Była w ciąży z twoim bratem?
Który jest w więzieniu?
Nie zabił jej.
Carla jest kluczem do tej sprawy.
Carla... To ta markiza? Z cyckami na wierzchu?
Tak.
A ja myślałam, że będę się tu nudzić.
Twoje lewo.
Prawo.
Lewo.
Kurwa, mocniej.
Chcę się do niej zbliżyć.
Jak? Chodź tu.
Nie macie ze sobą wiele wspólnego.
A ona nie spoufala się z takimi jak ty.
Z Christianem się spoufaliła.
Żeby go przelecieć.
Myślisz, że się jej spodobasz?
- Też mam stypendium. - Jasne.
Kurwa, chcesz dostać się do jej spodni, żeby wejść w jej głowę.
Pokazuję ci palec, ale nie widać.
Jak chcesz to zrobić?
Nie wiem.
Coś wymyślę.
Świetny plan.
Tak poza tym,
Christian był z nią blisko i stracił nogi,
więc lepiej uważaj.
Zauważyłaś, że coś zniknęło? Jego telefon, portfel, ubrania?
34 GODZINY OD ZAGINIĘCIA
Każdy szczegół się liczy.
Nie ma jego telefonu ani portfela.
A ubrania... Nie wiem.
Wszystkie jego jeansy są podobne, nie wiem, czy czegoś brakuje.
Nie mam pojęcia.
Proszę powiedzieć, że go znajdziecie. To nie może być prawda.
Zrobimy, co w naszej mocy.
Dlatego potrzebujemy twojej pomocy.
Czy ostatnio zachowywał się dziwnie?
Robił coś innego niż zwykle?
Cóż...
Nie wiem.
Szczerze mówiąc...
Nie wiem.
Pracowałam na dwie zmiany, żeby zarobić na kaucję drugiego syna.
Prawie nie widywałam Samuela.
A co powiesz na to?
Skąd twój syn ma tyle pieniędzy?
Pilar?
Przy zaginięciu liczy się każda godzina.
Każda godzina oddala nas
od szansy, że go znajdziemy. Pomóż.
Ona ma 39 000 obserwujących. Pewnie ich kupiła.
O czym ty mówisz?
Boże, naćpałaś się? Mówię o tej nowej lasce.
Nie wchodzisz na Instagram?
Pokazała wszystkim, że zaczyna szkołę,
bo wstawiła hashtag Las Encinas.
Kończę. Nie mam humoru na pierdoły.
- Musisz mnie straszyć? - Pokaż.
- Chcesz ją zobaczyć? - Pokaż!
- Tak cię interesuje? - Boisz się konkurencji?
- Chcę ją zobaczyć! - Żeby ją obserwować?
Nadal cię wkurzam?
Tato.
Jak się czujesz?
Nie potrzebuję tego.
Jeszcze nie możesz chodzić.
Posłuchamy lekarza.
Nic mi nie jest.
W domu ci się polepszy.
Musisz szybko wyzdrowieć. Pomożemy ci.
Tak.
Lekcje.
Idź na lekcje.
Mogę się spóźnić.
Jesteś ważniejszy.
Musimy wszystko ustalić.
Twój brat...
zajmie się tym. Idź na lekcje.
- Chcę pomóc... - Nie!
Uspokój się.
Guzmán...
Czemu przyniosłeś rzeczy Mariny?
Tak chcesz się ich pozbyć?
Zrobię to. Daj mi czas.
Dobrze.
Nie zapominaj, że dziś o 19 jest msza.
Powiedziałeś znajomym?
Powiem im w szkole.
Kochanie, to jest dla nas ważne.
Będziemy mogli ją powspominać...
i zostawić tę sprawę w przeszłości.
„Tę sprawę”?
Morderstwo mojej siostry to „ta sprawa”?
Jak możesz być taka nieczuła?
Kochanie,
w środku jestem martwa.
Oddycham, jem,
ale nie żyję.
Nigdy się z tym nie pogodzę.
Ale ty tak.
Musisz.
Musisz znaleźć jakiś sposób.
Coś się stało?
Tato...
Dlaczego płacisz za leczenie Christiana?
To dużo pieniędzy.
Jest dla ciebie ważny.
Dlatego to zrobiłem.
Nie urodziłam się wczoraj.
Jaki mógłbym mieć inny powód?
Wysiądę tutaj.
Zaobserwowała mnie.
Myśli, że się odwdzięczę? Za kogo ona się ma?
Odkąd tu trafiła, zrobiła sobie siedem selfie.
Masakra!
Przypomina mi twojego kalekiego Christiana Greya.
- Serio? - No.
Mogłabyś okazać trochę empatii.
Dobra, za wcześnie na żarty z kaleki, załapałam.
Ma na imię Christian.
- Też cię zaobserwowała? - To od mamy Guzmána.
Dziś jest msza za Marinę.
Nie wygląda na głupią.
Kobieta z książką jest najseksowniejsza.
Ona nie czyta, tylko pozuje.
Mów, co chcesz, ale zbiłem cię z tropu.
I nagle jesteś zaintrygowana.
Jest twoja.
Masz nowy cel. Do dzieła.
- Cześć. - Cześć.
Usiądę obok ciebie pod jednym warunkiem.
Nie mów, jak się kończy. Jestem dopiero w połowie.
Czytasz Drugą płeć?
Lubię drugą płeć.
A z feministką to dopiero by się działo.
Zaliczyłbyś podwójnie.
Miło cię poznać.
- Cześć. - Cześć, kochanie. Jak się czujesz?
W porządku.
Nie powiedziałeś mi o mszy.
Skąd o niej wiesz?
Twoja matka do nas napisała.
Kurwa. Mam nadzieję, że nie napisała wszystkim.
Cześć.
Nie wiem, kogo spytać,
a ty się z nim przyjaźnisz...
Guzmán miałby coś przeciw, żebym przyszedł?
A ty idziesz?
Przekonałeś ją do siebie.
Spędzaliście najwięcej czasu z Samuelem.
36 GODZIN OD ZAGINIĘCIA
Jesteście w jednej klasie, przyjaźnicie się.
Ktoś z was musi wiedzieć, co się z nim stało.
Ja muszę się tego dowiedzieć.
Samuel, mogę cię o coś spytać?
Jak się czuje ojciec Omara?
Rano tam poszedłem, ale Omar mnie nie wpuścił.
Nawaliłem w szpitalu przy jego rodzinie.
Jestem podręcznikowym debilem.
Co mam zrobić?
Daj mu czas.
Ander!
Po co z nim gadałeś?
- Nie wyraziłem się jasno? - Nie teraz.
Nie mam nastroju na twoje tyrady i afery.
„Tyrady i afery”? Zajebiście.
Guzmán...
Przykro mi z powodu Mariny.
Ale już wystarczy.
Dość mszy i obsesji.
Nie zdradzam ciebie ani twojej siostry rozmową z Samuelem.
Każdy ma swoje życie i swoje problemy.
Po pierwsze,
msza to pomysł mojej matki.
Jeśli twoje życie i problemy są za dużą przeszkodą,
to nie przychodź.
Ja nie mam na to żadnej ochoty.
Idziesz na mszę?
Nie wiem, Polo.
Chcę, żeby to się skończyło. Od trzech dni nie śpię.
Dlaczego?
Wierzysz, że wypadek Christiana to przypadek?
Nie wiem, jak możesz być spokojny.
Sama kazałaś mi zawsze zachowywać spokój.
Chyba zaczynam wymyślać bzdury.
Muszę z kimś pogadać, bo oszaleję.
Pójdziemy się napić?
Christiana nie ma, więc zapraszasz mnie?
Zapomnij, mniejsza z tym.
Czyli mam wcisnąć numer rzeczy, którą chcę kupić?
Świetnie.
Pierwszy raz używam takiego automatu.
Poważnie? Nie mieli go w twojej poprzedniej szkole?
Nie byłam w szkole od czterech lat.
Cieszę się, że wróciłam, jest tak...
szkolnie, łapiecie?
Nie byłaś w szkole od czterech lat?
- Nie zdałaś. - Nie. Uczyłam się w domu.
Miałam prywatnych nauczycieli.
To największa wada ciągłych podróży.
Ale teraz się cieszę, bo tęskniłam za szkołą.
Nie to.
Czterdzieści pięć?
Serio?
Te chipsy?
Jeśli chcesz jeść tyle kalorii, weź coś dobrego.
- Racja. - Czterdzieści trzy.
Dzięki, dziewczyny. Tobie też, jesteś bardzo miła.
- Widziałaś jej dom? - Co?
Ale zajebiście.
W dodatku mieszka sama.
Sama?
Nie wierzę.
- Wszystko w porządku? - Tak.
Niezupełnie.
Nie chcę iść na mszę.
Masz swoje powody.
Żadna ceremonia nie przywróci mi siostry.
Ani nie ukoi bólu.
- No to nie idź. - Łatwo powiedzieć.
Nie mogę zawieść rodziców.
Nie masz tego dość?
Zawsze musisz być przyzwoity.
Nie?
Nic dziwnego, że moi rodzice chcą, żebyś był z moją siostrą.
Ale wiesz co?
Nie jestem pewien, czy ktoś tak porąbany pasuje do Lu.
Chciałbym skończyć z tą obsesją...
Pozbyć się wściekłości, która nade mną zapanowała.
Mogę ci w tym pomóc.
Może wpadniesz do mnie później na kawę?
Wiem, jak to jest być nową w szkole. Trudno poznać przyjaciół.
Jesteś bardzo miła.
- Owszem. - Lucrecia?
- Tak. - Cayetana.
- Miło mi. - Dzięki. Wyślesz mi adres?
- Jasne. - Super.
- Przyjdź o 17. - Dobra.
- Pa. - Cześć.
O nie, jednak nie mogę.
Zapomniałam, że ojciec organizuje dziś przyjęcie.
Nie szkodzi.
- Może przyjdę do ciebie? - Do mnie?
- Tak. - Dobra.
Super. Prześlesz mi adres? Jesteś cudowna!
Ty suko!
Unikasz mnie?
Tak.
Nadal jesteś zła za Christiana?
Gdybyś powiedziała, że ci na nim zależy,
nie żartowałabym z niego.
Ale nic mi już nie mówisz.
A co mam ci mówić? Nic nie bierzesz na serio.
Skupiasz się na Instagramie nowej koleżanki, a nie na niej.
A potem mówisz, że jest płytka albo że się przechwala.
Jesteś identyczna.
Same pozory.
Dlatego masz na jej punkcie obsesję.
Ja jestem płytka?
Bzdura!
Spędziłam z Guzmánem trzy tygodnie na wsi jego dziadków,
żeby się nie załamał.
Nawet wtedy do ciebie dzwoniłam, pytałam, co u ciebie...
Zniknęłaś.
To ty się coraz bardziej oddalasz i nic nie mówisz.
Więc nie pieprz bzdur.
Co się z tobą dzieje?
Mnie możesz powiedzieć.
Nie wiem, od czego zacząć.
Przepraszam.
- Cześć, Omar. - Cześć.
Weź to, co potrzebne do nauki.
Co u taty?
Zaciągnęliśmy go siłą do łóżka.
Chciał pracować. A nie może.
To będzie trudne.
Zastanawiałam się nad tym.
Możesz pracować rano,
a ja po szkole aż do zamknięcia.
Wykluczone.
Tata chce, żebyś się uczyła. Ja się zajmę sklepem.
Więc się nie przejmuj.
A co z tobą? Nie wrócisz do szkoły?
Mogę opuścić jeden rok.
To ty masz talent do nauki.
Nie musisz się poświęcać.
Namówisz tatę?
No to postanowione.
Lu, witaj.
Cześć.
- Co u ciebie? - Dobrze.
Piękny dom.
Tak.
Oprowadzić cię?
Czy nie wypada?
O rety...
Mam różowego szampana. Niech żyje zły gust!
Niech żyje! Chodź.
To kuchnia, terytorium Imeldy.
Nie mogłabym bez niej żyć.
Zobacz, co przygotowała.
Mówię, że jestem na diecie, ale nie słucha.
To salon, a tam jest mały ogród i basen.
Dwa baseny.
Drugi jest mały.
Mam pięć sypialni. W mojej jest duża garderoba.
To przez nią zakochałam się w tym domu.
Schłodzić szampana?
Naprawdę mieszkasz tu sama?
Z Imeldą.
Ale dałam jej wolne, żebyśmy czuły się swobodniej.
To takie miłe, dzięki!
Spodziewasz się gości?
Cześć!
Co ty tu robisz?
Bez nas nie ma imprezy!
To nie impreza. Chciałyśmy tylko coś przekąsić.
Przekąski, impreza. Na jedno wychodzi.
Cześć.
Poważnie?
- Co tam masz? - Najlepsze jest w środku.
OBSERWUJ
Cholera! Nie!
MARQUESITAPON - NIE OBSERWUJESZ
Debil ze mnie!
To kiepski moment, żebyś mnie odwiedzała.
Poza tym chcę iść na mszę za Marinę.
Jaka ona była?
Nikt o niej nie mówi, a jej duch nadal mi się nie objawił.
Była jak tornado.
Niszczyła wszystko na swojej drodze.
I mam wrażenie, że mimo iż zmarła tak młodo,
przez 16 lat przeżyła więcej niż wielu stulatków.
Czyli bym ją polubiła.
I myślę,
że gdyby miała wybór, nie poszłaby na mszę za siebie.
Daruj sobie te nerwy. Zostańmy i potańczmy.
Nie. Nie widzisz, jaka jest sytuacja?
Nie mam nastroju do zabawy.
Nie każę ci porzucić rodziny.
Nie dramatyzuj.
Chcę iść na spacer, potańczyć...
W Maroku nie mówi się, żeby znajdować dobre strony złej sytuacji?
Jestem z Palestyny.
Naprawdę mnie nie znasz.
Wybacz, ale przypomnę ci, że widziałam, jak tańczysz.
Ruszałaś się jak...
Co to miało być?
No weź, kobieto. Wrócisz za dwie godziny.
Guzmán, mam dość twoich cyrków! Oszalałeś czy co?
Przepraszam. Demolują ci dom. Zaraz ich stąd wyrzucę.
Nie szkodzi, to moje trzecie Negroni,
jestem znieczulona, nic mi nie przeszkadza...
Na zdrowie!
Zdrowie!
Serio, Valerio?
Kto zgadnie, co mam pod szlafrokiem, wygra sto euro.
Błagam cię!
I przyznam, że mi w nim do twarzy. Jak wyglądam?
Pasuje ci ten kolor!
- Ja! - Ty.
Nic, jesteś goły.
Nie. Ty.
Bieliznę!
Nie. Lu? Twoja kolej.
Znam odpowiedź, ale się w to nie bawię.
- Możemy już iść? - Nie.
- Wiem, co tam masz.
- Wiem. - Mów.
Masz na sobie tylko skarpetę.
- Trafiłaś! - Nagroda jest twoja.
Mądra dziewczyna.
- Lubię ją. - Ja też.
A gdzie moja nagroda?
Wolniej.
Wolniej, żebyś mogła się tym nacieszyć.
Uważaj, on gryzie.
A teraz...
Oszalałeś? Zawiąż szlafrok!
Robisz siarę.
Zakryłem się.
Jesteś nienormalny.
Zajebiście, stary.
Proszę, nie!
Nie, Guzmán!
Serio? Błagam!
Też jestem wariatką.
Guzmán, ja pierdolę!
Musimy iść do kościoła, a jesteście przemoczeni.
- Lu, no weź. - Nienawidzę cię!
- Cześć. - Cześć.
Rozmawiałeś z Guzmánem?
Przed przyjściem.
Nie, a co?
Nie odbiera telefonu.
Dzwoń dalej. Ode mnie nie odbierze.
- No i? - Nic.
Może zadzwonię do Lu?
Guzmán?
No i?
Nie odpowiada.
Mam pomysł.
Cayetana!
Ścisz!
- To wiadomość do was! - Przepraszam.
To na żywo?
Co z nim?
Nie!
Nie tutaj, proszę.
- Chodźmy po niego. - Czemu?
Dobrze się bawi.
Nie widzisz, że jest z nim źle?
Chodźmy po niego.
Zbierzmy się razem.
Nie powinno cię tu być.
A ciebie?
Nie byłaś dla Mariny przyjaciółką.
Skąd możesz wiedzieć?
Wszystko mi powiedziała.
Czyżby?
To, że zaszła w ciążę z twoim bratem, też?
Robiła z nami, co chciała.
I oto wspominamy ją
nad jej grobem.
Co mogło sprawić,
że nagle znikł?
Nie zniknąłby bez słowa.
Tam jest zajebiście. Faceci, kelner, muzyka...
- Powiedziałam Mari... - Kto to?
Dokąd idziecie?
Na mszę...
do rodziny Guzmána.
- Za Marinę. - Jasne.
W takim stroju idziesz na mszę?
Jesteś gejem, a zachowujesz się jak nadgorliwy ojciec.
Powiedziałaś jej o mnie?
I że jest dziewicą.
Ludzie się przede mną otwierają.
A jej sytuacja to prawdziwa zbrodnia.
Nie idziecie na mszę.
Nie.
Nadia.
Zostałem głową rodziny, ale nie musisz kłamać.
Nie jestem tatą.
Robisz remanent?
Tak.
Kupa roboty.
Omar...
Zostanę i pomogę.
Tata nie musi wiedzieć.
Wybacz, lepiej już idź.
W życiu.
Spoko.
Pomogę wam i skończymy szybciej.
Jak to się robi? Będziemy liczyć pomarańcze i gruszki?
Świetny plan! Po co tańczyć, skoro można całą noc liczyć.
Tu są jej prochy?
Nawet bogacza nie pogrzebią tam, gdzie zechce.
Serio? Stalkujesz mnie?
Czego ode mnie chcesz?
Od 2002 do 2018.
Nikt nie powinien żyć tak krótko.
Te daty zapadły mi w pamięć.
Nie mogę się pozbyć tego uczucia.
Co?
Nie widziałem cię takiej.
W ogóle mnie nie znasz.
Muszę się napić.
A ty?
Ja też.
Ale nie z tobą.
Masz lepszy wybór?
To wariaci.
Pewnie nigdy się z nimi nie nudzisz.
Zwłaszcza z ciebie jest niezły łobuz.
Czemu? Nie udało mi się cię przekonać.
Nie będę niczego wciągać, nawet jeśli się dla mnie rozbierzesz.
Na pewno?
Stary.
Chodź tu! Przestań jeść i zatańcz.
Co?
- Nie jedz, tylko tańcz! - Nie chcę!
- Dość tego! - Ja pierdolę!
Pocałuję cię, źle. Nie pocałuję, też źle.
- Cayetana! - Co?
- Został szampan? - Tak!
Chodźmy po więcej.
Co się stało?
Jesteś zadowolony?
Poderwałeś nową dziewczynę.
Misja wykonana. Będziesz mógł szaleć
bez nadzoru rodziców. Śmiało!
Nie brzmi jak zły pomysł, co?
Świetnie!
Ale wiesz co?
Nie mogę zapomnieć o kimś innym.
- Ona nie daje mi spokoju. - Co?
Od lat siedzi mi w głowie.
Wiesz co? To boli.
Tak bardzo, że nie wiem, czemu wróciłem.
Na szczęście dla ciebie mam to.
Obwiniasz mnie za to, że się uzależniłeś?
Nie.
Mówię tylko, że ciebie nikt nie przebije.
Zobaczmy...
Przyszli tu!
Przybyły posiłki!
Gdzie moi kumple?
Cześć, co tam?
Co u was? Chodźcie tu!
Co wy tu robicie?
Witam!
Chłopaki! Co tam?
Przyszliście!
Ktoś z klasy może mieć coś wspólnego
z zaginięciem Samuela?
Skąd myśl, że mogę coś o tym wiedzieć?
Stąd,
że na przykład ani razu nie spojrzałeś mi w oczy.
Rozmawiała pani z moją siostrą?
Z Lucrecią?
Proszę mówić mi Lu.
Czemu?
Bo pani powinna.
Pokaż mi zdjęcie swojego chłopaka.
To on.
- O cholera, jest z naszej klasy. - Tak.
Kurde!
Miałam na niego oko, ale go zająłeś.
Gratulacje, ale... Cholera.
Nie bądź głupi, zadzwoń do niego.
Nie...
Mam ważniejsze problemy.
Jakie problemy?
Nie zauważyłaś?
Stary...
Nie ukrywaj się za tym, żeby nie mierzyć się z prawdą.
I nie zwlekaj za długo.
Nie wiadomo, kiedy ktoś zniknie z twojego życia.
Zadzwoń do niego.
Nie.
- Ile on wypił? - Nie wiem.
Wszystko. Została tylko woda w basenie.
Zobaczmy, czy uda ci się go zabrać.
Zabrać mnie? Nie!
Kto zostaje?
Ty? No weź! Kto zostanie?
Ja!
- Ty? Tak! - To rozumiem!
Tak!
Kurwa!
- Ja pierdolę, przepraszam! - Kurwa!
- Przepraszam. Była droga? - Nie.
Matka kupiła ją na aukcji Sotheby's,
ale to nie unikat.
Nie będzie za tym tęsknić.
Chyba nam już wystarczy.
To już przegięcie. Powinniśmy iść.
- Proszę. - Ale jęczysz.
Nie ma szans.
Ja zostaję. Co nie, Caye?
- Jedziemy! - Impreza trwa!
Nie, pójdziemy już. Musisz to odespać.
Nic mi nie jest!
Przestańcie mnie traktować jak idiotę.
Nic mi nie jest!
Uważacie inaczej?
Przecież wszystko jest idealne i cudowne.
Zapomnieliśmy o wszystkim.
Nikt tak nie twierdzi. Wyłącz to.
Nie jesteśmy w twojej sytuacji, nie straciliśmy siostry.
Mniejsza z tym. Wiecie co?
Moja siostra nie zmarła.
Została zamordowana!
Ktoś zamordował moją siostrę!
Jasne? To chyba do was nie dociera!
Ander, zabierz go stąd.
Chodź, idziemy.
- Nic mi nie jest. - Chodźmy.
Nie!
Cayetana, ale wstyd...
Przepraszam za to.
Jeszcze jeden. Już zapłaciliśmy.
Dwieście euro za butelkę. To niemoralne.
Nie, po prostu drogie.
Nie pogrążysz mnie.
Mogę o coś spytać?
Straciłam dziewictwo, mając 14 lat.
Czy nie o to chciałeś pytać?
Zwykle przyciągam takie pytania.
Nie wiem czemu.
Masz coś wspólnego ze śmiercią Mariny?
Czyli o to chodzi.
Dlatego się do mnie zbliżyłeś.
Masz coś wspólnego z jej śmiercią?
Masz?
Nie zniesiesz prawdy.
Ja też nie potrafię.
Zobaczymy.
Tak.
Mam z tym coś wspólnego.
Zbyt wiele.
Na pewno chcesz to robić?
Chcę wiedzieć wszystko.
A ja chcę, żebyś mnie przeleciał.
Zrobisz to?
Na pewno tego chcesz?
Dziewczyny jak ty nie sypiają z takimi jak ja.
Co ty wiesz o dziewczynach takich jak ja?
Nie rozumiem.
Było z nim już lepiej.
Dlatego pojechaliśmy do Asturii do jego dziadków.
I...
pomogłam mu.
Ale powrót do szkoły mu nie pomógł.
On taki nie jest.
A to wszystko...
Nie wiem, czemu ci to mówię.
- Bo tego potrzebujesz. - Nie chcę przeszkadzać.
Od tego są przyjaciele.
Idziemy już.
Dobra.
Idziemy.
Dzięki.
Pa.
Wstawaj.
Miło, co?
Tylko żeby ci teraz nie stanął.
Pomóż mi.
Powoli, bo to mnie zaraz stanie.
Dobra...
Dobrze.
Chłopaki...
Weź go za ręce.
- Dobra. - Jeśli usiądę...
Dobra.
Dzięki.
Boże.
Możemy iść?
Tak.
Nie, nie idźcie.
Zostańcie ze mną na chwilę, tak jak kiedyś. Pamiętacie?
Proszę. Dla mnie.
Zmieścimy się w łóżku?
Raczej tak.
- To dziwne. - Czemu?
Przecież kiedyś już razem spaliśmy.
Ale ja się kryłem, a ty nie byłeś bi.
Bi?
Jestem bi?
Może masz rację.
Może i jestem.
- Ander. - Co?
Guzmán cię kiedyś kręcił?
Co ty gadasz?
- Tak czy nie? - Mnie?
Nigdy. Ohyda.
A ja?
Ja cię kręcę?
Trochę na pewno.
Patrz na to ciało.
Chciałbyś!
Suń się.
Cholera.
Od długiego czasu śpię sam.
Miło poczuć czyjeś ciepło.
Ale to dotykanie...
Pohamuj się.
Czemu? Czujesz się niezręcznie?
Czy jesteś napalony?
Bo mnie...
stanął jak cholera.
Chyba żartujesz.
Spójrz.
Zasłoń się, dupku.
Ty też!
Cholera!
Co poradzę? Nie jestem z kamienia.
Zwalimy sobie?
Przy Guzmánie?
Jesteś szalony.
Wszyscy jesteśmy.
Wiem.
Jesteśmy szaleni.
To trochę dziwne.
Tak. Przestańmy.
Nie.
Pod jednym warunkiem.
Jutro o tym zapomnimy.
Dobra. Jesteśmy tylko kumplami od walenia.
Jasne.
LU ZACZĘŁA CIĘ OBSERWOWAĆ
- Cześć, kochana. - Cześć.
Nadal tu jesteś?
Tak, ale skończyłam, więc...
Gdzie pies?
Zamknęłam go w spiżarni. Był niegrzeczny.
Stłukł porcelanową rzeźbę.
Zrobisz mi Negroni?
Może po tym się uspokoję.
Caye.
Nigdy więcej nie karz psa.
Zostań przy sprzątaniu.
Dobrze.
Jeśli to wszystko, pójdę już.
- Pa, kochana. - Dobranoc.
Negroni.
Spóźnisz się do szkoły. Idź już.
Tak, idź na lekcje.
Zajmę się sklepem z mamą.
Nie.
Raz mogę się spóźnić.
I wiesz co? To nie ma znaczenia.
Zrozumieją.
A jeśli nie, to ich problem.
- Nie... - Tak.
Omar może zająć się sklepem,
ale my też tu jesteśmy.
Może ci się to nie podoba, ale sytuacja się zmieniła.
Musisz to zaakceptować.
Pospieszcie się. Odwieziemy was do szkoły.
Dzień dobry.
Koszmarnie chrapiecie.
Wiecie, czemu się wkurzam, gdy gadacie z Samuelem?
Zachowujecie się, jakby nic się nie stało.
Chodzi ci o jego brata.
Nie.
Też tak myślałem.
Że jestem wściekły, bo jego brat zabił mi siostrę.
Ale jest inny powód.
Lata mi po głowie jak Jiminy Świerszcz.
Mogłem temu zapobiec.
Ostrzegł mnie, ale nic nie zrobiłem.
Stary...
Coś martwi mnie jeszcze bardziej.
A co, jeśli ma rację?
Jeśli Nano nie jest mordercą?
Jak mam żyć dalej, nie wiedząc, czy zabójca jest na wolności?
Może postanowił wyjechać.
Czemu miałby to zrobić?
Bo Samuel nie powinien wracać do tej szkoły.
Nigdy.
Samuel mógł zdobyć pieniądze nielegalnie?
Po cholerę mnie pani o to pyta?
Niech pani spyta markizę.
Carlę? Czemu?
Nie wiem.
Wszyscy jej faceci znikają w ten czy inny sposób.
Nic nie wiem.
Przykro mi.
Rozumiem, dziękuję.
Co się dzieje?
Nic.
Znam cię.
Czy to też zachowasz dla siebie?
Samuel nie zaginął.
On nie żyje.