Jeśli będziesz drążył temat,
osiągniesz tyle, że skończysz jak Christian.
To za mało, żeby zmienić bieg śledztwa.
Mój brat trafił do więzienia za mniej.
- Pasował do profilu. - Profilu?
Kogoś, kto byłby do tego zdolny.
- Kartoteka, agresja... - Nie jest mordercą.
- Jest uciekinierem. - Zniknął.
Uważamy, że uciekł,
i wystawiliśmy za nim list gończy.
Widzisz różnicę?
Idź do domu.
Skup się na nauce.
Nie pakuj się w kłopoty.
Nie patrz w przeszłość, tylko w przyszłość.
84 GODZINY OD ZAGINIĘCIA
Słucham.
Wczoraj ktoś zadzwonił na linię informacyjną.
Chodziło o Samuela,
ale po 30 sekundach się rozłączył.
No i?
Namierzyliśmy dzwoniącego. To ktoś, kogo Samuel dobrze zna.
Kto?
Potrzebujemy więcej lodu. Coś jeszcze?
Nie.
Znasz się z tym gościem na rowerze? Samu?
Mieszka przy placu ze schodami.
A co?
Powiedz mu, żeby na siebie uważał.
Zadał się z nieodpowiednimi ludźmi.
Akurat. Wracaj do pracy, mamy jeszcze dużo roboty.
Ostrzegałem cię. Nie przychodź potem z płaczem.
Policja nie ma czasu na bajki.
- To nie bajki. - Nie wierzą ci.
- Ja też nie. - Nie.
Nie chcesz wierzyć,
bo boisz się, że kumple są twoimi wrogami,
a tylko ja mówię jebaną prawdę.
Przestań.
Przestań mieszać.
Cześć, kochana.
- Cześć, przepraszam. - Masz chwilę?
- Pewnie. - Chcę o czymś pogadać.
Organizacja charytatywna Smile 4 the Child zaczyna działalność w Hiszpanii.
Zostałam ich ambasadorką.
- Serio? - Tak.
- To super. - Serio.
Pomagają biednym dzieciom z rozwijających się krajów.
- Robią dobrą robotę. - Super.
Chcę zorganizować zbiórkę.
Kolację charytatywną dla jakichś 15 osób.
- Jasne. - Ale nie znam zbyt wielu ludzi.
I potrzebujesz pomocy?
- Tak. - I ją dostaniesz.
Dzięki, jesteś najlepsza.
Wiem! Ty też.
- Obdzwonię ludzi i dam ci znać. - Dobra.
- Dziękuję. - Spoko.
- Pa. - Pa.
Powiedz Marcosowi, że nie macie się czym martwić.
Nikt mnie nie załatwi, jestem nikim.
Nie oglądasz filmów?
Gdy chcą kogoś nastraszyć, zabijają psa.
Jesteś jak pies.
Widziałem ich za plecami, gdy dilowałem.
Nie pozwolą, żeby ktoś spieprzył im interesy.
Bo o to tu chodzi. Jesteś dilerem.
Tylko dostawcą.
Męczyłeś mnie, żebym to rzucił, a sam robisz to samo!
Nie odzyskam kasy za kaucję.
Musimy opłacić prawnika. Zarabiam za mało.
- Potrzebuję kasy. - Ja też potrzebowałem.
Ale ktoś uświadomił mi, że skończę za kratami albo gorzej.
Może nie wiedział, co mówi.
Może uratował mi życie.
Pewnego dnia Fer, mój diler, przestał odbierać telefon.
Tydzień później zadzwonił. Był w szpitalu.
Postrzelili go w nogę.
To pozornie łatwa kasa, ale utrudnia ci życie.
Czemu zadzwoniłeś i milczałeś?
Kogo się boisz?
- Co się dzieje z Samuelem? - Jakim Samuelem?
- Tym z twojej klasy. - Nic się nie dzieje. A co?
Poszedł na policję.
Mówił o tobie, o mnie, o Polo.
Nawet cię nagrał.
Co mówiłam na tym nagraniu?
Chyba nic ważnego.
Zignorowali go. Ale uważaj na niego.
Mogłabyś przekazać to swojemu bratu?
Nie mów, że to ode mnie.
Ma ubrania, nie potrzebuje tego.
Omara nie ma w domu.
Poza domem jest zimno.
I...
powiedz mu, że mama bardzo tęskni.
Łowy poszły doskonale.
Mam 80 zainteresowanych. Już to potwierdzili.
Większość z nich to rodzice ludzi z naszej klasy.
Ci, którzy mają z czego pomóc, rzecz jasna.
To bardzo dużo ludzi.
Wynajęłam małą salę.
Znajdziemy inną.
Na jutro już nie znajdziemy.
Kochana, wiesz, z kim rozmawiasz?
Uwielbiam to mówić. Brzmi melodramatycznie.
Ja ci narobiłam kłopotów, więc je rozwiążę.
Mój tata zna właściciela Hotelu Starlight.
Mają piękny taras.
Możesz na mnie liczyć.
Zapomniałam, jak uwielbiam pomagać potrzebującym.
No i kocham imprezy. Ty też.
Nie chcę cię obciążać.
Może twoja mama mogłaby nam pomóc?
Nie! Ona nic nie wie.
Nie chcę jej przeszkadzać w podróży.
To nic ważnego.
Jesteś urocza.
To dla mnie za wiele.
Za dużo.
To za dużo, żeby pomóc potrzebującym?
Im więcej ludzi, tym lepiej.
W dodatku zrobimy fajną imprezę.
Panowie, może pouczymy się dziś razem?
No weź, Polo. Zdasz rzutem na taśmę,
a tak chociaż się pośmiejemy.
- Dobra. - Ander.
Ander nie może.
Spotyka się z Omarem. Musi się przeprowadzić.
A może idzie na kurs tańca balowego?
Umówiłem się z tatą.
O cholera. To nowość.
Ale są lepsze wymówki.
Może wymyślisz coś nowego.
Na razie.
Co z nim?
- To przez rozwód. - Nie.
Lu, mogę ci chwilę poprzeszkadzać?
Nigdy mi nie przeszkadzasz. Nie jesteś aż tak ważny.
Czemu zaprosiłaś moich rodziców na zbiórkę?
Bo nadal ich lubię.
- Trzeba było mnie spytać. - Nie potrzebuję twojej zgody.
W normalnych warunkach nie. Ale teraz...
gdy nie jesteśmy... Nie powiedziałem im, że zerwaliśmy.
- Nie powiedziałeś? - Nie.
Dlaczego?
Bo oni też cię lubią. Martwiliby się, musiałbym się tłumaczyć.
- Nie mam czasu na rozmowy. - Jasne.
Może coś wymyślisz, żeby nie przyszli?
Nie.
Mam pomysł.
Pójdziesz ze mną na tę zbiórkę.
Będziemy udawać cały wieczór, nic nie powiem.
- Co? - Słyszałeś.
A skoro idziemy razem, musisz dobrze wyglądać.
Garnitur, żadnych koszulek w kratę.
Dobra?
Dobra.
Dzięki. Poważnie.
Nie ma za co.
Miałaś urządzić małą kolację,
żeby zarobić na rachunki.
Ale Lu zaprosiła cały tłum.
- Nawet moje matki! - Wiem.
- Jeśli chodzi o pieniądze... - Nie!
- Niby czemu? - No jasne.
Kasa to nic.
Matka jest redaktorką, powiedziała o tym dziennikarzom.
Będą robić na zbiórce zdjęcia.
A jeśli odkryją prawdę?
Zaryzykuję.
Poza tym nie mam wyboru.
Jeśli nikt nie zatrudni mojej matki,
za miesiąc albo dwa będziemy musiały wyjechać.
Odejdę ze szkoły. Stracę wszystko.
To nie będzie kasa na rachunki.
- Wiem. - To będzie wielka suma.
- To nielegalne. - Tak.
Ale może ocalić moją przyszłość.
Za te pieniądze
opłaciłabym opiekunkę dla dziadka,
poszłabym na dobre studia.
Zrobię to tylko raz, obiecuję.
To zmieni moje życie.
Co mogę zrobić?
Chwyć mnie za rękę i powiedz, że będzie dobrze.
Co jest?
To nie od mamy.
Tata zawsze mówił, że zmarznę.
Kazał mi zakładać jego kurtkę, bo moja jest beznadziejna.
Masz rację.
Prosił, żebym skłamała, a ja to zrobiłam,
bo jestem idiotką, która robi to, co jej każą.
Wiesz co?
Koniec z tym.
- Chcą, żebyś wrócił. - To cię wkurza?
Możesz rozczarować rodziców,
sprawiać im cierpienie.
Ale oni i tak ci wybaczą.
Walić posłuszeństwo i poświęcenia.
Nie wrócę.
A ty tylko pracujesz w sklepie
i chodzisz do szkoły.
I tak nie miałaś wielu znajomych.
Co to za poświęcenie?
Nie wiem, może Omar nieco przesadza?
Martwi się o mnie.
Ma powód?
Nie wiem.
Mama ostatnio jest dziwna.
Jeśli nie odbiorę, robi mi aferę.
A szofer jest jak mój cień i nosi broń.
Mama się o mnie boi.
Powiedzieć jej, że jutro nie możesz zrobić dostawy?
Nie.
Ale to ostatnia.
- Obudź się. - Co?
Obudź się.
No dobra...
Co tam?
Cześć! A gdzie twój tata?
Powiedziałem mu, że mam inne plany.
Ale mamy serio się uczyć.
Zamów piwa.
- Na pewno? - Jasne.
Pablo! Prosimy trzy piwa.
Samuela widziano ostatnio na zbiórce w hotelu.
Rozmawiałeś z nim?
To przez panią.
I to gówniane śledztwo.
Rozumie to pani?
Jesteśmy tylko dzieciakami.
Udajemy dorosłych, ale nie wiemy, co robimy.
Robimy głupoty, bo wiemy, że ktoś dorosły po nas posprząta.
Pani była tu dorosła.
I nas pani zawiodła.
Gdybyście złapali mordercę, nie doszłoby do tego.
Spieprzyła nam pani życie.
Nam wszystkim!
Każdy jest homofobem. Tak nas wychowują.
Guzmán bardziej niż reszta.
Co? Słuchajcie.
Mogliście mi powiedzieć,
żebym chociaż zmienił pościel.
- Kto mówi, że doszliśmy w łóżku? - Nie jesteśmy tak obleśni.
Jesteśmy.
Doszliśmy do szklanki, z której pijesz w nocy wodę.
Bardzo zabawne. Ale jesteśmy kwita.
Wiecie, co robiłem w waszych domach?
- Nie. - Co takiego?
Nic.
Ale na przyszłość uważajcie.
Jasne.
Brakowało mi tego.
Jeśli znów coś na was nagada, to mu przywalę.
Kto?
- Samuel. - A co mówił?
- Nic, pierdolił coś. - No powiedz.
- Na pewno? - Tak.
Jak to powiedzieć...
Mówił, że zabiłeś mi siostrę.
Serio?
Nic głupszego nie zdołał wymyślić?
To nie żart. On tak myśli.
Cholera.
Czego chcesz?
No jasne.
- Telefon. - Po co?
Żebym wiedziała, że nie nagrywasz.
Bez różnicy. Mógłbym cię nagrać,
jak przyznajesz się do zabicia Mariny,
a to by nic nie zmieniło.
Nie pasujesz do profilu.
Tak działa ten świat, jeśli jeszcze nie zauważyłeś.
Czemu jesteś zła?
- Oszukałeś mnie. - Ty kłamałaś od początku.
- Nie przeszkadza ci to? - Nie.
- Ale wygrałaś. Gratulacje. - Nie.
- Oboje przegraliśmy. - Co ty przegrałaś?
Ciebie.
Przez chwilę myślałam, że mamy szansę.
Na coś prawdziwego.
Że możemy sobie ufać,
chodzić razem na kolacje
i się ciągle nie ukrywać.
A czasem zostawalibyśmy w domu
i gotowałbyś mi makaron.
Który jest obrzydliwy.
Nie wiem...
Przez chwilę myślałam, że możemy zapomnieć o wszystkim
i mieć jakąś przyszłość.
Byłam idiotką, co?
Dobry wieczór. Co tam?
Dobry wieczór.
Odstawisz szopkę dla Guzmána?
Po tym, co zrobił z Nadią?
No właśnie. Zrobił.
Możesz jechać na egzotyczne wakacje,
ale w końcu wracasz do domu.
Jasne.
A Guzmán i ja... Zawsze będziemy razem.
Dobranoc.
Wycisz telefon.
Omar śpi.
Wrócił dopiero godzinę temu.
Zostanę dziś w domu. Strasznie boli mnie głowa.
Nie odbiera.
Polo.
- Wiesz coś o Anderze? - Co?
- Czy wiesz coś o Anderze? - Nie.
Zajebiście.
- Ja mam być ambasadorką? - Tak.
Ja?
Spodobał im się ten pomysł.
Napracowałaś się. Zasłużyłaś na to.
Dobra, ale ty bardziej.
Ja w centrum zainteresowania?
- Nie nadaję się do przemów. - No weź!
Jesteś w tym świetna.
Krótka przemowa, wywiad, pozowanie do zdjęć.
To chyba nie problem?
Takie już mam życie.
No dobra. Pomyślmy.
Ale szkoda, że nikt nie doceni twojej pracy.
- Zorganizowałaś to i... - Nie szkodzi.
Na pewno nie chcesz powiedzieć mamie?
Na pewno. Idę dokończyć pracę domową.
- Do zobaczenia. - Dobra.
Mam wielką prośbę.
Chcę zrobić przyjaciółce niespodziankę. Potrzebuję numeru jej mamy.
Może mi pani pomóc?
Ma pani świetne okulary.
- Dziękuję. - Pasują pani.
Numer telefonu.
Cholera.
Chcesz trochę?
Lepszy niż ostatnio?
To nie byłoby trudne.
Następnym razem cię zachwycę.
Usuwamy wyznacznik z macierzy...
- Nadia... - A jeśli jest kwadratowa...
- Nadia. - Co?
Tu jestem.
Cześć.
Aż tak cię obrzydzam?
To pytanie na egzamin?
Nawet nie spojrzysz mi w oczy.
Ale uczyć mnie możesz, skoro płacę.
Widać twoja moralność ma cenę.
A to ja jestem pojebany.
Lu zawsze przy mnie była.
Jest dla mnie wszystkim.
- Ona czuje to samo... - Spotkaliśmy się na korki.
Nie chcę wiedzieć nic więcej.
Cholera, Ander!
Nie możesz winić kogoś za jego uczucia.
Zaraz wracam. Poucz się.
Jasne.
Cześć. Wszystko w porządku?
- Cholera. - Co?
Daruj sobie
te durne pytania, co u mnie,
jakby nic się nie stało. Mam dość.
- Co? - Nie baw się mną.
Nie bawię się.
To nie baw się mną kiedy indziej. Idę trenować.
Masz rację. Wymyśliłam pretekst.
- Właśnie. - Ale chcę pogadać.
- Super. - Guzmán!
Muszę się przebrać.
Widzisz, gdzie przyszłam, żebyś mnie wysłuchał.
Umrę, jeśli ktoś wejdzie.
Zamieniam się w słuch.
Wiem, że nasza sytuacja jest niejasna...
To twoja jest.
Jasne, jakbyś ty był zawsze pewien.
Co ty robisz?
Ty się otwierasz, ja rozbieram.
Przestań. Nie mogę się skupić.
Wszystko już widziałaś.
No więc...
mówiłaś, że nasza sytuacja jest niejasna.
Nadia.
Jeśli to, że rzuciłem Lu i przyszedłem do sklepu, to niepewność,
to jak ty okazujesz swoją pewność?
Oprócz tego, że tu jesteś.
Staram się.
Postaraj się bardziej.
Cholera.
To kiepskie miejsce na seks.
Niektórzy lubią patrzeć.
- Cześć. - Cześć.
- Wszystko w porządku? - Tak.
Coś nie tak?
Nie... Znam tę ciszę.
Zaraz uciekniesz.
Nie.
Nie tym razem.
Na pewno?
Tak.
A twoja rodzina?
W porównaniu do mojego brata i siostry
fakt, że jestem z chrześcijaninem, to nic.
To prawda.
Od wczoraj jest mi niedobrze. Tobie nie?
Guzmán nie wierzy Samuelowi.
Zmienimy to, tylko jeśli będziesz...
Będę co?
Czuł się chujowo każdego dnia?
- Proszę cię... - Nie mogę!
Nie dam rady go okłamać.
To powiedz prawdę.
Powiedz mu prawdę.
Znasz prawdę?
Okłamujesz go od miesięcy.
Myślisz, że ci wybaczy?
Będziesz dla niego martwy.
Ja trafię do więzienia, a Guzmán zostanie sam.
Dlaczego?
Żebyś miał czyste sumienie?
Bo brat Samuela na to nie zasłużył.
Pewnie pije sobie piña colady na Karaibach.
Spójrz na mnie.
Wytrzymaj.
Jeszcze trochę.
To minie.
Będzie jak dawniej.
Guzmán od miesięcy marzy,
żeby było jak kiedyś.
Dzień dobry.
Tam leży.
Dzięki, przystojniaku.
Tak w ogóle...
Rebeka mi powiedziała.
Jeśli chcesz odejść przez chłopaka z klubu,
nie musisz się już martwić.
Już z nim rozmawiałam.
Są na barze.
Gdzie Marcos? Wszystko muszę robić sam.
Nie słyszałeś?
Nie. O czym?
Został pobity.
Nie wiedzą czemu. Leży nieprzytomny w szpitalu.
Kurwa. To była Sandra albo ktoś, kto dla niej pracuje.
Ja pierdolę. A jeśli jego kumple będą chcieli się zemścić?
Wiedzą, gdzie mieszkasz.
Zadzwonię później.
Cholera!
Odbierz ten telefon, do cholery!
Wybrany numer jest niedostępny...
Cholera!
Mamo!
- Co się dzieje? - Cholera.
Czemu nie odbierasz?
Wybacz, nie wiedziałam...
Pewnie rozmawiałam wtedy z policją.
Ktoś zadzwonił do drzwi i powiedział, że jest z poczty.
Wyjrzałam za okno. Wyglądali jak ktoś,
kto bije ludzi, a nie dostarcza listy.
Nie wpuściłam ich,
ale nie chcieli odejść, póki nie zagroziłam im policją.
Pewnie przyszli tu po twojego brata.
Nie daje nam spokoju, nawet gdy jest daleko stąd.
A co u ciebie?
Samuel?
Mówię do ciebie!
- Wrócę później. - Później?
Później!
Świetnie.
Dziękuję.
Później wygłosi przemowę, ale zostawcie to na środku.
Niech DJ gra coś spokojnego.
- Dobrze, przekażę. - Dziękuję.
Wszystko dobrze?
Tak.
Super.
Guzmán znów odwiedził egzotyczne miejsce.
Może chce się przenieść na zawsze.
Tato.
Bardzo ładny.
Co?
Hidżab.
Kiedy go kupiłaś?
To prezent.
Naprawdę? Od kogo?
Od koleżanki.
Zejdź do sklepu. Matka musi ugotować obiad.
Zajdź do nas na kolację. Ostatnio rzadko cię widujemy.
To prawda. Ale przez egzaminy mieliśmy dużo pracy.
A ja się przykładam.
Ale już po egzaminach.
Co planujesz na Święta? Przyjedź do Asturii!
- Właśnie. - Tak.
Moja rodzina przyjedzie z Meksyku.
- Mój brat i ojciec są tutaj, więc... - Lu.
- Chcesz coś do picia? - Tak.
- Tak? - Poproszę. Dzięki.
Ale on o mnie dba.
- Cześć! Gdzie byłeś? - Cześć.
Wybacz.
Cały ranek biegałem od łazienki do łóżka.
Już dobrze?
O wiele lepiej.
No to...
cieszę się, że jesteś.
Jak idzie?
- Boże... - Co?
- Nie wierzę. - Czyli dobrze?
Jak idzie?
Co ze zbiórką?
Lepiej, niż sobie wyobrażałam.
Świetnie. Dobrze się bawicie?
Tak. Robisz coś godnego podziwu.
To mało powiedziane. Niesamowite, że zdołała to zorganizować...
Halo?
Tak?
Dobry wieczór, rano ktoś dzwonił do mnie z tego numeru.
Tak? A kto mówi?
Victoria.
Jestem pomocą domową.
Może ktoś dał pani mój numer,
bo potrzebowała pani kogoś do sprzątania domu...
Co?
Jest pani matką Cayetany?
Lu, cholera. Co w ciebie wstąpiło? Zobaczyłaś ducha?
Chodź ze mną.
Jak mogłam tego nie widzieć?
Ma tysiące obserwujących na Instagramie. Jak mogła...
Czyli jej ostatni zakup od Burberry to podróba?
Może nie.
A za co miałaby to kupić? To córka sprzątaczki.
Cholera...
Lu.
Na jakie konto idą wpłaty gości?
Ja pierdolę.
Ci ludzie są tu dzięki mnie.
Nie dla niej. Pokażę jej, na co mnie stać.
- Suka. - Nie rób tego.
Nie rób sceny. Będzie skandal i nie tylko ona ucierpi.
Poczekaj na koniec imprezy.
Jutro na spokojnie pomyślisz, jak oddać ludziom pieniądze.
Na razie zachowaj pozory.
Zapomniałam, jak to jest, gdy się o mnie martwisz.
Chodźmy.
- Dokąd to? - Cholera.
Jestem na liście.
Proszę cię. Zaprosiłaś go?
Ja? Czemu?
Wiem, co was łączy.
Masz mnie za naiwniaczkę?
Spytaj swoją przyjaciółkę Cayetanę.
- Nie ma cię na liście. - Muszę być. Znam Cayetanę Grajerę.
Co ty robisz?
- Co on tu robi? - Ty mi powiedz.
Każ mu wyjść. Mam go dość!
Wiesz, że nagadał Guzmánowi?
Teraz nas podejrzewa.
Co zrobił?
Carla?
- On jest ze mną. - Cholera.
Co tu robisz? Idź stąd.
Gdzie Rebeka?
Odejdź stąd. Proszę cię.
Prosisz mnie? Czemu ci tak zależy?
Samuel...
Ta zbiórka jest na biedne dzieci?
To ja ciągle ryzykuje.
Powiedziałam jej o tym.
Miała mi przysiąc, że nic ci się nie stanie.
Przez ciebie trafił do szpitala.
Naoglądałeś się filmów.
To ty nie widzisz tego, co masz przed oczami.
Pobili go i co z tego? Może sobie zasłużył.
Będzie chciał się zemścić.
A ja nie mam ochroniarzy, kuloodpornego auta i alarmu.
Mówiłaś, że nic mi nie grozi!
Jeśli coś zrobią mojej matce, Omarowi albo mnie...
- Co? - To będzie twoja wina.
Gdzie pani inspektor? Muszę z nią porozmawiać.
- Właśnie kogoś aresztowali. - Kogo?
Załatwione.
Mam tyle, ile potrzebowałam.
To szaleństwo!
Cieszę się.
- Bardzo. - Cayetana.
Możemy już kończyć?
Zbiórka odniosła sukces.
Bez ciebie by mi się nie udało. Boże!
Nie mów tak.
- To prawda. Kocham cię. - Przepraszam.
Lu, miałaś wygłosić przemowę.
- Jeśli chcesz. - Nie...
Skoro obiecałaś, nie możesz zawieść Cayetany.
Nic nie przygotowałam.
Ale chętnie.
Proszę państwa.
Dobry wieczór.
Cóż...
Dziękuję za przybycie.
Z całego serca dziękuję za waszą dobroć.
To niesamowite, że na świecie wciąż są dobrzy ludzie, którym można ufać.
Szczególnie dziękuję pewnej wyjątkowej dziewczynie.
To moja szczodra, wyjątkowa przyjaciółka.
Proszę o brawa dla Cayetany.
Nie trzeba...
Dziękuję.
To pieprzona oszustka.
Ta organizacja w ogóle istnieje?
To zapewne takie samo oszustwo jak twoje podróże po świecie.
Jak twój dom.
Twoja przyjaźń.
Sukienka od Ralpha Laurena. Komu ją ukradłaś?
- Lu... - I twoi obserwujący.
Całe twoje życie to kłamstwo.
Cayetana jest córką sprzątaczki.
A ja jej ufałam.
Dobra robota.
Niesamowite.
To wszystko było kłamstwem.
Nie martwcie się, dopilnuję, żeby oddała wam pieniądze.
Cudowna noc. Mam tego dość. Mam dość udawania.
Sztucznego uśmiechania się cały wieczór
i udawania, że wszystko jest dobrze.
A nic nie jest.
Zwłaszcza z Guzmánem.
Z nami koniec.
Przykro mi, Lauro. Starałam się.
Ale nie wyszło.
To było zbyt trudne.
Bo twój kochany synuś zdradził mnie z beduinką.
Tak, zdradził mnie. Kto by pomyślał.
Nie wiem dlaczego, ale wszyscy mnie zdradzają.
Osoby, na których mi zależało, mnie rozczarowują. No nie, Carla?
Ale mam tego dość.
Mylicie się, jeśli uważacie...
że możecie robić ze mnie idiotkę i ujdzie wam to na sucho.
Nie ujdzie.
Chcę wznieść toast,
by uczcić tę wspaniałą noc.
A Carla pieprzy Samuela.
Co?
Na zdrowie.
Nie siedź długo. Idź zaraz spać.
Tato.
Tak, kochanie?
Wcześniej cię okłamałam.
Co?
Na temat hidżabu.
Nie dostałam go od koleżanki.
Chcę być z tobą szczera.
Nie chcę nic ukrywać. Nie mam nic do ukrycia.
O czym ty mówisz?
Ten hidżab...
Cześć, kochana, tu lu. To cię może zainteresować.
Co się dzieje?
Nic, tato.
Dobranoc.
Jak to nic?
Nie siedź za długo.
Film jest w internecie.
Pewnie cała szkoła już to widziała.
Wychodzisz?
Nie ma po co zostawać.
Przykro mi. Niezła afera.
Wiedziałem, że tak będzie.
Prawda zawsze wyjdzie na jaw, no nie?
Chodźmy.
Ander.
Co?
Spójrz mi w oczy.
Co?
Polo zabił Marinę?
Co ty gadasz?
Do cholery, spójrz mi w oczy i odpowiedz na pytanie.
Czy Polo zabił Marinę?
Nie.
Pewnie, że nie.
Cholera. Dobra.
Przepraszam.
Jasna cholera.
Wybacz. Nie myśl, że oszalałem.
Nie mogłem o tym zapomnieć. Musiałem spytać.
Nie mów o tym Polo.
Mogę ci zaufać?
Pewnie.
Cóż...
Odbierz.
Samuel, odbierz.
Cholera.
Napisy: Małgorzata Fularczyk