- Zaprzestań ataków. - Ja?
Wiem, że chcesz opublikować wstrętne historie o Hannah.
Jezu Chryste.
- Wiesz, która tu jest godzina? - Gdzie, Fred?
Muszę ci tłumaczyć, do czego służy komórka?
Nie mam pojęcia, gdzie jesteś.
W Mediolanie. Staram się nie obudzić żony.
Cory, dzwoniłem dawno temu.
Te wstrętne historie,
bardziej prawdziwe niż wstrętne,
to twoja wina.
Moja?
Dzwoniłem, by pogadać o umorzeniu.
Nie oddzwoniłeś, więc sam się tym zająłem.
- Lepiej oddzwaniać do wspólników. - Hej, jesteśmy kwita.
Nie pierdol. Obudziłeś mnie z głębokiego snu.
Nie chcę marnować czasu, gadając z dupkiem,
który udaje, że ma skrupuły, albo jakąkolwiek, kurwa, władzę nade mną.
Bo nie masz.
A kto wie, co jest w tej kurewskiej książce?
Ale gdy się ukaże,
te liberalne sukinsyny będą ją traktować jak Biblię.
Maggie Brener będzie głosem Boga. A Hannah Shoenfeld…
- Stul pysk. - Nie.
Zrobisz, co mówię
i zachowasz swoje skurwiałe komentarze dla siebie.
To ja jestem celem. Ty miałeś mi załatwić odprawę.
Ludziom się nie spodoba, że mi zapłaciłeś, by zostać dyrektorem.
Taka była umowa, pamiętasz?
Naprawdę chcesz spędzić resztę życia,
zastanawiając się, co chcę powiedzieć, że tu przyszedłem?
Oni potrzebują ciągłości, kogoś, kto będzie budował dalej,
a nie chciał wszystko rozwalić i zacząć od nowa.
Potrzebują kogoś niesplamionego przez Mitcha.
Jeśli to ci pomoże, ja jestem Nixonem, a ty moim Fordem.
Dasz mi ułaskawienie i odprawę,
a ja wsiądę do helikoptera i odlecę stąd w stronę słońca.
A potem powiesz krajowi, że nasz narodowy koszmar się skończył.
Tutaj się to kończy.
Potem możesz robić, co chcesz z moją firmą.
Ja zniknę. Nie zostanę, żeby patrzeć, jak dymasz moją żonę.
Taka była umowa.
Jeśli szlag ją trafi,
nie będę miał powodu, by cię oszczędzić, a wtedy, kurwa, powodzenia.
HOTEL ARCHER GRAY NOWY JORK
Hej.
Pisałem do ciebie. Nie odpowiedziałaś.
Jak długo stoisz pod moimi drzwiami?
Nie odpowiem na to pytanie,
bo odpowiedź może mnie obciążyć.
- Okej. - Mogę wejść na chwilę?
Tak.
O kurwa. Wiesz, jak długo nie nosiłem szortów bez powodu?
Wiesz, że muszę wstać o 3.30?
Wiem, wiem. A co gdybym był surferem.
Wciąż byś mnie lubiła?
Gdybym nie był dyrektorem.
Okej, co się stało?
Po prostu…
Chciałem się zobaczyć z człowiekiem, którego obchodzę jako człowiek.
Wydawało mi się to zdrowe.
Okej.
A także…
chciałem pogadać z kimś, kto znał Hannah.
Co się dzieje?
O proces o spowodowanie śmierci.
To naprawdę poważna sprawa…
- Jasne. - I…
Jest…
Łatwo zapomnieć, że była prawdziwą osobą.
- Tak, była. - Tak.
Mówiła ci coś o swojej przeszłości albo rodzinie…
nie bardzo.
Mówiła, że jej mama zmarła, gdy była mała,
i nie była blisko z tatą.
Nie próbujesz się wywinąć od zapłacenia mu, co?
Zdecydowanie nie.
Jedynymi miejscami, gdzie zobaczycie w środę debatę
na żywo z Las Vegas jest UBA i UBANC.
Włączcie telewizory wcześniej i zostańcie później,
by zobaczyć, jak Bradley prowadzi analizy przed debatą i po niej.
Dziękuję, Alex.
Są Walentynki. Mamy tu dużo miłości.
Okej. „Komputery w jego firmie
zrobią wszystko, nawet loda”.
Imponujące.
„Wiele dziewczyn pewnie straci przez to pracę”.
Jezu.
Nie. Przeczytaj część, gdzie Bloomberg nazywa Fergie „grubą babą”,
a księżniczkę Annę „lesbą o końskiej twarzy”.
- Końskiej? - Piszą „lesbą”.
A do tego chciał zakazać dużych napojów.
- To nieamerykańskie. - Dość. Koniec.
Nie będę pytać o napoje.
No dalej.
- Nie o to mi chodziło. - Dziękuję.
- Ale… - Nie w tym rzecz.
- Obrzydlistwo. - Wiem. Przepraszam.
Słuchajcie. Nie mam dużo czasu.
Stąpamy po cienkim lodzie.
Jeśli będzie to wyglądało, że mnie zmuszają,
albo ludzie pomyślą, że mam ulubieńców,
albo że zadaję złe pytania,
albo dobre, tylko w zły sposób…
Nieważne.
Cała uwaga skupi się na mnie,
a nie na wybieraniu przywódcy wolnego świata.
Tak nie może być.
- Tak. - To się nie może wydarzyć.
Okej.
Okej, to co jeszcze…
Opowiadał się za węglem.
- Można o to zapytać. - Przejść do energii odnawialnej.
- Opieka zdrowotna. - Dobre.
Okej. A może tak?
By chodziło o coś więcej niż Bloomberga.
„Senatorze Sanders,
jak pana zdaniem niedawno wspomniane słowa o kobietach,
wypowiedziane przez burmistrza Bloomberga, wpłyną na jego szanse
w wyborach przeciwko Donaldowi J. Trumpowi?”.
Okej. Senator Sanders, dwie minuty.
Amerykanie zasługują na reprezentanta…
- To jest Bernie. - …i to wszyscy.
- Mów normalnie. - Kobiety stanowią ponad 50% głosujących…
Kurwa. Teraz?
To, jak burmistrz Bloomberg traktuje kobiety…
- Zaraz wracam. - …to skaza dla partii Demokratów.
- Straciłeś ją. - Przestań go udawać.
Ale dobrze machałeś rękami.
Audra?
Co za niespodzianka.
Alex, fajne biuro.
Dziękuję.
Jakie to uczucie tu wrócić?
Witają cię tu jak bohaterkę.
- Dobrze. Jest dobrze. - Tak?
- Co tu robisz? - Przyszłam wcześniej…
Idę coś zjeść z Danielem.
I pomyślałam, że wpadnę.
Nasza relacja nie działa na takich zasadach.
To prawda, ale gdybym zadzwoniła, pytałabyś, o co chodzi,
a wtedy odbyłybyśmy tę rozmowę przez telefon.
A to jest coś, co trzeba załatwić osobiście.
Co to za rozmowa, którą musimy odbyć?
Okej.
Książka Maggie Brener wychodzi w przyszłym miesiącu
i jej agent chce, by zaczęła promocję książki w YDA.
To ma sens.
I?
Chcę się upewnić, że ci to nie przeszkadza.
Bo jeśli przeszkadza, to tego nie zrobię.
Czemu miałoby przeszkadzać?
Nie wiem. Nie mam pojęcia, co w niej jest.
Każą mi jechać do ich biura, żeby ją przeczytać.
Ale zakładam, że jesteś główną bohaterką.
I zakładam, że nie przeszkadza ci,
żebym przeprowadziła wywiad.
Bo gdyby przeszkadzało, to byś tego nie zrobiła?
Nie zrobiłabym.
Cieszę się, że mam twoje błogosławieństwo.
Muszę wracać do pracy. Doceniam to, że wpadłaś.
Walcz dalej w słusznej sprawie.
Wiesz co, Audra?
Przestańmy pieprzyć bzdury.
Zawsze byłam dla ciebie miła, prawda?
Co?
Ty naprawdę w to wierzysz.
Co było, minęło,
i chcę myśleć, że gdyby sytuacja była odwrotna,
zrobiłabyś dla mnie to samo. Pa, Alex.
W Nowym Jorku będzie siedem stopni. Zimny front nadchodzi znad…
Kolejna grafika, Tom. Okej. Dobrze.
W Vegas 16 stopni. Alex, Bradley, powiem o debacie.
Sprawdzę tę okolicę. Damy radę.
Hej, Mia. Mia. Hej.
Hej. Potrzebuję chwili.
Dlaczego nie wychodzę na plac?
Nie możesz. To zbyt nieprzewidywalne.
Musi ucichnąć sprawa ze „zwierzęciem mocy”.
- Przeprosiłem. - Tak, szkoda, że wyszło nieszczerze.
Rozmawiałam ze Stellą. Mamy plan.
Nie mogę cię teraz wysłać,
ale polecisz z ekipą na Florydę.
Pójdziesz do Muzeum Tah-Thi-Ki, siądziesz z plemieniem Seminole,
poznasz ich kulturę.
Wtedy będzie po sprawie.
Okej.
Mogę iść do muzeum, gadać z ludźmi.
Ale czemu to musi być filmowane?
Nie wyszłoby bardziej szczerze, gdybym to zrobił w wolnym czasie?
Może, ale widzowie nie wiedzieliby, że dostałeś nauczkę.
Dajesz przykład.
Dałem przykład,
będąc przyzwoitym Kubańczykiem w tym kraju.
Będziesz mnie uczyć o rasizmie?
Chcesz o tym rozmawiać?
- To lepiej idź po przekąski… - Daj spokój.
- …bo to potrwa. Yanko… - Nie mówię o tobie.
Mówię ogólnie. Daj spokój, Mia.
Wiesz, jaki jest problem z rasizmem?
Nie naprawisz go, udając, że chcesz.
A Stella ściemnia.
Te uprzedzenia… To wszystko jest dla niej jak podchody.
Szkoda, że nie widziałaś jej radości, gdy uznała mnie za republikanina.
Jeśli rasizm jest problemem,
załatwię to po cichu.
Ale nie będę narzędziem Stelli i nie będę udawał w TV, że z tym walczę.
Nie będę publicznie klękał przy jej ołtarzu progresywnych bzdur.
- Przykro mi. Nie zrobię tego. - Yanko…
Wcale nie jest mi przykro.
- Reno, dasz nam chwilę? - Pewnie.
- Nie ma za co. - Jesteś super.
Co jest? Długo cię nie było, więc ich puściłem.
W porządku. Audra wpadła do mojego biura.
Maggie będzie promować swoją książkę w YDA.
Przyszła prosić mnie o błogosławieństwo,
a i tak by to zrobiła.
Okej. Wiesz, że ta książka wyjdzie,
- czy Maggie pójdzie do YDA, czy nie… - Wiem.
Musisz ją dla mnie zdobyć.
Chcesz, żebym…
- Jak mam to zrobić? - Tak.
- Nie dadzą mi jej. - Boże. Co za podejście.
- To nie… - Jesteś tu od tygodnia
- i nic nie możesz zrobić. - Jestem realistą.
Powinieneś ją znaleźć, bo na pewno w niej jesteś.
Na pewno.
- Przepraszam. To było wstrętne. - Było.
Nieważne. To prawda. Mamy za dużo pracy.
- Możemy się tym zająć? - Nie mogę już pracować.
Muszę iść do domu.
- Muszę stąd wyjść. - Cóż…
Możesz zostać kilka minut?
- Przyjdzie Madeleine i… - O cholera.
Chciałabym, ale muszę…
Bolą mnie plecy. Coś jest nie tak.
Muszę stąd wyjść.
- Przepraszam. - Jasne.
- Odpocznij i… - Przepraszam. Odpocznę.
Miłych Walentynek.
To koniec. Masz wszystko, czego potrzebujesz?
Tak, chyba mamy wszystko.
- Nie było tak trudno, co? - Nie.
Dziękuję za pomoc. Naprawdę.
Mogłeś być na kwarantannie sam.
Dlaczego tego nie zrobiłeś?
Lubię twoje towarzystwo.
Nie chcę, byś myślała, że…
Nie prześpimy się ze sobą.
Nie o to mi chodziło. Ja…
Przepraszam, to nie…
Cieszę się, że tu jesteś.
Cieszę się, że mogłem pomóc przy dokumencie. To wszystko.
Wiem o tym.
- Nie chodzi o ciebie. - Wiem o tym.
Jesteś piękną kobietą.
Jesteś dobrym człowiekiem.
Jesteś miła, zabawna, mądra, fajnie się z tobą przebywa.
Wiem.
A ja jestem zepsuty.
Wiem.
To dlaczego chcesz zostać?
Bo przez to, że jesteś zepsuty, dobrze się przy tobie czuję.
Nie mówiłeś, że mam dobry osąd.
- Tu jest. - Dziękuję, Jasmyn.
- Cześć. Jesteś. - Cześć.
Przepraszam. Daj mi chwilę.
To jest TMS?
To centrum debaty. TMS to koncepcja.
Nie zadziwiaj mnie, nim nie poznasz mnie z Alex Levy, jak obiecałeś.
O cholera. Przepraszam.
Zapomniałem jej powiedzieć, że będziesz i poszła.
- Ma plany na Walentynki… - Nie. Ona…
Nie miała dziś łatwo…
Nie wierzę, że namówiła mnie do powrotu.
Hej.
Nieważne, co się stanie, poradzimy sobie.
Zawsze będę uczyć, a ty…
Możesz hodować alpaki i kazać im debatować.
- Okej? - Okej.
- Tak?
Zabierzesz mnie gdzieś?
- Tak. Tylko tu skończę, okej? - Okej.
W porządku.
Hej.
Wyczarterowałem samolot z Teterboro jutro o 1.00.
Wyląduje w Green Bay o 4.00.
- Co takiego jest w Green Bay? - To sprawa osobista.
I tylko ty o niej wiesz.
Nie potrzebujesz hotelu, tak?
Bo masz lot powrotny jutro.
Nie potrzebuję. Anuluj mój lot do Vegas.
Stella tam będzie. Poradzi sobie.
- Mam robotę tu. - Żaden problem.
- Wszystko masz w kalendarzu. - Dobrze.
- Twój sok. - Dziękuję.
Przy okazji, wiesz, kto ze sobą randkuje?
Laura Peterson z Bradley Jackson.
Wcale nie.
Nie wiem, czy ze sobą randkują.
Nie wiadomo dokładnie, ale mój przyjaciel je widział…
Nikt nie lubi plotkarzy, Kyle.
- Jasne. Rozumiem. - Nie.
Nie w tym rzecz.
To nieprawda.
Ale też o to, że nikt nie lubi plotkarzy. Nie plotkuj.
Okej.
- Miłego wyjazdu. - Okej.
Nie.
Nie muszę jechać.
Nie idź z zaczerwienionymi oczami na spotkanie zarządu, rozumiesz?
Powiem im, że nie wrócę,
dopóki nie zatrudnią cię z powrotem.
Nie wrócę.
Mam przewagę.
Nie rób tego.
Tak jest lepiej.
Naprawdę.
Nie widzisz?
Dziwnie będzie tam być bez ciebie.
Może miałoby to jakieś zalety.
Może te zaczerwienione oczy nie byłyby takie złe.
Jakimś cudem pojawiła się możliwość wywiadu z burmistrzem Pete’em?
Nie spędziłyśmy razem Walentynek,
więc zadzwoniłam do burmistrza Pete’a
i jakimś cudem umówiłam wywiad.
O kurwa.
Masz coś przeciwbólowego?
- Boli cię głowa? - Plecy. Mówiłam ci wczoraj.
Okej.
Przepraszam.
- Chcesz iść do lekarza? - Mam moderować debatę.
Mogę wysłać kogoś do hotelu.
Będziesz musiała się starać.
Dobrze.
Co ona tu, kurwa, robi?
- Pracuje dla UBA. - Mam to gdzieś.
- Czuję się przez nią niekomfortowo. - Dlaczego?
Nie wiem. Nie lubi mnie.
- Nigdy nie lubiła. - Nieprawda.
Nigdy nie była dla mnie miła. I nie wiem dlaczego.
- Co z tobą? - Nie wiem.
Nie wiem. Źle się czuję. Coś jest nie tak.
Jestem zestresowana, zmęczona. A do tego moje plecy…
Czuję się, jakby wewnątrz mnie siedział potwór,
a ja nie mogę się go pozbyć.
To…
Dlatego…
Daj mi coś przeciwbólowego. Jezu, Boże.
Sama sobie weź.
Coś ty powiedział?
- Już daję. - Okej.
Dziękuję.
Hej.
Dlaczego uważasz, że możesz tu po prostu wejść?
Przepraszam. Nie jest otwarte, panie Shoenfeld?
Jestem…
- Cory Ellison. - Wiem.
- Pozwałem cię. - Zgadza się.
I chcę powiedzieć,
że nie będę słuchał, jeśli chcesz mówić o Hannah
- i że współczujesz mi straty. - Rozumiem.
W porządku, ale nie odpowiedziałeś mi na pytanie.
Dlaczego uważasz, że możesz się tu pojawić
i po prostu wejść?
To wszystko jest nie w porządku.
Ale musiałem z panem porozmawiać bez obecności prawników.
Po pierwsze, jesteśmy po przeciwnych stronach pozwu,
ale po jednej stronie w całej tej sprawie.
Stacja ponosi za to odpowiedzialność
i powinna zapłacić.
Te 119,2 miliona to dla UBA błąd statystyczny.
Myślisz, że zasady cię nie dotyczą, skoro się tu zjawiasz.
Sprawimy, że zapłacicie.
„My”?
UBA to firma. Korporacja.
Nie ma tu czego skrzywdzić.
To po co tu jesteś?
Chce pan te pieprzone pieniądze? To niech pan je weźmie!
One nie zmienią tego, jak pan się czuje, ale tylko to pozostało.
- Musi pan przyjąć ugodę. - Nie krzycz na mnie.
Jeszcze nie krzyczę.
Próbuję przemówić panu do rozsądku.
Zamknięte!
Proszę posłuchać.
Zgodzimy się na ugodę, jeśli zapłacicie tyle, co Fredowi Micklenowi,
by odszedł.
Zapłaciłbym, gdyby to ode mnie zależało.
Ale odpowiadam przed zarządem i udziałowcami,
którzy się nie zgodzą na 119,2 miliona dolarów.
To, co jest z nimi nie tak, że temu skurwielowi tyle zapłacili?
Ta pańska sprawa
zostanie umorzona i nie dostanie pan nic. Nic.
Proszę, niech pan weźmie te pieniądze.
To najlepsza ugoda, jaką pan dostanie. Proszę.
Mam prawie 70 lat.
Te pieniądze nie mają znaczenia, chyba że ją wskrzeszą
albo kupią jej lepszego tatę.
Panie Shoenfeld, prasa obsmaruje pańską córkę.
Obsmaruje?
- Spróbują… - „Oni” to zrobią.
Nie pan, oni.
Tak, oni, nie ja. Nie musiałem tu przyjeżdżać.
Chcę postąpić właściwie wobec pańskiej córki.
Sprawią, by wyglądało to tak, że miała problemy,
- nim przyszła do UBA. - Jakie problemy?
Napiszą, że była uzależniona od narkotyków…
nim zaczęła pracę w UBA,
nim poznała Mitcha Kesslera i Freda Micklena.
I…
I że sypiała z różnymi ludźmi, by zdobywać informacje.
Okropne rzeczy. I to umyślnie.
Chcą to panu utrudnić.
Chcą, by się pan poddał.
Czy to prawda?
Jutro ty i Eric spotkacie się z Deeną Pham
i cały dzień będzie trwała próba.
Musisz się wcześnie położyć, by wstać na TMS o 4.00.
To Vegas. O 4.00 zaczyna się impreza.
Żadnych imprez. Praca. Chodźmy stąd.
- Wiem. - Zobaczymy się za 25 minut.
- Pa. - Posłuchaj.
- Wszystko będzie dobrze. - Wiem.
- To się da zrobić. - Da się.
- Nie stanie się nic złego. - Nie… Szlag.
- Szlag. Kurwa. - Cholera.
Widziała mnie?
- Co ona robi? - Nie… Czekaj.
- Nie podnoś głowy. - Nie patrz.
Okej. Może będę wyglądać, jakbym czegoś szukała.
- Nie odwracaj się. - Dziękuję.
Poszła. Widzisz? Wszystko jest dobrze.
A mówiłeś, że nic złego się nie stanie. O Boże.
Łap! Fido!
Dobrze. Masz. Weź.
Łap to. Łap.
Brawo.
Hej.
Zabieraj tego wirusa i wracaj do Chin, co?
Co?
Nie zaraź mnie, żółtku.
Nie wiesz, o czym mówisz. Dokształć się.
Pierdol się, skośnooka suko!
Przestań zarażać ludzi nietoperzym wirusem!
O co ci chodzi, człowieku?
Pieprzony ignorant. Ona jest z Korei, pojebie.
Wracaj do swojego kraju i trzymaj się z dala od naszego, kretynie.
Zabieraj pierdolone łapy!
Hej! Spokój! Przestańcie.
W porządku. No już.
Kurwa.
Dziękuję, senatorze Sanders.
Na tym kończymy dzisiejszą debatę.
Dziękuję pozostałym moderatorom,
kandydatom, i oczywiście, wam wszystkim,
widzom tutaj i w domach.
Wybory delegatów w Nevadzie są w sobotę,
a prawybory w Karolinie Południowej tydzień później.
A potem wybory 3 marca.
Będziemy to dla was relacjonować.
Mówiła Alex Levy. Całe UBA życzy państwu dobranoc.
Świetna próba.
- Kończymy. - Mogę prosić coś przeciwbólowego?
- Wiem, że jesteśmy w Vegas… - Tak.
…ale nie rozleniwiajcie się. Idźcie spać o 23.00.
Wracamy o 8.00, gdy Alex skończy TMS. Miłego wieczoru.
Było dobrze.
- Tak? - Tak.
Chcesz drinka?
Z tobą?
Nie widzę tu nikogo innego.
- Dobrze. - Chodź. Znam okropne miejsce.
- Będzie fajnie. - Spoko. Pomóż mi.
- Dobrze się czujesz? - Bądź moim wózkiem.
- Pomogę ci. - Jezu.
Odezwał się do ciebie profesor Viola?
Nie. Mam nadzieję, że jest zdrowy.
Od tamtego dnia jest obecny w moim życiu.
Ciągle oglądam ten wywiad.
Podziwiasz swoją pracę?
Nie, wcale.
Za każdym razem mam coraz większego doła.
- Jest dobry. - Sama nie wiem.
Tak, jest świetny.
Wybacz. Jest świetny.
Ale widzę tylko stracone okazje.
- Wiesz? - Jest świetny.
To dla ciebie nowość.
Ale nawet gdybyś nie była, to byłby świetny.
Potrzebuję więcej praktyki.
- Potrzebuję… - Gdy skończy się COVID,
będziesz ćwiczyć, ile dasz radę.
Będziesz miała po uszy roboty.
Pozwól mi przeprowadzić wywiad z tobą.
Lepiej nie.
To by mi pomogło.
Doceniam to.
Ale mój ostatni wywiad nie poszedł zbyt dobrze.
Rozumiem, ale byłby tylko dla mnie.
W ramach ćwiczeń.
No weź. Utkniemy tu na dwa tygodnie.
Okej. Rozumiem.
Myślę tylko o tym, co jest w tej pieprzonej książce.
Rozumiem.
- Też się o to martwię. - Jak myślisz, co tam jest?
Nie wiem. Na pewno to, co się stało w Vegas.
Tak, ale kto by jej o tym powiedział?
Nie wiem, czy to tam jest, ale może Mia jej powiedziała.
Nie przepada za mną w tej chwili
i nie dziwię jej się.
Tego wieczoru Mitch poprosił, żebym zabrał ją z jego zespołu,
a ja to, kurwa, zrobiłem.
To może tam być.
A ty mówiłaś, że nie chcesz śmieci po Mitchu.
Chwila, co?
Co… Jak to? To powiedziałaś. Pamiętasz?
Wcale nie.
Tak.
Mówiłaś, że Mitch może jeść tam, gdzie sra. Nie chciałaś po nim śmieci.
- Wiem, że to nie tak… - Nie. Nie powiedziałam tego.
Hej, nie oceniam cię.
Powinieneś, jeślibym coś takiego powiedziała.
Ale nie powiedziałam.
- Okej. Nie powiedziałaś. - Nie rób tak.
- Jak? - Teraz jesteś dupkiem.
- Czego ode mnie chcesz? - To brzmi protekcjonalnie.
Wiedz, że tego nie powiedziałam!
Ty…
Robisz coś takiego.
Jest wiele takich rzeczy, które wymazujesz z pamięci.
To jest frustrujące.
O mój Boże.
Co?
Widzę, że pamiętasz wszystko.
Rozmawiałeś z Maggie Brener?
- Tak, ale nieoficjalnie. - O mój Boże.
- Nie… To nie… - O mój Boże.
Nie wierzę, że wróciłeś do pracy i nie powiedziałeś,
że wszystko wyśpiewałeś pieprzonej Maggie Brener!
- Nie wyśpiewałem. - O cholera.
Pomogłem ci, choć nie musiałem. Nie zapominajmy…
- Przez ciebie mnie zwolniono. - Jak… Nie przeze mnie.
- Nie przeze mnie. - Co takiego?
Jak to mi pomogłeś? Co to ma znaczyć?
- Jak pomogłem? - Tak.
Mimo tego wszystkiego, co się działo między nami…
- Byłem twoim specem od PR. - Od PR?
- To nie tak. - Uważasz, że tego potrzebuję?
- Daj spokój. - Rozumiem.
Też uważasz mnie za okropną osobę.
Okej, super. Nie mam żadnego sojusznika.
To jest niesamowite.
- Gdzie jest mój zasrany pokój? Kurwa. - Okej. Hej.
- Spokojnie, okej? - Cholera. Zaczekaj.
- Dobrze się czujesz? - Tak… Daj mi chwilę.
- Chyba tam. - Okej.
Nie mówię, że jesteś okropną osobą.
- O kurwa. - Pozwól mi…
- Nie dotykaj mnie. - Staram się…
O cholera. Przepraszam.
Chciałem, żeby ktoś wiedział, że nie jestem zły.
- Okej? Przyznaję. - Rozumiem.
Chciałem, żeby ludzie wiedzieli, że to ja puściłem farbę. Okej?
Rozumiem.
- Okej. - Okej?
Chciałeś wyjść na bohatera.
A co to oznacza dla mnie? Na kogo ja wyszłam?
Ty… będziesz sobą.
I tyle.
Nie mogę znieść tej pierdolonej książki.
Nie mogę znieść tej pierdolonej książki! O cholera!
Artykuł opublikuje tylko The Vault.
O kurwa.
Jeśli go opublikują, Shoenfeld odpuści?
Tego chce Fred, co nie?
Nie, będzie walczył, przegra,
albo ją umorzą, tylko nie w tym rzecz.
Rzecz w tym, żeby nie zmieszać z błotem martwej dziewczyny.
Nie chcę stracić wypłaty, ale czy kogoś to obchodzi?
Bo jej tatę nie.
Mnie obchodzi.
To dla ciebie sprawa osobista?
Nie idź w tę stronę.
Okej.
Nie wiem, co ci powiedzieć w kwestii The Vault.
Gdy tylko potwierdzą to, co mają, to to opublikują.
Jedynym, co działa w takiej sytuacji,
jest jeszcze sprośniejsza historia.
Jasne.
Świetnie się bawię.
A pomyśleć, że chciałam moderować debatę.
Wtedy nie miałabym czasu dla ciebie.
Zero relaksu,
nie mogłabym zjeść 15 dań, które do siebie nie pasują
i to na rachunek UBA.
Widziałaś minę Alex?
Odkąd przyjechaliśmy, wygląda, jakby połknęła cytrynę.
Trochę mi jej żal.
Niech ci nie będzie.
Czy coś się między wami stało?
Chyba jej nie lubisz, a nie wiem czemu.
Sama jej nie kochasz. To nas zbliżyło.
Wiem, że na nią nagadałam, ale…
Ona ma w sobie coś takiego, że zaczynam się o nią martwić.
Poczekaj.
Nie musisz mówić, jeśli nie chcesz.
Powiem ci.
Okej, ale nie dlatego, że cię zmusiłam,
- naciskałam czy coś. - Powiem ci.
Nie, powiem. Nie mam nic do ukrycia.
Byłam prezenterką w YDA. Dobrze mi szło.
Miałam grupkę przyjaciół, którzy wiedzieli, kim naprawdę jestem.
A potem pojawiła się Alex. Była klasę za mną.
Zaprzyjaźniła się z moimi przyjaciółmi,
spotykała się z nimi.
Ze mną nie chce się spotykać.
Tak. Wtedy prezentowała się inaczej.
Była bardziej towarzyska.
Trochę weselsza.
Ale zawsze była karierowiczką.
W każdym razie…
znała moich przyjaciół,
więc dowiedziała się, że jestem lesbijką
i wydawało się, że jej to nie przeszkadza.
Ale po tym, jak ona się dowiedziała, dowiedziało się Your Day, America.
Co? Twierdzisz, że ona…
- Skąd wiesz? - Nie wiem.
Ale wiem…
że była jedną z osób,
które mnie nie wspierały, gdy to się stało.
Nie dzwoniła, nie wysyłała zaproszeń.
I pamiętam,
że szłam Piątą Aleją i widziałam ją, jak idzie w moją stronę.
Zobaczyła mnie…
odwróciła wzrok i przeszła przez ulicę, by na mnie nie wpaść.
Nigdy tego nie zapomniałam i nigdy nie zapomnę.
Pytałaś ją o to?
A co tu mówić?
Nie wiem.
Nie będę marnować czasu na ludzi, którzy fundują mi tylko chaos.
Życie jest za krótkie.
Życie to chaos.
I dlatego stworzono to.
Twoja rodzina ma inną relację z alkoholem.
Kto do mnie pisze?
To Cory. Chce wiedzieć, czy już śpię.
„Drogi panie Ellison, spałam, póki mnie nie obudziłeś”.
Chyba cię lubi.
Nie, nie ufa mi, że wykonam polecenia.
Okej, pozwolę ci odpisać do chłopaka i pójdę…
- Ja… - Nie jest moim chłopakiem.
Zaraz wracam. Tak.
Nie zamierzasz odebrać telefonu?
- Hej. - Telefon nie dzwonił.
To dziwne. Kazałem im połączyć mnie z pokojem 735,
- zachodnia wieża, nie? - Szlag.
Byłem zaskoczony, że się nie obudziłaś.
Wcześnie rano nagrywamy TMS,
a potem mam cztery godziny analizy.
Stwierdziłam, że pośpię dłużej.
Zrezygnowałam z biletów na Thunder From Down Under…
Okej, mam to gdzieś.
Jeśli masz to gdzieś, to daj mi spać.
Nie, proszę, potrzebuję twojej rady.
- Coś się stało? - Hej, Bradley.
- Bradley. - To Cory.
O Boże. Przepraszam.
Przepraszam. Jesteś tam?
Tak, przepraszam. Chwileczkę.
O Boże.
O kurwa.
Okej. Pieprzyć to.
Została jeszcze jedna historia.
I jej tata miał to gdzieś?
Tak bym nie powiedział, ale bardzo cierpi.
Nie interesuje go ugoda, więc…
jeśli jakoś nie powstrzymam publikacji,
to ją opublikują.
Tylko o to prosiła, żeby nie wspominać jej imienia.
Już wspomniano, ale to jest milion razy gorsze.
O Jezu. To by ją wkurzyło.
Wiedzieć, że przedstawiono ją jako ćpunkę bez skrupułów.
Co za pojebany świat.
Wiem.
To może idź do The Times
i powiedz im, że Fred chce oczernić Hannah?
Czy nie chcesz tego zrobić, bo cię zwolnią,
bo to nie jest w interesie stacji?
Oczywiście, że nie. Staram się postąpić właściwie.
Dlaczego tak myślisz?
Posłuchaj.
Hannah opowiedziała ci swoją historię.
Zwierzyła ci się z rzeczy, o których nikomu nie mówiła.
Czy chcesz, czy nie, jesteś moim świerszczem Jiminym.
Pytam cię jako mój kręgosłup moralny,
jako osobę…
którą bardziej obchodzi to, co dobre, a co złe niż kogokolwiek,
czy jeśli znajdę sposób, by to powstrzymać,
by publicznie nie oczerniono Hannah,
to powinienem to zrobić?
Zrobię, co powiesz, bo wiem, że to będzie dobra decyzja.
Czy mam zrobić wszystko, by nie dopuścić do publikacji?
Tak. Zdecydowanie.
Ja też się zastanowię, jak to powstrzymać.
Okej, dzięki.
Naprawdę to doceniam.
Pozwolę ci się przespać.
Nie będę już dzwonił.
Okej. Dobranoc.
W porządku.
Nie śpiesz się.
Pytałaś, co zrobiłem źle.
Spierdoliłem sprawę. Nie powinienem był tego w ogóle robić.
Nie chciałem być taką osobą.
Nie chciałem nikogo skrzywdzić.
Nie chciałem, by ludzie myśleli, że mógłbym kogoś skrzywdzić.
A jedna z tych kobiet nie żyje, Hannah Shoenfeld.
To się nie powinno wydarzyć.
Byłem egoistą i ignorantem,
i myślałem, że tego chciała.
Gdyby potrafiła mi powiedzieć…
Łatwo to mówić teraz, ale…
Jeśli mi nie wierzysz,
to po co marnujesz czas na rozmowę ze mną?
Tamten gość jest potworem.
I choć to było złe,
przespanie się z nią nie było…
moim najgorszym błędem.
Rok temu, gdy te wszystkie nieprzyjemności się działy,
traciłem rozum.
Byłem przestraszonym zwierzątkiem, które chciało się wspiąć z powrotem.
Byłem przyparty do muru, i co zrobiłem?
Poprosiłem Hannah o pomoc,
co było niewyobrażalnie głupie.
Ale pojawiłem się w jej drzwiach i poprosiłem o pomoc.
A ona mi powiedziała, co czuła.
I to, jak ta sytuacja ją skrzywdziła.
I było widać,
jak bardzo wtedy cierpiała.
Ale ja wciąż tego nie dostrzegałem.
Nie rozumiałem, czemu się tak czuła.
Naciskałem na nią…
mówiłem okropne rzeczy.
I to jest moja prawdziwa zbrodnia.
Bo…
nie mogę tego uznać za ignorancję.
Wiedziałem, co robię, a i tak to zrobiłem.
Muszę z tobą pogadać.
Kurwa.
- Jezu. Dobrze się czujesz? - O kurwa.
O Boże. Nie marnuj mojego czasu, pytając o coś, co masz gdzieś.
Chwila. Nie chcę, żebyś cierpiała.
Nie obchodzi mnie to, że nie chcesz.
Musisz.
Nie możesz pisać o mnie książki, mówić, co chcesz i powodować ból,
jechać za mną przez kraj, dręczyć mnie i udawać, że cię obchodzę.
Po pierwsze, nie pojechałam za tobą. To debata prezydencka.
Tak, którą mam, kurwa, moderować.
I nie mówiłam tego, co chciałam. Sprawdziłam fakty.
Nie ze mną.
Każdy, kto twierdzi, że wie coś o moim życiu, opowiada bzdury.
Alex, odzywałam się do ciebie wiele razy.
Zrobiłam, co mogłam, by być fair wobec ciebie i innych.
Fair wobec mnie? To trzeba było nie pisać o mnie książki.
Okej? Kogo to obchodzi?
Alex, jest późno, a ty wpadasz do mojego pokoju
i tupiesz nogami.
Czego ty chcesz?
Chcę przeczytać książkę.
Nie mam jej przy sobie.
Bzdura!
Wychodzi za miesiąc. Gdzie jest? No już.
Mówię ci.
- Gdzie ona, kurwa, jest? - Mówiłam.
- Nie mam jej. - Nie kupuję tego.
- To nie to. - Zobaczymy.
PO ZŁEJ STRONIE ŁÓŻKA
O mój Boże!
„Po złej stronie łóżka.
Korupcja, tuszowanie i kryzys kultury w najpopularniejszym…
porannym programie”.
Co to jest?
Co to, kurwa, jest?
Projekt okładki.
Co jest w książce?
Nic, czego byś już nie wiedziała.
Mów, co jest w książce! Wiem, że nie wypadam dobrze.
- Nie lubisz mnie. Nigdy nie lubiłaś. - Nieprawda.
- Która część? - Że cię nigdy nie lubiłam.
Chcesz wiedzieć coś konkretnego?
Laura Peterson zasugerowała…
To, że przespałaś się z Mitchem. O to się martwisz.
To napisałaś?
Tak.
To nieprawda.
Kto ci to powiedział?
- Alex. - O rety.
To jest zniesławienie. Okej?
Maggie, napraw to. Musisz to naprawić.
Bo inaczej przysięgam, że poczujesz gniew Boga.
Nie żartuję.
Pozwij mnie, jeśli to nieprawda.
Skończyłam książkę i nie będę jej zmieniać.
I nie włączę do niej tego epilogu,
więc nie mów, że mam cię gdzieś.
Mam moderować debatę prezydencką,
gdy ty wymyślasz sprośne bzdury
o nieistotnych ludziach robiących nieistotne rzeczy.
Muszę tam wyjść
i mówić w imieniu wszystkich kobiet.
Czyli w twoim też, okej?
Nie rób mi tego, Maggie.
Nie powiązuj mnie z nim w ten sposób.
Naprawdę, Maggie, jeśli mnie zniszczysz, będziesz… O cholera!
Zniszczysz cały kraj. Jezu. Kurwa.
Alex, chcesz się położyć?
O Boże.
Mitch.
- Rozmawiałaś z nim. On ci to powiedział? - Rozmawiałam.
Krótko. Nieoficjalnie.
Mogę ci go zacytować.
Powiedział: „Spierdalaj”.
Pójdę już.
Kurwa.
O mój Boże.
DEBATA PREZYDENCKA DEMOKRATÓW NA ŻYWO Z LAS VEGAS
Dobry wieczór. Nazywam się Eric Nomani.
Witamy w Las Vegas.
Dziś są tu ze mną:
dziennikarka polityczna z Las Vegas Weekly, Deena Pham,
i moja była partnerka,
współprowadząca The Morning Show, Bradley Jackson.
Przekazujemy najlepsze życzenia Alex Levy.
Zdrowiej, Alex.
Napisy: Agnieszka Otawska