NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Omar nie miał pracować do późna?
Tak mówił.
Cholera.
Minie pół godziny, zanim położy się spać.
Ta sytuacja mnie stresuje.
A mnie nie?
To ja kłamię i lawiruję, żeby się z tobą zobaczyć.
A czy ja nie chcę cię widywać w ciągu dnia?
Iść z tobą na drinka albo pocałować cię w klasie?
Nie wiem.
Chcesz?
Czy to ważne?
Wiesz, jak się czuję, gdy planujesz coś z Guzmánem?
A ja dostaję tylko ochłapy?
Więc dla ciebie to ochłapy?
- Nie. - Więc co?
Nie wiem. Ty mi powiedz.
To ty decydujesz, kiedy przychodzisz i wychodzisz.
Oczywiście, że ja decyduję. To ja mówię i to ja wszystko robię.
Ty tylko czekasz, aż inni cię wyręczą.
Z baru wyrwał cię mój tata.
Dlaczego o tym mówisz?
Bo zawsze czekasz, aż inni zdecydują za ciebie.
Obudź się, do cholery.
Masz zielone światło.
Ty też.
Najwyższy czas się określić.
Inaczej nie stawiaj mi wymagań.
SZPITAL
Ty to zrobiłeś?
Nie skrzywdziłem Ari.
A zatem
wiesz, kto to zrobił.
Dzień dobry, Benjamínie.
Dzień dobry, Wasza Wysokość. Witamy.
Pozwoli pani ze mną?
Do zobaczenia później.
ARI, PRZEPRASZAM. NIE WIEDZIAŁEM, JAK ZAREAGOWAĆ.
Dzień dobry, Samu.
- Wyluzuj, stary. - Czekaj.
Sypnąłeś sobie amfy do kawy?
- Nie. Dlaczego? - Widziałeś się z Ari?
Jak to? Nie rozumiem, o co pytasz.
Co z tobą?
Napisz jej, że spotkasz się z nią jutro w klubie.
- Po co? - To niespodzianka. Proszę o przysługę.
Napisz, że chodzi o debatę.
Co mam napisać?
Dzięki, stary.
Cholera.
DO ZOBACZENIA JUTRO WIECZOREM W KLUBIE.
- Gotowe. - Odpowiada.
Odpisuje ci.
- Pokaż. - Co?
Sprawdź. Odpisała.
O CO CI CHODZI? LAKE CLUB? DEBATA?
Pisz, że musisz się spotkać poza szkołą.
- No pisz. - Dobra.
POZA SZKOŁĄ BĘDZIEMY MOGLI SPOKOJNIE PRZYGOTOWAĆ ARGUMENTY.
- Wysyła wiadomość głosową. - Tak.
Pokaż.
- Odpowiedziała. - Czekaj.
- To wiadomość do mnie! - Ale telefon jest mój!
- Co? - Tylko tyle masz do powiedzenia?
Jakby wczoraj nic nie zaszło?
Wczoraj?
Co się stało wczoraj?
Bo widzisz,
ona mówi o debacie.
Pokłóciliśmy się. Chce przeprosić.
Nie wiem, co z tobą jest.
- Ale słuchaj. - Co?
Dopilnuj, żeby przyszła. Dzięki, stary.
Chryste.
Po koncercie Ambar zniknąłeś.
Nie tęskniłeś za mną.
- Cholera, Patrick. - Co?
Bawiłem się zajebiście. Dziękuję.
Cieszę się.
Wiem, skąd ta mina.
Nie raz to przeżywałem.
Jestem kretynem. Dałem się ponieść.
Nie jesteś kretynem.
Każdy czasem traci dla kogoś głowę.
- Lub dla czegoś. - Nie. Nie ja.
Zawsze decyduję, kto,
ile i jak długo.
Świetnie.
Ale z Anderem nie jest łatwo.
Gdy jest z tobą, czujesz się królem świata.
Ale gdy się odcina lub cię odtrąca…
Rozchmurz się.
Niedługo znów obrobisz nam tyłki.
Tak się zastanawiałam,
że może już czas, żebyś opuściła pokój Armanda.
Dlaczego? Ma coś przeciwko?
Nie, ale…
Nie wiem.
Wolałabym nie mieć z nim nic wspólnego.
Rozumiesz?
Widzisz?
Wiedziałam, że wyszedł z koncertu, bo się pokłóciliście.
Co zrobił? Rozwalę mu gębę.
Nic.
Robi się irytujący i natarczywy.
Nie martw się.
Matka chyba nie zamknie mi drzwi przed nosem.
Jeśli każe mi wybrać, wiem, co zrobię.
Zamieszkam pod mostem, jeśli będzie trzeba.
Słuchaj!
A może jakoś wykorzystamy
naszą ostatnią noc w hotelu?
Dobrze.
Jeśli się zgadzasz.
- Jasne. - Tak?
Pod którym mostem zamieszkasz?
- Jeśli trzeba, zbuduję własny. - Jasne.
Szkoła pełna dziewcząt z dobrych rodzin.
Wszystkie czekają, aż mój syn raczy na nie spojrzeć.
A on zakochuje się w sprzątaczce?
Chce zostać projektantką mody.
To bystra i inteligentna dziewczyna.
Znam ten typ inteligencji.
Mają ją te wszystkie zera, które za nim ganiają.
Cayetana będzie się trzymać ścieżki, którą jej wyznaczymy.
Skąd pan to wie?
W przeszłości okazywała bezwarunkowe wsparcie swoim chłopakom.
Pozostanie z nim bez względu na wszystko.
Może na tym tylko zyskać.
To moje.
Na pewno?
Tak.
Rany, Phillipe.
Bardzo ładne.
Książę projektant, w dodatku hetero?
Niby jednorożec, a w rzeczywistości drapieżnik.
Pa.
To nie moje.
A czyje?
Caye, zostawiłaś coś.
- Gdzie były? - W drukarce.
Dzięki. Ktoś je widział?
Nie wiem.
Ja widziałam.
Boisz się, że powiem dyrektorowi, że używasz sprzętu szkolnego
bez pozwolenia?
Nie.
Donoś, jak chcesz. Mam to gdzieś.
Są bardzo dobre.
Ari też tak myśli.
Naprawdę?
Myślałam, że to jego.
Wyglądały nieźle jak na książęce bazgroły.
Super.
Co?
Słyszał twoją wiadomość.
- Guzmán? - Tak.
Czemu chciałeś się spotkać?
Chce ci zrobić niespodziankę. W klubie będzie on, nie ja.
Skoro mam się określić, stanę po stronie przyjaciela.
Nie mogę się z tobą potajemnie spotykać i wbijać mu noża w plecy.
Albo Guzmán, albo ja.
Teraz ty się określ.
Zorganizujesz przyjęcie sylwestrowe.
Będą media i zrobimy sesję zdjęciową.
Zaproś wszystkich znajomych.
Możesz przyjść z tą dziewczyną.
Z Cayetaną.
Benjamín ci powiedział.
Naprawdę ją lubisz?
Bardzo.
Czy przynajmniej dałeś szansę innym dziewczętom?
Nie chcę innych.
Chcę ją.
Dobrze. Przedstawisz ją oficjalnie na przyjęciu.
To część twojej kampanii oczyszczenia mojego wizerunku.
Teraz nie jesteśmy razem.
Nie odzyskasz swojej wieśniaczki?
Nie nazywaj jej tak.
Chcesz ją odzyskać czy nie?
Tak, mamo.
Więc rób to, co należy.
Co się z tobą stało w tym Madrycie?
Nie poznaję cię.
Co tu robisz?
Odwiedzam kolegę.
Mam mało pracy.
Chcesz mahou?
Tak. W sali z kominkiem. Tam jest spokojniej.
Mamy gościa.
Oto Armando. Były uczeń Las Encinas i prezes stowarzyszenia absolwentów.
Przyszedł, aby jak co roku dokonać hojnej wpłaty na rzecz szkoły.
I chciał was poznać.
Już się znamy.
To nie twój znajomy z koncertu?
Tak.
- Znacie się? - Wpadliśmy na siebie w knajpie.
Tak. Co słychać?
- Cześć! - Dzień dobry.
Tak, dogadujemy się z Patrickiem.
I nie, to nie twoja sprawa.
Nie wiem, czy chcesz zrobić krok dalej. I w sumie mam to gdzieś.
Nie planuję tego robić, ale dziękuję za twoją obojętność.
Gdybym cię nie znał, pomyślałbym, że jesteś odrobinę zazdrosny.
Co jest?
Ale cię znam i widzę, że jesteś bardzo zazdrosny.
Tylko się martwię.
Słucham?
Patrick poszedł do ciebie chwilę po tym, jak się wkurzył na mnie.
Sam nie wiem.
To ja podszedłem do Patricka.
Przez ciebie był w zjebanym stanie.
Nie moja wina, że się przywiązuje.
Częściowo to jednak jest twoja wina.
Patrick jest porywczy, ale nie głupi.
Omar, proszę tylko, żebyś nie robił sobie nadziei.
Lubisz go,
a on chce się odegrać.
Omar!
Więc ciebie podrywał, bo się do ciebie ślinił,
a mnie, żeby się pocieszyć?
Bezczelny jesteś.
Martwię się o ciebie.
Masz tupet.
Żyjesz, nie dbając o innych,
ale wkurzasz się, gdy ktoś leczy rany po tobie.
Nie wkurzam się.
Jesteś jak pies ogrodnika.
Nie chcesz być z nim ani ze mną,
ale boli cię, że układamy sobie życie bez ciebie.
Jeśli jestem kumplem,
a Patrick to przelotny flirt, czemu nie zostawisz nas w spokoju?
Idź już. Muszę wracać do pracy.
Zawsze były zasady.
Wy mówicie, że dziś są bardziej surowe.
Ja – że surowsze były za moich czasów. To samo mówili ludzie przede mną.
I tak w nieskończoność.
Wątpię, żeby w twoich czasach Las Encinas
przypominało bunkier.
Panował ogromny rygor. Uwierz mi.
Trzeba było kombinować, żeby iść na wagary.
Poprzednia dyrektorka pozwalała na więcej.
Ale tata przywrócił wszystko do normy.
Przeproszę was na chwilę.
Naturalnie.
Mencía.
Tak?
Wszystko gra?
Oczywiście, Benjamín. Dlaczego pytasz?
Idę do łazienki.
A jej co się stało?
Co, do cholery, robisz w moim domu?
Jem obiad.
Pytam, dlaczego tu, kurwa, przyszedłeś?
Żeby przekazać coroczną darowiznę.
Nie pieprz głupot.
Mogłeś to zrobić w szkole albo w barze.
Po co zjawiasz się w moim domu? Żeby mnie wydymać?
Ja ciebie?
Jak to?
Chcesz mnie szantażować, żeby dalej mnie rżnąć.
Wkurza cię to, że nie możesz mnie mieć, kiedy chcesz?
- Nie zrywa się związku w chwili złości. - Nie jesteśmy parą.
- Jesteś spięta, odkąd przyszedł. - Jestem taka z natury.
Co was łączy?
Nic. Jesteśmy znajomymi.
Jak nieletnia poznaje trzy razy starszego mężczyznę?
Mówiliśmy ci. W knajpie.
Wracam do stołu.
Kochanie.
Co?
Wiem, że nasze relacje
praktycznie nie istnieją.
A jeśli już, to przypominają wojnę.
Ale pewnie domyślasz się,
nawet jeśli nie mówię…
Nie domyślasz się, a wiesz,
że jeśli coś jest nie tak,
jeśli martwisz się czymś, masz problem, możesz mi o tym powiedzieć.
A ja wykonam telefon
i uwolnię cię
od kłopotu.
Ciebie i twoje rodzeństwo.
Dobrze wiedzieć.
Jeśli będę tego potrzebować, dam znać.
Dobrze?
Dość się nagadałem. Wasza kolej. Co zamierzacie robić po studiach?
Zapraszam do nas.
Chętnie dołączę do stowarzyszenia absolwentów.
Tak. Armando mógłby nas przedstawić byłym kolegom. Lubię starszych panów.
Patrick, ty tylko o jednym.
Opowiem wszystko ojcu, a on cię zgnoi.
Wszystko? Także to, jak zarabiałaś, gdy się poznaliśmy?
Pogódź się z tym. Należysz do mnie.
Jesteś wkurzający.
I jak, Armando?
Wszystko ci smakuje?
Jest idealnie. Dziękuję.
Jak się sprawują moje dzieci? Chyba się polubiliście.
Twoje dzieci są urocze.
Toast?
- Oczywiście. - Jasne.
Nie wodą. To przynosi pecha.
Jakoś przeżyjecie.
ARMANDO: CHCĘ SIĘ Z TOBĄ DZISIAJ ZOBACZYĆ
REBEKA: O KTÓREJ IDZIEMY DO HOTELU?
PRZEPRASZAM, REBE. NIE MOGĘ IŚĆ.
MENCÍA: PRZEPRASZAM, REBE. NIE MOGĘ IŚĆ.
Tak?
- Cześć. - Cześć.
Mogę wejść?
Tak. Wejdź.
Chodzi o to,
że moja mama postanowiła spędzić tu święta.
A ponieważ nie może siedzieć bezczynnie,
zorganizowała spotkanie z przedsiębiorcami,
żeby wzmocnić relacje biznesowe.
Super. Hura.
Zaprosiła naszego ulubionego projektanta.
Sadelagu?
- Więc Sadelagu weźmie w tym udział? - Tak.
Tak sobie pomyślałem,
że może chcesz go poznać i pokazać mu swoje projekty.
Ty
- żartujesz ze mnie. - Nie.
Masz talent, Caye.
Bardzo ci dziękuję. Nie wiem, co powiedzieć.
Nic nie mów.
Serio, bardzo dziękuję.
Więc
przyjdziesz?
Dress code?
Dobry wieczór.
Cayetana Grajera.
Dziękuję.
Zostawię was samych.
Gdzie twój ojciec?
Tam, wita się.
Cześć.
Christian Dior?
Grajera Pando.
Nie sądziłam, że poznam Sadelagu w tak poważnej scenerii.
Marzenia się spełniają w odcieniach szarości.
Spójrz.
- To on? - Tak.
- Poważnie? - Pójdę po niego.
Dobrze.
Zrobisz wszystko, żeby zdobyć to, czego chcesz.
- Zaprosił mnie, o nic nie prosiłam. - Jasne.
A projekty zostawiłaś w drukarce przypadkiem?
Tak, Ari. Przypadkiem.
Szybko pozbyłaś się wątpliwości.
Jesteś przebiegła.
Ale i głupia.
Karierowiczka.
Jesteś głupią karierowiczką.
Kurwa.
Co tutaj robisz?
Przepuścisz nas?
Smakuje?
Pyszne. Nigdy tego nie piłam.
A zatem
to moda.
- Moda was połączyła, prawda? - Tak.
I podziw dla pana.
Przepraszam za tego „pana”.
Nie mogę się powstrzymać. Spotkanie z tobą to spełnienie marzeń.
Dopisz do rachunku. Pokój 973.
Ja stawiam.
Przepraszam.
Masz pięć minut? Chciałabym ci pokazać kilka szkiców.
Jasne.
Naprawdę?
Dla ciebie mam mnóstwo czasu.
Ale wolałbym je obejrzeć w swoim pokoju.
Tam jest wygodniej, ciszej.
Co ty na to?
Co ty, kurwa, robisz?
Później ci wyjaśnię.
Jak to później?
Tak chcesz mi powiedzieć, że z nim skończyłaś?
Mencía.
Idź, proszę.
Chodź.
Idziesz?
Nigdzie, kurwa, nie idę.
Mencía, chodź.
Co się stało?
Wolałabym wysłać ci projekty i porozmawiać, gdy będziesz miał czas.
Słuchajcie!
Tu są zaproszenia na Sylwestra.
Cieszę się, że zacznę ten rok z tobą.
Samu.
Nie rozumiem cię.
Rano nie chcesz go znać, a wieczorem przyłapuję was razem?
Taka jestem. Kapryśna i zmienna.
Ander.
Może rzeczywiście się zbliżyliśmy, żeby go wykasować.
Więc go wykasujmy!
Co?
Wasze zaproszenia.
CHCĘ ZACZĄĆ Z TOBĄ ROK. PHILLIPE
Ile trzeba ci zapłacić?
Za projekt, nie sprzątanie.
Potrzebuję sukienki na Sylwestra. Chcę wyglądać szałowo.
Muszę się zastanowić.
Dwa tysiące?
Plus materiały.
O co ci chodzi?
Masz talent.
I poczucie godności.
Te dwa tysiące można odliczyć jako darowiznę, tak?
Jak ja cię nie znoszę.
Liczę na twój talent, nie przyjaźń. Bierzesz to czy nie?
Przygotuję pomysły.
Masz trzy dni.
Wystarczą dwa.
I chcę 10% premii za każde 500 lajków.
Pięć procent.
- Nie. - Omar.
- Nie. - Tak!
Chodź.
Nie będziemy tu uprawiać seksu.
To egzorcyzmy, żeby go wypędzić.
Akurat.
Ander?
Nie pamiętam, kto to.
Zapomniałeś o nim?
Dobra.
Bez pośpiechu.
Zapewniam, że da się go wymazać.
Skarbie…
Czy wiesz,
co ty i ja mamy wspólnego?
Nieważne, ile razy ludzie, których kochamy, nas krzywdzą.
My nigdy ich nie opuszczamy.
Raz za razem dostajemy cios w bebechy.
Dla naszych bliskich zniesiemy wszystko.
Absolutnie wszystko.
A wiesz, co nas różni?
Ja czekam, aż ci, których kocham,
dostaną nauczkę i wrócą z podkulonym ogonem.
A ty nie.
Ty nie potrafisz czekać, jeśli sądzisz, że coś im się stanie.
Nie rezygnujesz. Nie poddajesz się.
Bardzo to w tobie lubię.
Może jesteś lepszą wersją mnie.
Tylko może.
Chodź do mnie.
Wejdź.
Kolega ze szkoły?
Chodzimy do tej samej klasy.
- Jestem Patrick. - Świetnie.
Jest w domu?
- Tak, pójdę po niego. - Dziękuję.
Hej, przystojniaku.
Patrick?
Chyba zadzwoniłeś do mnie przypadkiem.
Kochanie, przyszedł twój kolega Patrick.
Patrick?
Tak, jest na dole.
Co to jest?
Pogadamy później.
Cześć, Ander.
Co jest?
Masz chwilę?
Nie rozumiesz.
Myślisz, że świat kręci się wokół ciebie.
Jestem z Omarem, bo go lubię i traktuję to poważnie.
Może się wkurzasz, bo nie potrafisz się z tym pogodzić.
Cieszę się, że jesteście razem.
Tylko nie możesz go skrzywdzić. Omar nie jest jak ja.
Wiem.
Dlatego go lubię.
Możesz go skrzywdzić, bo on myśli o was poważnie.
Mam nadzieję, że ty też.
To nie jest przelotny romans.
Nie jak ja, co?
Wykorzystałeś mnie,
żeby przez seks pozbyć się zapachu Omara.
Spokojnie, nie jestem jak ty.
Obym choć w połowie dał mu to, co on daje mnie.
Przepraszam, jeśli cię skrzywdziłem.
Myślałem, że chodzi tylko o seks.
Dla mnie było to jasne.
Nigdy nie wątpiłem w uczucia do Omara.
Gdy wyzdrowiałem, nie pojechałem w podróż dokoła świata, żeby być z nim.
Zawsze go kochałem.
I zawsze będę kochał.
Więc nie manipuluj nim, nie wykorzystuj,
a przede wszystkim
nie waż się go skrzywdzić.
Nie ma sprawy.
Odpowiadaj na wiadomości.
Zejdę wam z drogi na zawsze. Obiecuję.
Fuck!
Co to za mina?
Nic takiego.
Kiedy mi powiesz, co się dzieje?
Nie znoszę tego, kiedy się zamykasz.
ZANIM WYJADĘ: MAMA, GUZMÁN, OMAR
Dziękuję.
- Co? - Dobre.
Nie chciałeś, bo nie jest z Francji.
Tak.
Powinieneś mieć cavę na swojej imprezie.
Co innego chciałbym mieć na tej imprezie.
A raczej kogoś innego.
Chcę, żebyś przyszła.
Przyjdę.
Tak, ale
ze mną.
Brzmi jak randka.
Tak.
To randka.
Ale jesteśmy tylko przyjaciółmi.
Przyjaciółmi i byłą parą.
Czasem dawne pary
schodzą się na święta.
Na pewno o tym myślałaś.
Nie.
Zdarzyło się coś wspaniałego i tylko o tym myślę.
Chciałbym, żebyś mi o tym opowiedziała.
Właśnie opowiadam.
Czy nie jest dobrze tak jak teraz?
Tak. Pewnie.
Może zmienisz zdanie.
Tylko się całujemy.
Nawet nie wiem dlaczego.
Lepiej będzie, jeśli…
Wystarczy.
Zaczekaj.
Przestań.
Co?
Lepiej tego nie róbmy.
Czemu?
Zostańmy przy przyjaźni.
Jestem pewien tego, co czuję.
Ja też.
Już nie uważam cię za idola. Nie muszę mdleć na twój widok.
Może idol zemdleje na twój widok?
Serio, nie.
Lepiej, żebyśmy byli przyjaciółmi.
Phillipe, przestań.
Mówię poważnie. Przestań.
Lubisz mieć nade mną władzę.
- Co? - Jak wy wszystkie.
O czym ty mówisz? Przestań.
Przestań, Phillipe. Puść mnie.
Nie chcę. Puść mnie. Mówię serio.
Proszę, zejdź ze mnie.
Nie, Phillipe! Nie chcę! Złaź ze mnie!
Cholera.
Cayetana!
Jestem umówiony.
Przepraszam za spóźnienie.
Zablokowali wejście, żeby w grudniu przyciąć drzewa.
Nie spodziewałaś się mnie?
Dziękuję.
- Wszystko dobrze? - Tak.
- Na pewno? - Tak.
Po co trzeci talerz?
Poproszę, żeby zabrali.
Nie pracujesz?
Nie odwołałaś spotkania?
Jak to?
Usiądź.
Dlaczego ma usiąść?
Co jest, do cholery?
Guzmán…
Spotykamy się z Samuelem.
Co masz na myśli?
Guzmán to zrobił czy nie?
Samuel.
Słuchasz mnie?
Przykro mi. Uważam, że mój związek z Samuelem nie jest zwykłą przygodą.
Samuel, ja cię kocham.
Nie chcę cię zostawić.
Ale ciebie też kocham.
Spójrz na mnie.
Ciebie też nie chcę zostawić.
Spójrz na mnie.
Pewnie teraz macie mnie za wariatkę.
Ale myślę,
że byłabym wariatką,
gdybym zostawiła któregoś z was.
Napisy: Przemysław Rak