NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Jak się czujesz?
Kto to zrobił?
Spokojnie, skarbie.
Lekarze mówili, że pamięć będziesz odzyskiwać stopniowo.
Ponad 20 lat zajęło mi zaciągnięcie do łóżka dziewczyny z Las Encinas.
I musiałem zapłacić.
- Też chodziłem do tej szkoły. - Tak?
Tak.
Niektórzy z nas wychodzą na ludzi.
Mogę dać komuś twój numer?
Komu?
Koledze.
Mówiłem mu o tobie.
Nie chciałaś rozwijać działalności?
Właściwie tak.
W tym pokoju, wszystkie wydatki pokryte.
Tak jak ze mną.
Nie do końca.
Kolega zapłaci podwójnie.
Dołączysz do klubu dyskusyjnego.
Gdy tu przyjechałem, dobrze broniłeś swojego przyjaciela.
Myślę, że masz talent.
Jeśli wykorzystasz go do dobrych celów,
możesz zostać na przykład świetnym prawnikiem.
Chyba nie chcę być prawnikiem.
Będziesz musiał ciężko pracować każdego dnia po szkole.
Codziennie po szkole pracuję w Lake Club.
Rzucisz to.
Ile zarabiasz?
Bo…?
Szkoła może zaproponować ci 25% więcej za prace organizacyjne lub informatyczne.
Będziesz miał czas na klub dyskusyjny.
Przepraszam, że pytam,
ale czy ty chcesz mi pomóc?
- Mówi, że jestem w tym dobry. - Czegoś od ciebie chce.
Takim jak ty tego nie proponują.
Takim jak ja?
Wcześniej chciał cię wykopać, bo według niego tu nie pasowałeś.
Teraz mówi, że mogę być dobrym prawnikiem.
Naprawdę mu wierzysz?
- Z czego się śmiejesz? - Samu.
- Chodźmy. - Nie wkurzaj się.
Cześć, Gonza.
Samuel, patrz, czy Mencía nie idzie.
- Czemu? - Mam coś dla niej. Nie bądź wścibski.
Co to jest?
Pokój 428.
Gran Hotel Brenwhorf.
Jutrzejsza data.
Kurwa. Czemu wcześniej nie przerzuciłam się na laski?
Bo ja też robiłem coś dobrze.
Tak, z perspektywy czasu myślę, że dobrze to spieprzyłeś.
Jakieś plany na jutro? Jestem wolna.
A może dzisiaj? Jutro jestem umówiona.
Z kim? Nie zmienisz planów dla mnie?
Mam czas dzisiaj, jutro nie.
Mniejsza o to.
Ja jutro też nie mam czasu.
Chwileczkę. Zaraz skończę.
Kawa?
To wszystko naprawi?
Skasowałem.
Twoje nagranie.
Skasowałem je dziś rano.
Ale nagrywałeś bez mojej zgody.
To nie ma nic wspólnego z tobą. Przysięgam.
Nikomu nie ufam.
Słuchaj, zakończmy to od razu.
To nie miało prawa się udać.
Jesteś księciem,
a ja sprzątaczką.
Nie ma takiej planety ani świata, gdzie to mogłoby się udać.
Zwłaszcza po tym nagraniu.
Pozwól mi to naprawić.
Pozwól mi pokazać, że za tym tytułem kryje się człowiek.
Może on mnie nie interesuje.
Może zbliżyłam się do niego tylko dlatego, że jest księciem.
A ty do mnie, bo jestem łatwym łupem.
- Nie. - Tak.
- Kolejna psychofanka. - Nie.
Cayetana…
Koniec historii.
Ty rób swoje, a ja swoje.
Ciesz się, że to biblioteka, a nie prysznice.
Przestań. Proszę.
Ja nic nie robię.
Mam ci to inaczej wyjaśnić?
Wyluzuj, dobra?
To był seks, a nie oświadczyny.
Masz wszystko w dupie, bo nikogo nie krzywdzisz.
Ander.
Słuchaj,
nie wiem, o co mu chodzi,
ale możemy o tym spokojnie pogadać. We trzech.
Jasne.
Nie chce spojrzeć na mnie, a spotka się z tobą?
Możemy spróbować.
Zbierz nas we trzech, a obiecuję, że wszystko naprawię.
Zaufaj mi.
- Chodźmy gdzieś, gdzie jest ciszej. - Zostańmy chwilę.
- Proszę. - Tylko chwilę.
- Co robisz? - Teraz ty.
- Nie ma mowy. - Zrób to.
Dawaj.
Cholera, Ander!
Patrick!
Cześć! Co słychać?
Co u ciebie?
Do szczęścia nie potrzeba ubrań.
Umówiliście się tu?
Nie.
- Wychodzę. - Nie, zostań chwilę.
- Padam z nóg. - Skąd ten pośpiech?
Nie martw się.
Mam coś, co doda ci skrzydeł.
Co to? Magia?
Nie.
To G.
Czyli?
- GHB. - Jeden strzał i żegnaj zmęczenie.
Zmęczenie, zahamowania, wstyd. Wszystko.
Nie może być gorsze od chemii.
Ludzie od tego umierają.
Teraz się martwisz, że wyluzujesz?
Kto by pomyślał?
Posłuchaj, Omar.
Nie chcę!
Dobrze by było, gdybyśmy się odstresowali.
Rób, co chcesz. Ja pasuję.
Chcesz?
Tak.
Skąd te pieniądze?
Przeszukujesz mój pokój?
Od Rebeki Parrilli?
Nie mieszaj w to Rebe.
- Jej matka handlowała prochami. - To nie od niej!
A zatem?
Oddam ci je, gdy powiesz, skąd je masz.
Nie wiesz, po co miała tę kartę.
Powodów może być dużo.
I ty jesteś gwiazdą klubu dyskusyjnego?
Pozostali muszą być fatalni.
Chodzi mi o to…
Nie obchodzi mnie, o co ci chodzi. Co ze mną jest nie tak?
Co jest nie tak?
Jaki mam problem? Powiedz, ty też mnie wyrolowałeś.
Przykro mi, Rebe.
Ludzie popełniają błędy. Nie z twojej winy.
Jasne.
Nie chodzi o to, co robisz.
To tylko nasza wina.
To, że my jesteśmy wredni, nie znaczy, że ty też jesteś.
Wręcz przeciwnie.
Rebe,
jesteś zajebistą dziewczyną.
Tego powinnaś być pewna.
Może jednak nie jesteś taki fatalny w tym gadaniu.
Chcesz loda?
Chcę siedem.
- Dobrze, bo są czekoladowe. - Ekstra.
- Często tu przychodzę z tatą. - Tak?
Cześć!
Cześć.
- Macie rezerwację? - Tak.
Ładnie ci.
Dziękuję.
Nasze płaszcze.
Dzięki, Samu.
Wychodzę.
Nie.
Posłuchaj.
Nie mogę iść spać na takim haju.
To twój problem.
Nie martw się. Zaopiekuję się nim.
Omar!
Spróbuj trochę. To świetna zabawa. Zobaczysz!
Nie chcę!
Omar, proszę! Posłuchaj!
Bądź sobie na haju, ale mnie zostaw w spokoju!
Spójrz na to z innej strony.
- Zostanie więcej dla nas. - Nie chcę więcej.
Ander!
Patrick.
Uważaj.
Kurwa. Potrzebuję pomocy.
Patrick.
Omar!
Przesuń się!
Cholera.
Patrick!
Zamknij drzwi.
Będę rzygać.
Cholera, Ander.
Co robisz?
Weźmiesz prysznic.
Poczujesz się lepiej.
Chodź.
Cholera, pomóż mi trochę.
Lepiej ci?
Połóż się. Zaraz do ciebie przyjdę.
- Chodź. - Nie.
Lepiej?
Zimno mi.
Zostań, proszę.
Dobra, ale posuń się.
Czemu powtarzałem rok?
- Lubisz zadawać pytania. - No powiedz.
Przepraszam. Zamykamy.
Twój tata zaprosił mnie do klubu dyskusyjnego.
- Tak? - Tak.
Też należę.
Naprawdę?
Ale nie dołączysz, prawda?
Nie masz czasu, bo pracujesz.
Może mi się uda.
Tak? A co z pracą?
To moja sprawa.
- Płacicie? - Tak.
Podwieźć cię czy masz rower?
Mam rower.
Samu. Poproszę nasze płaszcze.
Benjamín, chcę być w klubie dyskusyjnym.
Spóźnimy się na lekcję.
Omar. Pracujesz dziś w Lake Club?
Tak. Czemu pytasz?
Chcę cię prosić o przysługę.
Przestań!
Co się stało?
Kac.
Byłaś gdzieś wczoraj? Mówiłaś, że nie możesz.
Z kim się dziś spotykasz?
Mówiłam ci. Mam pracę, żeby nie być zależną od Benjamína.
Jaką pracę?
Jesteśmy kwita.
Mencía, musisz to skończyć.
Tata nie chce, żebyś się widywała z Rebeką.
Nie można winić dzieci za to, jacy są ich rodzice.
Rebekę też nie.
Dzień dobry!
Okej.
- Cześć! - Cześć!
- Idziemy? - Nie, przywitaj się z tatą.
Chodź.
Co tu robisz?
Spotykam się z twoim tatą w sprawie klubu.
Nie możecie w szkole?
Kazał mi przyjść. Co miałem zrobić?
Jesteś pewien?
Idę.
Samuel!
Już sądziłem, że się rozmyśliłeś.
Prawie.
Wchodź.
- Tato, przywitasz się z Guzmánem? - Jasne.
Co u ciebie słychać?
Wszystko dobrze. Dziękuję.
- Przejdźmy do gabinetu. - Tak.
Przyniesiesz mi espresso? Chcesz coś?
Ja?
Mogę prosić o cortado?
Wykonywałem różne prace, żeby opłacić studia.
Co?
Myślisz, że było mi łatwo?
Nie.
Nawet nie pamiętam ojca.
Ja swojego nie znałem.
Dostałem stypendium w prywatnym college’u w Londynie
i cóż…
Wróciłem do domu zachwycony.
A moja matka
powiedziała wtedy:
„Nie zapominaj, że nie jesteśmy tacy jak oni”.
„Jak oni”, powiedziała.
Od tamtego dnia postanowiłem udowodnić,
że „oni” nie istnieją, a przyszłość należy do tych, którzy na nią zasługują.
Prawda?
Na pewno była z ciebie dumna.
Twoja też musi być dumna.
Ari.
Będziesz partnerką Samuela.
Co?
Będziecie partnerami w klubie dyskusyjnym.
Tak.
Idę na spacer z Guzmánem.
Dziękuję za kawę.
Żadnych odwiedzin.
Dobrze.
Idź już.
Co?
Nie chcę jej zdenerwować.
- Halo? - Cześć, mówi Omar.
Dzwonię, żeby potwierdzić rezerwację na dziś wieczór w Lake Club.
Co?
Dobry wieczór pani.
O co chodzi?
Czemu jest tak pusto?
Twój stolik jest gotowy.
Omar.
Proszę.
Zapraszam.
Mogę?
Dobra.
Dziękuję.
Ślicznie wyglądasz.
Słuchaj, Omar, wychodzę.
Dobry wieczór.
O rety.
Mała przystawka.
Phillipe, co robisz?
Przykro mi, ale pomyliła mnie pani z kimś innym.
Jestem tylko kelnerem.
To, że przez chwilę będziesz kelnerem, nic nie zmieni.
- Wszystko pani smakuje? - Słuchasz?
Proszę. To mój pierwszy dzień.
Jasne.
Za mało schłodzone.
Przepraszam za kłopot. Przyniosę inną butelkę. Coś jeszcze?
Tak, moja serwetka.
Jest brudna.
Przepraszam, przyniosę nową.
A możesz po ludzku?
Czy mogę coś polecić?
Z menu?
Zobaczmy.
Wiem, co bym chciała.
Świetnie. Co to będzie?
Zaufanie.
Właśnie tego chcę.
To nie miało nic wspólnego z tobą.
Inni mnie nie obchodzą.
Przez ciebie sama w siebie zwątpiłam.
Nie wiem jak ty, ale w noc, którą spędziliśmy razem,
ja zapomniałam, kim jesteśmy.
Byliśmy tylko ty i ja, nadzy. I zapomniałam.
Chciałabym, żebyś też mógł zapomnieć.
Przepraszam.
Wybaczysz mi?
PRZYJDĘ DO KLUBU, ŻEBY SIĘ Z TOBĄ SPOTKAĆ.
JESTEM BARDZO ZAJĘTY. LEPIEJ NIE PRZYCHODŹ…
Gołąbeczki.
Zbierajcie się. Muszę posprzątać, zanim ktoś przyjdzie.
Ruchy.
Wiem, co myślisz.
To nie trzecia randka.
- Nie? - Nie.
To tylko spektakl, który urządziłem jak głupek.
Dobrze.
Trzecia randka będzie teraz u mnie.
Jeśli masz ochotę.
Mam.
Mencía?
Zdejmij wszystko.
Nie zapominasz o czymś?
To za godzinę.
Więc nie traćmy czasu.
Pizza? Umówiliśmy się na sushi!
- Jedna jest z tuńczykiem. - Tato, miało być sushi!
Tato!
Tak zamierzasz się bronić podczas debaty?
- Rozerwie cię na strzępy. - Nie wierzę.
Gdzie Mencía?
Wyszła przede mną.
Z kim?
Chyba z Rebeką.
Czemu ją puściłaś?
- Tato… - Ma się do niej nie zbliżać.
Chwileczkę.
Rebe to wspaniała dziewczyna.
Moja córka miała w pokoju 3000 euro.
Co?
Jak zdobywa się 3000 euro, spędzając czas z córką dilerki?
Sam się domyślisz czy ci wyjaśnić?
Ona już nie ma z tym nic wspólnego.
- Muszę odebrać. - Hej!
Nie teraz.
Słuchaj, puść mnie.
Co?
Mam dość tej zabawy. Puść mnie.
Daj spokój.
Jeśli chcesz zarobić, musisz być profesjonalistką.
Nie jestem profesjonalistką. Wypuść mnie.
Patrick, sprawdź w klubie. Spytaj, czy ją widzieli.
Jedziemy do Parrilli.
- Nie ma jej tam. - Nikt cię nie pytał.
- Idę po kluczyki. - Nie jedź w takim stanie.
Wplątała się w coś poważnego.
- Może Guzmán przyjedzie. - Ja mogę prowadzić.
Jadę z Samuelem.
- Dlaczego? - Zostań tu, może zadzwoni.
Chodź.
- Patrick? - Widziałeś Mencíę?
Nie. Jestem tu cały wieczór.
Patrick!
Wyjdź stamtąd!
Co on odpieprza?
O co chodzi?
- Cholera! - Hej!
Ty!
Wystraszyłeś mnie.
Co robisz?
- Co? - Teraz lecisz na Omara?
Co ty gadasz?
Już wszedłeś mu do łóżka, a teraz przyłazisz do pracy?
Moja siostra zaginęła.
Myślisz, że jestem głupi?
To prawda, do cholery. Mencía zaginęła!
Nie tylko głupi, ale i ślepy.
Omar przyszedł do mnie.
Na balu.
Pieprzyłeś go na balu?
On mnie, mówiąc dokładniej.
- Pewnie myślisz, że jesteśmy nienormalni. - Wcale nie. Moja rodzina…
Ale mamy swoje powody.
Gdy Mencía była mała,
uciekła z domu.
Zauważyliśmy dopiero przy kolacji.
Moja mama i Patrick pojechali jej szukać.
Wkrótce zrobiło się ciemno.
Mama była bardzo zdenerwowana.
Mieli wypadek.
Patrick przez dwa lata był przykuty do łóżka.
Mama zginęła na miejscu.
Kurwa.
Tata wciąż się nie otrząsnął.
Trzy patyki?
- Miała je od ciebie? - Za kogo mnie masz?
Mencía nie odbiera telefonu i…
Martwią się?
Muszę iść. Ari czeka w aucie.
Cholera! Karta hotelowa.
Proszę, puść mnie.
Możemy przestać?
Słyszysz mnie? Proszę.
Kto tam?
Obsługa hotelowa.
Niczego nie zamawialiśmy.
To butelka szampana. Na koszt hotelu.
Zostaw przy drzwiach!
Słuchaj,
chętnie bym się napiła szampana.
Kim jesteś?
Wynoś się!
Co jest, kurwa?
Rebe dzwoni.
Mencía.
Gdzie jesteś?
Nic ci nie jest?
Cholera.
Do zobaczenia w domu. Pośpiesz się.
Cześć.
Do domu?
Masz ochotę na pizzę?
Jasne.
- To nie tak, jak myślisz. - Naprawdę?
Wyjaśnij mi więc. Bo to, kurwa, może być tylko jedno.
Proszę, tylko nie to.
Rebe…
Wiesz, że robię to,
żeby stąd uciec.
Najlepiej z tobą.
Co ty sobie myślisz? Że to tylko zabawa?
Gówno mnie obchodzi, po co to robisz!
Ten facet mógł ci zrobić wszystko.
Nie patrz tak na mnie.
Proszę.
Nie ty.
Nigdy więcej mnie tak nie strasz, smarkulo.
Ari.
Samuel García?
Co?
- Proszę z nami. - O co chodzi?
- Chodź. - O co chodzi?
Ari!
Co jest? Ari!
Ari!
Napisy: Przemysław Rak