‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪แล้วพี่ชายนายทำให้เธอท้องเหรอ
‪คนที่อยู่ในคุกน่ะ
‪แต่เขาไม่ได้ฆ่าเธอ
‪กุญแจสำคัญคือคาร์ล่า
‪คาร์ล่า สาวผู้สูงส่งคนนั้นน่ะเหรอ ‪คนที่นมพุ่งมาถึงนี่ใช่ไหม
‪ใช่
‪ฉันนึกว่าฉันจะเบื่อโรงเรียนนี้แล้วเชียว
‪แย็บซ้าย
‪แย็บขวา
‪แย็บซ้าย
‪แรงกว่านี้ ให้ตายสิ
‪ถ้าฉันเข้าใกล้คาร์ล่าได้มากกว่านี้ก็ดี
‪นายคิดจะทำยังไง มานี่มา
‪พวกนายดูไม่ค่อยมีอะไรเหมือนกัน
‪หล่อนเองก็ไม่คลุกคลีกับคนชนชั้นนายเท่าไหร่
‪หล่อนคลุกคลีกับคริสเตียนนะ
‪เพื่ออึ๊บด้วยใช่ไหมล่ะ
‪คิดว่ามีโอกาสที่หล่อนจะชอบนายไหม
‪- ฉันก็เด็กทุนเหมือนคริสเตียน ‪- แหงละ
‪ไอ้สารเลว เขาอยากอึ๊บหล่อน ‪เพื่อจะได้ควบคุมหล่อน
‪ฉันกำลังชูนิ้วให้เธอ แต่เธอไม่เห็น
‪ช่างเหอะ แล้วนายจะทำยังไง
‪ไม่รู้สิ
‪ฉันจะหาทางดู
‪เป็นแผนที่ดีเยี่ยม
‪ว่าแต่ ซามู
‪ถ้านายคิดว่าคริสเตียนขาเดี้ยง ‪เพราะใกล้ชิดกับหล่อน
‪นายก็ควรระวังตัวหน่อยไหม
‪เห็นอะไรหายไปบ้างไหม ‪มือถือ กระเป๋าสตางค์ เสื้อผ้า
‪(หายตัวไป 34 ชั่วโมง)
‪มันสำคัญที่คุณต้องบอกรายละเอียดกับเรา
‪มือถือกับกระเป๋าสตางค์ของเขาไม่อยู่ที่นี่
‪และเสื้อผ้าของเขา... ฉันไม่รู้
‪กางเกงยีนส์ของเขาเหมือนๆ กันหมด ‪ฉันไม่รู้ว่ามีตัวไหนหายไปไหม
‪ฉันไม่รู้เลย
‪บอกฉันทีว่าคุณจะหาเขาเจอ ‪เป็นแบบนี้ไม่ได้นะ
‪เราจะทำทุกอย่างที่ทำได้
‪เราถึงต้องการความร่วมมือจากคุณ
‪หมู่นี้คุณเห็นลูกชายทำตัวแปลกๆ บ้างไหม
‪หรือเขาทำอะไรที่ผิดจากปกติบ้างไหม
‪เอ่อ...
‪ไม่รู้สิ
‪บอกตามตรง
‪ฉันไม่รู้
‪ฉันทำงานควบกะ ‪เพื่อหาเงินไปประกันตัวลูกชายอีกคน
‪ฉันแทบไม่เจอซามูเอลเลย
‪และคุณรู้อะไรเรื่องนี้บ้าง
‪ทำไมลูกชายคุณถึงมีเงินทั้งหมดนี้
‪พิลาร์คะ
‪ทุกชั่วโมงสำคัญนะ เมื่อมีคนหายตัวไป
‪ทุกชั่วโมงที่ผ่านไปยิ่งทำให้เรา
‪มีโอกาสหาเขาเจอน้อยลง ช่วยเรานะ
‪โอ้โห หล่อนมีคนติดตาม 39,000 คน ‪ฉันมั่นใจว่าหล่อนจ้างมาแน่ๆ
‪พูดอะไรของเธอ ลู
‪ให้ตายสิ คาร์ล่า เมายาอะไรอยู่ ‪ฉันกำลังพูดถึงเด็กใหม่คนนั้นไง
‪ไม่ได้เข้าอินสตาแกรมหรือไง
‪หล่อนป่าวประกาศให้ทุกคนรู้ว่า ‪หล่อนเริ่มเรียนวันนี้
‪ด้วยแฮชแท็กทั้งหลาย ลาส เอ็นซินาส
‪ฉันจะไปละ ไม่มีอารมณ์มาฟังเรื่องไร้สาระนี่
‪- ทำให้ฉันตกใจทำไม ‪- ขอดูหน่อย
‪- อยากเห็นเหรอ ถามจริง ‪- ขอดูบ้าง
‪- สนใจขนาดนั้นเลยเหรอ ‪- กลัวการแข่งขันหรือไง
‪- ฉันอยากเห็นหล่อน ‪- นี่อยากติดตามหล่อนด้วยเหรอ
‪นี่ฉันยังทำให้เธอหวั่นไหวใช่ไหม
‪พ่อคะ
‪เป็นไงบ้าง
‪พ่อไม่ต้องใช้รถเข็นหรอก
‪พ่อยังเดินไม่ได้นะ
‪เราจะทำตามที่หมอสั่ง
‪พ่อไม่เป็นไรแล้ว
‪ตอนนี้พ่อได้อยู่บ้านแล้ว มันก็จะดีขึ้น
‪พ่อจะหายเร็วขึ้นแน่ ‪เราทุกคนจะช่วยพ่อ จริงไหมคะ
‪ใช่จ้ะ
‪เรียน...
‪ไปเรียนซะ
‪ถึงหนูไปสายก็ไม่สำคัญหรอกค่ะ
‪พ่อสำคัญกว่า
‪มาดูกันว่าเราจะจัดการทุกอย่างที่นี่ยังไง
‪พี่ชายลูก...
‪เขาจะจัดการเอง ลูกไปเรียนเถอะ
‪- พ่อคะ หนูแค่อยากช่วย... ‪- ไม่!
‪ใจเย็นนะคะ
‪(มาริน่า)
‪กุซมาน...
‪ลูกเอาของของมาริน่ามาที่นี่ทำไม
‪ไหนบอกว่าจะเอาไปทิ้ง
‪ผมทิ้งแน่ ขอเวลาผมหน่อย
‪ได้
‪อย่าลืมว่าวันนี้มีพิธีมิสซาตอนหนึ่งทุ่มนะ
‪บอกเพื่อนๆ ลูกหรือยัง
‪เดี๋ยวผมบอกในห้องเรียน
‪ลูกรัก งานนี้สำคัญต่อพวกเราทุกคน
‪ไม่เพียงช่วยให้เราจดจำเธอ แต่...
‪ยังช่วยให้เราก้าวข้ามเรื่องทั้งหมดนี้อีกด้วย
‪"ทั้งหมดนี้" เหรอ
‪"ทั้งหมดนี้" ที่แม่พูด แม่หมายถึง ‪เรื่องที่น้องถูกฆาตกรรมด้วยไหม
‪ทำไมแม่ถึงเลือดเย็นนัก
‪ลูกรัก
‪ข้างในแม่พังทลาย
‪แม่ยังหายใจ ยังกินอาหาร
‪แต่จริงๆ แม่ตายแล้ว
‪แม่จะไม่มีวันทำใจเรื่องนี้ได้
‪แต่ลูกจะทำได้
‪ลูกต้องทำ
‪ลูกต้องหาวิธีทำใจกับเรื่องนี้
‪มีเรื่องอะไรหรือเปล่า
‪พ่อคะ...
‪ทำไมพ่อถึงตัดสินใจจ่ายเงิน ‪ให้คริสเตียนไปรักษาตัว
‪ใจกว้างมากๆ เลย
‪พ่อคิดว่าเขาสำคัญต่อลูก
‪พ่อถึงได้ทำแบบนั้น
‪หนูไม่ใช่เด็กเมื่อวานซืนนะคะ
‪ไม่งั้นพ่อจะทำไปทำไมล่ะ
‪หนูจะลงตรงนี้ค่ะ
‪หล่อนเพิ่งกดติดตามฉัน
‪คิดว่าฉันจะติดตามกลับหรือไง ‪คิดว่าตัวเองเป็นใครกัน
‪หล่อนถ่ายเซลฟี่ไปแล้วเจ็ดรูป ‪ตั้งแต่มาถึงโรงเรียน
‪เหลือเกิน
‪รู้ไหม หล่อนทำให้ฉันนึกถึง ‪คริสเตียน เกรย์ขาเดี้ยงของเธอ
‪- ถามจริง ลู ‪- จริง
‪แสดงความเห็นใจคนอื่นบ้างก็ได้นะ
‪โอเค เร็วไปที่จะเล่นมุกไอ้ขาเดี้ยงนั่น ‪เข้าใจละ
‪เขาชื่อคริสเตียน เข้าใจไหม
‪คริสเตียน
‪- หล่อนก็กดติดตามเธอด้วยเหรอ ‪- เปล่า นั่นจากแม่ของกุซมาน
‪ให้ฉันรู้ว่าวันนี้มีพิธีมิสซาของมาริน่า
‪หล่อนดูไม่ปัญญาอ่อนนะ
‪ผู้หญิงที่กำลังอ่านหนังสือนี่มีเสน่ห์จริงๆ
‪หล่อนไม่ได้อ่าน หล่อนกำลังโพสท่า
‪จะพูดยังไงก็ช่าง แต่หล่อนทำเธอชิดซ้ายไปเลย
‪และจู่ๆ เธอก็สนใจขึ้นมานิดๆ
‪รับหล่อนไปเลยย่ะ
‪ทีนี้นายก็มีเป้าหมายใหม่แล้ว ไปสิ
‪- หวัดดี อรุณสวัสดิ์ ‪- หวัดดี
‪ฉันจะนั่งข้างเธอโดยมีข้อแม้หนึ่งข้อ
‪อย่าบอกฉันว่ามันจบยังไง ‪ฉันอ่านไปได้แค่ครึ่งเดียว
‪นายอ่าน เดอะ เซกันด์ เซ็กส์ ด้วยเหรอ
‪อันที่จริง ฉันอยากทำมากกว่า
‪และถ้าได้ทำกับนักสิทธิสตรีก็ยิ่งยกระดับไปอีก
‪นั่นสิ คะแนนเป็นสองเท่า จริงไหม
‪ยินดีที่รู้จักนะ
‪- หวัดดี ‪- หวัดดี ที่รัก สบายดีไหม
‪ก็ดี
‪นี่ ไม่เห็นบอกฉันเรื่องพิธีมิสซาเลย
‪เธอรู้ได้ยังไง
‪แม่นายส่งข้อความมาหาเราทุกคน
‪พับผ่าสิ หวังว่าแม่คงไม่ได้ส่งให้ทุกคนนะ
‪หวัดดี
‪ฟังนะ เรื่องของเรื่องคือ ฉันไม่รู้จะถามใคร
‪ในเมื่อเธอเป็นเพื่อนของเขา
‪เธอคิดว่ากุซมานจะรังเกียจไหม ‪ถ้าฉันจะไปด้วย
‪เธอจะไปด้วยใช่ไหม
‪นายพูดกล่อมหล่อนได้เยี่ยมเลย
‪พวกเธอใช้เวลากับซามูเอลมากที่สุด
‪(หายตัวไป 36 ชั่วโมง)
‪เป็นเพื่อนร่วมชั้นกับเขา เป็นเพื่อนเขา
‪ฉันมั่นใจว่าเธอคนใดคนหนึ่ง ‪ต้องรู้ว่าเกิดอะไรกับเขา
‪และหน้าที่ของฉันคือสืบให้รู้
‪ซามูเอล ขอถามอะไรหน่อยสิ
‪พ่อของโอมาร์เป็นไงบ้าง
‪เมื่อเช้าฉันแวะไปถามโอมาร์ ‪แต่เขาไม่ให้ฉันเข้าร้านด้วยซ้ำ
‪ที่โรงพยาบาล ฉันทำตัวกากกับครอบครัวเขา
‪ฉันมันเฮงซวยสุดๆ เพื่อน
‪ฉันจะทำยังไงดีเพื่อให้เขายกโทษ
‪ให้เวลาเขาหน่อย
‪อันเดร์
‪นายไปคุยกับมันทำไม
‪- วันก่อนฉันพูดไม่ชัดหรือไง ‪- อย่าเพิ่งน่า กุซมาน
‪ฉันไม่มีอารมณ์ฟังนายโวยวายเรื่องเดิมๆ ‪กับดราม่าไร้สาระ
‪"ดราม่าไร้สาระ" เหรอ โคตรดีเลยนะ
‪กุซมาน...
‪ฉันเสียใจด้วยเรื่องน้องสาวนาย
‪แต่พอสักทีเถอะ
‪พอสักทีกับเรื่องพิธีมิสซา ‪และหมกมุ่นกับเรื่องเดิมๆ
‪ที่ฉันไปคุยกับซามูเอล ‪ฉันไม่ได้หักหลังนายหรือหลงลืมน้องสาวนาย
‪เราต่างก็มีชีวิตและปัญหาของตัวเอง
‪อย่างแรกนะ
‪พิธีมิสซาเป็นความคิดของแม่ฉัน เข้าใจไหม
‪ถ้าชีวิตกับปัญหาของนาย ‪หมายถึงมันรบกวนนายมากเกินไป
‪งั้นก็อย่าไป
‪ฉันเองก็ไม่ชอบว่ะ
‪เธอจะไปไหม
‪ฉันไม่รู้ โปโล ฉันไม่รู้
‪ฉันอยากให้เรื่องนี้จบๆ ไปเสียที ‪ฉันนอนไม่หลับมาสามคืนแล้ว
‪ทำไมล่ะ
‪ทำไมน่ะเหรอ
‪นายคิดว่าอุบัติเหตุที่คริสเตียนเจอ ‪เป็นเรื่องบังเอิญจริงๆ น่ะเหรอ
‪นายใจเย็นอยู่แบบนี้ได้ยังไง
‪เธอเป็นคนบอกฉันไม่ให้สติแตกเองนะ
‪ฉันว่าฉันเริ่มจะสติแตกแล้ว
‪ฉันต้องคุยกับใครสักคนก่อนจะเป็นบ้า
‪ไว้เราไปดื่มกันไหม
‪พอคริสเตียนไม่อยู่ เธอถึงอยากจะไปดื่มกับฉัน
‪ช่างเถอะ มันไม่สำคัญ
‪ทีนี้ฉันก็กดหมายเลขของอาหาร ‪ที่ฉันต้องการใช่ไหม
‪เยี่ยม
‪เธอจะไม่อยากเชื่อ ‪แต่นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันใช้เครื่องพวกนี้
‪ถามจริง โรงเรียนเดิมของเธอ ‪ไม่มีเครื่องแบบนี้เหรอ
‪ฉันไม่ได้ย่างเท้าเข้าโรงเรียนมาสี่ปีแล้ว
‪ฉันดีใจมากที่ได้กลับมาเรียน มันช่าง...
‪ดูเป็นโรงเรียนดีจัง คงเข้าใจนะ
‪เธอไม่ได้เรียนมาสี่ปีแล้วเหรอ
‪- เธอกำลังเรียนซ้ำชั้น ‪- ไม่ใช่ ฉันเรียนที่บ้านน่ะ โฮมสคูล
‪กับครูส่วนตัวและอะไรเทือกนั้น
‪มันเป็นเรื่องแย่ที่สุด ‪ของการที่ต้องย้ายไปย้ายมา
‪ฉันดีใจมากที่ได้กลับมา ‪ฉันคิดถึงทั้งหมดนี้มากๆ
‪ไม่เอาอันนี้
‪สี่สิบห้าใช่ไหม
‪ถามจริง
‪มันฝรั่งกรอบพวกนั้นน่ะเหรอ
‪ถ้าเธอจะกินแคลอรีมากขนาดนั้น ‪อย่างน้อยก็เลือกอะไรที่คุ้มค่าสิ
‪- เขาพูดถูกนะ ‪- สี่สิบสาม
‪ขอบคุณมาก สาวๆ ‪และขอบคุณ เธอน่ารักมาก บาย
‪- เคยเห็นรูปบ้านของหล่อนไหม ‪- อะไรนะ
‪โคตรเจ๋งเลยล่ะ
‪และหล่อนอยู่คนเดียว พ่อแม่ไม่อยู่
‪คนเดียวเหรอ
‪ไม่เชื่อหรอก
‪- ทุกอย่างเรียบร้อยไหม ‪- อือ
‪ก็ไม่เชิง
‪ฉันไม่อยากไปพิธีมิสซานั่น ไม่อยากไป
‪นายมีเหตุผลของนายใช่ไหม
‪ไม่มีพิธีอะไรจะทำให้น้องฉันฟื้นขึ้นมาได้
‪หรือทำให้อะไรๆ เจ็บปวดน้อยลง
‪- งั้นก็อย่าไป ง่ายจะตาย ‪- พูดง่ายทำยาก
‪ฉันทำให้พ่อแม่ผิดหวังไม่ได้
‪นายไม่เบื่อเป็นตัวนายบ้างหรือไง
‪ทำสิ่งที่ถูกที่ควรเสมอ
‪ไม่เบื่อเหรอ
‪ฉันเข้าใจแล้วว่าทำไมพ่อแม่ฉัน ‪ถึงคิดว่านายเหมาะกับพี่สาวฉันที่สุด
‪แต่รู้ไหม
‪ฉันเริ่มไม่แน่ใจว่าคนที่สับสนขนาดนี้ ‪จะเหมาะกับลู
‪ถ้าฉันเลิกหมกมุ่นกับเรื่องต่างๆ ได้สักพัก...
‪และเลิกรู้สึกถึงความแค้นที่กลืนกินฉันนี้
‪ฉันช่วยนายได้ นายก็รู้ว่าฉันช่วยได้
‪เธอจ๋า อยากไปดื่มกาแฟที่บ้านฉันหลังจากนี้ไหม
‪ฉันรู้ว่าการเป็นเด็กใหม่เป็นยังไง ‪ยากขนาดไหนที่จะผูกมิตร...
‪เธอใจดีจัง
‪- ฉันรู้ ‪- ลูเครเซียใช่ไหม
‪- ใช่จ้ะ ‪- คาเยตาน่า
‪- ยินดีที่รู้จัก ‪- ขอบคุณ ส่งที่อยู่มาให้ฉันได้ไหม
‪- ได้สิ ‪- เยี่ยมเลย
‪- ไว้เจอกันตอนห้าโมงนะ ‪- เยี่ยม
‪- บาย ‪- บาย
‪โอ๊ยตาย ไม่ได้
‪ลืมไปว่าพ่อฉันจัดงาน ‪อะไรสักอย่างที่บ้านตอนบ่ายนี้
‪ไม่เป็นไร
‪- ฉันแวะไปที่บ้านเธอก็ได้นะ ‪- บ้านฉันเหรอ
‪- ใช่ ‪- ตกลง
‪เยี่ยม เธอส่งที่อยู่มาให้ฉันได้ไหม ‪เธอนี่น่ารักจริงๆ เลย
‪นังตัวดี!
‪นี่พยายามหลบหน้าฉันเหรอ คาร์ล่า
‪ใช่
‪นี่ยังโกรธที่ฉันพูดถึงคริสเตียนแบบนั้นเหรอ
‪ถ้าเธอบอกฉันแต่แรกว่าเขาสำคัญต่อเธอมาก
‪ฉันก็คงไม่ล้อเรื่องเขาแน่
‪แต่เพราะเธอไม่เคยบอกอะไรฉันอีกแล้ว
‪อยากให้ฉันบอกอะไรล่ะ ‪ทุกอย่างเป็นเรื่องล้อเล่นสำหรับเธอ
‪เธอสนใจอินสตาแกรมเพื่อนใหม่ ‪มากกว่าเพื่อนของตัวเอง
‪แล้วก็เอามาเม้าท์ว่าหล่อนตื้นเขิน ‪หรือใช้ชีวิตเว่อร์วัง
‪เธอก็เป็นแบบเดียวกัน
‪มีแต่เปลือก
‪เธอถึงได้หมกมุ่นกับหล่อนนัก
‪อ้อ ฉันเป็นคนตื้นเขินสินะ
‪เหลวไหล
‪ฉันใช้เวลาอยู่กับกุซมานสามอาทิตย์ ‪อยู่แต่ในหมู่บ้านของปู่กับย่าเขา
‪พยายามพยุงเขาไว้
‪และตอนนั้นฉันก็ยังไม่หยุดโทรหรือส่งข้อความ ‪หาเธอ ถามไถ่ว่าเธอว่าเป็นยังไง
‪เธอหายหน้าหายตา
‪แต่เธอนั่นแหละที่เหินห่างมากขึ้น ‪และไม่ยอมปริปากพูด
‪ฉะนั้นอย่ามาพูดกับฉันแบบนี้
‪เธอมีเรื่องอะไร
‪นี่ฉันเอง เธอคุยกับฉันได้
‪ฉันไม่รู้จะเริ่มยังไง
‪ฉันขอโทษ
‪- หวัดดี โอมาร์ ‪- ไง
‪อยากศึกษาอะไรก็หยิบเอาเลย
‪พ่อเป็นไงบ้าง
‪เราพยายามพาเขาไปนอน
‪เขายืนกรานที่จะทำงาน แต่ทำไม่ได้
‪แบบนี้ลำบากแน่
‪ฉันคิดๆ อยู่เรื่องจัดระเบียบต่างๆ
‪พี่อยู่ร้านในตอนเช้า
‪และทันทีที่ฉันกลับจากโรงเรียน ‪ฉันจะดูแลต่อจนปิดร้าน
‪ไม่ได้หรอก
‪พ่ออยากให้เธอเรียน ให้ฉันดูแลร้าน
‪ฉะนั้นเลิกคิดได้แล้ว
‪แล้วพี่ล่ะ พี่จะไม่กลับไปเรียนแล้วเหรอ
‪คงไม่สำคัญหรอกถ้าพี่จะหยุดเรียนสักปี
‪ยังไงเธอก็เป็นคนฉลาด
‪พี่ไม่ต้องเสียสละทุกอย่างหรอกนะ
‪เธอเปลี่ยนใจพ่อได้ไหมล่ะ
‪นั่นไงล่ะ
‪ลู ยินดีต้อนรับ
‪หวัดดี
‪- สบายดีไหม ‪- ดี เธอล่ะ
‪บ้านเธอสวยจัง
‪ใช่
‪ให้ฉันพาเธอชมรอบบ้านไหม
‪หรือว่าจะไม่เหมาะ
‪โอ๋ๆ
‪ฉันเอาแชมเปญโรเซ่มาด้วย ‪ไชโยให้กับรสนิยมแย่ๆ
‪ไชโย มาเถอะ
‪นั่นห้องครัว เขตแดนของอิเมลด้า
‪ฉันอยู่โดยขาดเขาไม่ได้
‪ดูสิว่าเขาเตรียมอะไรไว้ให้เรา
‪อุตส่าห์บอกว่าไดเอ็ตอยู่ก็ไม่ยอมฟัง
‪ห้องรับแขก และมีสวนเล็กๆ กับสระว่ายน้ำ
‪สระว่ายน้ำสองสระน่ะ
‪อีกสระหนึ่งเล็กเกินไป
‪แล้วก็ห้องนอนห้าห้อง ‪ห้องฉันมีห้องแต่งตัวใหญ่มาก
‪เป็นสิ่งแรกที่ฉันหลงรักในบ้านหลังนี้
‪ให้ฉันเอาขวดไปแช่เย็นไหม
‪เธออยู่ที่นี่คนเดียวจริงๆ เหรอ
‪กับอิเมลด้าน่ะ
‪แต่ฉันให้เธอพักบ่ายนี้ ‪เราจะได้คุยกันสะดวกขึ้น
‪โถ เธอนี่น่ารักจัง ฉันชอบมากเลย
‪เธอรอใครอยู่เหรอ
‪หวัดดี
‪นายมาทำอะไรที่นี่
‪มีปาร์ตี้โดยขาดเราไม่ได้นะ
‪ที่นี่ไม่มีปาร์ตี้สักหน่อย วาเลริโอ ‪เราก็แค่กินอาหารว่าง
‪อาหารว่าง งานปาร์ตี้ เหมือนๆ กันนั่นแหละ
‪หวัดดี
‪ถามจริง
‪- อะไรอยู่ในนั้นเหรอ ‪- ส่วนที่ดีที่สุด... อยู่ข้างใน
‪(ติดตาม)
‪เวร! ไม่นะ ไม่
‪(คุณเลิกติดตามมาร์เกซิตาปน)
‪ฉันนี่งี่เง่าชะมัด
‪ฟังนะ ฉันว่าเวลานี้ไม่เหมาะที่เธอจะมาอยู่ที่นี่
‪อีกอย่าง ฉันคิดว่าจะไปร่วมพิธีมิสซาของมาริน่า
‪เขาเป็นคนยังไงเหรอ
‪พวกเธอไม่เคยพูดถึงเลย ‪แถมวิญญาณก็ยังไม่เคยโผล่มาที่บ้านฉัน
‪เขาเป็นดั่งพายุหมุน
‪ทำลายทุกอย่างที่เขาเฉียดผ่าน
‪แต่ฉันรู้สึกว่า ถึงเขาจะตายเร็ว
‪เขาก็ใช้ชีวิตเต็มที่ในช่วง 16 ปี ‪มากกว่าหลายคนในร้อยปี
‪งั้นเขาก็เป็นคนแบบที่ฉันชอบ
‪และฉันว่านะ
‪ถ้าเขามีทางเลือก ‪เขาก็จะไม่ไปร่วมพิธีมิสซาของตัวเอง
‪ฉะนั้นลืมเรื่องเศร้าๆ ‪แล้วแต่งตัวให้สวยและไปเต้นกัน
‪ไม่ ไม่เห็นเหรอว่าเกิดเรื่องอะไรที่นี่
‪ฉันไม่มีอารมณ์ไปปาร์ตี้หรอก
‪ฉันไม่ได้บอกให้ทิ้งครอบครัว
‪นี่เธอ อย่าตีโพยตีพายสิ
‪ฉันกำลังพูดถึงเรื่องออกไปเดินเล่น ‪เต้นรำนิดหน่อย
‪ที่โมร็อกโก เขาไม่พูดกันว่า ‪"พลิกวิกฤตให้เป็นโอกาส" เหรอ
‪ฉันมาจากปาเลสไตน์
‪เธอนี่ไม่รู้จักกันเลยจริงๆ
‪โทษที แต่ขอฉันเตือนความจำเธอ ‪ว่าฉันเคยเห็นเธอเต้นแบบว่า...
‪เต้นแบบว่า...
‪ท่านั้นเต้นยังไงนะ
‪มาเถอะ ฉันจะพาเธอกลับมาส่ง ‪ในสองชั่วโมง รับรอง
‪กุซมาน ฉันรับไม่ไหวแล้วนะ ‪นายเป็นบ้าไปแล้วหรือไง
‪ฉันขอโทษ พวกเขาทำบ้านเธอสกปรกไปหมด ‪สาบานได้ ฉันจะไล่พวกเขาไป
‪ไม่เป็นไรเลย นี่เป็นเนโกรนีแก้วที่สาม
‪ฉันมึนไปหมดแล้ว ‪ไม่รู้สึกรู้สาอะไรเลย ฉะนั้น...
‪ดื่มจ้ะ
‪ดื่ม!
‪ถามจริง วาเลริโอ
‪ใครก็ตามที่เดาถูกว่าฉันสวมอะไรอยู่ ‪ใต้เสื้อคลุมนี้ จะได้ 100 ยูโร
‪ขอทีเถอะ วาเลริโอ
‪ซึ่งก็นะ เข้ากับฉัน... ฉันดูเป็นไง
‪เข้ากับนายที่สุด สีนั้นเหมาะกับนาย
‪- ฉัน ‪- เธอ
‪ไม่สวมอะไรเลย นายเปลือย
‪ผิด นาย
‪กางเกงใน
‪ผิด ลู ตาเธอแล้ว
‪ฉันรู้ แต่ฉันจะไม่เล่น
‪- เรากลับกันตอนนี้ได้หรือยัง ‪- ยัง
‪- รู้แล้วว่าอะไร
‪- ฉันรู้ว่าอะไร ‪- บอกมา
‪นายใส่แค่ถุงเท้าข้างเดียว
‪- นี่เลย สาวน้อย ‪- เขาเดาถูก
‪ฉลาดจริงๆ
‪- ฉันชอบสาวคนนี้ ฉันชอบสาวคนนี้ ‪- ฉันด้วย
‪นี่ แล้วรางวัลฉันล่ะ
‪ช้าๆ ช้ากว่านี้
‪ช้าๆ เธอจะได้ชื่นชมมากขึ้น
‪ระวังนะ เขากัด
‪ตอนนี้...
‪วาเลริโอ ถามจริง คลุมเสื้อซะ
‪นายนี่น่าอายจริงๆ
‪ฉันจะคลุมตัวเอง
‪นายนี่ไร้สาระมาก
‪เจ๋งมากว่ะ พวก
‪ได้โปรด อย่านะ
‪ได้โปรด อย่านะ กุซมาน
‪เอาจริงเหรอเนี่ย ขอร้องล่ะ
‪ฉันก็บ้าเหมือนกัน
‪กุซมาน ให้ตายสิน่า
‪เราต้องไปโบสถ์นะ แล้วตอนนี้นายเปียกโชก
‪- ลู มาเร็ว ‪- ฉันเกลียดนาย
‪- หวัดดี ‪- หวัดดี
‪ได้คุยกับกุซมานไหม
‪ก่อนมาน่ะเหรอ
‪เปล่า ทำไม
‪เขาไม่ยอมรับโทรศัพท์
‪โทรไปเรื่อยๆ เขาไม่รับสายฉันแน่
‪- ว่าไง ‪- ไม่มีใครรับ
‪ให้ลองโทรหาลูไหม
‪กุซมานล่ะ
‪ว่าไง
‪ไม่มีใครรับ
‪คิดออกแล้ว
‪คาเยตาน่า
‪เบาเสียงลงหน่อย
‪- ข้อความนี้สำหรับนาย ยินดี! ‪- ขอโทษครับ
‪นี่คือตอนนี้เหรอ
‪เขาเป็นอะไรของเขา
‪อย่าค่ะ
‪ไม่ใช่ที่นี่ ขอร้อง
‪- เราควรไปรับเขา ‪- ทำไม
‪เขากำลังสนุกนะ
‪มองไม่ออกเหรอว่าเขาไม่ปกติ
‪ไปรับเขากันเถอะ
‪เชิญครับ ทุกคนมาล้อมวงกัน
‪นายไม่ควรมาที่นี่
‪แล้วเธอล่ะ
‪เธอก็ใช่ว่าเคยเป็นมิตรกับมาริน่า
‪นายรู้ได้ยังไง
‪มาริน่าเล่าให้ฉันฟังทุกอย่าง
‪งั้นเหรอ
‪เขาบอกนายด้วยหรือเปล่า ‪ว่าพี่นายทำให้เขาท้อง
‪มาริน่าอยากทำอะไรกับเราก็ทำ
‪แต่พวกเราก็ยังมาที่นี่
‪อาลัยอาวรณ์เขา
‪เธอรู้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้น
‪ที่อาจทำให้เขาหายตัวไป
‪เขาจะไม่มีวันไปไหนโดยไม่พูดอะไร
‪สุดยอดไปเลย หนุ่มๆ บริกร ดนตรี
‪- ฉันบอกมารีเพื่อนฉัน... ‪- มารีเป็นใคร
‪เธอจะไปไหนน่ะ
‪เราจะไปงานของกุซมาน...
‪พิธีมิสซาของครอบครัวเขา
‪- รำลึกถึงมาริน่า… ‪- แหงละ
‪แต่งตัวเสียสวยแบบนั้นเพื่อไปพิธีมิสซาสินะ
‪โห สำหรับเกย์ นายนี่ทำตัวได้เหมือนพ่อ ‪ที่ไม่ใช่เกย์และทำหมันแล้วได้เป๊ะมาก
‪เธอบอกเขาเหรอว่าฉันเป็นเกย์
‪และว่าน้องนายยังบริสุทธิ์ด้วย
‪ไม่รู้ทำไมใครๆ ถึงเปิดใจกับฉัน
‪และพูดกันระหว่างเรานะ ‪เรื่องน้องนายนี่ร้ายแรงมาก
‪เธอไม่ได้จะไปพิธีมิสซา
‪ใช่
‪นาเดีย...
‪ตอนนี้ฉันเป็นหัวหน้าครอบครัว ‪แต่ไม่ได้แปลว่าเธอต้องโกหกฉัน
‪ฉันไม่ใช่พ่อ
‪พี่จะเช็กสต็อกของเหรอ
‪ใช่
‪และงานเยอะด้วย
‪โอมาร์...
‪งั้นฉันจะอยู่ช่วยพี่
‪พ่อไม่จำเป็นต้องรู้
‪เรเบ ฉันขอโทษ เธอไปเถอะ
‪ไม่มีทาง
‪ไม่ต้องห่วง
‪ฉันจะช่วยเธอ ‪แล้วเราจะทำเสร็จเร็วขึ้น จริงไหม
‪เราทำยังไงล่ะ นับส้ม ลูกแพร...
‪เยี่ยมไปเลย ใครจะอยากไปเต้นรำกัน ‪ในเมื่ออยู่นับผลไม้ได้ทั้งคืน
‪พวกนั้นใส่อัฐิเขาไว้ในนั้นใช่ไหม
‪ไม่ว่าจะรวยแค่ไหน ‪ก็ใช่ว่าจะฝังใครไว้ตรงไหนก็ได้
‪ถามจริง นี่เข้าขั้นแอบตามกันแล้วนะ
‪นายต้องการอะไร พูดมาให้จบๆ ไป
‪ปี 2002 ถึง 2018
‪ไม่ควรมีใครชีวิตสั้นขนาดนี้
‪วันที่ของสองวันนั้นก็ฝังในหัวฉันเหมือนกัน
‪ฉันสลัดความรู้สึกที่ฉันได้รับที่นี่ไปไม่ได้
‪อะไร
‪ฉันไม่เคยเห็นเธอเป็นแบบนี้
‪นายไม่รู้จักฉันเลย
‪ฉันอยากดื่มเบียร์
‪เธอล่ะ
‪ฉันก็เหมือนกัน
‪แต่ไม่ใช่ดื่มกับนาย
‪เธอมีทางเลือกที่ดีกว่านี้เหรอ
‪สองคนนี้บ้ามากเลย
‪เธอไม่เคยเบื่อพวกเขาเลยสินะ
‪โดยเฉพาะนาย นายเป็นตัวก่อเรื่อง
‪ทำไม ยังไม่ทันได้โน้มน้าวเธอเลยนะ
‪ฉันจะไม่เล่นยาอะไรทั้งนั้น ‪ต่อให้นายเปลือยให้ดูก็เถอะ
‪แน่ใจเหรอ
‪นายนี่...
‪มานี่สิ! ลูเครเซีย เลิกกินแล้วมาเต้นรำกัน
‪อะไร
‪- เลิกกินแล้วมาเต้นรำ ‪- ฉันไม่อยากเต้น
‪- พอซะที กุซมาน ‪- บ้าฉิบ!
‪ถ้าฉันจูบเธอ ฉันก็ผิด ‪ถ้าไม่จูบ ฉันก็ผิด
‪- คาเยตาน่า ‪- อะไร
‪- มีแชมเปญเหลือบ้างไหม ‪- มี
‪มาเร็ว ไปเอาแชมเปญเพิ่มกัน
‪เป็นอะไรไป
‪พอใจหรือยังล่ะ
‪นายจัดการคล้องบ่วงผู้หญิงคนใหม่จนได้
‪เรียบร้อย นายจะสามารถ ‪ทำตัวเหลวไหลได้ตามใจ
‪โดยที่ไม่มีพ่อแม่คอยควบคุม เอาเลยสิ
‪ฟังดูไม่เลวนะ ว่าไหม
‪เยี่ยมเลย
‪แต่เธอรู้อะไรไหม
‪ฉันสลัดใครบางคนออกไปจากหัวไม่ได้
‪- และเธอคนนั้นจะไม่ยอมปล่อยฉันเป็นอิสระ ‪- อะไรนะ
‪ฉันไม่สามารถสลัดเธอคนนั้น ‪ออกจากหัวมาหลายปีแล้ว
‪รู้ไหม มันเจ็บ
‪มันเจ็บมาก ไม่รู้ว่าฉันกลับมาทำไม
‪โชคดีนะ โชคดีสำหรับเธอที่ฉันมีนี่
‪นี่กำลังหาว่าฉันทำให้นายติดยาเหรอ นายทึ่ม
‪เปล่า
‪ฉันแค่กำลังบอกว่า ไม่มีใครสู้เธอได้
‪ไหนดูสิ...
‪พวกเขามาแล้ว
‪กองหนุนมาแล้ว
‪พรรคพวกฉันอยู่ไหน
‪หวัดดี ทุกคน เป็นไงกันบ้าง
‪ว่าไง ขึ้นมาสิ
‪นายมาทำอะไรที่นี่
‪ยินดีต้อนรับ
‪พรรคพวกฉัน ว่าไง
‪เพื่อนฉัน นายมาแล้ว
‪เธอคิดไหมว่าหนึ่งในเพื่อนร่วมชั้น ‪อาจมีส่วนเกี่ยวข้อง
‪กับการหายตัวของซามูเอล
‪อะไรทำให้คุณคิดว่าผมรู้เรื่องอะไรแบบนั้น
‪ก็ความจริงที่ว่า
‪ตั้งแต่นั่งลง เธอยังไม่มองตาฉัน ‪แม้แต่ครั้งเดียว เป็นต้น
‪คุณคุยกับพี่สาวผมหรือยัง
‪ลูเครเซียใช่ไหม
‪เรียกฉันว่าลูเถอะ
‪ทำไม
‪เพราะคุณควรคุย
‪ขอดูรูปแฟนนายหน่อยสิ
‪คนนี้
‪- โอ๊ยตาย เขาอยู่ห้องเดียวกับเรา ‪- ใช่
‪เวร!
‪ฉันเล็งคนนี้ไว้ แต่นายได้เขาไปซะแล้ว
‪ดีสำหรับนายนะ แต่... โหย
‪อย่าทำตัวโง่ๆ น่า โทรหาเขาซะ
‪ไม่อะ
‪ตอนนี้ฉันมีปัญหาใหญ่กว่านั้น
‪ปัญหาอะไร
‪เธอไม่เห็นหรือไง
‪นี่ พวก...
‪อย่าหลบอยู่หลังเรื่องนี้ ‪เพื่อเลี่ยงการแก้ไขสิ่งที่อยู่ในใจ
‪และอย่าใช้เวลานานเกินไป
‪นายไม่รู้ว่าผู้คนอาจหายไปจากชีวิตนายเมื่อไหร่
‪โทรหาเขาซะ
‪ไม่ล่ะ
‪- เขาดื่มไปมากแค่ไหน ‪- ฉันก็ไม่รู้ อันเดร์
‪ทั้งหมดเลย เขาเหลือแต่น้ำจากสระว่ายน้ำ
‪ดูซิว่านายจะพาเขาไปจากที่นี่ได้ไหม
‪พาฉันไปเหรอ ไม่นะ ไม่
‪ใครจะอยู่ต่อ
‪นายจะอยู่ไหม เร็วสิ ใครจะอยู่
‪ฉัน!
‪- นายจะอยู่ใช่ไหม ใช่เลย ‪- ต้องงั้นสิ
‪ใช่เลย
‪ฉิบหาย
‪- ฉิบหายละ ขอโทษ ‪- เวรแล้ว
‪- ฉันขอโทษ แพงมากไหม ‪- ไม่หรอก
‪ฉันว่าแม่ฉันซื้อมาจากงานประมูลซัทเทบีส์
‪แต่มีแบบนี้หลายใบ
‪ใช่ แม่ฉันจะไม่เสียดายหรอก
‪ฉันว่าเราสนุกกันพอแล้วนะ
‪นี่เป็นฟางเส้นสุดท้าย เรากลับกันดีกว่า
‪- ขอร้องล่ะ ‪- กวนใจชะมัด
‪ไม่มีทาง ลู
‪ฉันจะอยู่ต่อ จริงไหม คาเย
‪- ใช่ ไปกันเถอะ ‪- ปาร์ตี้ยังไม่จบ
‪ไม่ ไปกันเถอะ กุซมาน ‪นายควรไปนอนให้หายเมาแล้วนะ
‪ฉันสบายดี
‪ฉันสบายดี เลิกทำอย่างกับว่าฉันโง่ซะที
‪ฉันสบายดี
‪หรือว่านายไม่คิดอย่างงั้น
‪เพราะทุกอย่างวิเศษสุดๆ
‪และเราต่างก็ก้าวต่อไป จริงไหม
‪ไม่มีใครพูดแบบนั้น ให้ตาย ปิดเพลงซะ
‪เราไม่ได้เจอเรื่องแบบนาย ‪และพวกเรายังไม่เคยสูญเสียน้องสาว
‪ช่างเหอะ นายรู้อะไรไหม
‪น้องสาวฉันไม่ได้ตาย
‪น้องสาวฉันถูกฆ่า
‪เข้าใจไหม ดูเหมือนมันไม่เข้าไปในกะโหลกนาย
‪ได้โปรด อันเดร์ พาเขาไปซะ
‪มาเร็ว ไปกันเถอะ
‪- ฉันสบายดี ‪- ไปกันเถอะ
‪ไม่!
‪คาเยตาน่า นี่น่าอับอายจริงๆ
‪ขอโทษสำหรับทั้งหมดนี้
‪อีกแก้วนะ เราจ่ายเงินไปแล้ว
‪ขวดละสองร้อยเหรียญ แพงขูดเลือดขูดเนื้อ
‪ไม่ใช่ มันแพง ก็เท่านั้นเอง
‪นายคว่ำฉันไม่ได้หรอก
‪ขอถามอะไรหน่อยได้ไหม
‪ฉันเสียความบริสุทธิ์ตอนอายุ 14
‪หรือนั่นไม่ใช่สิ่งที่นายจะถาม
‪คำถามแบบนี้แหละที่คนชอบถามฉัน
‪ไม่รู้ทำไม
‪เธอมีส่วนเกี่ยวข้องกับที่มาริน่าถูกฆ่าหรือเปล่า
‪อย่างนี้สินะ
‪นายถึงได้พยายามใกล้ชิดกับฉันให้ได้
‪เธอเกี่ยวข้องกับที่มาริน่าถูกฆ่ารึเปล่า
‪เธอมีส่วนเกี่ยวข้องไหม
‪นายอาจรับความจริงไม่ได้
‪ฉันก็เหมือนกัน
‪ลองดูสิ
‪ใช่
‪ฉันมีส่วนเกี่ยวข้อง
‪มากเกินไป
‪แน่ใจเหรอว่าอยากทำแบบนั้น
‪ฉันอยากรู้เรื่องทั้งหมด
‪ส่วนฉันแค่อยากให้นายอึ๊บฉัน
‪ทำได้ไหมล่ะ
‪แน่ใจนะว่าเธอต้องการแบบนี้
‪ผู้หญิงอย่างเธอไม่เคยอยากนอน ‪กับผู้ชายอย่างฉัน
‪นายจะไปรู้อะไรเกี่ยวกับผู้หญิงอย่างฉัน
‪ฉันไม่เข้าใจเลย
‪เขากำลังดีขึ้นแล้วเชียว เขาดีขึ้นแล้ว
‪เราถึงได้ไปหาปู่กับย่าเขาที่อัสตูเรียส
‪และ...
‪และฉันช่วยเขา
‪ที่แน่ๆ การกลับมาเรียนไม่ช่วยอะไรเลย
‪เขาไม่ได้เป็นแบบนั้น...
‪และทั้งหมดนี้...
‪ไม่รู้ว่าฉันเล่าเรื่องทั้งหมดนี้ให้เธอฟังทำไม
‪- ไม่ เพราะเธอต้องระบายไง ‪- ฉันไม่อยากรบกวนเธอ
‪และเพื่อนมีไว้รับฟัง
‪เราจะไปกันแล้ว
‪ตกลง
‪เราจะไปแล้วล่ะ
‪ขอบใจนะ
‪บาย ทุกคน
‪ลุกขึ้น
‪รู้สึกดีจัง ดีมากๆ
‪อย่าเกิดอารมณ์ขึ้นมาล่ะ
‪มานี่มา ให้ฉันช่วยนะ
‪ค่อยๆ ไม่งั้นฉันนี่แหละจะเกิดอารมณ์
‪เอาละ
‪ใช่ นั่นดีจัง
‪เพื่อนๆ ฉัน...
‪คว้าแขนเขา
‪- ทีนี้ก็... ‪- ถ้าฉันลุกขึ้นนั่ง...
‪โอเค... นี่
‪ขอบใจ
‪โอ้ พระเจ้า...
‪เอาไง เรากลับกันไหม
‪ไป
‪ไม่ อย่าไป
‪อยู่ที่นี่กับฉันสักพักนะ ‪เหมือนที่เราเคยทำไง จำได้ไหม
‪เคารพฉันหน่อยสิ
‪เราจะนอนกันบนเตียงได้เหรอ
‪คงงั้น
‪- นี่พิลึกชะมัดเลย ‪- ทำไมล่ะ
‪ใช่ว่าเราไม่เคยนอนด้วยกัน
‪ฉันรู้ แต่ตอนนั้นฉันยังไม่เปิดเผย ‪และนายไม่ใช่เสือไบ
‪เสือไบเหรอ
‪ฉันเป็นแบบนั้นเหรอ
‪นายอาจจะพูดถูก
‪ฉันอาจเป็นเสือไบ
‪- อันเดร์ ‪- อะไร
‪นายเคยชอบกุซมานไหม
‪นายจะพูดว่าอะไร
‪- นายล่ะ ‪- ฉันเหรอ
‪ไม่เคย แหวะ
‪แล้วฉันล่ะ
‪นายเคยชอบฉันไหม
‪นิดหน่อยแน่ๆ
‪ดูหุ่นร้อนแรงนี้สิ
‪ฝันไปเหอะ
‪เขยิบไป
‪เวร
‪ฉันนอนคนเดียวมาสักระยะแล้ว
‪ขอบคุณสำหรับความอบอุ่น
‪สัมผัส...
‪อย่าสัมผัสมาก
‪ทำไม นายประหม่าเหรอ
‪หรือว่าเกิดอารมณ์
‪เพราะฉันกำลัง...
‪กำลังแข็งปั๋งเลย
‪นายแม่งล้อฉันเล่น
‪ดูสิ
‪เอาผ้าคลุมตัวซะ ไอ้เวร
‪นายก็คลุมตัวเองด้วยสิ
‪เวร
‪จะให้ฉันทำยังไง ฉันไม่ใช่หินนะ
‪อยากชักว่าวไหม
‪ทั้งที่กุซมานอยู่ตรงนี้เหรอ
‪นายบ้าไปแล้ว
‪เราบ้าไปแล้ว
‪ฉันรู้
‪เราบ้าไปแล้ว
‪นี่มันพิลึกเกินไป ว่าไหม
‪ใช่ พอแค่นี้เถอะ
‪ไม่
‪แต่มีข้อแม้หนึ่ง
‪พรุ่งนี้เราจะลืมเรื่องทั้งหมดนี้ ตกลงไหม
‪ได้ เราเป็นแค่เพื่อนชักว่าวกัน
‪ใช่
‪(ลูเริ่มติดตามคุณ)
‪- หวัดดีจ้ะ ‪- สวัสดีค่ะ
‪คาเย ยังอยู่อีกเหรอ
‪ค่ะ แต่เสร็จแล้วค่ะ ก็เลย...
‪หมาอยู่ไหนล่ะ
‪ฉันต้องขังมันในตู้ มันทำตัวแย่มากๆ
‪มันทำรูปปั้นกระเบื้องตรงนั้นแตก
‪ที่รักคะ ชงค็อกเทลเนโกรนีมาให้ฉันสองแก้วทีสิ
‪ดูว่าจะช่วยให้ใจฉันสงบลงหน่อยไหม
‪คาเย
‪อย่าลงโทษหมาอีกนะ เข้าใจไหม
‪ทำความสะอาดก็พอ
‪ค่ะ
‪ถ้าพวกคุณไม่ต้องการอะไรแล้ว ‪ฉันก็จะกลับแล้วค่ะ
‪- บายจ้ะ ‪- บาย
‪เนโกรนี
‪นาเดีย เธอจะไปเรียนสายนะ ไปซะ
‪ใช่ ลูกรัก ไปเรียนสิ
‪แม่กับฉันจะดูแลเอง
‪ไม่
‪พ่อคะ หนูไปเรียนสายสักครั้งก็ได้
‪และรู้ไหม มันไม่สำคัญหรอก
‪พวกเขาจะเข้าใจ
‪และถ้าไม่เข้าใจ ก็เป็นเรื่องของพวกเขา
‪- ไม่... ‪- ค่ะ
‪โอมาร์ดูแลร้านนี้ได้
‪แต่เราก็อยู่ที่นี่เหมือนกัน
‪และไม่ว่าพ่อจะไม่ชอบขนาดไหน ‪อะไรๆ มันเปลี่ยนไปแล้ว
‪พ่อจะต้องยอมรับ
‪อย่านานนักล่ะ เราจะไปส่งทุกคนที่โรงเรียน
‪(มาริน่า)
‪(โอมาร์)
‪อรุณสวัสดิ์
‪พวกนายกรนสนั่นเลย
‪รู้ไหมว่าทำไมฉันโมโหมาก ‪เวลาพวกนายคุยกับซามูเอล
‪นายทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
‪เพราะพี่ชายเขา
‪ไม่ใช่
‪ฉันเคยคิดแบบนั้น
‪ว่าฉันโมโหเพราะพี่ชายมันฆ่าน้องสาวฉัน
‪การที่มันยังอยู่ใกล้ๆ ‪เป็นอีกเหตุผลที่ทำให้ฉันโมโห
‪เรื่องมันวนเวียนกึกก้องอยู่ในหัวฉัน
‪ฉันน่าจะหยุดพวกมัน
‪มันเตือนฉันแล้วแต่ฉันไม่ทำอะไร
‪เพื่อน...
‪มีอีกอย่างที่ฉันกังวลกว่านั้น
‪ถ้ามันพูดถูกล่ะ
‪ถ้า... นาโนไม่ใช่ฆาตกรตัวจริงล่ะ
‪ฉันจะก้าวข้ามต่อไปได้ยังไง ‪โดยไม่รู้ว่าฆาตกรตัวจริงยังลอยนวลหรือไม่
‪เขาอาจตัดสินใจจากไปดื้อๆ
‪เขาจะทำแบบนั้นทำไม
‪เพราะซามูเอลไม่ควรกลับมาโรงเรียนนี้
‪ตลอดกาล
‪รู้ไหมว่าซามูเอล ‪อาจได้เงินมาโดยผิดกฎหมายหรือไม่
‪ทำไมคุณถึงถามฉันแบบนั้นล่ะ
‪ทำไมไม่ไปถามแม่สาวสูงส่งคนนั้นล่ะ
‪คาร์ล่าน่ะเหรอ ทำไม
‪ไม่รู้สิ
‪ผู้ชายทุกคนรอบตัวเธอ ‪ล้วนหายตัวไปไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง
‪ฉันไม่รู้อะไรทั้งนั้น
‪ฉันขอโทษค่ะ
‪โอเค ขอบคุณ
‪มีเรื่องอะไร
‪ไม่มีอะไร
‪ฉันรู้จักเธอดี คาร์ล่า
‪หรือเธอจะเก็บเรื่องนี้ไว้กับตัวเองด้วย
‪ซามูเอลไม่ได้หายตัวไป
‪เขาตายแล้ว
‪คำบรรยายโดย ‪สุดาภรณ์ ปลื้มปิติวิริยะเวช