NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
- Jeszcze w łóżku? W porządku? - Tak.
Głowa mnie trochę boli.
Ale już mi lepiej.
Twój pokój wygląda jak squat.
Zaraz ogarnę.
Nie, zejdź na śniadanie. Mirella posprząta.
Wszystko dobrze?
Jasne.
Słabo udajesz. Po prostu powiedz prawdę.
Jest świetnie! Teraz lepiej udaję?
Siedzi tu ktoś? Nie?
To teraz siedzę ja.
Dzień dobry wszystkim.
Mam nadzieję, że pilnie uczyliście się do testów.
Ważne, byście powiedzieli, co widzieliście.
Cokolwiek waszym zdaniem może się przydać.
Wszystko. Liczy się każdy szczegół.
TEST Z CHEMII
Co jest, kurwa?
Za cholerę nic nie pamiętam.
Pobudka.
O co chodzi? Nie wolno opuszczać miejsca.
Mam wątpliwości. Jedno z pytań jest źle sformułowane.
Nie można wykonać wiązania jonowego między sodem a chlorem,
bo liczba atomowa sodu jest błędna.
Hej.
Załatwiłam ci szóstkę.
Nie musisz skakać z radości, ale powinnaś podziękować.
„Dziękuję, suko"?
Dziękuję, ale nie powinnaś była ryzykować.
Coś jest nie tak.
Mam magisterkę z zachowań bierno-agresywnych.
Przecież widzę...
Wręcz krzyczysz o pomoc.
Powiesz mi, co się dzieje?
Zgadnijcie, kto dostał klucze do wyrąbistej chaty na imprezę?
- Kto? - Kogo to obchodzi?
Wszystkim się zajmiesz.
Dlaczego ja?
Bo mamy dom tylko dla siebie na całe lato.
Masz poczuć się tam jak u siebie.
Szczęściara ze mnie.
- Ironizujesz? - Po prostu jest sobą.
W swojej najgorszej postaci.
Powinniśmy ją zaakceptować i kochać.
Powodzenia.
Zadzwoń.
Nie rozumiem.
Każda dziewczyna zabiłaby za...
to, co ci daję.
A ty wcale się nie cieszysz.
Przykro mi.
To dlatego...
że źle spałam zeszłej nocy.
Rozumiem.
Ale wszystko gra.
Za bardzo się martwisz.
Czego chcesz?
Nie chcę zrzucić z siebie winy...
Tego brakowałoby.
Malickowi podobają się faceci i mnie zdradził.
Tego nie mogłam kontrolować, ale że akurat z tobą...
Pomyślałeś o mnie?
Masz do mnie szacunek?
Jasne, że o tobie wtedy nie myślałem.
Ani o Anderze, ani nikim innym.
Potrzebowałem tego i to zrobiłem.
Wspaniale.
- Fantastycznie. - Tak, Nadio.
Popełniam błędy, kłamię. Rozczarowuję innych.
Jak pozostali.
- Jak ty. - Co?
Nie powiedziałaś rodzicom, że Malick woli facetów.
Aha.
A więc nie myślałaś o nich, ale o sobie i Nowym Jorku.
Przyganiał kocioł garnkowi.
Gej.
Zdradza.
I do tego z bratem.
Niezła partia!
Niech już skończy się rok szkolny. Mam dość Las Encinas.
Osiągniesz, co tylko zechcesz.
Na pewno stąd wyjedziesz. A ja będę za tobą tęsknił.
- Nie zbliżaj się do niej. - Bo?
Bo z nią źle! Nie widać?
Wyluzuj. Sprzedaję jej szczęście. I to w dobrej cenie.
- Puść. - Wplątałeś w to Rebecę.
Nie zrobisz tego Carli.
Prosiły cię o pomoc?
O ile się nie mylę, obie chcą cię jak najdalej od siebie.
Jeszcze dziś wyniesiesz się z mojego domu.
ZDOBYWCY STYPENDIUM COLUMBIA UNIVERSITY
ZAPRASZAMY NA NASZE POOL PARTY
Dobry Boże.
Witam.
Zadowoleni?
Spośród tych, którzy nie powinni wygrać,
tylko ty...
nie wzbudzasz zażenowania.
Dobrze rozegrane. Gratuluję.
Fara!
Będzie dobrze.
- To ja powinienem cię pocieszać. - Całą noc miałeś koszmary.
Nie mów, że będzie dobrze. To pechowe.
Zamknę się.
Psycholog zawsze mi mówi, że lepiej spodziewać się najgorszego.
Wtedy najgorsze nie jest takie złe.
Pod warunkiem, że nie kopniesz w kalendarz.
Wtedy bałem się tylko złych ocen.
Dobry Boże...
Jaki jest najgorszy scenariusz?
Lekarz spojrzy na twoje wyniki i powie: „Prawie się udało”.
„Wspaniale!
Wiele rodzin z nadzieją wyczekuje dawcy”.
„Udało się, Ramónie.
Wybacz, to nie twoje wyniki”.
Wystarczy, okej?
Anderze, twoja kolej.
Będzie dobrze.
Pieprz się.
Nie mam dobrych wieści.
Biopsja szpiku kostnego i badanie tomograficzne
nie wypadły najlepiej.
Liczba limfoblastów nadal znacznie przewyższa 30%.
Co to oznacza?
Na razie musimy kontynuować terapię.
I zwiększyć intensywność.
- Na jak długo? - Na czas nieokreślony.
Do uzyskania poprawy.
A co, jeśli jej nie będzie?
Nie myślmy o najgorszym.
Niszczysz szkolne mienie na chwilę przed końcem roku?
- Super. - Co mi zrobią?
Wyrzucą cię trzy dni przed zakończeniem roku.
Gówno mnie to obchodzi.
Co takiego?
To cię rozchmurzy. Dobra impreza.
Nie tylko to, ale od tego zaczniemy...
- Nie idę. - Co takiego?
- Jakaś wymówka? - Nie muszę się tłumaczyć.
Nie mam wymówki. Nie jesteśmy przyjaciółmi.
- A zatem kim? - Byliśmy wspólnikami.
Do tego gównianymi.
Mieliśmy zgotować mu piekło. Tymczasem ten dupek ma się świetnie.
Nie może wyrzucić cię z domu tylko dlatego, że ma na to ochotę.
- Możesz go pozwać. To nielegalne. - Mógłbym, gdybym miał umowę.
- Czemu to zrobił? - Problemy wspólnego życia.
Widział nas razem.
- Kiedy? - Na imprezie blackout.
Wie, że mi na tobie zależy.
- Więc chce cię zranić. - Ja też nie chcę z nim mieszkać.
A gdzie będziesz mieszkał?
Coś wymyślę. Nie pierwszy raz muszę się wynosić.
Nie wierzę.
Zamieniamy mu salon w wytwórnię dragów, a on nic.
Ale jak obsługujesz laskę, którą lubi, wybucha gniewem.
Przestanę.
Co przestaniesz?
- Chcę się wycofać. - Nie ma mowy.
Nie widziałeś go.
Samu mógłby na mnie donieść. Rok miałbym przejebane.
Pierwszy raz w życiu idzie mi dobrze.
- Nic nie powie. - Nie znoszę tego. Chcę do Londynu.
W moim życiu dzieją się zajebiste rzeczy.
Co wy wszyscy widzicie w Markizie?
Żmija. Gdyby ugryzła się w język, zatrułaby się jadem. Kurwa.
I do tego wszyscy jedzą jej z ręki.
A takie frajerki jak ja
dostają tylko po głowie.
Mam tego dość.
Nie zamykamy biznesu. Wręcz przeciwnie.
Na pełny gaz.
Zbijemy fortunę na przyjęciu Yeraya.
Pasuję.
Pojedziesz do Londynu bez forsy?
Zostaw mnie.
Valerio jest niewinny.
Nie on powinien za to beknąć.
Pozwól mu u siebie mieszkać, aż znajdzie nowe miejsce.
Niby czemu?
Bo powiem Azucenie, że prawie przyłożyłeś uczniowi.
Wyrzucą cię i będziesz powtarzał rok.
Wtedy powiem, czemu prawie rozwaliłem mu łeb.
Bo jest dilerem i rozprowadza narkotyki w szkole.
Jego też wyrzucą.
I rok powtórzy już w pierdlu.
Nieprawda.
Nie wiesz, że sprzedaje też Carli?
Nie widzisz, że ona od tygodni
chodzi po szkole jak pieprzony zombie.
Potrzebuje tego gówna, żeby sobie poradzić.
Co mówisz?
Nic.
Wystarcza mi, że cię nienawidzę. Z wielu powodów.
Choćby z takiego, że odejdziesz,
mając gdzieś cały ten ból, który wyrządziłeś.
Spieprzaj.
Idę, umówiłam się z Yerayem.
- Wszystko dobrze? - Świetnie.
- U ciebie też? - Tak.
Jestem z ciebie bardzo dumna.
Z twojej zmiany podejścia,
z tego, że nas posłuchałaś i że dojrzałaś.
Jesteś już kobietą.
Nie, raczej damą.
Markizą.
Pięknie wyglądasz.
Bawcie się dobrze.
Kurde, jakaś ty upierdliwa. Zostaw już temat.
Powiedz tylko:
„Mamo, nie zostawiłam interesów, bo lubię wygodnie żyć
i nie powinnam była ufać Samuelowi”. Wtedy się zamknę.
Widzisz, jak łatwo? Teraz lepiej.
Powiedz, co z nim zrobiłaś?
Niby co mam zrobić? Usunę go.
Co?
Zerwałam z nim. Nie jestem taka jak ty.
Dobrze, kochana.
To nowe nastawienie
i twoja chęć przejęcia biznesu...
Stajesz się podobna do mnie.
Wyjdzie na twoje. Robię się do niej podobna.
Niech jej ludzie przestraszą Pola.
- Co takiego? - Ma się posrać.
Niech padnie trupem.
- Rebeco! - Nie. Mam ci to narysować?
Nigdy przenigdy nie naślę nikogo na Pola.
Twoja matka złoiła tamtemu skórę.
Nie jestem jak ona.
Wbij to sobie do głowy, chłopczyku!
Hej, kochanie. Już jesteśmy!
Wejdź. Już tu kiedyś byłeś.
Zastanówmy się, który pokój ci dać. Jest ich tyle...
Zrobię ścieżkę okruszkami chleba, żeby odnaleźć drogę do twojego pokoju i...
tam się zabawię.
Jakiś ty dziś przystojny.
Rozmawiałeś z nimi?
- Nie zgodziły się. - Chciałem najpierw pogadać z Valeriem.
Jak zdobyłeś forsę na studia?
- Już mówiłem. - Wiem, co mówiłeś.
Teraz chcę usłyszeć prawdę.
Cóż, to nic takiego.
I dlatego nic nie mówiłeś?
- Czego nie mówił? - To pieprzony diler.
Tylko tymczasowo.
Tak teraz zarabiam na życie.
Sprzedając narkotyki?
Tak.
Carli też?
Jej forsa jest tyle warta, co innych.
Ona nie jest byle kim! To Carla!
Nigdy nie ćpała.
Boi się, że się wciągnie. Ona tak ma.
Uzależnia się od perfum, chłopaków. Nie umie odpuścić.
Ludzie się zmieniają.
Już od dawna nie jesteś z Carlą.
- Nie masz pojęcia, kim ona jest. - Przestańcie.
Ani ci, którym sprzedajesz.
I czy sobie z tym poradzą. Masz to gdzieś.
Nie peroruj mi tutaj o wyższości moralnej.
Ty niby jesteś lepszy?
Racja. Nie jestem lepszy, tylko gorszy.
Na pewno gorszy.
Oszustka, zabójca i diler.
Brzmi jak żart, ale to nie jest, kurwa, śmieszne!
- Co się z tobą dzieje? - Co?
Przejrzałem na oczy! I nie podoba mi się to, co widzę!
Wynoś się.
Oboje. Wynocha.
Zostaw mnie.
Cicho.
MALICK: JAK POSZŁO?
Muszę iść do pracy.
Gotowe.
Powiedzieli coś o „efekcie tlenku”, nie pamiętam.
Dali mi cenę jak dla Cristiana Ronalda.
Dom świetnie wygląda.
Ojej...
A więc podoba ci się?
A więc chcę się zanurzyć razem z tobą.
Wskakuj.
Teraz?
Tak.
Rozbierz się albo wepchnę cię w ubraniu.
Jak przyjemnie.
To słona woda, ale to chyba bezużyteczny bajer.
- Lubisz sprawiać mi przyjemność? - Tak.
Uwielbiam.
Zrobimy zajebiste przyjęcie.
To jakby w ostatni dzień pobytu w więzieniu...
ktoś przyszedł do ciebie i powiedział...
„Zostajesz”.
Będziesz za kratkami jeszcze miesiąc, rok albo dekadę.
Albo już zawsze.
- Nie siedzisz w więzieniu. - Co?
Możesz wyjść, kiedy chcesz.
- O czym ty mówisz? - Możesz go zostawić.
Właśnie tego nie mogę.
- Nie możesz czy się nie ośmielisz? - I ty mi prawisz o odwadze?
KORAN
- Dziękuję. - W imię Allacha.
Moja córka na uniwersytecie w Ameryce...
O co chodzi?
- Malick i ja pomyśleliśmy... - Malick i ty?
Wysłuchaj go.
Uważamy, że najlepiej, jeśli pojedziesz do USA...
już zaręczona.
Wiedziałaś, co ci dwaj planują?
Chcesz tego, prawda?
Chwila... Chodź.
- To był twój pomysł? - Nie.
Twojego ojca. I jest nam na rękę.
Rodzina da ci spokój.
A ja dam mojej, czego oczekuje.
Przynajmniej pozornie.
Jeśli teraz się ożenię, na zawsze zdobędę wolność.
- To tylko formalność. - Nieprawda.
Znasz moich rodziców. Dla nas to coś poważnego i na całe życie.
- Naprawdę na niczym ci nie zależy? - Nie.
Stawiam na własne szczęście.
Ty też powinnaś.
Sądzisz, że rodzice myślą o tobie, organizując ten ślub?
Myślą o własnym szczęściu, honorze, o tym, co inni powiedzą.
Otwórz oczy.
Zatańczymy, jak zagrają.
Inaczej nici z Nowego Jorku.
Nie potrzebuję podnoszenia na duchu.
Nie po to cię zawołałam. Nadia właśnie zrezygnowała.
Mówi, że nie zmieni zdania. Zajęłaś drugie miejsce...
Nadio.
Chyba nie myślisz, że zadowolę się ochłapami.
Nie chcę żyć w obłudzie.
Nie chcesz żyć w obłudzie?
To pokaż, że masz jajniki,
i powiedz ojcu, że zamierzasz pojechać na stypendium sama.
Bo wcale nie potrzebujesz faceta ani nikogo.
Bądź kobietą, która ze mną wygrała! Tą, którą podziwiam!
Tą, której nie znoszę.
Chciałam powiedzieć: nie znoszę.
Bo cię nie znoszę.
Dobra?
Ludzie się gapią.
Koledzy, koleżanki i inni ktosie.
Dość cierpienia!
Już po egzaminach!
Żegnamy mundurki!
Zaczynamy imprezę!
Kurwa.
Ludzie szaleją.
Tak? Już idę.
- Teraz? - Za chwilę.
Pozwól, że pomogę.
- Nie trzeba. - Od tej strony.
Na dole będzie ci wygodniej.
Będziemy z Omarem spać na przemian, na wypadek gdybyś czegoś chciał.
PRZYJDZIESZ NA IMPREZĘ? CHCĘ CIĘ ZOBACZYĆ.
WYJDŹ NA CHWILĘ Z WIĘZIENIA.
I NIE MUSISZ WCALE WRACAĆ. MOŻESZ GO ZOSTAWIĆ.
Czego chcesz?
Zaciągnąć cię siłą na imprezę.
Kurwa... Nie mam czego świętować.
Koniec egzaminów i fakt, że żyjemy. To nie wystarczy?
Z Anderem jest źle. Bardzo źle.
Chemoterapia może go wykończyć.
- Wybaczyłeś Polowi z powodu Andera? - Nie.
- Ale zapomniałeś. - Nigdy.
Baw się z nim dobrze na imprezie. Ja nie idę.
Słuchaj. Kiedyś myślałem o nim bez przerwy.
Potem coś pojąłem.
Nie mogę go wsadzić do pierdla, to nie chcę go mieć w głowie.
Nie zasługuje na tyle uwagi.
Przemyśl to.
Co się dzieje, dziecko?
Malick i ja nie jesteśmy razem.
Co?
Nie byliśmy razem...
przez te ostatnie dwa lata.
I mimo wszystko dostałam...
najwyższe oceny.
Nie potrzebowałam jego
ani nikogo innego.
Wszystko zawdzięczam sobie.
Chcę jechać do USA.
Nie chcę...
Pojadę tam.
- Nie. - Tato!
Posłuchaj mnie.
Choć raz.
Proszę.
Nie jestem już dziewczynką, za jaką mnie macie.
Od dawna nią nie jestem.
Gdybym nią była,
wszystko byłoby łatwiejsze.
Nadal wierzyłabym, że robicie wszystko z myślą o moim dobru.
A nie dlatego, że boicie się mnie utracić
jak Omara
czy May.
Przysięgam,
jeśli pojadę do Nowego Jorku,
zawsze będę wracać.
Zawsze będę wasza.
Ale... jeśli się sprzeciwicie...
Dzięki Bogu, przyszedłeś.
- Już nie mam. - Czego?
Nic nie przyniosłem.
Jasne.
Przyszedłeś się obłowić. Masz mnie za głupią?
- Wypij szampana. Lepiej się poczujesz. - Nie, dzięki.
- Idę. - Czekaj.
Chcesz więcej forsy?
Ile?
Znam to łaknienie.
Wybacz, nie sprzedam ci.
Nigdy nie powinienem był tego robić.
Carlo.
Hej, złotko.
Dziś twój szczęśliwy dzień.
- Ach, tak? - Tak.
Dwa gramy za 90 euro. Taniocha.
Wprost do rączki, która wszystkimi zawiaduje.
- Promocja kończy się za 10, 9, 8.... - Myślałam, że nie handlujesz.
Za dużo myślisz, złotko.
Proszę, naciesz się.
Carlo, co robisz?
Co to jest?
Ecstasy. Chcesz trochę?
- Teraz to bierzesz? - Nie chciałeś żyć na bogato?
Doznania zapewnione.
Jakie doznania? Nie traktuj mnie jak idioty.
Wiem, jak się po tym czujesz. Jest super, a potem łapiesz doła.
Masz depresyjny nastrój. Wieki dochodzisz do siebie.
Cholera, to brzmi jak ostrzeżenie Ministerstwa Zdrowia.
Wystarczy mi jeden ojciec.
Powinieneś mnie posłuchać.
- Poczujesz, jak zalewa cię miłość. - Co? Miłość?
Przepraszam.
Wybacz.
Nie zepsuj mi imprezy, proszę.
Chcę tylko być najfajniejszą dziewczyną.
Nie tego chciałeś?
Jak twój pierwszy dzień po przegranej?
Zajebisty. Bardzo fajny.
Nie potrzebuję stypendium.
Złożyłam podanie tylko po to, by...
rywalizować. I na potrzeby CV.
Dostanę się na każdy uniwersytet.
I opłaci mi go ojciec. Zaraz zamówię następny.
Piąty dżin z tonikiem?
Chcesz zapomnieć, jak mało cię obchodzi ta przegrana?
Na zdrowie.
Cześć.
- Nadia! - Cześć.
W twoim wydaniu burkini nabiera nowego wymiaru.
Śpieszę się.
Musisz to podpisać, zanim zamkną szkolny sekretariat.
Co to jest?
Azucena zgodziła się podzielić stypendium.
Budżet pozostaje bez zmian.
A więc każda dostanie połowę kwoty na jedzenie, zakwaterowanie...
Przywykłam do skromnego życia, ale ty...
Myślisz, że zaśmiejesz mi się w twarz?
Przestań zgrywać siebie i podpisz.
Dziękuję.
Nie ma za co.
Gapią się.
Nadio.
Tyle razy wyobrażałem sobie, że wyjeżdżamy razem.
A teraz jedziesz z kimś innym.
I z Lu.
Nie jadę z Malickiem.
Serio?
Nie jesteście razem?
To co teraz z nami?
Ty tutaj, a ja tam.
Mogę cię przytulić?
Jasne.
- Spóźniłeś się. - Już wychodzisz?
- Tak. - Na pewno?
Wyglądasz, jakbyś musiał się napić. I pogadać z kumplem.
Tak, chodźmy.
Powiedz, że się nie gniewasz.
Że jesteś równie szczęśliwy.
Cholera, Yerayu.
Szkoda, że nie czujesz tego samego.
Jakby ze wszystkich porów ciała wypływał strumień prądu.
Zróbmy sobie selfie, tak jak lubisz.
Cholera, jaki smutas.
Jeszcze jedno. Uśmiech.
Nie potrzebuję chemii, by poczuć szczęście.
Ty mi wystarczasz. Szkoda, że nie myślisz tak samo.
Słuchaj... Nieważne.
Niektórym potrzeba pomocy, by mogli wyluzować.
Co w tym złego?
Masz idealne życie. Nie rozumiem, czemu musisz brać.
Och, kochanie.
Trochę dziś przynudzasz.
Chyba potrzebuję więcej pigułek, żeby cię znieść.
Mnie?
Tak, ciebie przez następne pięć lat, które spędzę uwięziona
przez ten wasz kontrakt z moim ojcem.
Ale możesz mnie uwięzić w wieży z kości słoniowej z basenem.
Ta umowa to tylko interesy. Nie ma z nami żadnego związku.
Każdy twój plan to dla mnie kolejny gwóźdź do trumny.
Musimy pogadać.
Dobra, tylko się wysuszę.
Nie, teraz.
Kochasz go?
Ile razy się pieprzyliście?
Raz.
Trzy, cztery. Zależy, jak na to patrzeć.
To był tylko seks?
Nie, nie tylko.
Jesteś w nim zakochany?
Nie wiem.
- Tak czy nie? - Nie wiem, czym jest miłość.
Wiem, że uwielbiam z nim być.
A on co do ciebie czuje?
Chyba to samo.
Bycie z tobą, w twoim domu...
Jest mu ciężko.
Ani słowa o tym, dobrze?
Tylko tutaj znajdę strój kąpielowy bez dziur.
Jasne.
Już nie umiesz szyć?
Nie rób mi tego.
Nie rób tego.
Tworzymy razem coś pięknego.
Coś wartego wysiłku.
Naprawdę wszystko zaprzepaścimy?
Tak po prostu?
Przykro mi.
Nie powinienem był się na tobie wyżywać.
- To z Valeriem mam problem. - Postąpił źle.
Już nie uważasz, że wszyscy zasługują na drugą szansę?
Gdzieś ty, do cholery, był?
Mógłbyś choć odpisać na wiadomość.
Musimy pogadać.
Słucham.
Zrobiłem to z Alexisem.
Jesteśmy razem. Od jakiegoś czasu.
Co?
Powinienem był ci powiedzieć dawno temu.
Ale robiłem wtedy badania...
To już nieważne.
Nie mam czasu do stracenia.
Chcę to skończyć.
Żartujesz?
On mnie rozumie.
Rozumiemy się bez słów.
Obaj mamy pieprzonego raka.
A ty... nie rozumiesz.
Nie. Nieprawda. Nie...
Myślisz, że czemu kazałem ci się spotykać z innymi?
Czułem się winny, bo cię zdradzałem.
A więc to jego pieprzysz?
Zdrada to nie tylko pieprzenie.
Chcę z nim przebywać, rozmawiać...
Przykro mi.
Co mam teraz niby zrobić?
Nie wiem.
Nie będę kłamał. Im prędzej odejdziesz, tym lepiej.
Samu pozwoli ci się zatrzymać u siebie.
Porozmawiamy jutro. Jestem wykończony.
Na tym koniec?
Jesteś skurwysynem.
- Widziałaś Valeria? - Już od dawna nie.
Cholera.
Pomocy!
Pomocy! Weźcie ją!
Złapcie ją. Do góry!
Carlo!
Hej, Carlo!
Carlo! Zadzwońcie po cholerny ambulans!
Hej! Dzwoń po ambulans!
Carlo!
Halo... Potrzebujemy...
Rebeco, szybciej!
Prawo? Serio?
Chcę być prawnikiem.
Zadbam, by już nikt nie wymknął się sprawiedliwości.
Zostań sędzią. Wtedy zadbasz.
- A ty? - Biznes.
Ale fajnie byłoby wsadzać dupków do paki.
- Może dwie magisterki? - Studiowalibyśmy razem.
Nie idę na publiczny uniwerek.
- Parę wypadów na drinki i cię przekonam. - Zapomnij.
Witaj, narkotykowa królowo.
To mi zostało. I na tym koniec.
Ja też z tym kończę.
Spuść to do kibla. Nie chcę mieć z tym nic wspólnego.
- Hej, co się z tobą dzieje? - Co dałeś Carli?
- Co jej, kurwa, dałeś? - Puść go. To nie on!
- Jasne? Nie! - Samu!
Przestań! Uspokój się!
Samu, przestań!
Przestań, kurwa!
Weźcie go!
Kurwa!
Wiem, że nienawidziłaś Pola.
Zgadza się.
Wie pani też, że nie tylko ja i nie ja pierwsza.
Ale mogę pani powiedzieć...
kto wszedł za nim do łazienki.
Samuel.