Śliczny ten pański bratanek.
Dziękuję, Ojcze Święty.
Miło mi.
Przepraszam, mam...
- dla Ojca Świętego prezent. Mój obraz. - Dziękuję.
- Interesujący, dziękuję. - Proszę bardzo.
Wygląda Ojciec trochę starzej, może przez brodę.
Noszę ją od 31. roku życia.
Pamiętam to niesamowite przemówienie w Wenecji,
- ale wtedy chyba brody nie było. - To był Pius XIII.
Więc... Ojciec to...?
Jan Paweł III.
Proszę wybaczyć, Ojcze Święty,
od miesięcy nie wychodzę ze studia,
nie śledzę wiadomości, więc...
Co pomaga?
Fosforan potasu
zmieszany z kapsułką Xabolu.
Lubi pan farmaceutyczne przygody.
Zatem nie jest Ojciec Piusem XIII?
Nie, jestem nowym papieżem.
- Mogę spytać, co ze starym? - Jest w śpiączce.
Miał następcę, Franciszka II,
który umarł.
Odwiedził go Ojciec?
- Kogo? - Papieża w śpiączce.
Jeszcze nie.
Może należałoby?
WYSTĘPUJĄ
MUZYKA
ZDJĘCIA
SCENARIUSZ
NOWY PAPIEŻ
REŻYSERIA
Czym to jest, czym to jest ...
przez co jest nam dobrze razem?
Czym to jest, czym to jest...
to uczucie nienazwane?
Bóg, co mówi „Pokochałem”, dowodzić tego pragnie...
Bracia...
Wielu...
zbyt wielu członków kleru
uważa, że miłość jest nieskończoną łąką
i że wolno im zbierać tyle kwiatów, ile zechcą.
Ale oni nie zbierają kwiatów.
Wyrywają rośliny z ziemi
i sprawiają swoimi czynami,
że na spalonej i jałowej, zbezczeszczonej przez nich glebie
nic już nigdy nie wyrośnie.
Oto, jaki los grozi naszemu Kościołowi.
Świat chce widzieć księży pedofilów na szubienicach.
Ale Jezus by tego nie chciał.
Jezus to kultura.
Kościół nie może porzucić swoich dzieci,
zwłaszcza, gdy są chore.
Ale... jeśli są chore,
musi je oddalić
od serca życia eklezjalnego na zawsze.
Na zawsze.
Wiem, że to zabrzmi drętwo,
ale gdy widzę cię w otoczeniu tych facetów...
aż pęcznieję z dumy.
Tak to teraz nazywamy? Dumą?
Wasza Świątobliwość...
w wolnej chwili... chciałbym coś pokazać.
Prezent ode mnie dla ciebie, Ojcze Święty.
Podobno uwielbiasz tylko bentleye.
A więc tak wygląda rzeczywistość?
Tak. Tak to wygląda.
Mam nadzieję, że Ojciec Święty nie czuje się urażony.
To tylko dar powitalny, który nie wymaga rewanżu.
A czymże mógłbym się zrewanżować, Eminencjo?
Jestem tylko primus inter pares.
Tak konkretnie...
- musi Ojciec wyznaczyć nominacje. - Nigdy nie jestem konkretny.
Pamiętasz, Ojcze, jak po seminarium spaliśmy w jednym pokoju?
Radosne wspomnienia. Byliśmy młodzi.
Z młodości pamiętam tylko mojego brata Adama.
Nadal śpisz z tą srebrną szkatułką przy łóżku?
Masz rację, rzeczywiście, spaliśmy w jednym pokoju.
Pamiętam nieskończony strumień twoich młodych gości,
za dnia i w nocy.
Jeśli pozwolisz, Ojcze Święty,
chętnie opowiem ci kiedyś o pewnych watykańskich zwyczajach.
Jak najbardziej pozwalam.
Zrób to teraz, opowiedz natychmiast. Jestem ciekaw.
W Watykanie wybór to szantaż lub życzliwość.
Ja wolę tę drugą opcję.
A Ojciec?
Nigdy nie odpowiadam na ważne pytania wieczorem.
Zwłaszcza po trzech kieliszkach szampana.
SEKRETARIAT STANU STOLICY APOSTOLSKIEJ
Błagam, czuję się skrępowany. Wstań!
- Co się dzieje? - Proszę przyjąć moją dymisję.
Nie pierdol. Kim jest Lisette?
Zakonnicą, która chciała rozmawiać z Eminencją.
Była tu z przełożoną klasztoru św. Teresy.
Uznałem, że nie trzeba przedkładać tej kwestii.
I słusznie. Nie zajmuję się drobiazgami, lecz sprawami wyższej natury.
- Sprawy wyższe są o krok od błota. - Napoleon?
Ja.
Zakonnice, nie mogąc rozmawiać z Eminencją,
rozpoczęły strajk okupacyjny w Kaplicy Sykstyńskiej.
Trzeba było mówić. Odkąd tu rządzę, nigdy nie było strajku.
- Czego ode mnie chcą te nieszczęśnice? - Drobnostki.
- Nie mogłeś tego załatwić? - Sądziłem, że wystarczy obojętność.
- Myliłem się. - Pogadam z przełożoną.
- Czego żąda? - 200 euro.
Sprawa załatwiona. Quid pro quo w łańcuchu dowodzenia.
- Mogę zakląć? - Raz.
Ni chuja! Sprawa nie jest załatwiona.
Matko przełożona, Don Cavallo doniósł mi,
że prosiłyście o 200 euro, by zawieźć matkę Lisette do Lourdes.
- I dałem wam 200 euro. - Teraz chcemy czegoś innego.
Nasze życzenia się zmieniły.
- Eminencja nie rozumie. - Rozumiem wszystko, matko przełożona,
ale musicie wyrażać się jaśniej.
My, siostry, zjednoczyłyśmy się
i zrozumiałyśmy różnicę między jałmużną a prawami.
Zamieniam się w słuch.
Domagamy się szacunku. Społecznego, moralnego
i ekonomicznego uznania dla wykonywanej przez nas służby.
Chcemy być przyjęte na łono Kościoła, sprawować aktywniejszą posługę,
włącznie z udzielaniem sakramentów.
I ogólnie oczekujemy, by męski kler okazywał psychologiczną dojrzałość
w relacjach z żeńskimi członkiniami.
Proszę wyjaśnić mi ten ostatni punkt.
Naprawdę muszę się rozwodzić, do czego zdolni są bracia Eminencji?
Teraz nie mam czasu, ale szczegółowa relacja pisemna
- byłaby bardzo użyteczna. - Otrzyma ją Eminencja.
Nie! Nie otrzyma.
To pułapka.
Zrobi z nas plotkary, a sam dostanie spis nieprawości swoich wspólników,
by ich skuteczniej szantażować.
Zjawiskowy talent.
Będzie to długa wojna,
choć zakończy się jak wszystkie: moim zwycięstwem.
Ale ty, siostro Lisette, będziesz godnym przeciwnikiem.
Z pewnością.
- Co Eminencja robi? - Odprawiam was.
- Będziemy kontynuować strajk. - Dobrze.
A my, księża, nauczymy się gotować, prać i prasować.
Najwyższy czas.
Uważaj, siostro Lisette.
Wasze prawa to jedno, rytuały Kościoła to co innego.
Pierwsze podlegają negocjacji, bo należą do człowieka.
Drugie nie, gdyż należą do Boga.
Lepiej.
Nie dołączyłaś do protestu swoich sióstr.
Nie. Ja nie.
Dlaczego?
Bo postanowiłam wierzyć w Ojca.
Czego żądają twoje siostry?
Szacunku.
Nie potrzebujesz szacunku?
Zawsze go miałam.
Pracuję z papieżami.
Gniewasz się na mnie?
Nie mogłam.
- Jesteś niedzielną chrześcijanką. - Co to znaczy?
Gotowa czynić dobro, jeśli nie ubrudzisz sobie rąk.
Jak filantropi, którzy sądzą, że pójdą do nieba
gdy oddadzą ułamek swoich brudnych fortun.
Jesteś niesprawiedliwy. Spróbowałam.
Nie.
Jedynie zwiodłaś ludzi, którzy naprawdę cierpią.
Kiedy cię znów zobaczę?
Monitoring klasztoru św. Teresy,
ze szczególnym uwzględnieniem siostry Lisette.
Jestem, Ojcze Święty. Przepraszam za spóźnienie,
ale konferencja prasowa trenera Napoli ciągnęła się w nieskończoność.
Lakoniczność nie jest jego mocną stroną.
Masz dar informowania mnie o rzeczach,
które nie obchodziłyby mnie nawet, gdybym był tobą.
O co chodzi z zakonnicami okupującymi Kaplicę Sykstyńską?
Mniej więcej co pół roku siostry przypominają sobie,
że w jakimś równoległym świecie one też mogłyby odprawiać mszę.
Ale spokojnie, panuję nad sytuacją.
- Nie bądź dla nich zbyt surowy. - Tyle, ile trzeba.
Wtedy one nie będą zbyt surowe dla mnie.
Marilyn Manson nie wie, kim jestem.
Marilyn Manson nie wie, kim sam jest.
Kościół, jaki sobie wyobrażam, musi lepiej informować ludzi.
Każdy Marilyn powinien wiedzieć odruchowo, kto jest papieżem.
To nie próżność, lecz konieczność.
Co do świadomości siebie, na to zawsze jest czas.
Emory Kitsworth chce zrobić z Ojcem wywiad. Pogłębioną rozmowę,
na żywo na stronie „Timesa”,
retransmitowaną godzinę później na wszystkich kanałach świata.
Więc voila, każdy Marilyn będzie Ojca znał.
Kuszący pomysł.
Mam inny.
Pragnę odwiedzić Piusa XIII.
- Godne. - Ryzykowne.
Dwóch papieży, Pius XIII i Jan Paweł III,
na wspólnym zdjęciu,
nie pomoże w tym zamieszaniu.
Takiego zdjęcia nie będzie. Moja wizyta będzie prywatna.
Pokażę się publicznie jedynie w drodze do szpitala i z powrotem.
W literaturze nazywa się to „potęgą uległości”.
Mam niesłabnący podziw dla oczytanych kobiet.
Może dlatego nie tęsknię za Megan.
Czy jest możliwość, by się obudził?
Według obecnej wiedzy, nie. Nie ma.
Miał tak ciepłą dłoń.
Znalazłem w tym pociechę.
Bo wciąż żyje...
choć o tym nie wie.
W Wenecji moja władza nie przydała mi autorytetu.
Jeśli mogę, Ojcze Święty, było wręcz przeciwnie:
twój autorytet nie przydał ci władzy.
- Co należało zrobić? - Nie zadawać się z bałwochwalcami.
Gdyby Ojciec mnie spytał, tak brzmiałaby moja rada.
- A co pani sądzi? - Wszystkich się nie zadowoli.
Bez zadowolenia nie uwiodę.
Bez uwiedzenia nie wpłynę.
Bez wpływania, kajam się.
Za co?
Za wszystko.
- Zadowalam was? - Ogromnie.
Czy mogę zadać...
Nigdy nie powiem, co mi szepnęła do ucha, Eminencjo.
Nominacje.
Nasza droga Sofia pozostaje dyrektorem komunikacji.
Mistrzowski Voiello pozostaje sekretarzem stanu.
Gutierrez będzie moim doradcą. A teraz innowacja.
Mój nowy osobisty sekretarz odpowiedzialny za kreatywność:
wybitny kardynał Spalletta.
- Czym miałbym się zajmować? - Wszystkim,
czym ja nie chcę się zajmować, a zapewniam, że jest tego mnóstwo.
Jeśli chodzi o kreatywność, co proponujesz?
Zleciłbym Christo stworzenie wielkiego współczesnego krzyża
na placu Świętego Piotra.
Klasyczne działanie doraźne, Ojcze Święty, a także kosztowne.
I niewolne od starego smrodu korupcji.
Zatem nie jest to dobry pomysł.
Spalletta?
- Przełomowa wizyta w Korei Północnej? - Już to zrobiono.
Byłbym drugi, a całe życie gram drugie skrzypce.
Nie jest to dobry pomysł.
Miażdżący sukces.
A teraz poinstruuję mojego osobistego sekretarza na osobności.
- Rozczarowany? - Nie. Ani trochę, Ojcze Święty.
Nie przeczę, że aspirowałem do sekretarza stanu,
ale sekretarz osobisty? To pozwala mi pracować blisko z Ojcem,
a tylko to się liczy.
Mam na względzie wyłącznie dobro Ojca Świętego...
bo twoje dobro pokrywa się z dobrem Kościoła.
Co sądzisz o śmierci Franciszka II?
Faktycznie umarł z przyczyn naturalnych?
Naprawdę chce Ojciec znać moje zdanie?
Wątpię.
Voiello pewnie się do tego przyłożył.
Podzielamy to samo podejrzenie. A gdybyśmy to zbadali?
By przegnać nudę
i żeby mnie nie spotkał ten sam los?
- Mogę udzielić Ojcu bezstronnej rady? - Oczywiście.
Odpuściłbym.
Nie będę się wypierał wieloletniej antypatii wobec Voiello,
ale muszę ostrzec, że takie śledztwo
uczyniłoby z niego wroga...
a tego w Watykanie robić nie należy.
Nawet mury to wiedzą.
Co sprawia, że jest taki groźny?
Nikt do końca nie wie.
Ale jest faktem,
że każdy, kto próbuje mu się przeciwstawić,
kończy w rozsypce. Dosłownie.
Dosłownie.
Voiello ma wsparcie Pana, Ojcze Święty.
Ale... trudno pojąć...
kim jest ów pan?
Czy jest boski...
czy ludzki?
Władza i grzech śmiertelny są tym samym, Girolamo.
Zawsze to wiedziałem.
Inni przybywają zieloni...
i łudzą się, że przetną tę nierozerwalną więź.
Ale to Bóg ją ustanowił, nikomu o tym nie mówiąc.
Wielu przy mnie próbowało.
I wszyscy wyszli z mody.
Tylko ja nie wychodzę.
Jak batoniki Kinder.
Co myślisz o Napoli?
Uważam, że w kwestii zakupów można było się bardziej postarać.
Nie sądzisz?
Ale zobaczymy.
John!
Sir...
co powiedziała panu ta kobieta w Wenecji?
Jak Eminencja sprawił, że prasa nie wspomina słowem o strajku zakonnic?
Cztery dobrze rozmieszczone kamerki, aparat fotograficzny
i dyskretne śledztwo dały ciekawe wyniki.
Siostry Judith i Angela
pozostają w związku erotycznym z elementami fetyszu.
Siostra Melanie jest kleptomanką.
Siostry Valeria, Hasanati i Penelope
molestują młodą siostrę Ivankę.
Siostra Caterina całuje się w domku ogrodnika z chłopakiem.
Matce przełożonej coś leży na sercu, nie sypia po nocach.
Siostra Lisette jest liderką protestu
i przez media społecznościowe mobilizuje inne siostry. Na razie tyle.
Co mam wynosić z tego milczenia?
Wiele.
Dzień dobry, siostrzyczki. Chciałyście mnie widzieć?
Chciałyśmy widzieć Eminencję pięć godzin temu.
Wybaczcie opóźnienie, to skutek strajku.
Wszystko toczy się teraz wolniej.
- Co mogę dla was zrobić? - Na początek: naprawić Wi-Fi.
Gdybym tylko mógł. Padł serwer,
co czasem się zdarza, i wtedy naprawia go zakonnica.
Ale zakonnice zastrajkowały.
To znaczy, że musimy zawiesić strajk, by odzyskać Internet?
Na to wygląda.
Czemu nie wezwiecie technika z zewnątrz?
Bo w Watykanie nie lubimy marnotrawstwa
i możemy się obejść bez Wi-Fi.
Jesteśmy najstarszą instytucją na świecie,
siostro, nie kampusem Apple'a.
Matko przełożona, chyba jesteś zmęczona. Ja też.
Nie śpię najlepiej, a matka?
Polecam to: rumianek. Mnie pomaga.
Co dostaniemy w zamian za zawieszenie strajku?
- Wi-Fi. - A pozostałe żądania?
Przedłożę je Ojcu Świętemu,
jak czynię ze wszystkimi prośbami, które trafiają na moje biurko.
Proszę nie przeceniać mojej władzy, siostro.
Jestem zwykłym urzędniczyną.
Chciałybyśmy same przedstawić Ojcu Świętemu nasze stanowisko.
Wasze święte prawo.
Musicie tylko złożyć oficjalne podanie o audiencję.
- Złożyć gdzie? - U mnie.
Proszę nie dotykać.
To Boże ciastka.
Pogubiłem się. Jaki jest cel tego spotkania,
określonego przez was jako pilne i ściśle poufne?
Znosimy prawo 8 promili.
Podatek płacony przez Włochów na utrzymanie kleru.
- To wypowiedzenie wojny Kościołowi. - Nie,
to konieczny krok dla ratowania narodu.
- Jak? - Po pierwsze,
nasze finanse są w rozsypce.
- Unia nie udzieli nam pomocy. - Da się to obejść.
- Porozmawiam z Unią. - Po drugie,
wybrano nas na podstawie jasnego programu:
zlikwidowania przywilejów. I dokładnie to robimy.
Umieściliśmy Kościół na końcu listy, ale wasz czas upłynął.
Zatem kwestią nie jest moje zagubienie,
lecz wasze przekonanie.
- Potraktuję to jako komplement. - Raczej jako groźbę.
Wasze przekonanie wyraża brak szacunku
dla jedynej rzeczy, która się dla nas liczy tutaj, w Watykanie.
- A jest nią...? - Tajemnica.
Jeśli się nie cofną, będzie po nas.
Kościół zbiednieje.
Co Ojciec Święty radzi zrobić?
Nic.
Jak mawiał wielki kardynał Newman,
„Cnoty chrześcijańskie są poetyckie:
łagodność, łaska, współczucie, radość, skromność.
Natomiast pospolite sentymenty to chwyty retoryczne:
gniew, oburzenie, współzawodnictwo,
duch rywalizacji, umiłowanie niepodległości”.
Musimy wznieść się wyżej.
Będziemy się trzymać poezji i pozostawimy retorykę innym.
Ojcze Święty, z całym szacunkiem...
obawiam się, że Newman może nie wystarczyć.
Jaka szkoda, Eminencjo. Jaka szkoda.
Świat znów potwierdza, że nie potrzebuje poezji.
Ale ja nie jestem światem.
To nie ja.
Wróciłeś.
Tak, Ester, wróciłem.
By poddać próbie twoją prawość.
To blef, propaganda wyborcza.
Może wystraszyć papieża, ale nie mnie.
Jeśli cofniecie 8 promili, co zyskacie? Nędzny miliard euro.
Co wam to da, co uzdrowi? Nic.
Za to zrazicie katolików.
Mam się przestraszyć? Gdyby pan wiedział, ile razy w to grałem.
Machałem teczką z napisem: „Życie prywatne kardynała takiego i takiego”.
Wpadał w panikę i robił, co chciałem.
Czasem w teczce nie było nic
albo 50 kalendarzy rozgrywek Napoli.
Słucham.
Koniec z umowami pod stołem.
Polityka się zmieniła i tylko Eminencja tego nie zauważył.
Dalej stosuje procedury przestarzałe i nieuczciwe.
- Twierdzi pan, że jestem stary? - Nie ośmieliłbym się.
Ekscelencja jest... archaiczny.
Powinienem był zostać, próżnować we własnym domu,
zamiast próżnować w cudzym.
To jest dom Ojca. I uczynię go dla Ojca wygodniejszym.
Proszę posłuchać...
mogę przekonać ministra gospodarki, by opóźnił ustawę.
Opóźnił ją do upadku rządu.
A wtedy będziemy bezpieczni.
Ojcze Święty, podatek to nie jedyne źródło pieniędzy
potrzebnych Guicciardiniemu. Można je znaleźć gdzie indziej.
- Gdzie? - Na naszym podwórku.
Mamy własną organizację finansową.
Domyślam się, że darmo i łatwo?
Widzisz, Ojcze? Potrafisz być konkretny, kiedy chcesz.
Nie zmieniaj mojej natury. To może mnie zabić.
Więc daj mi wolną rękę. Będę dalej zajmował się odorem ciała...
a ty perfumami ducha.
Godna podziwu poetyckość, Eminencjo. Co miałbym zrobić?
Tomas Altbruck... mąż Sofii Dubois.
Mianuj go szefem naszych finansów.
Jesteśmy archaiczni, moja droga. Ty i ja,
tacy sami: prehistoryczni.
Dziękuję, Ojcze Święty, za przyjęcie o tak późnej porze.
Zawsze znajdę dla ciebie czas, jesteś mi bardzo drogi.
Jestem gotów wysłuchać twojej spowiedzi.
Freddie był dziś ładnie ubrany.
Gdy byliśmy w korytarzu, wyjął klucze
i ze spokojem młodości otworzył drzwi swego pokoju.
Ale przedtem odwrócił się i spojrzał na mnie.
W pokoju wiedział już, co robić.
Choć ja nie wiedziałem.
Jego pewność mnie podnieciła.
Rozebrał się przed lustrem.
Nie patrzył na mnie, ale...
wiedział, że patrzę na niego.
Jego plecy... nagie plecy.
To było za wiele.
Ledwo mogłem na nie patrzeć, tak mnie podniecały...
ale jednocześnie pragnąłem więcej.
I...
jakby była między nami ściana.
Ale nie stanowiła przeszkody.
- Proszę, wystarczy. - Tak,
Ojcze Święty. Wystarczy.
Freddie zadowolił moje ciało. Bóg zadowala moją duszę.
Więc...
dlaczego zawsze czuję pustkę?
Nie jesteś sam przyjacielu,
to wszystko, co mogę ci powiedzieć.
To ciągłe poczucie niewystarczalności...
...wywołuje nieustanny niepokój.
Udzielam ci rozgrzeszenia.
Ale teraz musisz wysłuchać mojej spowiedzi.
Aby nasycić swoją dumę, ukoić kompleksy,
zadowolić próżność i ratować kulejący pontyfikat...
postawiłem pierwszy krok
w odwiecznym ogrodzie grzechu.
I jako tchórz...
udawałem, że nie widzę...
że nie rozumiem...
że nie wiem.
Ale widzę...
rozumiem...
wiem.
Wersja polska na zlecenie HBO Start International Polska
Tekst: Michał Kwiatkowski