‪(หายตัวไป 66 ชั่วโมง)
‪ฉันเสียใจที่เราต้องพบกันอีก กุซมาน
‪อย่างน้อยคราวนี้ก็ไม่เกี่ยวอะไรกับผม
‪เธอแน่ใจเหรอ
‪ผมไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับซามูเอล ‪หรือพี่ชายเขาเลย
‪สำหรับผม พวกเขาเหมือนไม่มีตัวตน
‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪สวัสดี
‪นายมาทำบ้าอะไรที่นี่
‪ฉันมาคนเดียว
‪เข้ามาจัดการฉันสิ
‪นายไม่กล้า
‪นายกล้าแต่รังแกคาร์ล่าเท่านั้นใช่ไหม
‪หรือไม่ก็น้องสาวฉัน
‪นายมันไม่กล้า
‪ฉันมีสมองต่างหากล่ะ
‪ถ้าฉันต่อยนาย นายก็จะเรียกตำรวจ
‪แล้วเราคนไหนล่ะที่เพิ่งประกันตัวออกมา ‪และจะต้องลงเอยกลับไปเข้าตะราง
‪ฉันไม่ได้ทำ
‪ฉันไม่ได้ทำ กุซมาน
‪ฉันไม่ได้ฆ่าเธอ
‪แกจะปล่อยให้ฉันทุบรถหรือไง
‪ราตรีสวัสดิ์
‪แปลว่าเธอเลี่ยงไม่เจอหน้า ‪ทั้งนาโนและซามูเอลใช่ไหม
‪ผมไม่ได้ไปเฉียดพวกเขาเลย
‪ผมไม่อยากติดโรคอะไรจากพวกเขา
‪และเธอไม่รู้ว่าเขาสองคนอยู่ไหนงั้นเหรอ
‪ผมไม่สนใจด้วย
‪- คุยจบหรือยังครับ ‪- ยัง
‪เราเพิ่งเริ่มคุยเอง
‪สวัสดี คุณผู้หญิง รูมเซอร์วิสมาแล้ว
‪ซาชิมิทูน่าใส่...
‪ใส่ขิงเบาๆ
‪บอกแล้วไงว่าฉันไม่หิว
‪ของชอบของเธอทั้งนั้นเลยนะ ‪ฉันรู้จักเธอดีกว่าใครๆ
‪ใช่ นายรู้จักฉันดีกว่าใคร
‪ถ้านายรู้จักฉันดีขนาดนั้น
‪นายจะรู้ว่านายคือคนสุดท้าย ‪ที่ฉันอยากเจอตอนนี้
‪ถ้ามีคนรู้เรื่องเข้าล่ะ
‪จะเป็นยังไง
‪ว่าไงนะ
‪เราเป็นพี่น้องต่างแม่
‪ไม่มีใครเอาเปรียบใคร
‪และเราไม่อยากให้มีเด็กเกิดมา
‪งั้นปัญหาอยู่ตรงไหน
‪- บอกฉันสิ ปัญหาอยู่ตรงไหน ‪- ช่างเถอะ
‪อาจจะเพราะนายขี้ยา
‪หนุ่มน้อยที่มีบัตรเครดิตมั้ง
‪ทุกอย่างเป็นเรื่องเล่นๆ สำหรับนาย ‪รวมถึงอนาคตของตัวเอง รวมถึงฉันด้วยมั้ง
‪ฉันเป็นแบบนั้นอยู่ก่อนแล้ว ‪ตอนที่เธอเคยมาที่ห้องฉันทุกคืน
‪เธอเริ่มเกมบ้าๆ นี้
‪ตอนที่เธอจูบฉันครั้งแรก
‪เหมือนเมื่อคืนก่อนที่งานปาร์ตี้
‪ใช่
‪รู้ไหมว่าทำไมฉันถึงจูบนายที่งานปาร์ตี้
‪เพราะเธอรักฉันใช่ไหม
‪เพราะนายวางยาฉัน
‪นายรู้ว่ามันตรวจจับไม่ได้
‪รถแกไปโดนอะไรมา
‪อรุณสวัสดิ์
‪ผมกลับมาก็เจอมันในสภาพนั้น
‪ใช่สิ
‪คงเป็นพวกที่เมาเหล้ากลุ่มเดียวกัน
‪ที่ซ้อมแกเมื่อคืนก่อนโดยไม่มีเหตุผลใช่ไหม
‪ฉันว่านะ...
‪ผมเข้าใจสารแจ่มแจ้งชัดเจน ‪ผมมันตัวน่ารำคาญ
‪ไม่ต้องห่วง แม่จะกำจัดผมไปได้ในเร็วๆ นี้
‪ผมจะไปซะ
‪- หมายความว่าไงที่ว่าจะไป ‪- ผมจะไปจากประเทศนี้
‪ผมจะไม่ปล่อยให้คนสารเลวพวกนั้น ‪จับผมเข้าคุกตลอดชีวิต
‪ยอดเยี่ยมไปเลย
‪น้องแกกับฉันทำงานตลอดหน้าร้อน ‪เพื่อเอาแกออกจากคุก
‪แต่ตอนนี้แกอยากจะหนีไปเหรอ เยี่ยมเลยสิ
‪ถ้าพี่ไม่ไปขึ้นศาล ‪เราก็จะถูกยึดหลักประกันที่ค้ำไว้
‪ฉันจะจ่ายคืนให้ทันทีที่ทำได้
‪นาโน
‪นาโน!
‪ดูสิ!
‪ซามู...
‪ตัวหอมจัง เราคุยกันได้ไหม
‪สิ่งที่นายเห็นเมื่อวันก่อนที่งานปาร์ตี้น่ะ ‪เป็นแค่เรื่องเข้าใจผิด
‪ฉันไม่อยากให้นายเข้าใจอะไรผิดๆ
‪น้องชายเธอจูบเธออย่างดูดดื่ม
‪ไม่ใช่
‪น้องต่างแม่
‪และฉันจำอะไรไม่ได้เลย
‪ฉันเมา
‪ฉันต้องทำยังไงให้นายลืมเรื่องทั้งหมดด้วย
‪ขอมาได้ทุกอย่างเลย
‪นี่พยายามใช้เงินฟาดหัวฉันเหรอ
‪อย่าบอกนะว่านายไม่ต้องการอะไร
‪เพราะฉันคิดได้แทบทุกอย่าง
‪เก็บเงินของเธอไปเหอะ
‪ก็ได้
‪ความทะนงเป็นสิ่งฟุ่มเฟือยที่มีแต่คนรวยเท่านั้น ‪ที่จะหามาได้
‪การดูถูกคนอื่นเป็นสิ่งฟุ่มเฟือย ‪ที่เธอหาไม่ได้ตอนนี้
‪งั้นนายต้องการอะไร
‪ฉันอยากให้เธอเข้านอนทุกคืน
‪สงสัยว่าตัวเองจะเป็นคนต่อไป ‪ที่ถูกคนอื่นในโรงเรียนไม่ยอมรับหรือไม่
‪ทุกคนจะมองเธอหัวจรดเท้าตามทางเดินไหม
‪พวกเขาจะซุบซิบเรื่องเธอไหม
‪พวกเขาจะทำให้เธอรู้สึกเหมือนตัวประหลาดไหม
‪นายละก็...
‪ถ้าฉันลงเหว
‪ฉันจะลากนายลงไปกับฉัน เข้าใจไหม
‪- ฉันตกต่ำไปกว่านี้ไม่ได้แล้วล่ะ ลูเครเซีย ‪- นายพูดถูก
‪พี่ชายนายกระดูกหักไปกี่ท่อนล่ะ
‪ตอนนี้นายเสียใจหรือเปล่า
‪ฉันดีใจนะที่นายมองเห็นแสงสว่างสักที ซามู
‪ทำไมเธอถึงไม่แจ้งจับเขา
‪เขาแทบไม่ได้โดนตัวฉัน
‪จะรอจนกว่าเขาฆ่าเธอ ‪เราถึงไปแจ้งตำรวจเหรอ
‪นี่แหละความจริงบัดซบ กุซมาน
‪เมื่อผู้หญิงแจ้งความผู้ชาย ‪มันคือคำพูดเธอสู้กับคำพูดเขา
‪สิ่งที่เป็นไปได้ที่สุดก็คือ ‪จะไม่มีใครเชื่อเธอ
‪แต่ยังไงฉันก็ไม่อยากให้ไอ้สารเลวนั่น ‪กลับเข้าคุกอีก
‪แล้วโกรธฉันมากยิ่งกว่าเดิม
‪ทำไมเขาถึงเกลียดเธอนัก
‪อะไรนะ
‪ทำไมเขาถึงไล่ล่าเธอ
‪เขาไล่ล่าพวกเราทุกคนนั่นแหละ
‪ฉันเป็นเป้าโจมตีได้ง่าย
‪ผู้หญิงเดินกลับบ้านคนเดียว
‪อรุณสวัสดิ์
‪ครูมีผลการสอบ
‪ฉันขอโทษ ฉันคือต้นเหตุทำให้นายหย่าร้าง
‪กุซมาน
‪- มีอะไร ‪- นายต้อง...
‪เราทุกคนต้องเดินหน้าต่อไป
‪เขาเป็นฆาตกร
‪เขาเคยฆ่ามาแล้วหนหนึ่ง ‪ฉันไม่เชื่อว่าเขาจะไม่ทำอีก
‪ขอคุยกับนายหน่อยสิ
‪นายกับฉัน กินมื้อค่ำด้วยกันคืนนี้นะ
‪ลูแนะนำร้านอาหารดีมากแห่งหนึ่ง ‪สองทุ่มครึ่ง
‪เขาไปไม่ได้
‪ทำไมล่ะ
‪วันเกิดอันเดร์ เราจะฉลองกันเหมือนทุกปี
‪โอเค งั้นก็พรุ่งนี้
‪แฮปปี้เบิร์ธเดย์ทูยู
‪สุขสันต์วันเกิด เพื่อน
‪แฮปปี้เบิร์ธเดย์ เพื่อนรัก...
‪ขอบใจ
‪เป็นอะไรไป
‪เราจะไปฉลองกันที่ไหน
‪- ปีนี้ฉันขอตัว ‪- ทำไมล่ะ
‪พรุ่งนี้เรามีสอบ
‪และฉันเป็นลูกครูใหญ่ ‪ฉันควรสอบผ่านอย่างน้อยก็สักครั้ง
‪ให้ตายสิ ทำไมหมู่นี้นายทำตัวแปลกๆ
‪ไม่มีอะไร เพราะพ่อแม่หย่ากันมั้ง
‪เพื่อนมีไว้อย่างนี้ใช่ไหมล่ะ
‪เพื่อช่วยเหลือกันให้ผ่านพ้นวิกฤติ ‪ด้วยการดื่มเหล้าและคุยกันหน่อย
‪เราจะฉลองกันทีหลัง
‪เมื่อเรื่องทั้งหมดนี้จบลง ‪ทั้งการสอบและทุกอย่าง
‪งั้นคืนนี้นายก็ว่าง
‪เธอว่ากี่โมงนะ
‪คาร์ล่า
‪ต้องการอะไร
‪ขอบคุณที่ไม่แจ้งความจับพี่ชายฉัน
‪ตำรวจคงไม่เชื่อฉันถ้าไม่มีหลักฐาน
‪ตำรวจคงไม่เชื่อผู้หญิงส่วนใหญ่
‪แต่คำพูดของเธอมีน้ำหนักกว่าคนอื่น
‪เธอรวย เป็นลูกสาวของหญิงผู้สูงส่ง
‪นั่นคือ "ความจริงบัดซบ" เช่นกัน
‪ถ้าเธอไปแจ้งความ นาโนก็คงติดตะรางไปแล้ว
‪และเธอไม่ได้ทำเพราะฉัน
‪และนายซ้อมพี่ชายตัวเองจนเกือบตายเพราะฉัน
‪บางทีเราควรจะเลิกทำอะไรๆ ‪เพื่ออีกฝ่ายนะ ซามูเอล
‪เราควรหยุดมันไว้แค่นี้
‪เรื่องที่เกิดขึ้นไม่ใช่ความผิดเธอ
‪ฉันมักอยู่ในเหตุการณ์เวลาที่เกิดเรื่องร้ายๆ
‪ไม่ใช่ความผิดเธอ
‪- ถ้ามันใช่ล่ะ ‪- มันไม่ใช่
‪นายรู้ได้ยังไง
‪ฉันรู้ก็แล้วกัน
‪ฉันมองดูเธอก็รู้ว่าเธอไม่ได้อยากทำร้ายใคร
‪ใช่
‪นายหลงเสน่ห์ฉันแล้วล่ะ ‪ฉันมักทำให้ผู้ชายมีอาการแบบนั้น
‪ไม่ใช่กับฉัน
‪ถ้าเราปล่อยให้มันเป็นไปล่ะ
‪- เราจะหยุดเรื่องนี้ไว้ไม่ใช่เหรอ ‪- เราจะหยุดมัน
‪ทีละน้อย
‪สำหรับคนที่จะหยุดมัน เธอดูต้องการมากนะ
‪เด็กรวยก็แบบนี้
‪วันนี้เธอหมัดหนักนะ
‪ต่อยหนักแค่ตอนปกป้องแม่หญิงผู้สูงส่งนั่นเหรอ
‪- เธอจะให้ฉันทำยังไง ‪- ไม่รู้สิ
‪ฉันนึกว่าทั้งหมดนี้เพื่อช่วยพี่ชายนาย ‪ไม่ใช่ส่งเขาเข้าโรงพยาบาล
‪- นั่นเป็นเรื่องระหว่างนาโนกับฉัน ‪- ว่าไงนะ
‪ไม่ใช่ธุระกงการอะไรของเธอ
‪เหลวไหล ไม่ใช่ธุระของฉันใช่ไหม
‪นายทำให้มันเป็นธุระของฉัน ‪ตั้งแต่วันแรกที่ฉันเจอนาย
‪นายทำให้ฉันว้าวุ่นใจกับเรื่องนี้ ‪แต่ตอนนี้จะให้ฉันลืม
‪เหมือนที่นายลืมทันที ‪ที่ผู้หญิงคนนั้นให้นายอึ๊บใช่ไหม
‪พับผ่าสิ
‪นายอยากรู้ว่าใครฆ่ามาริน่าไม่ใช่เหรอ
‪จะให้ฉันทำยังไง
‪อย่ายอมแพ้สิ
‪ลุกขึ้นมา! ลุก!
‪ฉันไม่รู้จะทำยังไงต่อ
‪งั้นก็เริ่มใหม่หมด
‪นายอาจมองข้ามอะไรไป
‪นายไม่เคยมองเห็นสิ่งที่อยู่ตรงหน้า
‪สวัสดีค่ะ
‪- สวัสดี ‪- สวัสดี
‪นาเดีย เพื่อนรัก
‪ฉันอยากคุยกับเธอเป็นการส่วนตัว
‪ไม่ดีกว่า
‪ฉันรอบคอบนะ
‪มันดีต่อเธอมากกว่านะ ‪ถ้าพวกเขาไม่ได้ยินสิ่งที่ฉันต้องคุยกับเธอ
‪ลูเครเซีย
‪เธอมาที่นี่มีธุระอะไร
‪พวกเขารู้หรือเปล่าว่าเธอนอนกับกุซมาน
‪ออกไปซะ
‪แถวนี้ฉันเป็นคนออกคำสั่ง
‪เธอพูดเรื่องอะไรของเธอ
‪ฉันอยากให้เธอสอบตกทุกวิชาอาทิตย์นี้
‪ทำไม
‪เพราะฉันอยากให้เธอรู้ว่ามันรู้สึกยังไง
‪เมื่อเธอถูกพรากสิ่งที่สำคัญที่สุดต่อเธอไป
‪เช่น ทุนการศึกษาของเธอ
‪ถ้าเธอไม่ยอมสอบตก
‪ฉันจะกลับมาบอกพ่อแม่เธอ ‪ว่าลูกสาวพวกเขาเป็นหญิงร่าน
‪ว่าเธอได้อึ๊บหนุ่มชาวคริสต์คนแรกแล้ว
‪หุบปาก
‪ตัดสินใจเอาแล้วกัน
‪ว่าเธออยากโดนไล่ออกจากบ้าน ‪หรือไล่ออกจากโรงเรียน
‪เลือกเอานะจ๊ะ
‪บ๊ายบาย
‪บายค่ะ
‪ฉันดูอินสตาแกรมเป็นอย่างแรก
‪ไม่พบอะไรเลย
‪เพราะนายไม่รู้ว่าจะมองหาที่ไหน
‪(งานปาร์ตี้จบปีการศึกษา)
‪นี่โปโล คนที่ส่งข้อความมาสารภาพใช่ไหม
‪หยุดก่อน ย้อนไปรูปก่อนหน้านี้สิ
‪เขาสวมเสื้อคนละตัว
‪ทำไมเขาถึงเปลี่ยนเสื้อระหว่างงานปาร์ตี้
‪เพราะมันเปื้อนของทั่วๆ ไปไง
‪- อ้วก เหล้า หรือน้ำกาม ‪- เลือด
‪รูปนั้นคือก่อนมาริน่าถูกฆ่า
‪รูปนี้คือทีหลัง
‪เขามีเสื้อสำรองไว้ในล็อกเกอร์ ‪เผื่อว่าเขาฆ่าใครงั้นเหรอ
‪นั่นไม่ใช่เสื้อของเขา
‪ฉันเคยเห็นมันมาก่อน
‪มันเป็นเสื้อของคริสเตียน
‪คริสเตียนช่วยหมอนั่นตอนที่เสื้อมันเปื้อน ‪เขารู้ว่าทำไม
‪เขารู้แต่เขาไม่พูด
‪เขาถึงได้ทำตัวแปลกๆ ตลอดหน้าร้อน
‪- และเมื่อเขาต้องการพูด... ‪- ให้ตายสิ ซามูเอล
‪นายจะไปไหนน่ะ
‪ฉันชอบมาก มันสวยมากๆ เลยล่ะ
‪ฉันเคยขึ้นไปตั้งหลายครั้งแล้ว ‪แต่เราต้องคอยมองหาอะไรทำ
‪- ไม่อย่างนั้นก็จะเบื่อ ‪- อือ
‪ฉันชอบตะเกียบนี้นะ น่ารักจัง
‪- หลักๆ ก็คือ เราขึ้นเรือยอช์ตของเขา ‪- ฟังนะ
‪อะไรเหรอ
‪เราคุยกันเรื่องอื่นดีไหม
‪ทั้งหมดนี้มีแต่เรื่องเที่ยวไปจนถึงที่ที่สวยที่สุด
‪อาหารอร่อยๆ เพื่อนที่แสนดีของเธอ
‪ก็จริง
‪แล้วมันผิดตรงไหน
‪มันทำให้ฉันรู้สึกว่าเมื่อเทียบกันแล้ว ‪ชีวิตฉันห่วยแตก
‪มันอาจจะใช่ก็ได้ แต่...
‪ฉันมีปัญหามากมาย
‪จนไม่เหลือเรี่ยวแรงที่จะยิ้มให้กล้องด้วยซ้ำ
‪เล่าเรื่องแย่ๆ ที่เกิดขึ้นกับเธอให้ฉันฟังหน่อย
‪เธอคงไม่มีปัญหาอะไรเลยสินะ
‪บางครั้งการอยู่คนเดียวมันก็ยากน่ะ
‪แม่ฉันไม่เคยอยู่บ้าน
‪- แหงล่ะ... ‪- และ...
‪- แหงล่ะเหรอ ‪- แหงล่ะ
‪ต้องอยู่ในวังตามลำพังคงจะยากมากน่าดู
‪เล่าให้บริกรฟังเถอะ ‪ฉันว่าสุดท้ายเขาจะทิปเธอแทน
‪ฉันขอโทษ
‪- ไม่เป็นไร... ‪- ฉันไม่ได้ตั้งใจทำให้เธอเคือง
‪ช่างเถอะ
‪ก็แค่รูปรูปหนึ่ง ไม่มีอะไรมาก
‪หลักๆ แล้ว ไอ้สารเลวพวกนี้ ‪มีแพะรับบาปไปแล้ว
‪ลองดูเถอะนะ
‪ลองไปแจ้งตำรวจ
‪ซามู พวกเขาจะมองแต่ว่าน้องของอาชญากร ‪ที่ออกจากคุกกำลังพยายามช่วยพี่
‪งั้นยังไง พี่จะยอมแพ้เหรอ
‪ไม่
‪ฉันจะออกนอกประเทศอย่างสง่างาม
‪ถ้าไม่โดนจับที่ชายแดนเสียก่อนนะ
‪ถ้าพี่หนีไป ก็เท่ากับพี่ยอมรับความผิด
‪รอเถอะนะ อย่างน้อยตอนนี้พี่ก็ไม่ได้ติดคุก
‪นี่แย่กว่าติดคุกเสียอีก แย่กว่าเยอะ
‪ในคุกเล็กๆ สกปรกของฉัน ‪ฉันไม่สามารถทำร้ายใคร
‪แต่ที่นี่ ฉันกลับรู้สึกเหมือนจะระเบิด
‪ทุกอย่างที่ฉันแตะต้องพังครืน
‪ฉันแค่อยากอยู่อย่างสงบ ก็เท่านั้นเอง
‪นายกับแม่ก็เหมือนกัน
‪โดยมีพี่อยู่ด้วย
‪เราต้องการให้พี่อยู่ด้วย
‪คืนก่อนนายไม่อยากให้ฉันอยู่
‪คืนก่อนฉันเป็นบ้า
‪ฟังนะ ฉันไม่รู้ว่าจะมีวันให้อภัยพี่ไหม
‪แต่ถ้าพี่ไป เราต่างก็จะไม่มีวันรู้
‪นายเห็นรถหรือยัง
‪อาการหนักกว่าฉันอีก
‪เกี่ยวอะไรกับเรื่องนี้
‪คราวหน้าที่แม่ผมบลอนด์โผล่มา ‪เขาจะไม่ทำแค่ขูดรถ
‪- กุซมานเหรอ ‪- ฉันไม่โทษเขาหรอกนะ
‪ไม่โทษเขาเลย
‪ถ้าฉันเชื่อว่าเขาฆ่าน้องชายฉัน ‪ฉันก็คงทำแบบเดียวกัน
‪ขอเวลาฉันหน่อยนะ นาโน
‪อดทนอีกหน่อย ฉันกำลังจะสืบรู้เรื่องทั้งหมดแล้ว
‪หางานทำและอย่ามีเรื่อง
‪ทำเพื่อฉัน
‪เพื่อแม่
‪เพื่อมาริน่า
‪นี่คือจุดที่ซามูเอลหายตัวไป
‪แต่ร่องรอยสุดท้ายที่แสดงว่า ‪เขายังมีชีวิตอยู่คือตรงนี้
‪ครั้งสุดท้ายที่มือถือเขายังใช้การได้
‪เธอรู้จักพื้นที่นี้ไหม
‪อาจจะ
‪ปู่กับย่าเธอมีบ้านในชนบทอยู่หลังหนึ่ง
‪นั่นคือที่ที่ฝังอัฐิของมาริน่า
‪ซามูเอลไปทำอะไรแถวนั้น
‪แหม...
‪เขาอาจจะไปส่งไก่อบมะนาวก็ได้ ‪ผมจะไปรู้ได้ยังไง
‪คืนนั้นเขาไม่ได้ทำงาน
‪เดี๋ยวนี้ดื่มเป็นจริงเป็นจังนะ
‪ฉันดื่มเป็นเพื่อนโอมาร์
‪ฉันจะอยู่เป็นเพื่อนนายก็ได้
‪แต่นายไม่ต้องการ
‪ขอให้สนุกนะ
‪กุซมาน
‪เขาเป็นอะไรของเขา
‪รินให้ฉันอีกสิ
‪ที่รัก คืนนี้ดื่มหนักจังเลยนะ
‪"ที่รัก" เหรอ
‪เอาแล้วไง อีกแล้วเหรอ
‪- ดูดีมากเลย พ่อหนุ่มเกย์ ‪- เธอมาแล้ว!
‪สุขสันต์วันเกิด สุดหล่อ
‪- ลูกค้าคนโปรดของฉันเป็นไงบ้าง ‪- ยอดเยี่ยม
‪- จริงเหรอ ‪- จริงสิ
‪ฉันว่าไม่นะ เธอดูไม่ค่อยสบาย
‪- สบายดี ‪- มีเรื่องอะไร
‪ฉันเครียดๆ ที่บ้านเลยคิดว่า ‪จะมาดูเพื่อนฉันหน่อย ท่านสุลต่าน
‪ยอมไม่ได้! ฉันเอาเครื่องดื่มให้นะ ‪แล้วมาสนุกกัน
‪เล่าให้ฉันฟังว่าเกิดอะไรขึ้น
‪- แต่ก่อนอื่น มีอะไรจะพูดกับฉันไหม ‪- ได้ นายดูหล่อมากเลย
‪แปลกแฮะ ฉันนึกว่านายเลิกแล้ว
‪อันเดร์ไม่สนใจฉัน ลูไม่มองหน้าฉันด้วยซ้ำ
‪ส่วนโปโลก็กำลังคบกับผู้หญิงคนใหม่
‪ฉันว่าตอนนี้นายคือเพื่อนสนิทที่สุดของฉัน ‪คิดว่าเป็นไง
‪ตลกดีนะ
‪ฉันนึกว่าเรื่องทั้งหมดนี้เป็นเพราะนาเดีย
‪นายจะไปรู้อะไร ‪เรื่องการรักใครสักคนที่รักนาย
‪แต่อยู่ด้วยกันไม่ได้ ‪เพราะสภาพสังคมที่นายอยู่
‪นายพูดถูกเผงเลย
‪ฉันไม่รู้เลยล่ะ
‪นายทำบ้าอะไรวะ
‪ฉันกำลังช่วยนายในฐานะเพื่อนสนิทของนายไง
‪ทีนี้ช่วยฉันหน่อยนะ กลับบ้านไปซะ
‪- บ้าฉิบ! ‪- ราตรีสวัสดิ์
‪ขอบคุณมาก
‪ขอรัมกับโค้กหน่อย
‪ได้เลย
‪เกย์ดาร์ บ้าบอน่ะสิ
‪เพลงนี้ดึงดูดพวกเกย์ของแท้ ‪ฉันจะไปตามหาพวกมีพรสวรรค์อีก
‪โอเค โชคดีนะ ไว้ค่อยคุยกัน
‪ไง
‪ที่รัก นายดูอย่างกับ ‪สปันจ์บ็อบ สแควร์แพนต์สเลย
‪พอได้แล้ว อย่าเรียกฉันแบบนั้น
‪อะไร สปันจ์บ็อบ สแควร์แพนต์สน่ะเหรอ
‪นายก็เลิกทำแบบนั้นได้ไหม
‪ทำอะไร
‪นายก็รู้ว่าอะไร อย่าทำเป็นไม่รู้
‪สีหน้า คำพูดต่างๆ ฉันไม่ใช่คนโง่
‪เพราะท่าทางที่นายเสแสร้งทั้งคืน
‪เสแสร้งเหรอ
‪ฉันไม่ได้เสแสร้ง
‪เอางี้ ลืมมันไปซะ
‪ฉันไม่อยากลืม
‪เอาสิ พูดความในใจนายออกมา
‪นายเป็นอะไรของนาย
‪นี่ไม่ใช่โอมาร์ที่ฉันเคยหลงรัก ‪เข้าใจไหม ฉันชอบคนคนนั้น
‪งั้นฉันก็ไม่รู้ว่าทำไมนายถึงมัวเสียเวลากับคนคนนี้
‪- เกือบไปแล้ว ‪- แกไปไหนมา
‪เอ่อ สวัสดีค่ะ
‪แกมีมือถือไว้ถ่ายรูปเซลฟี่ตอนเมาเท่านั้นหรือไง
‪คนเมาแล้วแบตเตอรี่ก็หมดอีกด้วย
‪แม่เป็นอะไรของแม่
‪ฉันเป็นอะไรงั้นเหรอ
‪ฉันเป็นห่วงแกแทบตายน่ะสิ
‪อย่างกับว่าเป็นครั้งแรก
‪นี่
‪มองหน้าฉันนี่
‪จากนี้ไป คนขับรถจะประกบแกไปทุกที่
‪แม้แต่ไปห้องน้ำก็ตาม
‪และแกจะพกที่ชาร์จมือถือตลอดเวลา
‪มีเรื่องอะไรกันแน่คะ แม่
‪พ่อคนขี่จักรยาน
‪เลิกยุ่งกับครอบครัวฉันซะ
‪นายพูดย้อนแย้งนิดๆ นะ ว่าไหม
‪นายคิดว่ามันผิดเหรอ ‪ที่ฉันมีปัญหากับคนที่ฆ่าน้องสาวฉัน
‪เป็นฝีมือโปโลเพื่อนนายต่างหาก ไอ้บ้า
‪นายพูดอะไรของนาย ไอ้กุ๊ย
‪- โปโลเป็นคนทำ ฟังฉันสิ ‪- วันนี้ฉันเจอเรื่องแย่ๆ
‪- แล้วนายยังมากวนโมโห! ‪- ฟังฉันนะ
‪เขาต้องการนาฬิกาของคาร์ล่าคืน
‪คริสเตียนรู้เรื่อง แล้วกะจะแฉเรื่องทั้งหมด
‪หรือนายคิดว่าสิ่งที่เกิดกับเขาเป็นอุบัติเหตุ
‪อาจารย์คะ
‪พวกเขาทะเลาะกัน
‪พวกเธอ หยุดเดี๋ยวนี้!
‪นี่ไม่ใช่ครั้งแรก
‪และครูจะไม่ปล่อยไป
‪ผมไม่ได้ทำอะไรเลย เขามาหาเรื่องผม
‪จริงหรือเปล่า
‪กุซมานหาเรื่องซามูเอลก่อนค่ะ
‪- เธอพูดอะไรของเธอ ‪- อย่ามาตีหน้าซื่อ
‪หลังๆ มานี้ฉันจำนายไม่ได้แล้ว ‪เอาแต่ใช้กำลัง
‪เขาคงจะคบคนผิดแน่ๆ
‪อย่าคิดว่าเธอรอดตัวไปง่ายๆ ‪ครูจะคุยกับแม่เธอด้วย
‪กุซมาน เธอถูกพักการเรียน
‪- สองวัน ‪- อะไรนะ
‪เรากำลังสอบ ครูจะพักการเรียนผมตอนนี้เหรอ
‪สามวัน ตามครูมา
‪นายเป็นหนี้ฉันนะ
‪(ประกาศหางาน)
‪มีแต่งานห่วยๆ
‪ได้ค่ะ ไม่ต้องห่วง ฉันจะคุยกับเขา
‪จะไม่ให้เกิดขึ้นอีกค่ะ
‪ได้ค่ะ ขอบคุณ
‪แกออกจากคุก แล้วจู่ๆ น้องแกก็เริ่มก่อเรื่อง
‪เป็นเรื่องบังเอิญงั้นเหรอ
‪ไม่เกี่ยวอะไรกับแกเลยใช่ไหม
‪- เกี่ยวกับผมทั้งหมด ‪- พับผ่าสิ นาโน
‪บ้าเอ๊ย
‪ฟังนะ แกเลิกหางาน
‪แล้วเริ่มหาตั๋วไปจากที่นี่ซะ
‪ไม่ต้องกลับมาอีก
‪เป็นอะไรไป
‪ฉันจะสอบตก
‪เธอน่ะเหรอ เป็นไปไม่ได้
‪พี่สาวสุดที่รักของนายบังคับให้ฉันสอบตก
‪ไม่งั้นเขาจะแฉบางเรื่อง
‪บางเรื่องเหรอ
‪เรื่องอะไร
‪คิดถึงเรื่องที่เลวร้ายที่สุดสิ
‪ถ้าเขาขู่ว่าจะแฉเรื่องของเธอ
‪ก็บอกเขาไปว่าเธอจะบอกทุกคนเรื่องวาเลริโอ
‪รับรองเขาจะไม่มีวันหาเรื่องเธออีก
‪แล้ว "เรื่องวาเลริโอ" นี่มันอะไร
‪คิดถึงเรื่องที่เลวร้ายที่สุดสิ ‪แล้วเธอจะเทียบไม่ได้เลย
‪เดตเป็นยังไงบ้าง
‪เยี่ยม
‪รู้จักกันมาหลายปี นายคิดว่าจะตบตาฉันได้เหรอ
‪(เรียนเสร็จฉันขอเจอเธอในห้องนะ)
‪หนุ่มคนรักของเธอเป็นยังไง
‪ไม่เอาน่า เขาไม่ใช่หนุ่มคนรักของฉัน
‪นายก็รู้นี่ ฉันคบกับเขาเพราะเหตุผลเดียว ‪และมันไม่เกี่ยวกับความรัก
‪รู้จักกันมาหลายปี เธอคิดว่าจะตบตาฉันได้เหรอ
‪อรุณสวัสดิ์ พวกเธอดูเหนื่อยล้า
‪หวังว่าเพราะท่องหนังสือหนักนะ
‪เขามาหาเรื่องผม ผมไม่ได้ทำอะไรเลย!
‪เธอคิดจะทำอะไรของเธอ
‪จะทำให้ได้คะแนนสูงสุดในชั้น
‪เธอจะบังคับให้ฉันต้องคุยเรื่องที่ไม่น่าคุย
‪กับพ่อแม่ของเธอนะ
‪เป็นฉันจะไม่ทำอย่างนั้น
‪นอกเสียจากเธออยากให้คนรู้
‪เรื่องวาเลริโอ
‪เธอว่ายังไงนะ
‪อันที่จริง ถ้าเธอไม่สอบตกวิชานี้ละก็
‪ทุกคนจะได้รู้เรื่อง
‪เลือกเอานะจ๊ะ
‪บ๊ายบาย
‪- เขายั่วโมโหฉันก่อน เขาพูดว่า... ‪- อะไร
‪เรื่องเหลวไหลน่ะ
‪เขาพูดว่า...
‪- ว่า... ‪- กุซมาน กุซมาน!
‪นายต้องเดินหน้าต่อไป ไม่งั้นจะจบไม่สวย
‪พับผ่าสิ ถ้าหมอนั่นทำร้ายนายเมื่อคืนก่อนล่ะ
‪ฉันไม่กลัวมันหรอก
‪ฉันก็ไม่กลัวมันเหมือนกัน
‪ฉันกลัวนาย
‪ฉันกลัวว่านายจะทำสิ่งที่ ‪นายจะเสียใจไปตลอดชีวิต
‪แค่ชั่ววูบเดียว
‪ถ้านายไม่ควบคุมอารมณ์โกรธ ‪ต่อยครั้งเดียว ล้มครั้งเดียว
‪นายจะทำให้ทุกอย่างลงเหว
‪โปโล
‪ให้ตายเถอะ
‪เราคุยกันหน่อยได้ไหม
‪ฉันรู้สึกว่านายกำลังหลบหน้าฉัน ‪ฉันเข้าใจแต่ว่า...
‪- เปล่าเลย ‪- ใช่! เขาหลบหน้าเธอ
‪เขาไม่ได้ชอบเธอ เธอไม่ใช่สเปกเขา ‪เธอไม่ผิด เขาผิดเอง
‪เขาเพิ่งเลิกกับแฟนและยังไม่คบคนใหม่
‪เลือกเอาข้ออ้างที่เธอชอบมากที่สุด ‪แต่ผลสุดท้ายก็เหมือนๆ กัน
‪- เขาไม่อยากยุ่งกับเธอ ‪- กุซมาน
‪อะไร โปโล
‪ถ้านายไม่กล้าพูดเอง ก็ต้องมีคนพูดให้
‪นายจะได้เลิกปั่นหัวผู้หญิงที่น่าสงสารคนนี้
‪จริงไหม
‪เสียใจด้วยนะ แต่เพื่อตัวเธอเอง
‪โอเค
‪ไม่รู้จะขอบคุณนายยังไง
‪ฉันอยากจะขอส่งนายไปบำบัด
‪แต่ฉันมีเงินพอแค่ซื้อกาแฟให้
‪ฉันไม่ได้หวังอะไรหรอก
‪เรื่องเป็นไงมาไง
‪ลูกุมความลับอะไรของเธอไว้เหรอ ‪ถ้าเธออยากเล่า...
‪กุซมานกับฉันนอนด้วยกันแล้ว
‪แล้วยังไง
‪- ก็แค่เซ็กซ์ มันผิดตรงไหน ‪- ไม่ใช่
‪ระหว่างเรา จะไม่มีทางเป็นแค่นั้น
‪และฉันรู้อยู่แก่ใจ
‪ฉันรู้ดีว่ามันจะทำให้ชีวิตฉันกลับตาลปัตร
‪ชีวิตของกุซมานและลู...
‪แต่ฉันก็ยังทำ
‪เพราะฉันกำลังมีความรัก
‪ราวกับว่านั่นเป็นข้ออ้าง
‪ความรักควรเป็นสิ่งที่สวยงามมาก
‪แต่มันก็ทำให้เรากลายเป็นคนเห็นแก่ตัวมาก
‪ตานายแล้ว
‪"เรื่องวาเลริโอ" คืออะไร
‪อยากรู้อะไรไหม นาเดีย
‪เธอกลายมาเป็นคนที่เหมือนเพื่อน
‪ถ้าฉันบอกเรื่องนี้ ‪เธออาจไม่อยากเป็นเพื่อนฉันอีกต่อไป
‪ฉันไม่รู้จะทำยังไงดี
‪ฉันเปิดกว้างมากกว่าที่นายคิด
‪ไม่มีอะไรในโรงเรียนนี้ ‪ที่ทำให้ฉันแปลกใจได้อีกแล้ว
‪ยินดีที่ได้เป็นเพื่อนเธอ
‪มีอะไรหรือเปล่า
‪แกตายแน่ ไอ้บ้าเอ๊ย
‪ไม่เอาน่า คาเย
‪ฉันไม่เข้าใจ ฉันทำอะไรผิด
‪- เธอไม่ได้ทำอะไรผิด ‪- โอเค
‪เราแค่อยู่กันคนละช่วงของชีวิต
‪ชีวิตเธอโรยแต่กลีบกุหลาบ ‪ส่วนชีวิตฉันตอนนี้มืดดำ
‪- ดำทะมึน ‪- โอเค แต่ทำไมล่ะ
‪ฉันขอโทษ แต่ฉันไม่เข้าใจ
‪ฉันไม่คาดหวังว่าคนอย่างเธอจะเข้าใจ
‪ดูเหมือนปัญหาที่ใหญ่ที่สุดของเธอ
‪คือตัดสินใจว่าจะใช้ห้องน้ำไหนในสิบห้อง ‪ในตอนเช้าแต่ละวัน
‪ขอโทษ ฉันขอโทษ
‪นายยังไม่รู้จักฉัน
‪นายไม่รู้จักตัวตนจริงๆ ของฉัน
‪นายคิดว่าฉันไม่มีปัญหาเหรอ
‪ถามจริง
‪อยากให้ฉันเล่าด้านน่าเกลียดของฉันใช่ไหม
‪ก็ได้
‪มีเวลามากแค่ไหนล่ะ
‪ขอบคุณครับ
‪ไม่ชอบเหรอ
‪ครับ ผมชอบ
‪เพียงแต่ผมไม่มีเครื่องเล่นเกมนี้
‪แต่สำคัญที่ความตั้งใจของคนให้
‪พ่อไม่เห็นต้องมาถ้าไม่อยากมา
‪แน่นอนว่าฉันอยากมา อันเดร์
‪เพื่อให้แม่เลิกเซ้าซี้พ่อน่ะสิ
‪ฟังนะ ลูก ถ้าแกไม่ชอบเกมนี้ ฉันขอโทษ
‪มันไม่ง่ายนะที่จะรู้ว่าตอนนี้แกชอบอะไร
‪อะไรนะ
‪- คุณต้องพูดออกมาแบบนี้ด้วยเหรอ ‪- ก็มันจริงนี่
‪ฉันรู้สึกว่าฉันไม่รู้จักลูกชายตัวเองเลย ‪เขาไม่เหมือนเดิม
‪ฉันไม่รู้ว่าเขาเป็นยังไง ‪เขาเคยชอบอะไรๆ แต่ตอนนี้...
‪มันสำคัญตรงไหน
‪- โอมาร์ เธอ... ‪- ไม่ครับ
‪มันสำคัญตรงไหนถ้าเขาไม่ชอบเทนนิส ‪หรือผู้หญิง เขายังเป็นอันเดร์
‪เธอเพิ่งเจอเขา เธอจะไปรู้อะไร
‪ผมรู้ว่าพวกเขาพูดว่าผมเปลี่ยนเหมือนกัน ‪แต่ไม่ใช่ ผมเป็นแบบนี้มาตลอด
‪ผมต้องเสแสร้งเพื่อไม่ให้ใครผิดหวัง ‪แต่ผมเอือมเต็มที
‪และใครก็ตามที่ไม่ชอบ...
‪ใครก็ตามที่ไม่ชอบ ก็เชิญออกไปจากชีวิตผม
‪อันเดร์เองก็เบื่อที่จะเสแสร้งแล้ว
‪ถ้าคุณไม่รู้จักรักเขาในแบบที่เขาเป็น ‪คุณจะเสียเขาไปตลอดกาล
‪ผมไม่รู้ว่าการสูญเสียลูกมันเป็นยังไง
‪แต่รับรองได้ การสูญเสียพ่อมันเจ็บปวดมาก
‪เลือกเวลานัดเจอได้ดีจริงๆ
‪ดูเหมือนจะมีแค่เราสองคน
‪ตั้งใจแบบนั้น
‪ทำไมโปโลถึงเปลี่ยนเสื้อในคืนที่จัดงานปาร์ตี้
‪เขาอ้วกรดตัวเอง
‪เขาใส่เสื้อของคริสเตียน
‪เขามีเสื้อเหมือนกัน
‪พวกเขาซื้อเสื้อเหมือนกัน ‪ตอนไปซื้อของด้วยกันวันหนึ่ง
‪ฟังดูเหมือนเธอเตรียมคำตอบไว้ล่วงหน้า
‪นายนี่เดาได้ไม่ยาก
‪อย่าโกหกฉัน คาร์ล่า
‪เธอกำลังช่วยปกปิดฆาตกร
‪ไม่รู้ว่านายคิดว่าจะได้อะไรจากการถามคำถาม
‪นายสืบมาหลายอาทิตย์ ‪แต่ก็ไม่ได้อะไรคืบหน้า
‪และจะไม่ได้ด้วย
‪ทำไมเธอถึงเป็นแบบนี้
‪ฉันไม่ได้เป็นแบบไหนทั้งนั้น
‪ถ้านายยังสืบสวนต่อไปละก็
‪สิ่งเดียวที่นายจะได้ ‪ก็คือลงเอยเหมือนคริสเตียน
‪ใครทำเขาให้เป็นแบบนั้น
‪โปโลใช่ไหม
‪ซามูเอล
‪ทำไมนายถึงยังเล่นเกมนี้อยู่ได้ ‪ทั้งที่นายแพ้ตลอด
‪ฉันเบื่อแล้วล่ะ
‪ผมพูดให้ดังขึ้นได้ แต่ให้ชัดไปกว่านี้ไม่ได้แล้ว
‪ปู่กับย่าผมไม่ได้อาศัยอยู่ที่ฟาร์มนั้น
‪- ผมไม่ได้ไปที่นั่นมาเป็นเดือนๆ ‪- แน่ล่ะ
‪งั้นมันเป็นเหตุบังเอิญ
‪ที่ครั้งสุดท้ายที่มีคนเห็นซามูเอลยังมีชีวิต ‪อยู่ใกล้กับบ้านหลังหนึ่งของเธอ
‪และครั้งสุดท้ายที่มีคนเห็นนาโนยังมีชีวิต ‪ก็อยู่ที่บ้านเธอใช่ไหม
‪ประตูเปิดอยู่น่ะครับ
‪ออกไปนะ ออกไปซะ
‪ฉันจะโทรเรียกตำรวจ
‪ผมจะไป แต่ก่อนไป ‪ผมมีสารถึงลูกชายคุณ
‪และทุกคนในครอบครัวคุณ ‪ดูสิว่าคุณจะเข้าใจสักทีได้หรือเปล่า
‪อย่าเข้ามาอีกนะ
‪นี่คือเบอร์ที่เราได้ที่คลินิก
‪ตอนที่เธอไปเพื่อทำแท้ง
‪เราออกมาก่อนถูกเรียก คุณรู้ไหมว่าทำไม
‪เพราะเรารักกันมาก ‪เราคิดว่าเราจะมีลูกด้วยกันได้
‪ช่างโง่กันทั้งคู่
‪ผมหลงรักลูกสาวคุณหัวปักหัวปำ
‪ขนาดที่ผมเก็บกระดาษแผ่นเล็กๆ นี้ ‪ไว้เป็นที่ระลึก
‪มันเป็นสิ่งเดียวเกี่ยวกับเธอที่ผมมี
‪เป็นสิ่งเดียวที่ผมจับต้องได้
‪คุณคิดจริงๆ เหรอ ‪ว่าผมทำร้ายลูกสาวคุณได้ลงคอ
‪คุณคิดอย่างนั้นจริงๆ เหรอ
‪ขอบคุณครับ
‪ฉันว่าฉันไปดีกว่า
‪เห็นไหม
‪พวกเราทุกคนถึงได้เสแสร้งว่ามีความสุข
‪เพราะพวกนายไม่มีคนไหน ‪ทนความโชคร้ายของคนอื่น
‪จินตนาการที่เธอสร้างน่ะ ‪เพื่ออะไร เพื่อให้ได้เป็นผู้หญิงสูงส่งอีกคนเหรอ
‪- ไม่ใช่ ‪- งั้นเหรอ
‪ไม่ใช่ โปโล
‪เพื่อให้คนอย่างนายคุยกับฉัน
‪หรือกินมื้อค่ำกับฉัน
‪จะบอกให้นะ คาเยตาน่าตัวจริง...
‪- คาเยตาน่าเป็นชื่อเธอใช่ไหม ‪- ใช่
‪ตัวจริงน่าสนใจกว่าเยอะ
‪หรืออย่างน้อยก็แตกต่าง
‪ฉันไม่เคยเจอใครแบบนี้มาก่อน
‪อย่างน้อยเผ่าพันธุ์ประหลาด ‪ก็ทำให้นายสนใจสินะ
‪- นายไปซะก็ได้นะ ‪- ไม่
‪เชิญ
‪จะให้ฉันช่วยยังไง
‪นายไม่เข้าใจสินะ แล้วยังไง
‪ฉันไม่มีเงิน สิ่งที่นายทำให้ฉันได้ ‪ก็เลยมีแต่ช่วยงั้นเหรอ
‪ถามจริง
‪ฉันไม่ได้ต้องการให้นายช่วย โปโล
‪ฉันต้องการนาย
‪แต่ฉันรู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้
‪คาเยตาน่า
‪ฉันกลับละ
‪ไม่ต้อง นี่โปโลค่ะ
‪บอกเพื่อนแกให้กลับไป ฉันต้องคุยกับแก
‪เขารู้...
‪เขารู้เรื่องทุกอย่าง มีอะไรคะ
‪เขารู้หรือเปล่าว่าแกเคยขโมยชุด
‪ยังไม่รู้
‪และเจ้าของชุดโทรไปบอกบ้านต่างๆ ‪และพวกเขาเลิกจ้างฉันหมด
‪เราจะหาบ้านใหม่
‪ก็เท่านั้นเอง
‪- ไม่ได้ ‪- ได้สิคะ
‪ไม่ใช่ที่นี่ ฉันโดนขึ้นบัญชีดำ
‪แล้วทีนี้ยังไง เราจะจ่ายบิลต่างๆ ยังไง
‪ให้ตาย...
‪แล้วนี่อีกเหรอ
‪ไอ้หมอนั่นมันคิดว่ามันเป็นใคร
‪- ฉันจะฆ่ามัน! ‪- เวนทูร่า ขอร้องล่ะ ใจเย็นๆ
‪ใจเย็นเหรอ บ้าน่ะสิ!
‪เรายังทุกข์ไม่พออีกเหรอ
‪หวัดดีครับ
‪หวัดดีลูก
‪นี่ไม่ใช่เพราะผมถูกพักการเรียนใช่ไหม
‪ไอ้ฆาตกรนั่นกล้าดีมาที่นี่
‪ถ้าคุณมีอะไรจะกล่าวหาผม
‪ก็ว่ามาเลย ไม่งั้นก็อย่ามายุ่งกับผม
‪ผมควรจะท่องหนังสืออยู่กับเพื่อนๆ
‪เราค่อยคุยต่อพรุ่งนี้ก็ได้
‪ขอบคุณมากครับ
‪นาโน!
‪นาโน! ฉันได้หลักฐานบางอย่างแล้ว
‪นาโน!
‪มันอยู่ไหน
‪มันอยู่ที่ไหน
‪เขาไปแล้ว! เขาไม่ได้ทำ!
‪- ไม่จริง ‪- จริง
‪คนบริสุทธิ์เขาทำกันแบบนี้สินะ
‪ไม่รู้ว่านายคิดว่าจะได้อะไรจากการถามคำถาม
‪นายสืบมาหลายอาทิตย์
‪- แต่ก็ไม่ได้อะไรคืบหน้า ‪- อะไร
‪- และจะไม่ได้ด้วย ‪- ทำไมเธอถึงเป็นแบบนี้
‪ฉันไม่ได้เป็นแบบไหนทั้งนั้น
‪ถ้านายยังสืบสวนต่อไปละก็
‪สิ่งเดียวที่นายจะได้ ‪ก็คือลงเอยเหมือนคริสเตียน
‪คำบรรยายโดย ‪สุดาภรณ์ ปลื้มปิติวิริยะเวช