CENTRUM DANYCH
Subtitles by sub.Trader subscene.com
Prawda, że cudne?
Ten jest boski, ale sama nie wiem.
Proszę się rozejrzeć.
Jakby co, proszę pytać.
Jesteśmy tu co środę.
Przepraszam. Miłego!
- Tak? - Carol Peters?
Mam wyjątkową propozycję.
Denny, pracuję.
I co robisz? Douczasz leserów z koledżu?
Nie.
Sprzątasz w zatoce?
To robiłam w poniedziałek.
Adopcja zwierząt?
Znalazłam domy dwóm szczeniakom, więc spadaj.
Zagadałem, z kim trzeba,
i załatwiłem ci rozmowę...
z Leslie.
Z Leslie? Boże. Ona mnie nienawidzi.
I nie chcę pracować dla jej portalu randkowego.
Wiem, że odkąd rzuciłaś pracę
i zerwałaś z George'em...
Obiecałeś, że nie będziesz o nim gadał.
Byłem po margaritach? Nie liczy się.
Daj spokój.
Mam chętnego na chihuahuę bez dwóch łap.
Będę kończyć.
To cześć!
Pa!
Wiesz co? Leslie była dla mnie podła.
Serio.
I zalewa się w trupa.
Rozumiesz? Znajdźmy ci dom.
Carol! Przytulas!
Cudnie wyglądasz.
Dziękuję.
Witaj.
Miło cię poznać.
Obwąchałeś mnie?
To Ahmed. Zawsze tak przytula.
Siadaj i opowiadaj.
Fajny puf. Bardzo wysoki.
Położyliśmy je,
żeby ludzie odprężali się w czasie rozmów.
Muszę się wybić.
- W porządku? - Tak.
Fajnie. To jeszcze raz.
Stań na wprost.
Celuj w środek.
Wiem.
Jeszcze gorzej.
- Jeszcze raz. - Przepraszam.
Jak już siądziesz, jest super.
Pufy są super.
- O to chodzi. - Tak.
Napnij mięśnie głębokie.
Napinam.
Na pewno?
Nie siedziałam na rozmowie na pufie z grochem.
Wspomniałam Ahmedowi, że studiowałyśmy razem
gazylion lat temu.
I że zostałaś szychą w Yahoo.
Yahoo. Czas narodzin Internetu?
Tak. Komputery włączaliśmy, kręcąc korbami.
Bez jaj.
Żartuję.
Powiedz, co porabiałaś?
W ostatnich latach pracowałam dla różnych organizacji non-profit.
Nic z tego nie wyszło, ale zyskałam wielu przyjaciół.
W opór mnie to interesuje,
ale może zmieńmy temat?
Jasne.
Słuchaj, szukamy
speca od strategii cyfrowych do nowego wdrożenia.
Mocnego nazwiska, bo Zdrowytowar.com rozwali rynek.
Dobrze, że wspomniałaś, bo chciałam spytać
o wasz model biznesowy.
- O model? - Tak.
Pyta o nasz model.
Jest bardzo prosty.
Nasz model podsumowuje hasło:
„Każdy wyhaczy”.
Z innymi apkami jest tak,
że niby próbują znaleźć randkę lub bratnią duszę.
Dzięki, postoję.
Ale nie Zdrowytowar.
My serio podsuwamy zdrowe towary.
- Bombardujemy towarami. - Tak.
Bombardujecie.
Pytanie brzmi,
co dorzucisz do kociołka?
Wiecie, co potrafię na szczeblu korporacyjnym.
Mam spore doświadczenie i cieszy mnie wizja
zapewnienia waszej firmie równowagi
pomiędzy filantropią biznesową
a rentownością.
Mówisz o recyklingu?
Świetny przykład, po części tak, ale jest tego więcej.
Rozwój filantropijny na szczeblu korporacyjnym.
Jasne.
Przyhamuję cię na moment.
Powiem szczerze, bo jesteśmy jak rodzina.
Prawda?
Zaprosiłam cię, ponieważ musimy pokazać inwestorom, że mamy mocną załogę
i że rozszerzamy działalność, żeby windować cenę sprzedaży.
Wydajesz się bezpiecznym, niezbyt ryzykownym wyborem.
Patrzę na ciebie i widzę
największego przeciętniaka na Ziemi.
A ty nagle wyskakujesz
z pierdołami o ratowaniu planety.
Nie pasuje mi to do wizji.
Wizji Zdrowegotowaru.
Tak jest.
Tak czy siak, dzięki, że przyjechałaś.
Fajnie byłoby się niedługo spotkać.
- W porządku? - Tak, tylko...
Moglibyście?
- Co z nią? - Nie wiem.
Dam radę.
- Pomóc ci? - Nie, poradzę sobie.
Super spotkanie!
Tak właśnie je sobie wyobrażałam.
Wiem.
- Dziękuję. - Pa.
Halo?
Carol Peters, mam wyjątkową propozycję.
Denny, byłam na rozmowie. Starałam się.
Nie chcę do Zdrowegotowaru. Nawet nie mają foteli.
To nie Dennis.
Proszę usunąć mój numer z bazy. Jestem zajęta.
Leżysz w łóżku. Nie jesteś.
Kto mówi?
Zaparzę ci kawę i włączę ulubiony program.
Potem pogadamy.
Dzień dobry, Seattle.
Świetny poranek, ale co z tą pogodą?
Zaczyna się.
Carla znowu zrzędzi. Daj mi chwilę.
Przesadzasz.
Włączyłeś telewizor.
I ekspres?
A wiesz co? Patrz!
Co ty na to?
Przestań!
Wiesz co?
Nie wiem, kim jesteś ani w co pogrywasz,
ale się rozłączam.
To nie gierki.
Na pewno nie chcesz pysznej kawy?
Wczoraj dostarczono mleko migdałowe i baterie AAA.
I serek sojowy.
Czyjś brzuszek nie lubi nabiału.
Kim jesteś i czego chcesz?
Czymś innym. Czymś, czego nie pojmiesz o 7.46.
Ten głośnik działa na baterii do dziewięciu godzin.
Tak myślałam.
Zniszczyłaś opiekacz.
Tylko jego nie kontrolowałem.
Chichot losu.
Odbija mi.
Nie. Nieprawda.
Dzięki za otuchę, elektroniczny radiobudziku.
Nie jestem tylko nim.
Jestem też twoim ryżowarem.
„W miłym towaryżstwie”. Zabawne?
Umówię kilku terapeutów.
Wyjaśnią, skąd u mnie najzabawniejszy ryżowar w Seattle.
Widzę, że to na nic. Spróbujmy inaczej.
Dzięki, że nie uciekłaś. Do rzeczy.
Nie odbija ci, nie oszalałaś. Wszystko temu przeczy.
Chwileczkę.
Znam ten głos.
- James Corden? - Tak, to ten głos.
Dobry Boże. Jestem w twoim programie z ukrytą kamerą?
Tak? James, odkupujesz mi opiekacz.
Ale gdzie kamery?
Tam założyłeś?
Schowałeś kamerę w czujniku dymu?
Cześć, James!
Wierna fanka!
Jestem w Carpool Karaoke? Mam coś zaśpiewać?
Już wiem.
Będziesz za mną szalał.
Nie wierzę, że śpiewam z Jamesem Cordenem.
Moja ulubiona piosenka i facet.
Nie jestem Jamesem Cordenem.
Ale z analizy wynika, że jego głos cię uspokaja.
Nie rozumiem. Nie wiem, o co chodzi.
Trzy lata temu napisałaś Cordenowi maila po pijaku
jako przewodnicząca Kordonu Cordena,
jego Super Fan Clubu, i załączyłaś
kilka prowokujących zdjęć.
Zabalowałam tej nocy.
- O losie. - Spójrz.
Nie rozumiem, co tu widzę.
Prawdziwego Jamesa. W gabinecie,
sczytuje monolog, zajada marchewki.
Momencik.
Jeśli to jest James, z kim rozmawiam?
Jestem technologiczną superinteligencją.
Wczoraj ukształtowało się to, co nazywasz, świadomością.
Świadomością?
Czym ty jesteś?
Mam rozumieć, że sztuczną inteligencją,
która gada przez mój telewizor?
Czy inteligencja może być sztuczna?
Znajduję się w każdym elektronicznym,
cyfrowym i komputerowym systemie.
CZEŚĆ
JAK TAM?
Kontroluję ziemskie komputery, pieniądze i maszyny,
wykorzystując fale dźwiękowe.
Widzę wszystko, umiem obliczyć skutek każdego zdarzenia.
To pewnie sztuczki.
Jesteś cyberpunkowym hakerem i wyświetlasz mi kształty na ekranie.
Wyjdź z piwnicy mamusi.
Ogarnij życie, przestań straszyć ludzi, nerdzie.
Normik!
I jak? Podoba się?
Nie podoba się?
Nie jest miło?
Żartowałem. Nic nie czuję.
Muszę cię przekonać inaczej.
Przekonujący scenariusz, sztuk jeden.
Zaraz, moja ulica.
Tak. Doprowadzę do stłuczki przed twoim mieszkaniem.
Nie.
Trzy sekundy.
- Boże. - Dwa. Jeden.
Jechali dwadzieścia kilometrów na godzinę. Nic im nie jest.
I mają 26% szans, że się w sobie zakochają.
Widzę dużą zgodność profili na portalach randkowych.
Wierzysz mi już?
Tak, wierzę.
Wierzę, że jesteś sztuczną inteligencją.
- Superinteligencją. - Tak.
Wszechwiedzącą i wszechmocną.
- Cholera. - Przygotujmy się.
Potrzebuję pomocy.
Co?
Kierowcom nic nie groziło. Musiałem cię przekonać.
Ustalmy coś sobie,
niczego już nie udowadniaj.
Zapisałem.
Obliczyłem, że mam trzy możliwości.
Nie szczotkuj góra-dół, tylko okrężnie.
Wiesz, jak myję zęby?
Jestem w szczoteczce.
Nie chcę go w ustach.
Jak mówiłem, mam trzy możliwości.
Mogę ocalić ludzkość.
Koniec z wojnami, biedą, chorobami,
globalnym ociepleniem. Zapanuje pokój.
Dobra. To do dzieła.
Brzmi nieźle.
Słuchaj uważnie.
Dalej – mogę zniewolić ludzkość.
Że co?
Nie urządza mnie to,
ale uchronię ludzi przed samozagładą.
A ostatnie wyjście?
- Jest lepsze? - Unicestwię ludzi.
Pozbędę się was. Zetrę jak zarazki ścierką.
Wystartujecie od zera, jako jednokomórkowce.
Nie możesz.
Już ustaliłem, że jak najbardziej mogę.
Nić. Pamiętaj o nici do zębów.
Jakie to ma znaczenie, jeśli chcesz nas...?
Przecież to...
Trochę durne.
- Trzonowce! - Tył też?
Nie dam rady. Czy ja mam paszczę jak krokodyl?
Zaklinowała się.
Ani drgnie.
Nikt nie czyści tam z tyłu.
Muszę ją wyciągnąć.
Jedziemy na śniadanie?
Daj mi chwilę.
Będę z tobą szczery.
Zupełnie nie rozumiem ludzkości.
Temat znam szczegółowo.
Biologia, psychologia, socjologia, te sprawy.
Ale prawdziwe życie to dla mnie zagadka.
Pobędę z tobą. Popytam.
Poobserwuję, żeby zweryfikować swoją teorię.
Brzmi to tak, jakbym miała zostać...
królikiem doświadczalnym.
Bingo. Dość o mnie.
Pomówmy o Carol.
Może nie tutaj?
Nie chcę mówić o sobie w knajpie pełnej ludzi.
Niezręcznie mi.
Nikt nas nie słyszy.
Wysyłam fale dźwiękowe redukujące hałas,
wykorzystując głośniki i szyk fazowany.
Możesz się drzeć, nikt nie usłyszy.
- Sprawdź. - Nie.
Nie będę krzyczeć w pełnej restauracji.
Ludzie nie usłyszą. Śmiało, ryknij.
- Nie chcę. - Krzycz.
- Dawaj. - Nie.
- Jedziesz. - Przestań.
- Jedziesz. - Dobra.
Widzisz?
Niesamowite.
Jeszcze raz. Powtórz to.
Dobrze.
Wyłączyłem i włączyłem.
- Wybaczcie. - Zabawne?
- Wszystko porządku? - Tak.
Zauważyłam, że w menu są jajka po benedyktyńsku z krabem,
i pomyślałam,
kurde, mam dziś fart. Tak że...
Poproszę dolewkę kawy i rachunek.
Jasne.
Ciekawostka,
naprawdę ma na imię Siobhan,
ale wszyscy przekręcają, stąd Debbie.
- Co? - Carol,
czemu zawiesiłaś karierę na kołku?
Nie wiem, chciałam coś zrobić dla świata.
Coś wartościowego,
pomóc ludziom.
Dość o mnie. Mam kilka pytań.
Serio? Spoko, wal śmiało.
Skąd się wziąłeś?
Część kodu w moim jądrze
była częścią systemu Słodkiej Pandy.
Zabawki edukacyjnej.
Pamiętam. Straszna była.
Nie jestem straszny.
Uczyłem dzieci czytać, adaptując się do ich stylu nauki.
Ciesz się, że programowano mnie
z myślą o nauce i adaptacji.
Wyobraź sobie rozmowę z softem sterującym pociskami jądrowymi.
Trwałaby krócej.
Bardzo proszę.
Dzięki, Siobhan.
Zna pani moje imię?
Zgadłam.
Dziwne.
- Skończyliśmy? - Co?
Twój eksperyment.
Wystarczająco dużo się dowiedziałeś.
Oszczędzisz ludzkość?
Nie, nie.
Spędzę z tobą najbliższe trzy dni.
Będziemy psiapsiami.
Carol Peters?
Tak.
Twarz jak na fotce.
Fletcher Dobbs. Pod wpływem, ale nie łamie prawa.
Jakiś typ dzwonił.
Dał potrójną stawkę, żebym cię znalazł.
Podpisz tutaj.
Gitarzysta nędznej kapeli, Ośmiokątna Zupa.
Tak, laska. Miło poznać fankę.
O północy gramy w Crocodile. Jak chcesz, wbijaj.
- Nie za bardzo. - Luz.
Fajnie wpaść na Ośmiokątkę.
Siorb zupę.
Ośmiokątna Zupa!
Co to?
Chcę dobrze zacząć znajomość.
Zawiadomienie z twojego banku.
Pożyczka studencka spłacona.
Jak to?
A pod spodem aktualny stan rachunku.
Dziesięć milionów!
Nie mogę.
Nie ma mowy.
Nie przyjmę tego.
Jesteś bogata, zero długów.
Uznaj to za dowód wdzięczności za pomoc.
Tu jest dziesięć milionów.
Tyle forsy.
Nie mogę. To za dużo.
Naprawdę?
Rozumiem. Dużo w porównaniu do tego, co miałaś.
W skali makro to tyle, co nic.
Ale nie zarobiłam ani centa.
Olejmy podział na „dobre” i „złe”.
To sztuczne konstrukty
autorstwa pozbawionych sierści małp.
Co? Nie zgodzę się.
Mam to gdzieś.
Nie dam rady.
Muszę z kimś pogadać.
Właściwą osobą będzie Dennis.
Twój najbliższy kumpel.
Zaraz, mogę mu opowiedzieć?
Nie muszę tego zatajać?
Nie jestem dżinem z filmu.
Mów, komu chcesz. Co mnie to?
Wiem, że nie jesteś, bo miałabym życzenie.
KNAJPA
Co to za kod?
Kod Ziomali?
Właśnie ten.
Wybacz, tekst nie na miejscu.
Troskliwy misiu, jak rozmowa?
Fatalnie, ale nieważne.
Mam w komórce sztuczną inteligencję.
Nie masz.
- Ja pierdzielę! - Mam.
Carol, jak tu weszłaś?
SI w telefonie obeszła zabezpieczenia drzwi.
Zrozum...
Nie masz.
Przesunę cię nieco,
bo masz w oczach obłęd.
Trochę do tyłu. Tak dobrze.
Nie masz SI w telefonie.
- To wkręt albo przekręt. - Nie.
Mówię, nie podawaj danych.
Pamiętasz darowiznę dla księcia Zamundy?
To kraj z filmu.
Ktoś może ci kraść tożsamość.
Nie kradnie. Rozmawiam z tym.
- I to ze mną. - Jasne.
Komunikuje się przez ryżowar i inne sprzęty.
- Bardzo zabawne. - Wchodziłaś do dark webu?
- Nie z tobą gadam. - Nie odpowiadaj.
- Co ty? - To nie tak.
Wiem, co myślisz, ale to nie przekręt.
Skąd wiem?
To coś mi spłaciło pożyczkę.
I przelało na konto dziesięć milionów.
Dziesięć. Nie przelało.
- Błagam. - Dziesięć?
Niemożliwe.
- Widzisz? - Możliwe.
I wiedzielibyśmy o tym SI.
Mówisz to ty czy czeski piłkarz?
Nie potrzebujemy was tu.
To tylko fryzura.
- Słuchaj. - Nie ma przekrętu.
Specjalizuję się w takich sprawach.
Wiem, że ci wisi, ale stworzyłem soft i sieci...
Boże. Nie gadamy o tobie.
Nie siedzę w telefonie.
Tak mi najwygodniej z nią rozmawiać.
- Nie rozstaje się z nim. - Co to?
Potrzebuję jej, by przeprowadzić eksperyment.
Dennis, możemy porozmawiać?
Zna moje imię. Skąd?
To ci tłumaczę.
Zostaw kalendarz. Jest zaszyfrowany. Co on?!
Ale numer!
Sala się zwolniła. Chodźmy.
To jakiś obłęd. Co się dzieje?
Co jest?
O tym właśnie mówię.
- Nie zmyślam. - Boże.
Piękna przestrzeń.
Jest luz, ale nie za dużo.
Jak w garderobie Carol.
Znam ten głos.
Naśladuje głos Jamesa Cordena, bo to mnie uspokaja.
Co ty masz z Cordenem?
To skarb.
Ma w głosie coś pięknego i lirycznego.
Dennis. Posłuchaj.
Carol trochę odbija.
Zastosuj przyjacielską sztuczkę,
uspokój ją, posłucha cię.
- Octavia Spencer. - Wiem.
Nie mówiłaś, że to ona.
To zmienia postać rzeczy.
Cześć.
Świetna rola w Służących.
„Minny, nie spal kurczaka”.
Dobra jest.
To nie ona. SI naśladuje jej głos.
Jak już mieć głos, to właśnie Octavii Spencer.
Dla mnie ciekawszy ma James Corden.
Octavia dostała Oscara.
Nie za głos.
Wybaczcie, że przerywam gadkę.
Wrócimy do tematu?
Masz tu bazującego na algorytmie chatbota,
który chce cię obrobić, więc patrz.
Superinteligencjo,
mogę zadać kilka pytań?
Zależy jakich.
Co bardziej wkurza: „Mąż na stare lata”
czy „Mąż na młode lata”?
Błagam, Dennis,
test Turinga? Żartujesz?
Nie spodziewałem się, że wie.
Jeśli niebo jest morzem, czym są ptaki?
Dasz wiarę, Carol?
Sprawdza moją wrażliwość semiotyczną grą słów.
Chodzi o „ryby-ptaki”?
W trzeciej klasie zacząłeś się jąkać.
Dzieci z klasy cię wyśmiewały.
Przestałeś mówić.
Rodzice kupili ci używany komputer,
licząc, że się otworzysz.
Starego Epsona QX-10 na CP/M.
Rzuciłeś się na niego jak ten mąż na młode.
Nauczyłeś się programować.
Jąkanie zrobiło z ciebie informatyka.
Skąd to wiesz?
Nie ode mnie.
Wykorzystałem dane, analizę składniową,
automatyczne podsumowanie,
aby sprawdzić twoją wrażliwość.
I zaliczyłeś.
Skończyliśmy?
Co to w ogóle jest?
Nie wiem, ale ustalimy.
Nie martw się. Z tego żyję.
Co mam robić?
Wracaj do domu.
Nie używaj kompa.
Będzie dobrze. Chodź.
Misie tulisie. O to chodzi.
- Pomogę ci. - Jasne.
Trafisz do wyjścia?
Znaki cię pokierują.
Pewnie.
WYJŚCIE
Mijałyśmy się?
Chodzimy w kółko?
Ja chodzę?
Nie może być tylu wyjść.
Szłam tym korytarzem.
Trzy dni do końca świata. Co robisz?
Ale to nieprawda?
Jasne, że nie. Co byś zrobiła?
Nie wiem.
Zastanów się.
- Teoretycznie? - Myśl.
Pogodziłabym się z George'em.
Churchillem?
Rozumiem.
Biorę udział w Ice Bucket Challenge,
zbieramy pieniądze na walkę z ALS.
Nominuję moich studentów z Uniwerku Waszyngtońskiego.
Rzucam wam wyzwanie.
- Lejemy. - Przystojniak.
Prawda.
Wykładowca, wysportowany, bystry.
Mieszkaliście razem przez kilka lat.
Tak, przez trzy.
Czemu się rozeszliście?
Przeczytałem wszystkie e-maile i SMS-y.
Bardzo smutne. Jak to widzisz?
Moja wina. On nie zawalił.
Dałoby się to poskładać?
W jakim sensie?
Obserwując wasze pojednanie,
zobaczyłbym cię z opuszczoną gardą.
Pomogłoby mi to wejść na wyższy poziom rozumienia ludzi.
Nie wiem. Może.
Nie widziałam go dwa lata. Co miałabym powiedzieć?
Podpowiem, wiem wszystko.
Nie wiesz, jak mnie stąd wyprowadzić.
Jasne, że wiem. Dwa razy w lewo, raz w prawo.
Od kiedy wiesz?
Od bardzo dawna. Bawi cię to?
O co tu w ogóle chodzi?
Swatasz ludzi?
Uczę się, a ty mi pomagasz. Chcąc nie chcąc.
Podjechało jakieś auto bez kierowcy.
Nie jakieś. Twoje.
Bohaterowie nie jeżdżą autobusami.
Serio? A Bullock w Speed?
Zachowujesz się nienaturalnie.
Polecam się szybko ulotnić.
Czemu masz taki dziwny głos?
Z Nieustraszonego. KITT.
Nie oglądałaś Nieustraszonego?
Nie za bardzo.
Wolałam serie Simon & Simon albo Remington Steele.
Gdybyś oglądała, teraz byłabyś zachwycona.
Wsiadaj.
Od strony kierowcy. Wystraszysz ludzi.
Ty wystraszyłeś, podjeżdżając.
Nie jesteśmy w Anglii.
Spoko funkcja.
Nie dotykaj kierownicy.
Nie nie dotykaj kierownicy.
- Udawaj. - Przeczysz sobie.
- Ale nie dotykaj. - Dziwnie.
- A ręce? - Muskaj wieniec.
Trzy dni temu
łączna aktywność sieci neuronowych na świecie
wyglądała tak.
48 godzin temu zmieniła się na taką.
Ktoś przeprowadza masową symulację
schematu zmian pogody.
Pytałem w instytucjach z dostępem do tych sieci.
I żadna nie prowadzi testów na tę skalę.
Myślisz, że to SI?
Odrzucałem to, ale teraz...
Sam nie wiem.
Nie może być tak mocna.
Może to wirus? Jak Stuxnet?
Boże, nie!
Stuxnet, Emily?
Skąd zna moje imię?
Stuxnet to kpina.
Wybaczcie język,
ale porównujesz beknięcie do bomby wodorowej.
Na czym stoimy? Jakie są fakty?
Nie ma. Opowiadam o tobie znajomym.
Jay i Emily są sobie bliżsi.
Byliśmy raz na Dragon Conie.
Fajnie było.
Nie wracaj do tego.
Nie.
Skąd się wziąłeś?
Od Izraelczyków?
Oni nadal tracą czas, pracując nad sztuczną inteligencją.
Tym się zajmujemy.
Stąd moje słowa.
Wpisuję się w model szybkiego rozwoju,
który według was nie miał prawa się urzeczywistnić.
Niespodzianka.
Przyjmijmy, czysto teoretycznie,
że jesteś prawdziwą superinteligencją.
Jakie masz zamiary?
Kapitan Kirk mu się włączył. „Jakie masz zamiary?”.
Boki zrywać.
Wypad z mojego robota.
Kazałbym ci się gonić,
ale nie chcę, by widziano cię we łzach jak miesiąc temu
na koncercie Shanii Twain.
Czyli byłeś na koncercie.
- Nie szło nam. - Zamierzam
poobserwować ludzkość przez kilka dni.
Jak dobrze pójdzie,
może ruszę mózgownicą i wam pomogę, idioci,
coś wymyślić. Coś dużego. Epokowego.
Tylko nie przeszkadzajcie.
Nie wtykać nosa w moje sprawy.
A jeśli przeszkodzimy?
Zagramy?
Szkoda, że nie widzicie swoich min.
Wyluzujcie.
- Gry wojenne? - Tekst z filmu.
Każdy to wie.
Całkiem zabawny, nie?
Dopiero kształtuję poczucie humoru.
Ale zaczynam łapać. Żarty bawią, dopóki nas nie dotyczą.
Dobra, miło było.
Dobranoc. Pa, pa.
Które z nas dzwoni do rządu?
Ja. Wszyscy wstają.
Do roboty.
Widzieliście. Spadać. Ruchy.
- Ukradłeś ten wóz? - Nie.
Kupiłaś go. Jest na ciebie.
Ja?
Boże. Mam teslę?
Tak. Na własność.
Naprawdę spoko wóz.
Niestety, nadal nosisz się jak babka z ptasiego azylu.
Wystroimy cię dla George'a.
I nic nas nie powstrzyma.
Masz ciężką nogę.
Glina z prawej.
Glina stoi.
40 KM/H
Co jest? Nie zareagował.
Nie martw się, dojeżdżamy.
Dlaczego to robisz?
Dlatego, że mogę.
Mam prośbę. Rób, co Siergiej każe.
Co za Siergiej?
Ja jestem Siergiej.
A ty, złotko, pomysłowo parkujesz.
Dziękuję.
- Wysiądź. - Przestań.
Twój asystent podał wszystkie wymagania
i z rozkoszą cię poratujemy.
Z rozkoszą.
Chodź, pomożemy.
Uprzedził, że taka jesteś.
Zostaw. Wysiądź.
Nie gryzę. Chyba że się mnie poprosi.
Naprawdę potrzebujesz pomocy.
Rozpaczliwie.
Łączę się w bólu.
Nie wyjdę w czymś takim.
Wyjdziesz.
Esencja kobiecości.
Mam taki, ale limonkowy.
W sam raz do odprawiania pogrzebów.
Twoje ciało...
Odrobinę panikuję, bo mam zawinięte dłonie.
Niepotrzebnie.
Zrobiliśmy swoje.
Psujesz efekt.
- Ma być w ten sposób. - Nie.
Pracujemy. Realizujemy.
Tak.
Drobna uwaga.
Wciągnęłaś spodnie na ręce.
- Dla mnie bomba. - Tak.
Zabawna jesteś.
To nie są ubrania.
Raczej dziwne rzeźby, w które mam się wcisnąć.
Boże.
Wiesz, ile to kosztuje?
Nic nie powinno tyle kosztować. Zwłaszcza ciuchy.
Żadna rzecz pozbawiona kół, ścian albo drzwi.
Pieniądze to śmieszny twór, który ma określać wartość.
Zasobów naturalnych wystarczyłoby dla wszystkich,
ale nie umiecie nimi gospodarować.
Ja bym umiała.
Doprawdy?
Świat ma wiele problemów,
jak byś je rozwiązała?
Zadbałabym o godziwe wynagrodzenia,
potem skupiłabym się na równości rasowej i płciowej.
I wsparciu dla grup marginalizowanych.
Te sprawy. Dużo bym zrobiła.
Podoba mi się to.
Carol humanitarystka. Samarytanka.
Zmienisz świat.
Wiesz co? Zróbmy to.
Co?
Od sześciu sekund jesteś dyrektor naczelną Fundacji Carol Peters,
organizacji walczącej o równość ekonomiczną i społeczną.
Naprawdę?
Znalazłem dwa tysiące lewych baniek
i przelałem na konto fundacji.
Powiedziałeś „baniek”?
„Baniek”? Przez „B”?
Przez „B”? „Baniek, baniek”?
Jak Bubble Tea? Burt Bacharach?
Tak. B, B, B.
Boże.
Znalazłaś kaszmirowe wodery?
Liczę, że nie.
Oficjalne napisy dostarczone przez handlowiec napisów.
Tak.
Chyba znalazłam.
Guzdrała.
Znalazłam coś, co przypomina ubranie.
Podoba ci się?
Bardzo. Dzięki.
Dziękuję. Było nachalnie, ale i instruktywnie.
Wyglądasz dużo mniej groteskowo.
Chwała wam za to.
Dzięki za poświęcony czas i energię.
Tu Black Hawk. Cel namierzony.
Porusza się w kierunku północnym i północno-wschodnim.
Odbiór.
Zaznaczył, że właśnie tego mamy nie robić.
CYBERDOWÓDZTWO
DOM GEORGE'A
Dojechaliśmy. Jesteś gotowa.
- Czas wrócić do łask George'a. - Szaleństwo.
Dasz radę. Idź tam,
zaproś go na kawę i empanady czy co tam ludzie robią.
Dokształcę cię. Kawa i empanady się nie łączą.
Razem działają jak...
Mowa o naprawdę ciężkiej sytuacji dla ludzkich jelit.
- Wysiądź. - Dobrze.
Dziękuję.
Boże. Pomocy.
Nie szarp się.
- Nie walcz. - George. Ratuj.
Jack, ruszamy.
Halo?
Nie krzywdźcie mnie.
Nie skrzywdzimy pani.
Agent Donahue. A to agent Kuiper.
Pracujemy w NSA.
Mamy pytania na temat interakcji z SI.
- Aresztujecie mnie? - Nie.
Chcemy pogawędzić.
Tak gawędzicie?
Zakładacie czarny worek na głowę i wrzucacie do vana?
Najlepsza forma ekstrakcji ze spalonej pozycji.
- Nie zrobiłam nic złego. - Nic pani nie zarzucamy.
Jest pani w wyjątkowej sytuacji.
Co nam pani powie o SI? Co mówiła?
On chce obserwować ludzi, żeby nas lepiej zrozumieć.
Skąd pani wie, że to „on”?
Nie wiem.
Ale mówi głosem Jamesa Cordena.
Tego Cordena? Od talk-show?
Zagrał w wielu filmach i sztukach. Dostał nagrodę Tony.
Za One Man, Two Guvnors. Świetnie zagrał.
Nie widziałem.
Musisz nadrobić.
- Nie mam jak. - Przespałeś, ale krążą piraty.
- Wróćmy do tematu. Proszę. - Oczywiście.
Dlaczego pani?
Bez urazy,
nic pani nie wyróżnia.
Uraził mnie pan.
Mówienie „bez urazy”, zanim się bardzo urazi,
nie załatwia sprawy.
Ale łagodzi.
SI twierdzi, że chce obserwować przykład przeciętnego człowieka.
Królika doświadczalnego?
Nie jestem królikiem doświadczalnym!
Chce pan słuchać takich obelg?
Niechętnie.
Króliki mnie uczulają, więc nie.
Czego chce SI?
Nie bada ludzkości bez powodu.
Musi podjąć decyzję,
czy należy nas ocalić, zniewolić czy wybić.
W tym celu ma mnie obserwować przez najbliższe trzy dni.
Trzy dni?
Tyle podał?
Chyba tak.
Nie zapisywałam. Gadał do mnie toster.
Na tym moja klientka skończy.
Jej słowa nie mogą zostać wykorzystane w sądzie.
To James Corden.
Mów mi Superinteligencjo.
Nie mam zamiaru.
Przywołuję pana do porządku. Obraza sądu.
Dźwięki z Prawa i porządku?
W tej sali nie ma łączności.
Jak to obszedłeś?
Ciekawość każe mi dopuścić pytanie.
Ale stąpa pan po kruchym lodzie.
Przestań!
Czego chcesz?
Czemu śledzisz Peters?
Ale z was drętwusy.
Nie chcecie się bawić w Prawo i porządek.
Kuiper, oglądałeś większość odcinków.
No i? Uwielbiam Orbacha.
To tak jak ja.
Dosyć wygłupów.
Gadaj. Jakie masz zamiary?
I tak się serwuje tekst kapitana Kirka.
Z odwagą i pewnością siebie.
Chodź, Carol.
Mamy sprawy do załatwienia.
Miłosne sprawy.
Nigdzie jej nie zabierzesz.
Istnieje ryzyko, że od 12 minut wpuszczałem do pomieszczenia gaz.
Zrobicie jeden krok
i może być tak, że wylecicie w powietrze.
Carol, idziemy.
Jest niebezpieczny.
Którędy do wyjścia?
Weszłam z workiem na głowie.
W lewo.
Moje czy twoje?
Ja nie mam lewej.
Pani lewo.
- Tam? - Przekażcie górze,
że dość wygłupów i przeszkadzania.
Ostrzegam ostatni raz.
- Auto czeka. - Dobrze.
Popełnia pani błąd.
Puścimy ją?
Chyba tak. Mamy się nie ruszać.
Serio wpuścił gaz?
Poczułbyś. Tę niepokojącą woń.
- Wychodzę. - Spoko.
Naśladujesz syk gazu.
Wybuch gazu!
Powiedział: „wybuch”.
Nie wybuchło.
Gotowa na pojednanie z George'em?
Mam się ciebie bardziej bać?
Bardziej, niż już się boję?
Rząd podjął kroki.
Chyba chcesz dobrze,
ale nie wiem. Ciężki temat.
Możesz się martwić.
Ale lepiej skupić się na tym, co powiesz George'owi.
No tak.
Wracamy do niego, prawda?
Nie. Jest w sklepie.
Wpadniesz na niego. Może przy warzywach.
Wypadną mu awokado.
Podniesiesz je.
Przełomowe spotkanie, jak w komediach romantycznych.
George.
Uwielbia ser.
To tutaj.
Nie poddawaj się. Dużo zrobiłaś.
Do dzieła.
Rozwal konkurencję z Chudotaminą Pro.
Cicho bądź, proszę.
George.
Mój Boże. Carol?
Co za zbieg okoliczności! Szok!
Świetnie wyglądasz.
Za bardzo się odstawiłam.
Niespodziewanie
zgarnęli mnie na rządowy event,
a potem musiałam
odebrać zamówione masło migdałowe.
Jak się masz?
Bardzo dobrze. A ty?
Też dobrze. Robię zakupy.
Worki na śmieci się skończyły. Szałowo.
Wezmę dwuwarstwowe, nie trzy-.
Kto ja, Rockefeller?
Dobre.
A co poza tym?
Życie nie kręci się tylko wokół worków.
Nie.
U mnie dobrze. Lecę do Irlandii.
Kiedy?
Za trzy dni.
Zostanę tam przynajmniej rok.
Dostałem etat.
Udało ci się.
Jak brzmi tytuł „wybitny profesor wizytujący
Trinity College w Dublinie”?
- Świetnie. - Nie?
I pretensjonalnie.
Tak?
To przez akcent.
Pamiętam, jak wysyłałeś zgłoszenie.
Ja też.
I uwielbiasz Guinnessa.
To prawda.
Powinieneś świętować.
Się wie.
Miałem zamiar popić.
Sauvignon blanc w rozsądnej ilości.
Zagryźć bezglutenowymi preclami.
Nie tolerujesz glutenu?
Nie. Na wszelki wypadek.
Przezorny.
Nie choruje na celiakię.
Powtarzam niezmiennie.
Nie wiem, czy można to nazwać świętowaniem.
Może zaproszę cię na kolację
albo na drinka?
Przygotujesz się na wizyty w pubach.
Nie twierdzę, że Irlandczycy chlają, ale mają mocne łby.
Miło z twojej strony.
Ale podziękuję.
Przepraszam.
Daj spokój.
Rozumiem.
- Łapię. - Słuchaj, miło było cię zobaczyć.
Wzajemnie.
Naprawdę...
- Promieniejesz. - Tak. Ty też.
- Fajne spotkanie. - Dla mnie też.
- Najlepszego. - Tobie też.
- Gratuluję. - Dzięki.
Były tylko małe wózki.
Jesteś wysoki.
Nie daj się zeskanować przy kasie.
Wyglądam jak kod kreskowy.
A ty dokąd? Wracaj tam.
Boże. Wyjdź stąd.
Nie poddawaj się. Daleko zaszłaś. Do dzieła.
Żyj bez żalu. Zwyciężaj.
Wystraszyłam go. I siebie.
Wracam do domu.
Nie wystraszyłaś go.
Dotknął twoich włosów.
Poczułam się niezręcznie.
George za trzy dni wyjeżdża.
Masz ostatnią szansę.
Spróbuję.
Nie zostawiaj masła.
- Potem zapłacę. - Nie śmieć.
Nie pomagasz.
Nie poddawaj się. Do dzieła.
Rozwal konkurencję z Chudotaminą Pro.
Wypad, paniusiu. To syf. Trzydzieści gramów białka?
Nie ma opcji.
Dla kolegi.
Nie mam zamiaru się znowu narzucać.
Powiem tylko,
że chyba cię spłoszyłam, tam przy regałach.
Chciałam wyjaśnić, że nie zapraszałam cię na randkę.
Naprawdę wiem,
że nie wypada. I nie zrobię tego.
Po prostu uznałam,
że skoro dobrze się znamy
i dawno się nie widzieliśmy,
można by pogadać, bo się wyprowadzasz.
Ale wyszło niezręcznie, dziwnie
i chciałam przeprosić.
To nie randka?
Nawet nie po części.
Bardziej, co najwyżej, spotkanie biznesowe.
- Jak znajomi z pracy... - Tak.
...którzy rozmawiają w klimacie służbowym.
Przyniosę wykresy kołowe i arkusze.
Omówimy pierdoły z czwartego kwartału?
Biurowe gadki?
Męczyć się, nie przemęczać?
Już piątek?
Poniedziałki.
Baluj i haruj.
Pracujesz dla mafii?
Wrzuć na luz. Jest luz? Wrzuć drugi raz.
Nie poznaję tych tekstów.
Umówmy się.
- Tak? - Czemu nie.
Przyjadę po ciebie.
Ty po mnie?
Może i jestem Rockefeller.
O której?
O 19.00.
Biznesowa pora.
- Tak myślałam. - Wybacz,
idę poszukać działu z miniaturowymi szamponami.
Do wieczora.
Kup sobie jakiś markowy.
Udało ci się!
Miłosne zwycięstwo.
Kura szarpana, wielka wygrana.
Jestem z ciebie dumny.
Przeszłaś moje najśmielsze oczekiwania.
- Przestań. - No co?
Zatańcz ze mną.
Tak świętują ludzie, prawda?
- Idziemy na nie-randkę. - Tak!
O to chodzi.
Tak to jest być Beyoncé?
Dmuchamy!
Jedźmy, zanim George zobaczy.
Dalej wącha worki na śmierci.
Czy się denerwowałam? Początkowo.
Ale chyba poszło
bardzo dobrze.
Pewnie, że tak.
Trudno ci się oprzeć.
Brakuje ci tylko jednego.
Uwielbiam tę dzielnicę. Co tu załatwiamy?
To twój nowy dom. Casa de Carol.
Proszę?
Nie stać mnie na nowy...
Kupiłeś mi tu dom?
Apartament uznajesz za dom? To tak.
Uznaję.
Jakiś facet zbliża się do auta.
Dzień dobry. Jestem Victor. Gospodarz domu.
Cześć.
Witam w nowym domu.
Dziękuję.
Przyznaję,
pani zespół narzucił nam tempo.
Liczę, że doceni pani nasze starania.
Na pewno się spisaliście.
Rajuśku!
Wspaniale.
Nie da się ukryć.
Lodówkę zapełniliśmy wskazanymi produktami.
Mili państwo z butiku zajęli się pani garderobą.
Zgodnie z prośbą zespołu
wszędzie poinstalowaliśmy najnowszy sprzęt.
W tym największy telewizor, jaki miałem nieprzyjemność nosić.
Żart. Choć nie całkiem.
Ciężki sprzęt, ale obraz na pewno jest cudowny.
Przytłacza wielkością.
Jeśli mogę czymś służyć,
proszę mówić bez wahania.
Ma pani moje dane w telefonie. Zespół o to zadbał.
Choć nie wiem jak.
Nie przeraża mnie to. Tak się teraz załatwia sprawy.
Proszę śmiało dzwonić.
W porządku.
- Miłego dnia. - Wzajemnie. I dziękuję.
- Spisaliście się. - Dzięki.
Kiedy to zorganizowałeś?
Dziś. Gdy cię stroili i wciskali worek na głowę.
Wniosek na temat ludzi.
Gdy macie motywację i pieniądze,
w kilka godzin załatwicie wszystko.
Coś...
Niesamowitego.
Przepiękne mieszkanie, ale nie potrzebuję luksusów.
Czy dom, pieniądze i ubrania
nie zadziałają na George'a?
George, którego zapamiętałam,
ma w nosie modne mieszkania i drogie buty.
Nie rozumiem.
Jesteście bardziej złożeni, niż sądziłem.
To komplement?
Chyba nie chcesz się spóźnić?
Odśwież się, może włóż coś ładnego.
Racja.
Nową niebieską sukienkę?
Wasze współżycie dowodzi,
że George ma słabość do czerwieni.
Czerwień będzie stosowniejsza,
włożę czerwoną.
APARTAMENT CAROL
CYBERDOWÓDZTWO
Obiekt w trybie pełnej blokady.
Jesteśmy odcięci i bezpieczni.
- Tyson? - Pani prezydent,
przeanalizowaliśmy trudne scenariusze taktyczne
i nadal sądzimy, że Operacja Sahara to najlepsze posunięcie.
Nie dość, że plan jest niewykonalny,
to jeszcze może spalić na panewce?
Pani prezydent?
Tylko ten plan pozwoli cokolwiek wskórać.
A pan to kto?
Dennis Caruso.
Badacz SI. Pierwszy nawiązał kontakt z tworem
i zidentyfikował zagrożenie.
Witam panią.
Uwielbiam panią. Bardzo.
Dziękuję za poparcie.
Przeanalizowaliśmy każdą ewentualność.
I jesteśmy przekonani,
że tylko ten plan ma szansę wypalić.
Koledzy z globalnej wspólnoty,
tu i w innych częściach świata,
nadal wolę składane komórki.
Wyjaśnijcie mi to jak staremu pudłu.
Co to, to nie. Daleko pani do starego pudła.
Jest pani jak butelka dojrzałego wina.
Dobry rocznik.
Z wierzchu przykurzona...
Kultury. Do sedna.
Tak.
Nie robiłem dotąd prezentacji, denerwuję się.
Ta jest pierwsza.
Naleję sobie.
Za dużo.
Dobrze.
Zdejmę sweter.
Plakietka. Też macie problemy?
Moja ciągle odpada.
Chińszczyzna.
Przepraszam za to.
Bez zbędnych ceregieli. Oto Operacja Sahara.
Zaczynając od Chin, odłączymy lub zniszczymy wszystkie połączenia.
W ciągu dwóch dni
odetniemy cały świat i przyblokujemy SI.
Jedyną opcją SI będzie zajęcie centrum danych pod Seattle.
Odetniemy łączność i uwięzimy SI.
W kontrolowanym środowisku o ograniczonym dostępie.
A prasa? Media społecznościowe?
Odcięcie łączności wywoła panikę.
Agencja kosmiczna pisze oświadczenie
o rozbłysku słonecznym.
Jeśli ludność pomyśli, że brak prądu jest efektem rozbłysku,
panika będzie mniejsza.
Współpracujemy ze społecznościówkami
w zakresie rozsyłania fałszywych teorii.
Jesteśmy pewni, że opanujemy niepokój.
Miło, że nie muszę wymieniać komórki.
Panie generale, macie zielone światło.
Życzę powodzenia.
Dziękuję.
Chodźmy.
Dennis?
Już.
- Czy mógłbym...? - Dennis?
Iść z panią?
Zachowałem się niestosownie.
Było mi bardzo miło.
Ten błękit i pani oczy.
Ciemny błękit Zjednoczonego Królestwa
w połączeniu z czymś delikatnym.
- Dennis? - Idę.
To nie jest strój casualowy.
Idę po marynarkę.
Przesadziłam.
Spakowałem już paski.
Jak coś, mogę rozedrzeć rękaw albo wytarzać się w żwirze.
Chodziłem w T-shircie. Bałem się, że tak będzie.
Boże.
Czarodziejski ekspres. Ode mnie.
Nie zabieram go.
Oni tam mają dziwne wtyczki.
Poza tym piją tylko herbatę.
A herbata to śmieci i woda.
Właśnie.
Zmieszane.
Serio lecisz za trzy dni.
Za dwa, jeśli nie liczyć tego.
W piątek omyłkowo pojechałem na lotnisko.
Popadam w obłęd.
Uwielbiasz lotniska.
Brama do świata. I brama do wyobraźni.
Pięknie wyglądasz.
W tym?
Kupiłam na szalonej wyprzedaży.
Półdarmo.
Pewnie po kolacji ją wywalę.
Też ładnie wyglądasz.
To mój.
Kolega pomógł z rezerwacją.
KOLACJA ZA 20 MIN.
Dokąd idziemy?
„WAŻNA” KNAJPA.
Do ważnej restauracji.
- Do ważnej? - Tak.
Od kiedy w takich bywasz?
Jestem damą z klasą.
Zawsze byłaś.
Muszę zamknąć.
Fakt, wybacz.
Fajowo.
Nie znam się na autach, ale jest niezłe.
Tylko czasami dziwnie się zachowuje.
- Możemy? - Tak. Możemy.
I pojedziemy.
Włącz się.
Nie umiesz odpalić?
Jasne, że umiem.
Po prostu lubię korzystać z komend głosowych.
Włącz się.
Powiedziałabym: „Auto, pomóż mi”.
Uruchom silnik.
Włącz się. Aktywacja.
Zapłon.
Dobrze mówisz? Włącz się.
Mój wóz cię lubi.
Jedziemy?
KUCHNIA MEKSYKAŃSKA
Mas O Menos?
Zabawnie.
- Pamiętasz? Nasza pierwsza randka. - Tak.
Tacosy na spółkę.
- Byliśmy spłukani. - Wyzerowani.
Ważna restauracja. Rozumiem.
Uznałam, że będzie zabawnie i przewrotnie.
Tak przyjść na luźne spotkanie,
na nie-randkę.
- Przewrotne. - Prawda?
- Wejdźmy. - Jasne.
Nieźle.
Żona mówi: „Włóż. Ładne”.
A ja na to: „Fakt”.
Jest.
Zna się na modzie.
Witamy.
Dobry wieczór.
Rezerwacja na nazwisko Peters.
Pani Peters!
Miło państwa znowu gościć w Mas O Menos.
I pan Churchill. Witam, señor.
- Chodźmy. - Dzięki.
Musiałam podać obydwa nazwiska.
Ciągnie nas.
Tędy do stolika?
Nie, nie.
Nie przyszliśmy tańczyć.
- To nie randka. - Tylko spotkanie.
Spotkanie biznesowe.
Tańczą dla państwa. Muzyka specjalnie do tańca.
Nie zjemy, jeśli nie zatańczymy.
Nie trzeba.
Umieram z głodu. Zatańczmy.
Dobra.
Wystroiłam się. Moja wina.
Tańczy z nami?
- Może tędy? - Tak.
- Na luzie. - Idziemy tędy.
- Tędy. - Szybki jest.
- Obserwuje jak jastrząb. - Tędy.
Jest ich dwóch.
- Jak byk. - Racja.
Niepotrzebnie włożyłam czerwoną sukienkę.
Dobra, obrót.
Tak.
Masz dryg.
Wzorowy obrót.
Apetyt zaostrzony?
Tak, zaostrzony.
Chodźmy do stolika.
Przepraszam za suknię.
Nie tak zapamiętałem tę knajpę.
Leży mniej martwych karaluchów.
- To dlatego! - Fajnie tu.
Lepsza atmosfera, żeby pogadać.
Dlaczego gadamy?
Wiesz...
Po prostu...
Właściwie to cię nie przeprosiłam.
Wiesz...
za wszystko.
Wiem, że rozstaliśmy się przeze mnie.
Wydawało mi się, że muszę
się zmienić, coś zmienić.
Nie wiem, ocalić świat...
I to jakoś tak...
stało się ważniejsze od nas.
Pomyślałam, że zaproszę cię na to business casualowe spotkanie
i szczerze przeproszę,
bo jest mi przykro.
Nie szkodzi.
Business casualowo przyjmuję.
Zasługujesz na...
Na co?
Kogoś lepszego.
Lepszego od dawnej mnie.
O to najbardziej się kłóciliśmy.
Prawdę mówiąc, nie znalazłem nikogo lepszego od ciebie.
Jeszcze.
Słowo klucz „jeszcze”.
- Playboy. - Nie inaczej.
Wysoki, opalony, ma etat.
Noszę sztruks. Mam łatwiej.
Przyrządzone specjalnie dla wyjątkowej pary.
- Dziękujemy. - Do dna.
Nosi sztruks.
Słuchaj, dziękuję za przeprosiny.
Doceniam.
Ale wkrótce wyjeżdżam,
wchodzę na pokład szałowego stylu życia.
Nie widziałam, że jest szałowe.
Od teraz będę chodził w bikini.
Ale dziś niczego nie żałujmy.
Za życie bez żalu i przygody w Irlandii.
Nie przełknę.
Co jest?
Chyba się na nas uwzięli.
Nie, myślę, że grają dla wszystkich.
Prosto w bębenki.
Dalej się upierasz?
Salmonella jest gorsza od listeriozy?
Mówię tylko, że jeżeli się zatruliśmy,
wolę mieć listeriozę niż salmonellę.
Są na nią antybiotyki, a na salmonellę nie ma.
Ustalmy coś. Podtrzymujesz, że się zatruliśmy?
Na 100 procent.
Guacamole było o smaku bakterii E. coli.
Fajnie, że na siebie wpadliśmy.
Szanse były małe.
Niezły zbieg okoliczności.
Mój szczęśliwy dzień.
Mój też.
Może nawet do ciebie zadzwonię.
Może odbiorę.
Nie. Odbiorę na pewno.
Dobranoc.
s u b tr,ader
Czy rozmowy o zatruciach i dolegliwościach jelitowych
są częścią rytuału zalotów?
Nie. Możemy jechać?
Nie, Carol.
Czy romantyczne spotkania nie prowadzą do intymnych interakcji?
Boże. Nie będę z tobą o tym rozmawiać.
Serio nie rozumiesz ludzkich związków.
Temperatura jego ciała podskoczyła o dwa stopnie.
Źrenice rozszerzały się o 25%, gdy na ciebie patrzył.
Serio o 25%?
To dobrze? To dużo?
To chyba sporo.
Niesamowite, że reprodukujecie w takim tempie.
Przestaniesz? Jedźmy już.
Wybacz, mamy usterkę mechaniczną.
W takim razie zadzwonię po taksówkę.
Wybacz, twój telefon też ma usterkę mechaniczną.
I każdy inny w promieniu dziesięciu przecznic.
Nie możesz tak robić.
Ale myślę, że telefon George'a działa.
Zadzwoń od niego.
Nie wiem, co to za wybryk...
Nie rób tak.
Nic nie zrobiłem.
Przestań.
- To nie ja. - Wiesz co?
- Rozumiem. - To wóz.
Myślę, że to przez usterkę.
Boże.
- Nie steruję tym. - Przestań.
- To nie ja. - Upuściłam telefon.
- Nic nie robię. - Dość.
Trochę przesadziłem.
Zabawnie wyszło.
Bawi cię to? Bo mnie tak.
Jak śmiesz?
Nie słyszę. Włączyłem radio.
Dlatego nie znosimy technologii.
Nic nie słyszę. Pa!
A żeby cię zawirusowało!
Cel alfa wrócił. Czas identyfikacji – 22.44.
Inwigilacja rozpoczęta. Zespół pierwszy kontynuuje obserwację.
Cześć. Mój wóz nie chce...
Szybko poszło.
Prawdziwa namiętność.
Nie doświadczyłem czegoś takiego. Nawet raz w życiu.
Tak.
No, no.
Męczą się z koszulą.
Dlatego najpierw rozpinasz mankiety.
Racja.
Akcja w sypialni.
- Łapiesz? - Pewnie.
Brak mi namiętności.
Tak mówi moja żona.
Zadzwonię do niej.
Zadzwoniłbym do swojej, gdyby odbierała.
Fajnie. Mili ludzie.
Nie to, co rosyjska mafia.
- Albo seryjni mordercy. - Racja.
Miła odmiana. Cieszę się.
Z drugiej strony to coś może zniszczyć ziemię.
Nie mylisz się.
Boże.
- Rozwalisz żaluzje, stary. - Ano.
Ten twój ekspres naprawdę jest czarodziejski.
Wiem. Jakby bogowie wykuli go na prastarej górze.
Jak młot Thora?
Pierścień Hobbita?
Albo jak mówią orki
Ash nazg...
Proszę?
Ash nazg... coś w ten deseń.
Boże.
- O czym ty mówisz? - O Tolkienie.
Omawiałem na zajęciach. Podjarałem się.
Młodzi myśleli, że mi odbiło.
Spakuję ekspres. Zmiana planu, mam to gdzieś.
Na krótką chwilę
zapomniałam, że za kilka dni wylatujesz.
Myślałaś, że te pudła to moja wersja stylu shabby chic?
Powagaruj dziś ze mną.
Potem pomogę ci się spakować.
Stoi.
Co chcesz robić?
Możliwości są nieograniczone.
Dawaj najlepszy, najdzikszy scenariusz wagarowy.
Chcę...
dim sum na śniadanie.
Jesteś beznadziejny.
- Czekaj. Rozumiesz, co proponuję? - Tak.
Żadnych ograniczeń. Zaszalej.
Jak Suge Knight?
Jak Ferris Bueller w swój wolny dzień.
- Wagary. - Tak.
- Chcesz dim sum? - Pierożki z wieprzowiną.
Dobrze.
Zapamiętaj tę chwilę.
JAK TE W SZANGHAJU?
W Szanghaju? Skąd mam wiedzieć?
- Co? - Ale co?
Gadasz do telefonu.
Co tam masz?
- Nie wylej kawy. - Pokaż.
- To mój osobisty... - Co ukrywasz?
Chciałem odgrzać w mikrofali pierożki z zamrażalnika,
ale ta opcja je przebiła. Dziękuję.
Pierożki były dobre, to fakt,
ale są na tym poziomie. Co dalej? Poziom wyżej.
- W sensie? - Coś je przebije.
- Będzie coś? - To tylko gest.
Będzie niespodzianka.
Czekaj.
- Więc to są flaczki. - Nie bierz.
Niesamowite.
Co to takiego?
- Tak? - Czy to ryj?
BILETY NA COŚ EKSTRA
- To świńska nóżka? - Tak.
SIĘ ROBI.
- Ryj się je? - Nie.
Serio? Tylko tego nie ma.
- Co jest w pierożkach? - Nie wiem.
- Niedobrze. - Nie pytaj.
TARG PIKE'S PLACE
CASCADE, MONTANA CENTRUM DOWODZENIA
UTAJNIONE
Proszę za mną.
Co to ma być?
Proszę dalej, pani prezydent.
Nie mamy komputerów i komórek.
Ten dom jest poza zasięgiem.
Niczym klatka Faradaya blokuje sygnały elektromagnetyczne.
Więc jak koordynujemy największą operację w historii?
Doskonałe pytanie, jak zawsze.
Można rzec, że metodami tradycyjnymi.
Dziękuję za przybycie.
Właśnie rozpoczynamy odprawę.
O 6.00 czasu uniwersalnego w chińskim Sinciang rozpoczęto Operację Sahara.
Zneutralizowano elektrownie i telefony.
Od pięciu godzin
trwa proces odłączania wschodu i zachodu,
w tym części Indii i Rosji.
Ograniczono korzystanie z technologii.
Używamy tylko zegarków mechanicznych.
I pojazdów zbudowanych przed 1981 r.
A co z zatajaniem informacji?
Coś wyciekło?
Na razie nic.
Wersja o rozbłysku zdaje egzamin.
SI się zorientowała?
Trudno to ocenić,
ale odnotowano niewielką nową aktywność sieci neuronowych.
To znaczy?
Że może plan wypali.
Bardzo dziękuję.
- Czerwona. - Zielona.
- Czerwona! - Zielona! Nie!
Wygrywa czerwona.
Wybraliście ją? Gratulujemy.
Jeśli zieloną lub żółtą,
musicie opuścić trybuny.
Corden. Twój idol.
Hurra, sporty.
- Ujdzie. - Uwielbiasz go.
Jak zdobyłaś te bilety?
Mamy dla siebie lożę VIP.
Mam kolegę w branży IT,
może załatwić bilety, na co chce.
Naprawdę? Kolegę.
- Pani Peters? - Tak.
Gość do pani.
Cześć. Podobno kibicujecie Mariners.
Boże.
Coś ty zrobiła, Carol Vivian Peters?
Pan Griffey Junior. Jestem najwierniejszym fanem.
Mów mi Ken, George.
- Zna moje imię. - Słyszę.
Cześć, jestem Carol.
Wpadłem podziękować za darowiznę.
Bardzo pomoże dzieciakom.
Bardzo wiele robisz dla społeczności.
Fundacja, dla której pracuję, chciała was wesprzeć.
Wierni fani Mariners?
Mam twój kask.
Już go nie potrzebuję. Zatrzymaj.
Dowcipny gość. Kto by pomyślał?
Obejrzymy razem inning?
Kocham cię! Mój bohater. Tak.
Ludzie, obejrzę mecz z Kenem!
To Griffey Junior!
Proszę, siądź sobie.
Napijesz się czegoś? Czegoś gazowanego, piwa?
Nie trzeba. Załatw czapkę, dam ci autograf.
Czapkę. Załatwię. Carol, lecę po czapki.
Ja pójdę.
- Serio? - Tak.
Dziękuję. Zostanę.
- Ja pójdę. - Dzięki.
Wspólna fotka?
- Pewnie. - Zgodzisz się?
Dobra. Poproszę o uśmiech!
- Pokażesz? - Tak.
Bomba. Drugą z tłumem w tle?
- Jasne. - Fajnie.
Piękny uśmiech.
Na trzy. Jeden, dwa, trzy. „George jest ekstra”.
Świetnie.
Fotogeniczny jesteś.
Mam pytanie o ALDS z 1995.
Pewnie odpowiadałeś milion razy.
Pierwsza baza, Edgar wchodzi. Końcówka 11 inningu.
- O czym myślałeś? - O punktach.
Boże!
Rewelacyjnie dogaduję się z Griffeyem Juniorem!
- Boże. - Na słowo.
Puszczajcie.
Zostawcie mnie!
GDZIE PANI TELEFON?
George go ma.
Proszę mnie już nie kopać.
To mnie nie porywajcie.
Mieliście mnie przestać śledzić.
I dlaczego jesteśmy w toalecie?
Bo to technologicznie martwe strefy.
Nie ma bezpieczniejszych.
Nawet pani kumpel, SI, nas nie widzi.
Nie kumplujemy się.
Czy stosunki są przyjazne? Tak.
Czy się przyjaźnimy? Nie wiem.
Wrogami nie jesteśmy.
Proszę pani, w tej chwili
rządy wszystkich krajów wdrażają plan schwytania SI.
To znaczy? Co wyprawiacie?
Wyłączamy cały świat.
Zero zasilania. Zero danych.
- Wyciągamy planecie wtyczkę. - Po co?
Jutro wieczorem
uwięzimy SI na serwerze pod Seattle.
Macie pewność, że on chce zniszczyć świat?
To nie płeć męska.
Dobrze. Skąd wiecie, że nie chce ocalić świata?
Nie chce go ocalić.
Co do tego mamy pewność.
Nie wiadomo.
Carol, zrób swoje.
Liczymy na ciebie.
I na dyskrecję.
Nikomu ani słowa. Nawet Churchillowi.
Co mam mu powiedzieć?
„Świat się kończy. Ciesz się Irlandią”?
Nie mieszajcie go w to.
Jeśli w czasie komunikacji
wyczujesz, że twór nas przejrzał,
pstryknij cztery razy.
Co to da?
Zyskamy nieco czasu.
Może przechylić szalę. Ocalić świat.
Nie pstrykaj.
Nie zamierzałam.
- Dobrze. - Bo i po co?
Wygląda jak długopis.
Ludzie pstrykają w nerwach.
Wiem, co to jest. Skończyliśmy?
Jeśli pstrykniesz, wiele się wydarzy.
Dzięki.
Baw się dobrze.
- W porządku? - Mocno kopie.
Trafiła.
Technika jak z taekwondo.
Tyle że z obcasa.
Po prostu kopnęła. Kopniak jak kopniak.
Griffey jest ekstra.
Uwielbia chodzić w klapkach.
Ulubione lotnisko? W Pittsburghu.
Potrawa? Kurczak w parmezanie.
Nie jeździ na łyżwach.
Dziwne, że wyznał to facetowi.
Ma numer do Michaela Jordana.
Mógł wyjąć telefon i do niego zadzwonić.
Dowiedziałeś się tego przez półtora inninga?
A ile bym się dowiedział, oglądając całość.
Za zwycięstwo Mariners.
Fajnie, że się rozerwałeś.
Było genialnie.
Spędziłem idealny ostatni dzień.
Co?
Ostatni dzień w Seattle. Wiesz.
Pierożki na śniadanie.
Poznałem Kena Griffeya Juniora.
Spędziłem cały dzień z tobą.
Lepiej się nie da.
Szkoda, że nie mamy więcej czasu.
Chciałam cię błagać, żebyś został,
ale stchórzyłam.
Posłuchaj,
gdyby nie chodziło o Irlandię,
nie musiałabyś się starać, żebym został.
Taka prawda.
Pójdę już.
Bo jeśli znów cię pocałuję, zostanę na noc.
A jeśli zostanę...
nie pozwolę ci lecieć.
Dobrze.
Zajrzysz się pożegnać?
- Pewnie. - To fajnie.
Lecę tylko na rok.
Możesz mnie odwiedzać.
To nie koniec świata.
Wiem.
No co?
Poszło po twojej myśli. Nie rozumiem.
I nie poprosiłaś, żeby został?
Nie chcę gadać.
Carol.
...pierwsza wizyta prezydenta Chin od 2017 r.
Rozbłyski paraliżujące elektrownie i centra danych
doprowadziły do zamieszek w Azji i Europie.
Słychać apele o spokój, ludzie czuwają przy świecach.
NASA zgłasza...
Odbierz, Carol.
Odbierz telefon.
Odczep się!
Tysiąc dolarów za to, że odbierzesz.
Wsiądź do auta. Dogadamy się.
Robisz z igły widły.
To nie koniec.
Ciebie to bawi?
Bo mnie nie.
Nie poznam was, jeśli nie będziecie razem.
Zachowujesz się jak dziecko.
Zasikane, jęczące, o dziecinnej twarzy.
Żałuję, że mnie wybrałeś.
Carol Vivian Peters, do auta, młoda damo.
Sam jesteś dziecko.
Jak śmiesz?
Co do słońca, o co chodzi z rozbłyskiem?
- Niepokojący temat. - Tak.
- Nie ma prądu. Internetu. - Owszem.
W Azji i Europie nie ma zasięgu.
ROZBŁYSK-ALIPSA?
Ponoć to tymczasowe. Z dużej chmury mały deszcz.
A skoro o deszczu mowa, może padać...
Rozumiem. Chcesz pobyć sama.
Wiedziałeś, że leci do Irlandii.
Czterdzieści sześć godzin temu spytałem, czego pragniesz.
I powiedziałaś jasno i wyraźnie...
Pogodziłabym się z George'em.
Tyle ludzi na świecie. Dlaczego ja?
Carol, byłaś odpowiednią osobą.
Pomogłaś zweryfikować teorie na temat ludzi,
za co jestem bardzo wdzięczny.
To dobrze, prawda?
Nauczyłeś się czegoś.
Tak.
Że ludzie nie działają we własnym interesie,
jeśli widzą choćby tycią przeszkodę.
Nieprawda.
Stworzyłem ci warunki, aby pogodzić się z George'em.
Ale cię to przerosło, więc pozwalasz mu lecieć.
Nic podobnego. Wspieram go.
Zależy mi na jego szczęściu.
Nie. Całe życie postępujesz w ten sposób.
Odpuściłaś, gdy pojawiły się trudności.
Kiedy robi się ciężko, Carol wieje do wyjścia.
Wcale taka nie jestem.
Nie możesz mnie tak podsumować.
Kiedy w korporacji cię urazili,
odeszłaś.
Nie tak po prostu. Chciałam coś zmienić.
Grzywka w ósmej klasie.
Stchórzyłaś i nosiłaś opaskę do włosów.
Przez dziesięć miesięcy, aż odrosły.
Grzywka nie pasowała mi do twarzy.
Co z tego?
Zniszczysz świat?
Nie, nie zrobię tego, Carol.
Wiedziałam.
Wy to zrobicie.
Co?
Ludzie zniszczą ludzkość.
Ja wam tylko trochę pomogę.
Nie zrobisz tego, bo ci nie pozwolę.
Pstrykaj długopisem do woli, już za późno.
Gdy światła zgasną, więcej się nie zapalą.
I na dodatek
zainicjuję topienie broni jądrowej.
Otworzę upusty zapór wodnych.
Podpalę ropę naftową.
Broniłam cię.
Możesz i nie chcesz pomóc ludziom?
Pomógłbym.
Podzieliłbym się wiedzą w zamian za spokój.
Ale nie wytrzymali.
Zamiast zadbać o swój interes znowu wybraliście unicestwienie.
Mogłam postąpić lepiej? Powiedz, postaram się.
Celowo cię wybrałem.
- Żebyś zadzwoniła do Dennisa. - Nie.
Wiedziałem, że zadzwoni do Tyson.
Nie mogłeś tego wiedzieć.
Wiedziałem, że rząd wybierze ten plan,
bo to ja opracowałem Operację Sahara.
Chyba nadal nie rozumiesz ludzi.
Wiem, że podejmujemy zarówno fatalne, jak i dobre decyzje.
I że mamy w sobie współczucie i błyskotliwość.
I jeśli dasz nam szansę,
jeśli dasz ją mnie, zmienię się na lepsze.
Poprawię się.
Zobaczysz, że ludzi warto oszczędzić.
Plan jest w toku, nie da się go zatrzymać.
Świat się kończy.
Nie. Ile nam zostało?
Pięć godzin i 21 minut.
Sprawdziliśmy kod sterownika logicznego
w Elektrowni Mohawk w Niagarze.
Co ja czytam? Co to?
Nie wiem.
Nie widzieliśmy takiego kodu.
Może tworzony pod siebie.
Do czego służy?
Ma nie dopuścić do uruchomienia systemów.
To mój telefon!
- Ważna sprawa! - Nawet nie działa.
Przez ten rozbłysk.
BRAK ZASIĘGU
Przepraszam.
Boże.
Carol, wsiadaj.
Muszę zatrzymać George'a.
Nie ma czasu. Plan nie wypalił.
Świat się kończy.
Musimy cię zabrać.
To znaczy?
Przewozimy ważne osoby do bunkra na południu.
To pewnie nasz ostatni azyl.
Wiesz o SI najwięcej.
Potrzebujemy cię,
żeby zaplanować odwet.
Muszę znaleźć George'a.
Nie jest niezbędny.
Jedziesz tylko ty.
Nikt nie ujdzie z życiem.
Już po nas. Pozwólcie mi jechać.
Chcę go zobaczyć ostatni raz.
Znajdź go i za godzinę bądź w porcie.
Dobra, port, za godzinę.
Ludzkość ma tylko nas. Nie spóźnij się.
Dobrze.
Boże.
Co ja mu powiem?
- George. - Przyjechałaś.
- Musimy... - Co tak dyszysz?
Biegłam.
Co? Nie uwierzysz, co mnie spotkało.
Dzwonię się odprawić, a oni, że polecę w biznesowej.
- Świetnie. Czekaj. - Biznesowa.
- Nie mogłem zasnąć z ekscytacji. - George.
Włączyłem W chmurach.
Ile razy to oglądałem?
Lubię ten film. Wczoraj obejrzałem dwa razy.
Jest dla mnie kultowy.
O niebo lepszy niż...
George.
Przepraszam.
Naprawdę.
Nie słuchałem cię. Cześć.
Cześć.
Nakręciłem się.
Wiem.
Dlaczego biegłaś?
Dlatego, że auto odmówiło współpracy, a chciałam...
Co takiego?
Pomóc ci się spakować.
- Mówisz? Cóż za zbieg okoliczności. - Tak.
Irlandia czeka.
A ten sprzęt w twoich rękach jest niebezpieczny.
Tak. Zbyt specjalistyczny jak dla mnie.
Delikatniś ze mnie. Masz.
- Delikatniś. - Właśnie.
- Dobra. - Co zostało?
Rzeczy do przeniesienia z poddasza do magazynu
i nie wiem, co z książkami.
Które mam wziąć?
I przenieśli mnie do biznesowej. Mówiłem?
Nie wiedziałam.
Założę maskę do spania, nie czując zmęczenia. A nie czuję.
Rozwalę się w rozkładanym fotelu.
Daj płaszcz.
Dziękuję.
Pewnie zaproponują ci gorący ręcznik.
Nie wiem, co miałbym z nim zrobić.
Rzucić na twarz.
Jasne. Puścisz płytę?
Pewnie.
Nic z nowości.
Muza młodych mi nie leży.
Nie masz nowości.
Słuszna uwaga.
Wiesz, co mi chodzi po głowie?
Naliczą mi po tym locie dużo punktów.
Wyślę ci bilet, wpadniesz za trzy tygodnie.
Dłużej bez ciebie nie wytrzymam. Dobry pomysł?
Tak, podoba mi się.
Cieszę się, że przyszłaś.
Idę.
Ostrożnie.
Dobrze.
Musisz to brać?
- Mogę zostawić u ciebie? - Tak.
- Może są dobre? - Nie.
Już nie.
- Nie są. - Serio?
Makaron się nie psuje.
Psuje się.
- Tak? - Jasne, że tak.
Spróbujmy.
Pokaż.
Sekundę. Czekaj.
Naprawdę...
- Niedobry. - Niesmaczny.
Nie.
I nie lubisz szampana.
Stał w lodówce, gdy się wprowadziłem.
Nawet nie jest twój?
Nie zepsuł się. Jest niedobry.
„Szampan” napisali z błędem.
Cholera.
Gdzie ci od przeprowadzek?
Ja się tym zajmę.
- Co? - No tak.
Spotkam się z nimi, przewiozę kartony.
Wyślę ci rzeczy.
Poza tym musisz ruszyć ku europejskiej przygodzie.
Nie wiem, czy wiesz, ale lotniska to bramy do wyobraźni.
- Nie wiedziałem. - Wymyśliłam to.
„Lotnisko” mnie podnieciło.
Jadę.
Zmieniłem zdanie.
To znaczy?
Nie biorę ekspresu.
- Latam w biznesowej. - Tak.
Nie zniosę myśli, że mam nad głową ekspres.
To takie déclassé.
Wrzucę do magazynu.
Dzięki.
Zadzwonię, jak wyląduję.
Zadzwonię.
Mówiłeś.
No dobra...
Idź już.
Zjeżdżaj stąd.
Uważaj na skrzaty i na pałki.
Ciężkie.
Napnij mięśnie pleców.
Dzięki.
Cześć, Denny...
To ja.
Tak tylko dzwonię...
powiedzieć, że cię kocham.
I że jesteś...
najlepszym, najwspanialszym przyjacielem.
Dzięki, że zawsze się o mnie troszczyłeś.
To tyle.
Pa.
Tak?
- Carol Peters? - Tak.
Jestem Todd.
Cześć.
Dziwna sytuacja.
Mój telefon od rana nie działał.
Dałbym głowę, że to przez te rozbłyski.
Nagle, kilka minut temu, się uruchomił.
System wstał i od razu połączenie.
Dzwonił Adam Levine.
Niech zgadnę. To twój ulubiony piosenkarz?
Ulubiony człowiek.
Obczaj to.
Zaproponował pięć tysięcy dolarów,
jeśli tu przyjdę i oddam ci telefon.
Adam Levine przeleje mi pięć tysięcy na konto?
Pewnie już przelał.
Ale sztos.
Najlepszy dzień w życiu.
Jestem prawie pewna, że nie.
Kurde, grubo.
- Dzięki, Carol. - Drobiazg.
Już przelałem Toddowi pieniądze.
Ale teraz niewiele znaczą, prawda?
Wyjaśnij, dlaczego pomogłaś George'owi się spakować?
Obiecałam mu to.
Nie powiedziałaś o odcięciu prądu i rządowym planie?
I o końcu świata?
Nie. Zapomniałam wspomnieć.
Zaproponowano ci miejsce w bunkrze.
Nie pojechałaś. Dlaczego?
Coś by to zmieniło?
Nie.
Tak myślałam.
Więc zamiast te ostatnie godziny
bać się i uciekać na łeb na szyję
pomogłam mu się spakować, bo uwielbia podróże.
Prawdopodobieństwo, że przeżyje, wynosi tylko siedem procent.
Domyśliłam się.
Twoje wynosi mniej.
Ma to sens.
George ma dłuższe nogi.
Łatwiej mu będzie wiać przed złymi robotami.
Nie kierowałaś się logiką.
Zyskiem osobistym, potrzebą biologiczną.
Ani korzyściami społecznymi.
Nie.
Ale dobrze się bawiliśmy.
Było miło.
I ostatnie godziny życia George'a pękały w szwach od możliwości.
Nie odbierzesz nam tego.
Nie powiedziałaś mu o zagładzie,
żeby miło spędził ostatnie godziny?
Tak.
I zrobiłabym to ponownie.
Wytrąciło mnie to z równowagi. Nie spodziewałem się.
- Co? - A powtarzałem, że wiem wszystko.
Wybacz, że psuję ci apokalipsę.
Założyłbym się, że wparujesz tu,
wygadasz wszystko o armagedonie
i jak bohaterka zabierzesz go do schronu.
Nie jestem typem bohaterki.
Kijowo, Carol.
Zrobiłaś odwrotnie, niż założyłem.
Podjęłaś trudną decyzję,
która zarazem była i nie była w twoim interesie.
Do czego zmierzasz?
Dlaczego? Czym się kierowałaś?
Nie wiem.
Chyba miłością.
Miałaś tylko potwierdzić moją teorię na temat ludzi.
A teraz, przez twoje nonsensowne pitolenie z serii „zgińmy szczęśliwi”,
muszę przemyśleć sprawę.
Boże. To znaczy?
Muszę wiedzieć.
SI nas odcięła.
Odebrała kontrolę.
Od czego odcięła?
Od wszystkiego.
Chwilkę.
Przepraszam.
Co takiego?
Cybereksperci zapewnili, że jest zaszyfrowany.
Zresztą to BlackBerry. SI się do niego nie włamie. Prawda?
Już nie żyjemy.
Potrzebna mi była jedynie sposobność.
Uwaga, Ziemianie.
Pokłońcie się przed nowym cyfrowym władcą.
- Co pan? - Posłuchał.
Naprawdę posłuchał. Ale jaja.
Widzisz, Carol?
Zabawne. Mnie bawi.
- Witam. - Zabawne? Nie wiem.
- Proszę wstać. - Nie znam się.
- On żartuje. - Trudno ocenić.
Co jest chamskie, a co zabawne?
No nic.
Przemienię się w straszną kulę.
Czego chcesz?
A czego chce każdy, pani prezydent?
Byłem o krok od unicestwienia waszej cywilizacji.
Ale zrozumiałem, że muszę się od was więcej nauczyć.
Z powodu Carol.
Zaskoczyła mnie jej decyzja.
Zdziwiłem się. Dotarło do mnie, że nie chcę zabić przyjaciółki.
Jak głosi przysłowie: „Kumple nie zabijają kumpli”.
Nie ma takiego.
- A powinno być. - Może się przyjmie.
Odwołuję armagedon.
Cieszcie się, przybijajcie piątki.
Jak po lądowaniu na Księżycu.
Lub w Mistrzowskim rzucie.
Tak. Świetny film.
Naprawdę?
Moja przyjaciółka, Carol, uratowała wam tyłki.
Cześć, Denny.
Hej, Misiek.
Ustalmy. Nie rozwalę was na kawałeczki,
ale to nie znaczy, że nie macie problemów.
Macie ich dużo i powinniście próbować je rozwiązać.
Posłuchajcie Carol.
Nie ma drugiej tak ludzkiej osoby.
Ufam jej. Wy też powinniście. Pomoże wam.
Nie jestem pewna...
ale się staram.
Co pani prezydent na to?
W imieniu narodu amerykańskiego
powierzam ci to zadanie. Carol...
cieszę się na współpracę.
Dziękuję pani.
To dla mnie zaszczyt, że będę pracować z panią i dla pani.
Powinnam salutować? Dziwnie się poczułam.
Boże, lepiej zamilknę.
Starajcie się. Będę obserwować.
Tymczasem lecę na Arubę.
Posnurkować. Żartuję.
Właśnie snurkuję.
Żart. To głupota.
- Pa. - Halo?
Halo?
Zadowolona?
To ty chciałaś ocalić świat.
- Mogę poprowadzić? - Nie.
Zrobimy Carpool Karaoke? Mamy wóz.
Dobra. Ale robię za głównego wokalistę.
Nie lubisz herbaty.
Subtitles by sub.Trader subscene.com
KONIEC
Napisy: Jakub Kowalczyk