A nie mówiłem? Najlepszy falafel w mieście.
Czytałem o nim na Eaterze. Znasz Eatera?
- Super strona. - Uwielbiam ją.
Kurwa, ja też.
Możemy wrócić do tematu?
Tak. Delektowałem się.
Mówiłeś, że masz jakieś maile.
Dowody przelewów. Łapówki. Skargi.
Znam ludzi, którzy mogą to potwierdzić.
- Były zastępca w dziale kadr. - Tak.
Producent wieczornych wiadomości.
Niestety nikt nie może tego powiązać bezpośrednio z Fredem.
Bo jest na to za mądry.
Ale jest w samym środku tego wszystkiego.
Nikt nie robi czegoś takiego sam.
Wszyscy chcą po prostu przetrwać.
Ty też.
Wysłuchaj mnie.
Powiedzmy, że przekażę te dowody dziennikarzowi.
Znam kogoś w Timesie.
Może to być ktoś młody i spragniony sensacji,
ale mogę napomknąć o większej aferze związanej z udziałem stacji.
Nie podam żadnych szczegółów, ale nakieruję ich,
a potem pozwolę im szaleć.
Niech historia nabiera tempa i zmieni się w pędzący pociąg.
- My sobie siądziemy... - A pociąg uderzy w Freda.
Tak.
- Zamierzasz... - Widziałeś Planetę Ziemię?
Ten dokument?
Serial dokumentalny. Poruszający, edukacyjny.
Obejrzyj. Narratorem jest David Attenborough.
Wśród zwierząt są drapieżniki, które atakują znienacka.
Występują pośród rozgwiazd,
głowonogów, skorupiaków, pająków, węży, a nawet kotów.
Takie drapieżniki czekają na ofiarę,
by weszła w rejon, w którym mogą ją zaatakować.
Działają z premedytacją. Ukrywają się,
kamuflują, aż do chwili ataku.
Ale gdy uderzą, jest po wszystkim.
Są też drapieżniki, które polują. To inna strategia.
Bezpośrednia. Agresywna.
Ale ona się sprawdza, gdy drapieżnik jest szybszy od ofiary.
Nie jestem amatorem. Jestem szybszy, niż myślisz.
Ale nie tak szybki jak Fred.
To jego dżungla i biega w niej od dawna.
Jest kurewsko szybki.
Nie gonisz Freda Micklena otwarcie,
chyba że wiesz, że go pokonasz.
W przeciwnym razie zawróci, zaatakuje,
wypatroszy i zje twoje wnętrzności na środku sawanny.
A to będzie bolało. Bardzo.
To co mam, kurwa, zrobić?
Czekać. Nie słuchałeś mnie?
Aż nadejdzie pora i będziemy mieć dość amunicji.
Konkretne dowody łączące Freda z tuszowaniem spraw.
Tak. Łatwo ci mówić.
Fred ma mnie na muszce, jasne?
Zaznaczę tylko, że jesteś zdesperowany,
a desperacja to kiepski doradca przy podejmowaniu działań.
Tego też się nauczyłeś z serialu dokumentalnego?
Nie. To ze Sztuki wojny Suna Tzu.
Jezu. Niech mnie ktoś dobije.
Słuchaj, Chippy. Chodź. Jesteś zmęczony.
Dopiero wróciłeś z LA.
Skup się na programie.
I bądź cierpliwy.
Czekaj.
Dobranoc, Chip.
Pieprz się. Dobranoc.
Pojawiło się kilka szczegółów
wyjaśniających zachowanie Weinsteina na kilka godzin przed zwolnieniem.
W mailu, który wyciekł do prasy, napisał do przyjaciół i kolegów:
„Desperacko potrzebuję pomocy.
Dajcie mi czas iść na terapię.
Nie pozwólcie mnie zwolnić.
Jeśli branża mnie poprze, to mi wystarczy”.
Ciekawe.
HARVEY WEINSTEIN ZWOLNIONY
Daje to wgląd w to, jak działał
i jak manipulował ludźmi w swoim otoczeniu.
Tak, wiem. Dlatego zmowa milczenia tak długo trwała.
Co ja, kurwa, robię?
NOWY JORK
Tydzień temu
wskoczyłaś do windy,
by zapytać, kto jeszcze wie, co się dzieje.
Tak było.
Jeśli chcesz wiedzieć, mogę ci wszystko opowiedzieć.
I zapewniam, że ma szekspirowski wydźwięk.
To, co zaszło.
Kto wiedział. Kto to ukrył.
To ogólniki. Potrzebuję szczegółów.
Jest coś, czego ja chcę od ciebie,
więc jeszcze ci wszystkiego nie zdradzę.
Czego ty możesz chcieć ode mnie?
Chcę odzyskać mój stary program.
By opowiedzieć moją historię.
Chcę, byś przeprowadziła ze mną wywiad.
Nie ma takiej opcji.
To ci mogę już powiedzieć.
Nie? Dlaczego?
Oglądalność by skoczyła.
A krytycy by oszaleli.
I media społecznościowe.
A opinia publiczna nie opowie się za programem.
Nie wyglądasz na osobę, którą obchodzi opinia publiczna.
Widziałeś mnie przez 30 sekund w windzie i myślisz, że mnie znasz?
Nie.
Nie mam racji?
Jesteś dziennikarką, a ja mam materiał.
Zhańbiony drapieżnik wraca do domu
i opowiada o swoim nagannym zachowaniu.
A także unosi zasłonę,
chroniącą korporacyjnych władców marionetek.
Którzy, tak po prawdzie, rządzą całym krajem.
To znaczy...
daj spokój.
Wiesz, że Alex się na to nie zgodzi.
Nigdy w życiu. Ani Chip.
Alex nie będzie chciała tego zrobić
z miliona powodów.
Głównie dlatego, że sama nie jest niewinna.
Co takiego?
Ona...
Dobrze wiedziała.
A co do Chipa – już i tak zginął.
Nie przetrwa tego.
To do przewidzenia.
Nie da się tego zmienić.
Wiem, co robisz.
Tak? Proszę. Powiedz, co mnie motywuje.
Bo wszyscy się świetnie bawią, próbując to zrobić.
Nie jesteś altruistą,
nie chcesz pogrążyć złego szefostwa UBA.
Masz nadzieję, że cię to oczyści z zarzutów.
Nie wezmę w tym udziału.
Hej, Bradley.
Mam dowód.
Mogę znaleźć świadków.
Jakich świadków?
Na szybko wymyślę jednego.
Kobietę, z którą byłem w relacji.
Wykorzystała mnie, by dostać awans.
Nie nienawidzi mnie.
Myślę, że przekonam ją, by mnie wsparła.
Oferuję ci wiadomości.
To ważna historia.
Ma znaczenie.
Może wiele zmienić. Wiesz o tym.
A jeśli ta ważna historia zniszczy stację,
ciągnąc za sobą program i pracujących przy nim ludzi?
Tak się może stać. To ryzyko.
Ale musisz zadać sobie pytanie, czy warto je podjąć.
Daj mi znać.
Wkrótce.
Bo zamierzam to zrobić, z tobą czy bez.
Boże. Powiedzcie, co się dzieje.
Wiem, że coś okropnego.
Ktoś jest chory?
- Nie. Nikt nie jest chory. - Nie.
Nikt nie jest chory.
Okej, Lizzy.
Bardzo cię kochamy.
I to się nie zmieni.
Jesteśmy rodziną i zawsze będziemy...
Co chcesz powiedzieć? Wykrztuś to.
Rozwodzimy się.
Co?
Nie.
Separacja miała być po to, żebyście się pogodzili.
Jak to się stało?
Taki był powód.
Tak było, kochanie.
Okłamaliście mnie?
- Nie. - Nie.
Nie okłamaliśmy cię.
Próbowaliśmy.
Naprawdę.
- Naprawdę, mamo? - Tak.
Jak? Kiedy? Jak próbowałaś?
- Jak próbowałaś, mamo? - Daj spokój, Lizzy.
Już dobrze.
Próbowałam przez lata, kochanie.
Nie wydaje mi się. Udawałaś, że próbujesz.
Nasze życie zawsze kręciło się wokół twojej pracy.
Zachowujesz się, jakby była trudna. Ale jej potrzebujesz.
- Bardziej niż nas. - Nie. To niesprawiedliwe.
To nieprawda.
Lizzy, kocham cię bardziej niż cokolwiek innego na świecie.
Mówisz, że nas kochasz, ale nie jesteśmy priorytetem.
Nie, Lizzy. Mama bardzo cię kocha.
Robię, co tylko mogę.
- Zrobiłam, co musiałam. - Tak, dla siebie.
A my na to pozwoliliśmy.
Widzę, że terapia zaczyna działać.
Nie każ mi się wstydzić terapii.
Nigdy nie miałam normalnej rodziny, życia.
A ty nigdy nie byłaś obecna dla mnie ani dla taty.
My byliśmy twoimi cheerleaderami.
Ale nie priorytetami.
Okej.
Lizzy.
To ja chciałem rozwodu, okej?
Jeśli to prawda, to dlatego, że nie dała ci innego wyboru.
O Boże.
Pójdziesz za nią? Jest zdenerwowana.
- Przepraszam. - Daj spokój. Musiała...
Musiała kogoś obwinić.
Tak. Lizzy.
- Jezu. Boże. - Lizzy.
O cholera!
Okej.
Szlag.
„Nadużywałem władzy, którą miałem jako prezydent.
I nie wypełniłem złożonej przysięgi”.
To druga sprawa.
A trzecia:
„Skazałem Amerykanów na dwa lata niepotrzebnej agonii,
za co przepraszam”.
Mówię, że wyjaśniłeś swoje powody...
Nie wyglądam na opuchniętą?
Myślisz, że pozwoliłabym ci tak wyjść?
Okej, spokojnie.
Tak się po prostu czuję.
- Dziękuję. - Jasne.
Hej.
- Tak? - Hej. Byłam...
Dzień dobry.
Chciałam się przywitać.
Tak.
Dobrze, że wydostałyśmy się z pożarów.
Tak. Jasne.
Gdybym miała spędzić kolejną noc w Safari Inn,
to chyba bym umarła.
Jak się trzymasz?
Musiałam wczoraj powiedzieć Lizzy.
Ja i Jason.
Powiedzieliśmy jej.
Bardzo mi przykro.
Tak.
Mam nadzieję, że poszło szybko?
Tak.
Szybko i boleśnie.
Masz tak czasem, że nie wiesz, kim jesteś...
ani czego chcesz?
Nagle po prostu nic nie czujesz?
Częściowo. Tak.
Nie podoba mi się to.
Mogę jakoś pomóc?
Tak. Czy mogłabyś przełożyć sesję zdjęciową z ekipą?
Na później?
Błagam. Musiałabym sztucznie się uśmiechać...
Wiem, o co ci chodzi.
Dlaczego czuję się jak przed zdjęciami do kroniki?
Bo twoja twarz będzie widoczna w całym Nowym Jorku.
- O Boże. - Na autobusach, budynkach.
Nie widziałam siebie na budynku.
Tak.
Po co to wszystko?
Cóż...
muszą wymazać Mitcha Kesslera z pamięci wszystkich.
Jakby go tu nie było.
Tęsknisz za nim?
Tak.
Rozmawiałaś z nim, odkąd go zwolniono?
Odezwałam się raz czy dwa.
Mówił, że zatrudnienie ciebie to wariactwo.
Nie mylił się.
Mitch ma taką właściwość, że rzadko się myli.
Sukinsyn.
Ale program musi trwać.
- Tak. - Do zobaczenia na planie.
Do zobaczenia.
Dziękuję, że do mnie zajrzałaś.
Jasne.
Jeśli jesteście tacy jak ja,
marzyliście o dniu, w którym roboty staną się częścią życia.
Przesuwamy zagrożenie ptasią grypą do bloku D.
CDC nie wydało oświadczenia, więc nie wiem,
pieprzyć ich i ptaki.
Mamy lukę w bloku C.
Musimy ją zapełnić. Pomysły?
Materiał Bradley o trenerze,
który dawał uczniom prochy jest na jutro.
To mocny wywiad. Siada mu na dupie.
Jest dobry, ale ma taki wpływ jak ptasia grypa?
Jest prowokacyjny. O władzy, manipulacji.
Rezonuje na cały kraj.
A nowy raport o zmianach klimatu?
Wycięliśmy ten segment.
- Zmieniamy zdanie? - Nudy.
- Nic w nim odkrywczego. - Fakt, że ludzie
spłoną w ciągu 20 lat brzmi istotnie.
Serio? 20 lat? Przegapiłam to.
- Czytaj między wierszami. - Nie...
Dobra. Wystarczy.
Dajmy wywiad Bradley.
Mia ma rację. Wywiad jest mocny.
Ostatnia uwaga, raport to prawdziwe wiadomości.
Odpuść, Nicky.
Jest powiązany z pożarami.
Przestań cisnąć. Chip jest szefem.
Twoim też, więc przestań się podlizywać.
Wszyscy wiedzą, że to potrafisz.
Wysyłam życzenia całej rodzinie.
Tak, zdecydowanie.
Mamy ekscytujące wiadomości.
Przepraszam, to było... Przepraszam, Mia.
W porządku. Przejdźmy dalej.
Nowa książka Franka Marklana,
Pięć dni w październiku, miała dziś premierę.
Nie przechodzimy dalej.
Pakuj graty. Wylatujesz.
- Co? - Chip.
Wypierdalaj z mojego studia.
By porozmawiać o kontrowersyjnych tematach,
które porusza w książce.
Nie mogę doczekać się wywiadu.
Dziękuję, Alex.
A teraz przechodzimy do wieści z Waszyngtonu...
Świetnie. To jest...
Kongres pracuje nad pomocą dla ofiar.
Super.
Jestem karany za to, że powiedziałem jej w twarz to,
co wszyscy mówią za plecami od 18 miesięcy?
- Zajebiście! - Wypierdalaj!
Dziękuję.
W związku z weto prezydenta, Kongres wróciłby do punktu...
Czekajcie na materiał na żywo.
Okej. Nie ma tu co oglądać.
Program czeka. Do roboty.
Korespondentka z Waszyngtonu, Andrea Lasson...
I na żywo.
- Musisz go zatrudnić! - Jaja sobie robisz?
Myślisz, że mi pomagasz? Bo tak nie jest.
Nie chodzi tylko o ciebie.
Wszystko pogorszyłeś!
Czego ode mnie chcesz?
Nie ja przerżnąłem Mitcha!
Nie podjąłem tej decyzji!
Ale płacę za nią każdego dnia!
Słuchaj, nie mogę...
Nie byłem ideałem, wiem. Ale wszystkiego nie naprawię.
Tym tu zawsze będę dla wszystkich.
Daj spokój. Po prostu miałem dość. Ja nie...
- Wracam do pracy. - Przepraszam. Kurwa.
Szlag.
O cholera.
Następna jest pogoda.
Nad dużymi obszarami...
- Potrzebujesz czegoś? - Sprawdź maila.
- Co? - Dostałeś maila?
- Dostaję ich dużo. - Sprawdź!
Okej.
Cholera.
Kadry. Chcą ze mną gadać. Dostałaś to samo?
- Wiedzą? - Może ktoś nas widział. Powiedział im.
Czuję, jakbym miała dostać wstrząsu.
Czuję się słabo. Pocę się. Co robimy?
Nie wymiotuj. Napij się soku.
Yanko, jestem przerażona.
Okej. Daj mi to.
Okej. Posłuchaj mnie, dobrze?
Pójdziemy do kadr razem i powiem, że się spotykamy.
Żeby to odnotowali. Uprzedzimy ich.
Mam inny pomysł. Wszystkiemu zaprzeczymy.
- Nie uda się. - Clintonowi się udało.
Usunięto go z urzędu.
Faktycznie. Zapomniałem.
- Dziękuję za dane. - Yanko, twoja kolej.
Jasne. Dziękuję.
Kocham cię.
Nienawidzę każdej chwili, gdy to ukrywam.
Chcę cię zabrać do ładnej restauracji,
gdzie zamówimy steki i wino
i gdzie będę mógł cię całować.
Opowiadać kiepskie dowcipy.
Umówisz się ze mną?
- Tak. - Teraz.
Zobaczymy się w kadrach.
Po sesji.
Nie mogę się doczekać.
Wracamy za...
pięć, cztery, trzy...
Dziękuję, Andreo. To było fascynujące.
Bradley nie była znana na scenie narodowej,
ale przychodząc do nas miała już dużo doświadczenia.
Wszystkie wpadki z jej udziałem miały miejsce, bo...
bądźmy szczerzy,
nie dopasowałem programu do takiego talentu.
To jakby kazać Stephowi Curry’owi grać na połowie boiska.
Co by było beznadziejną instrukcją.
Gdy ma się gracza jak Bradley,
podaje jej się piłkę za linią rzutów za trzy punkty
i daje zielone światło.
I można usiąść wygodnie
i patrzeć, jak robi swoje.
Super. To wystarczy.
- To tyle? - Tak.
Z analogią do koszykówki
ten artykuł w zasadzie napisze się sam.
Nie pytałaś mnie o Mitcha.
Nie mam czasu na oczywiste zaprzeczenia.
Mam, co potrzebuję.
Myślisz, że masz.
Tak sądzisz?
Nie piszę artykułu na ten temat.
Co, z mojego punktu widzenia, powinno przynieść ci ulgę.
Maggie, Maggie, Maggie.
Zrobisz coś dla mnie?
Możesz mi na chwilę zaufać?
Co?
Staram się... Mogę ci powiedzieć...
Mogę się czymś podzielić,
wskazać pewne rzeczy,
które pogrążą stację na najwyższym poziomie.
Głównie na najwyższym, kurwa, poziomie.
Oczywiście, to musiałoby być kurewsko tajne.
Jeśli jesteś zainteresowana, wolałbym, żebyś wróciła wcześniej niż później.
Czy dobrze rozumiem, co mówisz?
Tak, dobrze rozumiesz.
To do ciebie niepodobne.
Masz reputację lojalnego żołnierza.
Ten lojalny żołnierz...
nie jest już pewny, co tak naprawdę ochrania.
Co sprawia, że czujesz się odważny?
A jeśli to 15 lat współudziału?
Nie, wybacz.
Wyrzuty sumienia nie pojawiają się ot tak.
Nie, gdy jesteś odpowiedzialny za największy atut
wartej miliardy dolarów korporacji.
Wyrzuty sumienia pojawiają się...
gdy ktoś z tej korporacji pozwala ci je mieć.
Maggie, oferuję ci dobrą historię.
A ja szukam lepszej.
Okej.
Zastanówmy się nad tym i zadzwonię do ciebie.
Cory, moje biuro skontaktuje się z twoim, by umówić spotkanie.
Okej.
Super. Z kim?
Nie mów. Lubię niespodzianki.
Z Marlonem Tate’em.
To kandydat na producenta The Morning Show.
Chip dostał w końcu zawału?
Cholera. Moje kondolencje.
Niedługo skończy się śledztwo.
Nie wiem, co będzie w raporcie
i musimy być gotowi na różne ewentualności.
Marlon jest dobry. Znam go od lat.
Wybił się w wieczornych wiadomościach.
Dziękuję za rekomendację, Fred.
To nie jest rekomendacja.
Jego zatrudnimy.
Rozumiem.
Jako szef działu wiadomości wezmę to pod uwagę.
Chcesz mi coś powiedzieć?
Tak.
- Jesteś szczęśliwy? - Co proszę?
Czy jesteś szczęśliwym człowiekiem?
Wiem, że masz żonę, kilka domów i stację,
ale nie wydajesz się być człowiekiem spełnionym.
Nigdy nie widziałem, żebyś się uśmiechał
dłużej niż przez sekundę lub dwie.
A to niedobrze, bo fajnie jest się śmiać.
To dobre uczucie.
Spędzaj więcej czasu robiąc rzeczy, które lubisz.
Może wkrótce będziesz miał na to więcej czasu.
To taka rada. Przyjmij ją albo nie.
Pomyślałem, że się podzielę...
nim zostaniesz z niczym poza brwiami zmarszczonym na stałe.
Daj znać, jak pójdzie z Marlonem.
Niestety, to nie jest dobry moment na rozwód.
Sugerujesz, że jest dobry moment na rozwód?
Jeśli ktoś był ofiarą przemocy,
rozwód jest postrzegany jako wzmocnienie pozycji.
Odzyskanie kontroli nad swoim życiem.
- Mamy tu coś takiego? - Przemoc?
Nie. Żadnej przemocy. Peszek.
Tak, wykreśl to sobie.
O rety. Jaja sobie z tym robicie?
To małżeństwo. Małżeństwa się kończą. Mój Boże.
Szczególnie małżeństwa celebrytów. Powinno się je liczyć w psich latach.
Obchodzilibyśmy 140 rocznicę.
Sukces.
Nie tak zobaczą to ludzie.
Po pierwsze, zadadzą pytanie, czy miałaś romans z Mitchem.
- Jeśli tak, nie szkodzi. - Okej.
Tylko powinnaś nam powiedzieć.
- Lepiej znać takie fakty wcześniej. - Jasne.
Ludzie na pewno zauważą, że żona Mitcha
wystąpiła o rozwód tuż przed ogłoszeniem twojego rozwodu.
Ważne jest, które z was złoży pozew o rozwód.
Jeśli ty, ludzie pomyślą, że jesteś bezduszna.
Jeśli Jason, że złapał cię z innym mężczyzną.
To albo że nie mógł wytrzymać z wymagającą celebrytką,
przez co wyjdziesz na żałosną.
Chyba że Jason cię zdradzał z młodszą kobietą.
To dobrze wygląda.
Ludzie będą się nad tobą litować.
Ale to litość zmieszana ze współczuciem,
więc koniecznie daj nam znać.
Danielu, twój program to jebana katastrofa.
Nawet ja oglądam. Alex płacząca nad psem?
Kto by się odwrócił? Ale to nie potrwa długo.
Teraz grasz w zwycięskiej drużynie.
Ale piękne w byciu programem numer dwa jest to,
że wydadzą, ile będzie trzeba, by stał się numerem jeden.
Wynagrodzenie w UBA to nie mój problem.
A co nim jest?
Bo moim jest to, że UBA popisuje się dwiema białymi kobietami,
by pokazać, że stacja jest postępowa, bo ma dwie prezenterki,
ale kolorowi mają zadbać,
by treny ich sukni nie sięgały ziemi.
Ja byłabym wściekła.
To mnie wkurza.
TMS usunęło mnie z pracy, którą lubiłem,
oczarowali mnie, bo znam się na polityce
i obiecali, że będę mógł robić to, co kocham.
A zamiast tego robię jakiś pieprzony Twist.
Choć moje ego rośnie, bo się mną interesujecie,
obawiam się, że YDA będzie po prostu
dłuższą wersją Twista.
Chcę prezentować wiadomości.
Chcę, by ludziom się to podobało.
I chcę, by to wystarczyło.
Widzisz? Dlatego chcę cię w YDA.
Jesteś pięknym, romantycznym nudziarzem, który uwielbia wiadomości.
- Ja nie żartuję. - Ja też nie.
Ludzie oglądają YDA, bo to zabawny program.
Jest przystępny i świetny. Ja i Jimmy to zapewniamy.
Podobało mi się przeprowadzanie wywiadu z członkami Bay City Rollers.
Ale nie pobijemy TMS, będąc zabawni.
Potrzebujemy nudy, powagi.
Politycznej wiarygodności.
A ty masz tego pod dostatkiem.
Program jest teraz zagrożony.
Są tam ludzie, na których mi zależy,
ludzie, których zranię, przechodząc do was.
Alison, Yanko...
Wiem. Przyjaciele z Raportu mniejszości.
- Cios poniżej pasa. - Ale trafiony.
Mimo wszystko. To nie jest łatwe.
Rodzina TMS jest rozbita
i tak naprawdę obejmowała tylko Mitcha i Alex.
Jeśli widzieliście to na WebMD.
Powiedz im, że nie chcę wiedzieć.
- Dobrze. - Dziękuję.
Gdzie reszta rodziny?
Nie wiem. Może na spacerze z psem.
Ciekawa ta rodzina.
Tak. Dysfunkcyjna.
Jak prawdziwa rodzina.
Dobra. Wróciłam.
Są wszyscy.
Uwiecznijmy ten szczęśliwy bajzel.
- Możemy pogadać? - Tak.
Tak.
W przyszłym tygodniu muszę ogłosić w programie swój rozwód.
- Przykro mi. - Nie ma sprawy.
Chciałam cię uprzedzić. Przygotuj się na dziwaczną emisję.
To moja specjalność.
Ale dzięki za uprzedzenie.
To musi zostać między nami.
- Oczywiście. - Dziękuję.
Muszę uważać, co mówię.
Właśnie spotkałam się ze specjalistką od PR i mnie przeraziła.
Przypomniała mi, że wchodzę na minę spekulacji
dotyczących mojego małżeństwa, zdrowia psychicznego i...
Mitcha.
Kurwa, nie wiem, może ciebie i mnie.
Może jesteśmy w sobie zakochane.
Boże, to by było lepsze.
To brzmi strasznie. Jestem tu, jeśli czegoś potrzebujesz.
Okej?
Zaczekaj.
W zasadzie...
Możemy razem nad czymś popracować?
Nad ogłoszeniem rozwodu?
Tak. Będziesz siedziała obok,
- gdy będę to mówić. - Racja.
Możemy zrobić z tego dialog.
A twoją specjalnością jest...
bycie człowiekiem.
To nie zaszkodzi.
Możemy nad tym popracować przy kolacji u mnie w domu.
- Byłoby super. - Tak?
Tak. Chętnie.
Przyniosę coś do jedzenia.
Nie musisz. Ja to załatwię.
- Okej. - Drogie panie.
- Tak. - Wyglądacie pięknie.
Może to załatwimy?
W porządku.
- Bądźmy rodziną. - O Boże.
- Zdjęcia. - Chodźcie.
- Zaczynamy. - Szczęście.
Szczęśliwa rodzina. Jeden, dwa, trzy.
Szerokie uśmiechy.
Obróćcie biodra w moją stronę.
- Dobrze. Nie ruszać się. - Z uśmiechem?
Ładnie. To jest dobre ujęcie.
Jeden, dwa, trzy. Brody do góry.
Przesuńcie się w tę stronę i pochylcie.
Dobrze. Uśmiech. Dobry pomysł.
- Pięknie. - To moja zła strona...
Nie masz złej strony. Przestań.
- Wypiłam kawę. - Dziękuję.
Bradley, broda do góry.
Jeden, dwa, trzy. Uśmiechy. Tak jest.
Nicky sobie żartował.
To dobry chłopak.
Nie trzeba rujnować mu życia przez żart.
- Przeprosił. - Nie ja go zwolniłam, tylko Chip.
Skoro tak mówisz.
Bart, przestań.
Dobra. Przestanę.
Ale niektórzy ludzie nigdy nie przestaną.
Cześć.
Czy mogę prosić o uwagę?
Mówi Mia Jordan.
- Mogę prosić o uwagę? - Co to?
Cześć.
Jestem tą wzgardzoną, nadwrażliwą kobietą,
- która przeleciała prowadzącego... - Kurwa.
By pomóc swojej karierze.
Przez nią go zwolniono,
bo nie chciał zostawić żony.
I teraz się mszczę.
Więc wszyscy z kutasami niech uważają,
bo teraz nienawidzi kutasów.
Uwaga, kutasy!
Nie wychodźcie sami z domu wieczorem,
bo ta mściwa, puszczalska, feministyczna suka,
Mia Jordan, gdzieś tam czyha.
Nie powinniśmy czegoś zrobić?
Nie, powinniśmy pozwolić jej mówić.
- Mia, przepraszam. - Stul pysk, Bart.
Okej, rozumiem.
Dobrze wiem, co wszyscy o mnie mówią.
A teraz najwidoczniej
osobiście zwolniłam Nicka, powiedziałam Timesowi o Mitchu
i pewnie jestem też zabójcą Zodiakiem
i zamordowałam Franciszka Ferdynanda.
Ta lista się nie kończy.
Mogłabym zaprzeczyć wielu rzeczom.
Większość to kłamstwa.
Durne plotki. Ale jestem po prostu...
cholernie zmęczona.
Nie mam siły zaprzeczać.
Bo i po co, nie?
Wszyscy już postanowili, w co wierzą.
Niektórzy mnie nienawidzą, innym jest mnie żal,
część uważa za ofiarę,
a inni za zdzirę.
Każdy ma swoją opinię i wiecie co?
Miejcie je.
Ja chcę żyć swoim życiem.
Mia, odłóż mikrofon...
Już prawie skończyłam, chyba że chcesz się dołączyć.
Okej, mów dalej.
Wszyscy jesteśmy ludźmi.
Wszyscy czegoś żałujemy.
Nieważne, po której stronie granicy Me Too wylądujecie,
jesteśmy ludźmi, którzy chcą wykonywać swoją pracę
i chcą robić to dobrze.
Dlatego na tym zamierzam się skupić.
Na pracy.
Bo chcę być znana z czegoś innego,
niż pieprzenie Mitcha Kesslera
i uważam, że zasłużyłam na tę szansę.
Dobra, słuchajcie...
Przyjmijmy tę radę i...
i wróćmy do pracy.
Mia. Hej.
Bradley.
Boże, powinnam była ci powiedzieć.
- Nie chciałam, byś źle o mnie myślała... - Nie myślę.
Nie myślę.
I cieszę się, że to zrobiłaś.
Przykro mi, że musiałaś radzić sobie z tym sama.
Dziękuję.
Musimy się przygotować do jutrzejszego programu.
W twoim biurze za dziesięć minut?
Tak. Brzmi super.
Claire,
pan Flores powiedział, że chciałby publicznie przyznać się do tego związku.
On mówił,
ale oboje byśmy tego chcieli,
ale najlepiej poufnie, jeśli to możliwe.
Muszę lepiej zrozumieć, jak zaczął się ten związek.
Zainicjowała pani kontakty intymne?
Nie. Nigdy bym o tym nie pomyślał.
Zaprzyjaźniliśmy się.
Claire przychodziła z informacjami,
chętnie słuchała i angażowała się w moją pracę.
Co nie zdarza się często.
Ludzie polegają na pogodzie,
ale nie biorą jej na poważnie.
Poza Claire.
Jego inteligencja jest seksowna.
Nie wydawało się to przestępstwem przekuć to w seks.
Nic takiego nie mówiłam.
Pytam tylko, jak doszło do pierwszego stosunku.
„Tylko pytam” to bardzo grzeczny sposób
na zapytanie o coś, co nie jest pani sprawą.
Nie. To ja przerwałem pocałunek.
Martwiłem się, że to niestosowne.
Wypierałem własne uczucia.
Tak było. Ona była całkowicie niespeszona.
Powiedziała, że mnie lubi
i to już od jakiegoś czasu.
I to mnie zaskoczyło.
Tak, uprawialiśmy wtedy seks.
Tak, w jego mieszkaniu.
Ale tylko dlatego, że umie gotować
i uwielbiam jego paellę.
Zaprosiłem ją na kolację
i pomyśleliśmy, że lepiej się tym nie chwalić.
Ja go podrywałam. To ja jestem zboczeńcem.
Nie powiedziałam, że jesteście zboczeńcami.
Ale to pani insynuuje.
Że musiał mnie uwieść,
bo zawodowo jest na pozycji władzy.
Wiele razy myśleliśmy o przyznaniu się...
Ale dopiero, gdy zostaliście wezwani...
Racja. I może nas pani o to oskarżyć.
I może pani porównać naturę tego związku
do bezeceństw, które wyprawiał Mitch Kessler.
Proszę coś zrozumieć.
Strach przed tym powstrzymywał nas od przyznania się.
Czy pan Flores prosił cię o robienie czegoś niekomfortowego?
Nie.
Nigdy?
Prosił, bym tu przyszła, a teraz czuję się niekomfortowo.
Praca, którą pani wykonuje, jest szlachetna.
I doceniam te trudne pytania.
Ale Claire i ja mamy nadzieję, że pokażemy nowy sposób
na radzenie sobie z takim związkiem w pracy.
Czy uważa pani związek z panem Floresem za poważny?
Dlaczego jest to ważne?
Bo do nas należy określenie, czy to,
że pracujecie w tym samym miejscu nie narusza równowagi.
- Czyli mogę zostać zwolniona? - To tylko...
Ale nie zwolnicie cholernego pogodynka.
Nie mówię, że coś takiego się stanie.
Nie chcę tu być. To był błąd.
Potrzebuje pani chwili?
Potrzebuję stąd wyjść.
Zadawanie takich pytań to nasza odpowiedzialność.
A ja uważam, że mam prawo do choć odrobiny prywatności.
Postanowiłaś tu przyjść.
Nic nie postanowiłam.
Claire?
Co?
Potrzebujesz pomocy, by wydostać się z tego związku?
O mój Boże.
- O mój Boże. Wszystko okej? - Nie wiem.
- Co mogą zrobić? - Yanko! Ostrożnie.
- Wiem. - Ludzie.
Wiem. Po prostu mi ulżyło.
Myślę, że będzie okej.
Jak tobie się wydaje?
- Trudno to opisać... - Cześć.
Dobranoc, Yanko.
Hej. Dam ci materiały z wywiadu za godzinę.
- Może tak być? - Tak.
- Dobranoc, Claire. - Dobranoc.
- Hej. - Hej.
- Jak się masz? - Dobrze.
Przepraszam, myślę o deszczu.
Jutro będzie padać, więc włóż kalosze.
Okej. Z Claire wszystko w porządku?
Myślę, że tak.
- Dobra. - Ma ogromny talent.
Cieszę się, że to dostrzegłaś i dałaś jej szansę.
- Hej. - Hej. Miło cię tu widzieć.
Co za przypadek!
Nie czuj się głupio,
że czekałaś godzinę pod windą,
żeby mnie złapać, gdy wychodzę z biura.
Jesteś zabawny.
To głupie, że wracamy do tego samego miejsca.
Jakbyśmy mieszkali w tym samym akademiku.
Mam szalony pomysł.
Może każemy kierowcom spierdalać i pójdźmy do hotelu.
Dlaczego nas wożą?
Jesteśmy w Nowym Jorku. Wczujmy się w jego klimat.
Ktoś z tego budynku chce wyjść na ulicę?
- Tak. - Zróbmy to.
Tak.
Musiało być miło być w domu w zeszłym tygodniu.
Nie, większość czasu siedziałem w sali kinowej i oglądałem seriale.
Coś ciekawego?
Miesiąc temu powiedziałbym, że tak,
ale zdałem sobie sprawę,
że siedzę i oglądam drogą, niesamowitą fikcję...
- Tak. - A prawda jest dziwniejsza od fikcji.
- Seriale były w porządku. - Tak.
Niektóre całkiem niezłe.
Ale to nie to samo co prawda. Prawdziwe życie.
Bardzo mnie to teraz interesuje. Wielkie dzięki.
Lubię prawdę.
Co prawda ugryzła mnie w dupę wiele razy,
ale ją lubię.
Hej. Zróbmy coś głupiego.
Chcesz zrobić coś głupiego?
- Zależy co dla ciebie jest głupie. - Myślę tak.
Pójdziemy do Central Parku i znajdziemy karuzelę.
Nie. Przejedziemy się dorożką.
To by było niepoprawne politycznie i głupio zabawne.
Choć zwykle lubię głupio zabawne rzeczy,
muszę teraz przemyśleć kilka spraw.
- Spoko. - Możemy to przełożyć?
To oferta limitowana czasowo.
Spadaj. Wcale nie.
- Cześć, skarbie. - Co tu robisz?
Przyniosłam pizzę.
Już jadłam.
Kochanie, muszę z tobą porozmawiać.
Samantha tu jest.
Miałam iść do biblioteki.
Cześć, Sam. Jak się masz?
Cześć, Alex. Dobrze.
Wejdź.
Mogłam dać znać, że przyjeżdżam.
Mogłaś.
Co?
Okej.
Przepraszam, że złamałam ci serce.
Bardzo cię przepraszam.
Dlaczego teraz?
Ma to coś wspólnego z Mitchem?
Oczywiście, że nie.
Naprawdę?
Bo się załamałaś, odkąd odszedł,
robisz szalone rzeczy.
„Załamałaś”?
Tak nazywasz to, przez co przechodzę?
Ogłoszenie Bradley Jackson współprowadzącą?
Wszystko to, co o tobie wypisują w Page Six.
Lizzy, wierzysz w to, co czytasz w Page Six?
Okej. Lizzy...
Wiem, że to boli.
Nie ciebie. Masz to gdzieś.
Co?
Tata cię kocha. Robi dla ciebie wszystko.
Dlaczego nie jest dość dobry?
To nie ma nic wspólnego z tym, że nie jest dość dobry.
Jest mądry, przystojny, zabawny.
Jest szanowanym profesorem na uniwersytecie.
Napisał bestsellery o gospodarce światowej, do kurwy nędzy.
Wiem to, kochanie.
To jak możesz być tak samolubna?
Lizzy, kochanie. Rzecz w tym, że widzisz to
tylko ze swojej strony i tak powinno być.
Ale 25 lat to mnóstwo czasu.
Byliśmy innymi ludźmi, gdy się poznaliśmy.
I my...
Po prostu nie czuję już tego samego.
Od lat.
Próbowałam, skarbie.
Nie masz pojęcia, jak byłam samotna.
Wiem, że cię to boli i złości.
Ale chcę, byś zobaczyła, że tu chodzi o coś więcej.
Teraz nie mogę, mamo. Za bardzo mnie to boli i złości.
Okej, kochanie. Proszę.
Zawsze byłyśmy dla siebie oparciem.
Jesteś moim dzieckiem. Nie róbmy tego teraz.
Powinnaś wyjść.
Nie wierzę w to, co robisz.
Co robię?
Nie będę się teraz tobą opiekować.
Okej. To wyjdę.
Świetnie. Podziel się tym z Ameryką. Oni się tobą zaopiekują.
Pieprz się, dziecko. Pieprz się!
Naprawdę to powiedziałaś?
Tak. Właśnie powiedziałam: „Pieprz się!”.
Jak, kurwa, śmiesz?
Po tym, co dla ciebie zrobiłam i co ci dałam.
Moje życie. Moją miłość. Moje ciało.
Twoja wielka głowa rozerwała mi pochwę.
Trzeba ją było chirurgicznie zszywać.
Pewnie o tym nie wiedziałaś, co?
I zostałam z ojcem
po tych wszystkich latach słuchania jego protekcjonalnego „moje miłości”.
Mówił do mnie, jakbym była jebaną pięciolatką.
Mam tego dość.
Chcę szczęścia. Zasłużyłam na szczęście.
Jestem człowiekiem, Lizzy.
I wiesz co?
Nie waż się narzekać na moją karierę,
panno postępowa.
Ciężko harowałam na to, by być tam, gdzie jestem.
Chciałam tego.
Chciałam być kimś. Chciałam coś znaczyć na tym świecie.
Nie wiedziałam, że to przestępstwo.
Życie nie jest idealne.
Nie dostajemy tego, co chcemy.
Jesteś młoda. Ułóż sobie życie tak, jak chcesz,
i zobaczysz, jakie to łatwe.
I przestań narzekać i mnie obwiniać.
I sama zamów sobie pizzę.
To moja pizza. Zabieram ją. Zasłużyłam na nią.
- Pieprz się, mamo. - Pieprz się, dziecko.
Halo.
Mówi Bradley Jackson.
Jeśli znajdziesz kogoś, kto potwierdzi twoją historię,
może będę zainteresowana.
Okej.
Hej, młoda.
Mitch. Co ty tu robisz?
Ty dostałaś coś ode mnie.
A teraz czas odwdzięczyć się za przysługę.