
Boże, popatrz.
Właśnie tak wygląda bycie wykluczonym.
- O Boże. To słowo. - Co z nim?
- Nie jest złe. - Nie zostałem wykluczony.
Jest tylko jedna istota,
która ma moc, by to zrobić.
To ten wielki programista w niebie.
O czym ty mówisz?
Mówię poważnie, daj spokój.
Popełniłam błędy
- i muszę wiedzieć… - Okej.
W porządku. Chyba najlepsze jest to,
że dowiadujesz się, co jest prawdziwe w twoim życiu.
Kto w nim jest, a kogo nie ma.
I kto wierzy,
że dasz radę się zmienić jako człowiek.
Kto to dla ciebie jest?
Jest jedna taka osoba. A wcale mnie dobrze nie zna.
Przykro mi, że stało się między nami tyle złego.
To bez znaczenia.
W głębi serca wiemy, jak jesteśmy sobie bliscy.
Pamiętasz…
Pamiętasz Chile?
Oczywiście.
Ja nigdy nikomu tego nie mówiłam,
ale przez krótki czas po tym…
myślałam, że jestem w ciąży.
Jezu, Alex. Przepraszam.
O nie. To nie było nic złego.
Naprawdę. Nie było.
Bardzo cię kochałam. Nie jako kochanka, ale jako partnera.
Dwie zagubione dusze…
odnalazły się i…
Aż do momentu, gdy wszystko trafił szlag.
Ja naprawdę…
Naprawdę chciałam…
Naprawdę chciałam je mieć.
Wiesz, ja…
Nie spałam w nocy i zastanawiałam się,
jak mogłabym je zatrzymać.
Ale okazało się, że tylko okres mi się spóźniał.
Ale opłakiwałam je.
- Śpisz? - Powinnam spać.
Ale nie mogę, mimo wypitego wina i zmiany czasu.
Jest mi niewygodnie.
- To przez kanapę? - Nie, przez moje plecy.
Płacę za szalone tańce.
Jak mogę pomóc?
Może by pomogło, gdybym się położyła na podłodze.
- Tak. - Mogę?
- Tylko może być brudna, więc… - Mam to gdzieś.
Proszę bardzo.
Paola wraca?
Nie odpowiedziała.
- Przykro mi. - W porządku.
Mogę do ciebie dołączyć w pozycji leżącej?
Jasne. To wolny kraj. Czekaj. Jesteśmy we Włoszech.
Włochy to wolny kraj.
Nie licząc rządowego lockdownu.
Dużo lepiej.
Tak.
Czasem jestem zgorzkniały.
Bywam w mrocznych miejscach.
Straciłem wszystko, co sądziłem, że nadaje życiu sens.
Moją pracę. Życie seksualne.
Życie seksualne w pracy.
- Mówię poważnie. - Przepraszam. Żartowałam.
- Nie szkodzi. - Przepraszam.
To sprawia, że zaczynasz wszystko doceniać.
Gdybyśmy razem, nie wiem,
pracowali w restauracji McDonald's, świetnie byśmy się bawili.
Wiesz, ile sprzedalibyśmy burgerów?
Najwięcej.
Pobilibyśmy rekord sprzedaży.
Tak. Zdecydowanie.
Wygrywalibyśmy nagrody za sprzedaż burgerów.
O tak. Burgerowy zespół 2000.
Właśnie. Bo jesteśmy najlepsi.
Jesteśmy najlepsi.
- Najlepsi we wszystkim. - We wszystkim.
Robilibyśmy najlepsze burgery.
Dobre.
Masz coś przeciwko…
Nie, nie mam nic przeciwko.
- Wygodnie ci? - Tak.
Okej.
…zmarły z powodu wirusa,
a 27 osób jest na oddziałach intensywnej terapii.
- Rządzący w Lombardii zakazali… - Hej.
Hej. Obudziłaś się. To podgłośnię.
O Boże. Mogę dostać łyk wody?
O tak. Jasne.
A w Ameryce sensacyjne exposé Maggie Brener
na temat zakulisowych kłopotów The Morning Show stacji UBA
zostanie opublikowane w Vanity Fair.
Ci, którzy czytali ten pierwszy fragment, mówią,
że są w nim zarzuty wobec byłego prowadzącego, Mitcha Kesslera,
że brał za cel i kierował niestosowne propozycje seksualne
do czarnych kobiet.
Jaja sobie, kurwa, robicie! Jasna cholera!
Wszystkie posrane rzeczy, jakie zrobiłem, nie były dość posrane.
Więc musieli wymyślić coś innego!
Chyba tak nie uważasz.
Nie sądzisz, że je brałem za cel, prawda?
One mi się podobają.
Pamiętam, że kiedyś to nazywano postępem.
USA żąda ekstradycji…
Muszę jechać.
Zaczekaj. Masz jeszcze kilka godzin.
Wiem, ale powinnam.
Alex, chyba nie uważasz, że tak robiłem?
Mitch, to, że nie chciałeś tak robić, nie sprawia, że to jest w porządku.
A czy to, że nie chciałem, nie jest coś warte?
To znaczy…
Chyba nie potrafię tego zrozumieć.
Naucz mnie. Mogłabyś mnie nauczyć?
Chcę być lepszym człowiekiem.
Proszę! Mówię poważnie, Alex!
Chcę być dobrym człowiekiem.
Wiem. Nie mogę, kochanie.
Muszę jechać. Okej?
Przyjeżdżasz tu i przekonujesz mnie, bym powiedział światu,
że jesteś kimś, kim nie jesteś,
by cię nie wykluczono jak mnie?
I nigdy nie powiesz nikomu, kim uważasz, że ja tak naprawdę jestem?
Nigdy to bardzo długo.
Alex, bądź ze mną szczera.
Okej.
Hej.
Przepraszam.
- Mogę się przytulić? - Oczywiście.
Czy mimo to…
Tak. Wydam oświadczenie.
- Okej. - Zaopiekujesz się Paola?
Oczywiście.
Wszystko jest w porządku. Wrócisz, proszę?
Wciąż chcesz, żebym przyjechała?
A mogę ja przyjechać do ciebie?
Chcę trochę pobyć w twoim świecie.
To ja.
Hej.
Chcę się upewnić. Widziałaś wiadomości?
- Tak. - Czy ty…
Nie uważam, że to zrobiłem.
Ale staram się…
Nie, to nie jest dobry pomysł.
Dlatego wiem, że jest.
Chodź.
Czuję, że ci się to podoba.
Nie. Nie mogę.
Przepraszam.
Cholera!
Pokaż mi, że masz jaja.
O czym ty, kurwa, mówisz… Co?
Co?
O nie.
Skończyły mi się papierosy.
- I tak cię zabiją. - Tak.
Ale gdy doświadczasz małej śmierci…
masz ochotę na tę dużą.
Jesteś uzależniona.
- Tak. - Mam po nie pójść?
- Tak. - To pójdę.
Muszę ci coś powiedzieć.
Co takiego?
Nie skasowałam wywiadu.
Ponieważ…
myślałam, że cię więcej nie zobaczę…
Może będę chciała go obejrzeć.
Jeśli taki jest powód, to możesz go spokojnie skasować.
- Zaraz wracam. - Nie. Zostań.
- Idę po papierosy. - Nie. Zostań.
- Idziesz po papierosy? - Mam misję.
- Okej, to idź. - Mam misję.
Okej. Nic ci nie jest.
Jesteś dobrym człowiekiem.
No dalej. Okej.
Dzięki Bogu.
Póki jestem szefem działu wiadomości UBA,
zachowanie w stylu Mitcha Kesslera nie będzie tolerowane.
Nie pokazuj się dzisiaj.
- Rozwiodę się z tobą. - To, co zrobiłeś, było złe!
Nie wykorzystałam cię, by dostać awans. Ty wykorzystałeś mnie.
Musisz zrozumieć, że to, co chcesz zrobić,
łamie mi serce.
Gwałciciel!
Nie zmusiłem cię. Nie oszukałem.
Gdy Mitch Kessler chce uprawiać z tobą seks,
- jesteś kurewsko bezsil… - Nie!
Nie obwiniaj mnie o coś, czego żałujesz.
Jesteś samolubnym dupkiem.
Jesteście ludźmi, których kocham na tym świecie!
Mitch, to nie w porządku. Musisz wyjść.
Twoją wiarygodność trafił szlag. Nie masz sojuszników.
Napisy: Agnieszka Otawska