Do łóżek! Już!
Dobranoc.
WYSTĘPUJĄ
MUZYKA
ZDJĘCIA
SCENARIUSZ
NOWY PAPIEŻ
REŻYSERIA
Gotowi.
Serce.
Rozbawić was?
To serce Egipcjanina.
Muzułmanina.
- Módlcie się! - Ojcze nasz, któryś jest w niebie,
święć się Imię Twoje, przyjdź królestwo Twoje.
Bądź wola Twoja, jako w niebie tak i na ziemi...
Modliłaś się tu całą noc?
Nie udało się. Przeszczep się nie przyjął.
Skąd wiesz?
Nie muszę wiedzieć.
Czuję to.
To nie przez Boga.
To przez Kościół.
Nasza nienawiść jest konkretna, a wróg oczywisty.
To Iblis. To chrześcijanin.
A jak mówi Koran...
i wszystkimi po was...
„Nasza nienawiść jest konkretna, a wróg oczywisty.
To Iblis, to chrześcijanin.
A jak mówi Koran, wypełnię piekło wami
i wszystkimi po was”.
Ostatnie pojednawcze słowa kalifa.
Brednie szaleńca nie są moim priorytetem.
Wszystko jest twoim priorytetem,
Eminencjo Sekretarzu Stanu.
Masz u bram terrorystów,
przedawkowanie erotycznych skandali,
które demokratycznie dotyka całej eklezjalnej hierarchii,
i masz papieża, który nie jest kochany, lecz ubóstwiany.
Po trzech nieudanych przeszczepach serca pozostaje w śpiączce,
więc nie da się zdusić bałwochwalstwa, a wiesz aż za dobrze,
jakie jest niebezpieczne.
Bałwochwalstwo to preludium do wojny.
- Winszuję klarowności wykładu. - Dziękuję.
Klarowność jest jedną z prerogatyw ambasadora przy Stolicy Apostolskiej.
Często się zastanawiam, czy jesteś tylko ambasadorem,
czy spełniasz też
dla rządów inne, bardziej delikatne role?
Dziewięć miesięcy temu Pius XIII zapadł w śpiączkę.
Żyje, ale jednocześnie jest martwy. Potrzebujecie nowego papieża.
Naszym papieżem jest Pius XIII.
Gdzie współczucie, chrześcijańskie miłosierdzie?
Nie wiem, czym są, i za to mi płacą.
Myślałem, że również za brak wzruszeń.
To też. Wzruszam się po godzinach.
Powtórzę: potrzebujecie konklawe.
Za bardzo pędzisz, Bauer. Świat za bardzo pędzi.
W Watykanie mamy własne tempo
i dlatego trwamy już tak długo.
Nasze procedury są naszą potęgą.
Potęgą!
Voiello, twoje imperium się rozpada. Wiesz o tym.
Nowy papież.
Do wspomnianej roli pokornie proponuję Hernandeza.
Albo sir Johna Brannoxa?
Dobrze zna pani Piusa XIII,
podobno nawet Lenny Belardo uczynił dla pani cud.
Co sądzi pani o tym konklawe?
Nowy papież, gdy poprzedni żyje, choć niestety w śpiączce?
- Nie wydaje się to pani dziwne? - Nie, to nie dziwne.
To zbrodnia.
Znam Watykan.
To jaskinia węży, łajdaków, szantażystów i dewiantów.
Nie mogą się doczekać, by wygnać tę jedną czystą duszę:
Piusa XIII.
Ale się przeliczyli.
Pius XIII jest świętym.
A by czynić dobro, święty musi tylko oddychać.
Słyszałeś? Słyszałeś, Girolamo?
Wściekła się na mnie.
Co ta dziewczyna wie o wadze mojej pracy?
Jeden służy Bogu kontemplacją, inny kontemplując swoje czyny.
Ja jestem tym drugim.
Zawsze traktowała mnie jak człowieka z rynsztoku.
Nie zrozumie, że takie myszy jak ja też są potrzebne,
by przygotować żyzną glebę świętości.
Ty, Girolamo, będziesz ze mną na tej nowej wojnie?
Muszę to wiedzieć.
Czy ty, mój anioł stróż, będziesz ze mną?
Wiedziałem.
Bracia, czy zastanowiliśmy się nad sprawą?
- Mnie odpowiada kardynał Paoletti. - Fizycznie?
Unikałbym erotycznych podtekstów.
Bracia, to nie czas na żarty.
Decydujemy o losie swoim i Kościoła.
Ale obawiam się, że Paoletti ma parkinsona,
więc za trzy miesiące wrócilibyśmy do punktu wyjścia.
- Steinbeck? - Kolejny Amerykanin?
A poza tym właśnie wykryli mu
jakiś paskudny drobiazg w prostacie.
Legendarny sir John Brannox?
Jedyny kardynał, który nawraca anglikanów...
Straszny snob.
Nie chciał purpurowej piuski i nie uczestniczy w konsystorzu.
To może daj nam spis tych w dość dobrym zdrowiu?
Pomoże zawęzić listę i przyspieszy sprawę.
Hernandez? Zdrów jak rydz i niezwykły kapłan.
Nie ufam niezwykłym kapłanom.
Pod szatami kryją zwykłego człowieka.
Prawie nigdy cię nie rozumiem.
Jak ty mnie rozczulasz, Aguirre.
Proszę, nigdy nie przestań mnie nie rozumieć.
Zasugeruj kogoś.
Mocnego kandydata, bo Hernandez ma imponującą rzeszę popleczników.
Nie sądzicie, że po tylu latach nadszedł mój czas?
Jestem w doskonałej formie, przygotowałem dla was
ksero moich najnowszych wyników badań.
Pozwólcie, że wam przedstawię:
Don Luigi Cavallo, moja nowa prawa ręka.
Mistrz wprawiania świata w zakłopotanie.
Będzie bezcenny.
Zachęcam, byście widzieli we mnie nie sekretarza stanu,
który może i bywał
podstępnym, brutalnym despotą.
Jako papież będę inny: ciepły, umiarkowany, rozważny,
szanujący wszystkie orientacje seksualne.
Nareszcie: zwykły papież, który był niezwykłym człowiekiem.
Wyobraźcie go sobie jako papieża.
Kto byłby bardziej zwyczajny?
Krępa figura, twarz nie do zapamiętania,
poza jednym szczegółem, uwypuklającym jej przeciętność.
Wypowiedziałbym wojnę ekscentryczności, gdzie by się nie czaiła.
„Życie w normie”
byłoby odpowiednim tytułem dla nowej książki,
która mogłaby wyjść z takiej okazji.
Extra Omnes.
Jak Voiello!
Hernandez? Tak, bardzo podobny.
Brannox.
Hernandez.
Brannox.
Voiello.
Hernandez.
Brannox.
To wszystko.
Sabatini: 1.
Pawłowski: 1.
Henderson: 2.
Paoletti: 6.
Brannox: 15.
Voiello: 37.
Hernandez: 50.
Zanosi się na długi marsz.
Trudno będzie uzyskać większość dwóch trzecich.
Jak to widzisz, Hernandez?
Widzę, że Voiello jest za niski na papieża.
Biorę na świadka Chrystusa Pana, który jest mym sędzią,
że głos swój powierzam Bogu,
gdybym miał zostać wybranym.
...gdybym miał zostać wybranym.
Paoletti: 6. Brannox: 25.
Voiello: 25. Hernandez: 60.
Nie jest dobrze.
Voiello się nie przebija.
Hernandez prowadzi.
Jeśli przyciągnie kolejnych 30 głosów...
zostanie papieżem.
Paoletti: 6.
Brannox: 20.
Voiello: 25.
Hernandez: 65.
Kim jest ten Brannnox?
Masz coś na policzku.
Chciałbym papieża, który zniósłby celibat.
Uznałby mój ślub z Luisą. Spodobałaby mu się.
Kobieta obdarzona wdziękiem i ciepłem.
Chciałbym wyjść z ukrycia, które uczyniło ze mnie nędznego,
zalęknionego, żałosnego człowieka.
Chciałbym takiego papieża jak ja. Który współczułby homoseksualistom.
Uśmiechał się i mówił: „Homoseksualność?
Mam inne sprawy na głowie”.
Chciałbym papieża z otwartymi ramionami,
który mówiąc: „Miłujmy się”, zwraca się do wszystkich.
Chciałbym papieża, który miałby mniej wiary w Boga, a więcej we mnie.
Który wierzy w prawo do pewności siebie.
Chciałbym, żeby wyglądał jak mój ojciec, którego nie poznałem.
Chciałbym, żeby nowy papież pokazał mi moje miejsce.
Przebił tymi samymi gwoździami, którymi ukrzyżowano Chrystusa.
Chciałbym papieża bez litości, który wyrzuci liberałów, pedofilów,
homoseksualistów, kupców i pogan.
Papieża, który powie: „Dosyć!
Od tej pory zajmują nas tylko dwie kwestie: Bóg i ubóstwo”.
Bo dla mnie, Ojcze, są jednym.
Pragnę papieża, który pogładzi mnie po głowie, mówiąc:
„Przebaczam ci to wszystko, co wyrządziłeś niewinnym.
Zacznijmy od początku.
Będę przy tobie, nie pytając, kiedy i gdzie zrobiłeś coś złego”.
Chcę papieża, który uratowałby te złamane, udręczone i porzucone
przez nas dzieci.
Który posłałby mnie do piekła.
Bo, Ojcze, już dłużej nie wytrzymam.
Chcę papieża, który byłby mną.
Bo tylko ja potrafię Cię zrozumieć.
Paoletti: 2.
Brannox: 15.
Voiello: 32.
Hernandez: 67.
Stanęło. Nie mamy przebicia.
Po 34. głosowaniu Hernandez przejdzie zwykłą większością.
Wiem, jak to działa.
Dalej głosuję na Eminencję. Zgodnie z wytycznymi.
Eminencja zauważył, że Hernandez jest taki sam jak on?
Mylisz się.
Nie jestem podobny do nikogo.
- Gdzie Aguirre? - Przeniósł się do pokoju Hernandeza.
Nieodparty zew marakasów.
- Nie możesz się przebić. - Zauważyłem.
- Może następnym razem. - Będę miał 114 lat!
Jutro odbędzie się 35. tura głosowania.
Hernandezowi wystarczy 58 głosów.
Już je ma, a z Aguirre ma 59.
Możemy się też ustawić przy nim.
- Niedoczekanie. - Voiello, to koniec.
Nie, to początek.
Pod presją dobry sekretarz stanu musi być elastyczny.
Nie rozumiemy.
Nie rozumiecie, bo ulegacie emocjom.
Ale musimy słuchać Ducha Świętego.
A niedawno Duch Święty nawiedził mnie i spytał:
„Voiello, czemu nie możesz się przebić?
Bo zwolennicy Paolettiego i Brannoxa ci nie ufają.
Za to mogą zaufać komuś nieco bardziej
potulnemu, uległemu.
A wtedy odzyskałbyś 26 głosów,
co razem z twoimi 38 dałoby 64”.
Tak rzekł mi ów matematyk, Duch Święty.
A kardynałowie uwielbiają uległych papieży.
Teoria słabego kandydata, twój stary przebój.
A kto miałby nim być?
Hernandez.
Viglietti.
Hernandez: 49.
Viglietti: 67.
Habemus papam.
Czy przyjmujesz swój kanoniczny wybór
na biskupa rzymskiego?
Przyjmuję.
Jakie wybierasz imię?
Wybieram...
Franciszek II!
Zrobiłeś sobie kiedyś
histopatologię tego pieprzyka?
Tak, jest niezłośliwy.
To taki mój dodatkowy mózg.
Włącza się tylko, gdy pojawia się drobny problem.
Jak dziś.
„Sprawujcie sprawiedliwe sądy,
uwalniajcie uciśnionego z ręki ciemięzcy!
Inaczej bowiem gniew mój wybuchnie jak ogień
i nikt nie zdoła go zgasić, z powodu waszych przewrotnych uczynków”.
Nie.
Zbyt apokaliptyczne, polityczne.
Przerazi wiernych.
„Nawet bocian w przestworzach zna swoją porę,
synogarlica, jaskółka i żuraw
zachowują czas swego przylotu.
Naród mój jednak nie zna Prawa Pańskiego”.
Czarujące.
Eminencjo, czy to nie zbyt...
cukierkowe na pierwszą homilię?
Wstydzi się ksiądz uzębienia, że tak zasłania usta?
Mój drogi Cavallo, przedstawiam ci Sofię Dubois.
Kobietę, która nigdy nie czuje się nieswojo.
Zbyt cukierkowe? Ależ skąd.
Ten akapit to słodycz i szczerość,
jak nasz nowy papież.
Wie pani, co naprawdę mnie wzrusza?
Wybraliśmy papieża,
który nie rozumie, że jest papieżem.
To coś dobrego?
Nie. Małże, to coś dobrego.
Wyborna kobieta!
- Ciśnienie: 3000. - Czemu płaczesz?
- A ty nigdy nie płaczesz? - Tylko gdy obrywam.
Na szczęście rzadko ktoś bije Sekretarza Stanu.
Boję się. Co mam powiedzieć?
Wystarczy, że z dystansem i pokorą przeczytasz wspaniałą mowę,
zredagowaną przez moich współpracowników.
Dzień dobry, bracia i siostry.
Zanim wam się przedstawię,
pomódlmy się za naszego umiłowanego Piusa XIII.
Świetnie ci idzie. Ale trzymaj się tekstu.
W Biblii... Jeremiasz mówi:
„Nawet bocian w przestworzach zna swoją porę,
synogarlica, jaskółka i żuraw
zachowują czas swego przylotu.
Naród mój jednak nie zna Prawa Pańskiego”.
A co my możemy zrobić?
Nie!
Mów: „Możemy się modlić.
Bóg modli się w obliczu tragedii imigrantów”.
Tommaso, powiedz to,
pozdrów ich i zejdź.
Dobry Boże, nie.
Zaczyna rozumieć.
Rozumieć co?
Że ma władzę.
A co my możemy zrobić?
Możemy się modlić!
Za tych, co cierpią, uciekają. Ale możemy też zrobić więcej.
Możemy... otworzyć Watykan...
i przyjąć biednych, zrozpaczonych imigrantów!
- Chodźcie! - Od jutra
bramy Watykanu będą otwarte!
Co jeszcze możemy zrobić?
Możemy oddać nasze bogactwo biednym!
Ja...
nazywam się Franciszek II,
bo robię to, co czyniłby św. Franciszek z Asyżu!
Co ty pierdolisz?!
Wszyscy chcą rozmawiać z Eminencją.
Hernandez prywatnie.
Premier Włoch obawia się o bezpieczeństwo,
bo setki imigrantów maszerują na Rzym i żądają audiencji.
Dyrektorzy i prezesi spółek powiązanych z nami finansowo
domagają się wyjaśnień.
- Bauer? - Nie pojawił się.
To źle. Bardzo źle.
Co mówić petentom?
Niech zwracają się bezpośrednio do papieża.
Papież nie żyje.
Matko?
Przynieś mi, proszę, ciasta wielkanocnego.
Pieczonego przez Alemagnę.
Ojcze Święty, pieczone jest tylko w Wielkanoc.
- To za wiele miesięcy. - Nie obchodzi mnie to.
Radzę ci je przynieść, bo inaczej się zdenerwuję.
A... nie jest dobrze, gdy papież się denerwuje.
Co się stało w Wenus z Willendorfu?
Uznałem, że Ojciec Święty zechce ją sprzedać i podarować zysk ubogim,
więc wysłałem ją do Londynu, na aukcję w Christie's.
Żal było ci się z nią rozstać?
Przywiązanie do rzeczy materialnych
nie jest cechą watykańskiego sekretarza stanu.
Ani papieża.
Dlatego pozbędziemy się wszystkiego.
Nawet uchodźców?
Nie. Oni zostaną.
To był genialny ruch z mojej strony.
Dobroczynny triumf medialny.
Mój pontyfikat będzie długą,
luksusową manifestacją ubóstwa.
Co nas niepokoi, Ojcze Święty.
Wyobrażam sobie. Czas przywilejów minął.
Ale nie boję się reakcji twoich ani kardynałów.
A wiesz, dlaczego? Bo ludzie i media
są po mojej stronie. Zwłaszcza lewicowe media.
I dlatego zachęcam do rozwagi.
Lewicowe media zawsze się mylą.
Nawet w domach opieki stracili wpływy.
Przy okazji,
musimy jak najszybciej wybrać nowego sekretarza stanu.
Mogę prosić o słowo na osobności?
Możemy rozmawiać publicznie, nie mam tajemnic.
Ale ja mam.
Nie, nie. Co tu robicie?
Nie ma miejsc.
Mylnie sądziliśmy, że możemy zjeść tu obiad.
Macie się udać do Kaplicy Sykstyńskiej. Teraz.
Franciszek II zwróci się do swych braci kardynałów.
Nie ma miejsc.
Nie ma, nie ma, nie ma miejsc.
Bracia kardynałowie...
dziękuję.
Dziękuję za umieszczenie biednego,
prostego, niezdarnego mnicha na papieskim tronie.
Chciałbym się dziś do was zwrócić, ale kim jestem, by przemawiać do was?
Tylko ubogim człowiekiem.
Lepiej, bym przemówił słowami świętego,
który od dziś będzie dla nas wszystkich wzorem.
Źle to wygląda.
Z „Testamentu świętego Franciszka”:
„Ci zaś, którzy poświęcili się temu życiu,
co mogli, oddali ubogim.
Wystarczała im jedna tunika,
połatana od środka i z wierzchu”.
Albo...
- albo... - Kto to?
Nowy papież.
Albo to:
ostatnie życzenia dla św. Klary.
„I doradzam ci
prowadzić zawsze to najświętsze życie...
w ubóstwie”.
Drodzy bracia kardynałowie...
od dziś wszyscy będziemy żyć
według reguły św. Franciszka.
Ubóstwo będzie naszą szatą.
I tak, gdy wspólnie zaintonujemy „Pochwałę stworzenia”,
krążący między wami bracia
poproszą was o umieszczenie
waszych złotych krzyży i drogocennych pierścieni
w koszach.
Wasze precjoza zostaną sprzedane,
a zyski rozdamy ubogim.
Wiem, że będziecie mi w tym posłuszni,
że nie zdenerwujecie swojego papieża.
A w zamian przytulę
każdego z was!
„Pochwała”!
„Pochwalony bądź, Panie, przez siostrę naszą, Wodę”.
- I jak? - Zmieniliśmy hasła do kont.
- Tylko Ojciec Święty ma do nich dostęp. - Podobnie jak do skarbca.
Jutro się rozpłaczą!
Zajmę się tym. Bądźcie spokojni!
Coś ty sobie ubzdurał?
Chcę robić, co do mnie należy.
Zlikwidujemy konta. Struktura finansowa jest nam niepotrzebna.
Rozdamy skarby biednym. Wrócimy tam, gdzie zaczynał Piotr.
Chcesz zniszczyć dwa tysiąclecia państwowości?
Zniszczyć?
Przeciwnie, przywrócić pierwotną misję miłosierdzia.
A przy okazji czystości. Zakażę wszelkich czynności seksualnych,
również tych popełnianych samodzielnie.
Zainstaluję monitoring, także w toaletach.
Czemu nie ścinać publicznie onanistów? Jesteś szalony!
Nie, jestem papieżem.
Nie masz prawa mówić do mnie per „ty” i nie nazywaj mnie szalonym.
Nie potrzebuję współpracowników.
Wystarczą wykonawcy, którzy oddzielą mnie
od zła, czyli kurii. Dlatego nie jesteś już Sekretarzem Stanu.
Widzisz, jakie to zmienne? Byłeś potęgą, jesteś nikim.
Weź proszek na ciśnienie. Jesteś wzburzony.
Czuję się świetnie. To ty jesteś chory. Nawet jeśli to ukrywasz.
Wasza Świątobliwość ma rację. Proszę wybaczyć.
- Dobrze. - Wciąż jestem Sekretarzem?
Nie. Wkrótce nie będziesz nawet kardynałem.
Wasza Świątobliwość, proszę nie przesadzać.
Nawet papież powinien znać granice.
Czy to groźba?
Oto różnica między nami:
kiedy ty grozisz, ja działam.
Gdy spiskowałeś, aby mnie wybrano, działałeś szybko,
nie uwzględniając wszystkich elementów.
Widziałeś tylko moją naiwność i podatność na manipulację przez ciebie.
Błąd. Dawno przestałem być naiwny.
Spowiednik szybko zatraca szczerość.
Chcąc pokonać Hernandeza, zapomniałeś,
że byłem spowiednikiem nie tylko Piusa XIII, ale i całej kurii,
zwłaszcza twoim. Wiem o nadużyciach, łapówkach, grzechach.
To, czego głowa Kościoła nie powinna wiedzieć.
Mówisz, że konsekwencje moich czynów będą groźne.
Ale w Kościele czyha na was tylko jedno zagrożenie:
moja wiedza o wszystkim.
Bo ja wiem wszystko, Voiello.
I oto atmosfera,
jakiej życzyłby sobie św. Franciszek.
Harmonia.
Przejął kontrolę nad skarbcem. Zamierza
wszystko rozdać.
Pieniądze, złoto ubogim, tajne akta mediom.
Wylądujemy w więzieniu.
Usłyszał słowo Boże i potraktował je dosłownie.
- Bóg był uczuciowy. - My mamy być dalekowzroczni.
Połowa kardynałów głosuje na ciebie, druga na mnie.
Żaden z nas nie zostanie papieżem.
Wiem. Musimy znaleźć trzecią opcję.
- Kto może nią być? - Ten, kto miał po nas najwięcej głosów.
- Sir John Brannox? - Tak.
Wielki zwolennik drogi środka.
- Nigdy go nie poznałem. - Polubisz go. Porywający typ.
Jest tylko jeden szkopuł: nie będzie łatwo go przekonać.
Ale ty, Voiello, jesteś niezwykle przekonujący.
Dlaczego ty i ja nigdy się nie tolerowaliśmy?
Jesteśmy zbyt różni.
Jest jednak przeszkoda między naszą intencją
a pontyfikatem Brannoxa: Franciszek II.
Jak to rozwiążemy?
Siłą modlitwy i dobrej woli.
Wersja polska na zlecenie HBO Start International Polska
Tekst: Michał Kwiatkowski