NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
JASNE, ŻE ZABIŁEM MARINĘ. NADAL W TO WĄTPICIE?
JESZCZE ŻYŁA, GDY JĄ ZOSTAWIŁEM. BIEDNA. MOGŁEM MOCNIEJ JĄ UDERZYĆ.
„Jeszcze żyła, gdy ją zostawiłem. Biedna.
Mogłem mocniej ją uderzyć”.
To przestępstwo. Nękanie.
A co, jeśli moi rodzice opłaciliby program studiów?
To nadal byłoby przestępstwo?
- Co chcecie osiągnąć? - Ma odejść.
NIE CHCIAŁEM JEJ ZABIĆ. NIC DO NIEJ NIE MIAŁEM.
TO MOGŁEŚ BYĆ TY.
Polo, w porządku?
Szukałam cię.
Słuchaj, co się stało?
Polo.
- Kto ci to zrobił? - Hej.
W porządku?
Dajcie mi spokój.
- Polo. - Hej.
Co, do cholery?
On teraz potrzebuje pobyć sam.
A ja, żebyś zostawił mnie samą.
- Miał czelność tu przyjść? - Zostaw go.
Dobrze? Nie warto.
Synu, co się stało? Wcześnie wróciłeś.
Jutro rano mam test i muszę się pouczyć.
Jaki test?
Cóż...
- test z... - Polo.
Dziś rano dzwoniła pani dyrektor.
Powiedziała o wpisach na Twitterze. Czemu nie mówiłeś?
Żebyście mnie tak nie postrzegały.
Konto zamknięto.
Owszem, zamknięto jedno konto. Jedno.
To nic nie zmienia.
Nie chcę wracać do szkoły.
Wtedy przyznasz im rację.
Musisz być silniejszy.
Bądź mężczyzną.
Wiesz, co mam na myśli.
No proszę...
Bill Gates szkoły Las Encinas.
Może podarujemy sobie trening i pouczymy się razem?
Do ciebie mówię, partnerze.
U mnie za godzinę?
Dobrze.
Ciao.
Dzięki za podwiezienie.
Chcę poznać twoich rodziców.
Dobrze. Może kiedyś się doczekam.
Cześć, mamo.
Co się stało?
W porządku?
Tata ma się dobrze?
Znalazłam u ciebie tę ulotkę o uniwersytecie.
Tato...
Posłuchaj...
Ten program to szansa.
Moja jedyna. Mam alternatywę?
Będziesz sama...
Młoda dziewczyna...
Nie byłaby sama.
- Pokój z tobą. - Pokój z tobą.
- Jestem Malick, przyjaciel Nadii. - Co robisz?
W przyszłym roku też będę studiował w Nowym Jorku.
I...
chętnie się o nią zatroszczę.
Mój tata tam studiował i ma o uczelni dobre zdanie.
Dzięki studiom zdywersyfikował kopalniany biznes po dziadku
i posiada teraz największą firmę telekomunikacyjną w Afryce.
To ogromna szansa.
Czemu nam o nim nie mówiłaś?
Cóż...
Chciałem osobiście się przedstawić.
I...
zapytać, czy mogę zabrać Nadię do meczetu w Madrycie.
Chodzę co tydzień. Szkoda, że nie mogę częściej.
Dobrze.
Co się stało?
Nic złego.
Od kiedy przynosi pani dobre wieści?
Pojedziesz ze mną na komisariat.
Prokurator zajmujący się sprawą brata jest skłonny wycofać zarzuty.
Mógłby wrócić. Jako wolny człowiek.
Twoja matka również. Nie musieliby się już ukrywać.
Jak rozumieć: „jest skłonny”?
Ma wątpliwości w związku z brakiem dowodów przeciwko Nanowi, ale...
ufam, że go przekonamy.
„Ufa pan”?
Chodziliśmy do tej samej szkoły. Siedział obok.
- Od tego czasu się przyjaźnimy. - Ach, tak?
A więc tak? Mataczenie i przewały z kumplami.
Władza nie jest sprawiedliwa.
Ale użyj jej na swoją korzyść.
Prosimy cię tylko o jedno.
Od jakiegoś czasu śledzimy Sandrę López Gallego. Matkę twojej przyjaciółki.
Wiemy, że dostarczyłeś kilka przesyłek od niej,
ale to nieważne.
Potrzebujemy dowodów.
Kogoś, kto mógłby wejść do jej domu bez wzbudzania podejrzeń
i umieścić małe urządzenie do podsłuchu.
Nie ma mowy.
- Jeśli martwisz się o nią... - Ma na imię Rebeca.
Pomyśl o bracie.
O matce.
O rodzinie.
Zastanów się.
Skarbie, w porządku?
Tak.
W razie czego daj znać.
UŻYŁEM DZIEWCZYNY, BY BZYKAĆ SIĘ Z CHRISTIANEM.
MY, ZABÓJCY, TEŻ MAMY SWOJE SERDUSZKO.
Kolejny tweet.
Ale masz koleżków!
Samuel nie jest złą osobą.
- Ani Guzmán. - Jasne.
Na pewno, skoro z nim chodziłaś.
Wiesz co? On jest twoją chrześcijańską wersją.
Rycerz na białym koniu, który musi mnie ocalić.
A ja nie potrzebuję troski.
Słucham?
Tego nie planowałem.
Tak, jasne...
W przyszłym roku będę w Nowym Jorku, ale nie musisz się ze mną spotykać.
Chciałem tylko przekonać twojego tatę.
Wow!
I to ma być idealny syn Allacha. Okłamałeś moją rodzinę?
Dzięki temu możesz spełnić marzenia,
a oni nie będą się martwić.
- To mało grzeszne, nie? - Jasne.
To ty decydujesz, co jest grzeszne.
Pozwalam sobie na pewną swobodę.
Tylko trochę zbaczam ze ścieżki.
Jaką swobodę?
Chcesz wiedzieć, przyjdź na imprezę Doliny Krzemowej.
Rodzice nie pozwalają mi chodzić do klubów.
Pozwolą, jeśli pójdziesz z idealnym synem Allacha.
- Gdzie się, do diabła, podziewałeś? - Cholera!
- Sorry, padła mi komórka. - Serio?
Z tego, co widzę, przeczytałeś wiadomości.
Słuchaj, Samu.
Nie wiem, co się dzieje, ale głupia nie jestem.
Chcesz być markizem, to się odczepię. Przestaniemy marnować czas.
Znów się z nią spotkałeś.
- Byłem na policji. - Kurde.
W sprawie brata. Ta sama gówniana historia.
Wybacz.
Przepraszam. Tracę głowę.
Nie wiem czemu, ale z tobą czuję się niepewnie. Dasz wiarę?
Jak mogę to zmienić?
Nie wiem.
Możesz na przykład podejść i wsadzić mi język do gardła.
Chodźmy wkuwać.
Serio chcesz się uczyć?
- Jasne. - Od kiedy ci zależy?
Odkąd uznałam, że nie skończę jak matka, po uszy w gównie.
To nie skończy się dobrze.
A więc teraz czytasz wiadomości?
POGADAMY? CHODZI O POLA
To Omar.
Co się dzieje?
No proszę... Co świętujemy?
To prywatna impreza, koleżko.
Jasne. Ma związek z wiadomościami?
Nie miałeś sobie wciągnąć działki?
To zaproszenie? Podoba mi się.
Zaproszenie do wyjścia.
To też mój dom. Pamiętajcie.
- Chcemy tylko pogadać na osobności. - Jasne.
- Polej sobie. Czuj się jak u siebie. - Dzięki.
Skończmy z tą pieprzoną farsą.
- Musicie przestać. - Jesteśmy to dłużni Marinie.
Nieprawda.
Robicie to dla samych siebie. Chcecie zemsty.
Nie chcemy zemsty.
Ale nie pozwolimy zabójcy żyć dalej.
Życie jest krótkie, wiecie?
- Nie warto go marnować. - Co ty, kurwa, wiesz o życiu?
- Dlaczego go nadal chronisz? - Bo Polo...
Próbował się zabić.
Cholerna Las Encinas...
Powiedziałem, że na niego doniosę, jeśli sam się nie zgłosi.
Prawie się zabił.
Mówisz to po to, żebym wybaczył jemu czy tobie?
- Guzmánie. - Powiem ci coś.
Zasługuje na wszystko, co go spotyka.
Obyś i ty dostał to, na co zasługujesz.
Skończyliśmy?
Będzie wspólne zdjęcie, ponad setka gości,
najlepszy catering w Madrycie...
Niecodziennie świętuje się wejście na giełdę.
- Jaki kolor założysz? - A co?
- Kupisz pasujący krawat? - Nie.
Samochód.
To tym dla ciebie jestem?
Dodatkiem do nowego auta?
Znasz...
te filmy, w których spoconego grubaska
nie zaprasza się na imprezę?
Nigdzie się nie zaprasza...
To ja.
To byłem ja.
Teraz to ja organizuję imprezę.
Decyduję, kogo zaproszę,
i przychodzę z najwspanialszą dziewczyną świata.
Chcę, żeby wszystko było perfekcyjne.
Będziesz w centrum uwagi,
a więc wszystkie dodatki muszą pasować do ciebie.
Powiedz, czego chcesz.
Cokolwiek to jest,
będziesz to miała.
To, czego chcę, nie można kupić za pieniądze.
Cóż...
- Dzięki, że mnie odwiozłeś. - Nie ma sprawy.
Dobranoc.
Poczekaj.
O której cię jutro odebrać?
Nie wiem, czy będę mogła pójść.
Dlaczego nie? Przecież...
Kto to?
Mój tata.
- Dobry wieczór panu. - Dobry wieczór.
Yeray.
- Kolega Carli. - Wiem, kim jesteś.
Widziałem cię w ostatnim Forbesie. Imponujące.
- Gratuluję startu na giełdzie. - Jutro urządzamy przyjęcie.
Właśnie mówiłem Carli...
Może pan i pańska żona przyjdą z córką?
Oczywiście.
Z przyjemnością.
Do zobaczenia.
Miło mi było poznać.
Po co ci mundurek?
Dziś chemoterapia.
Nie idę.
- Co? - Nie idę na chemię.
Nie warto. Znasz moje szanse.
Już o tym rozmawialiśmy.
Wiem, ale mam dość tego trucia...
o byciu „silnym i optymistycznym”.
O walce do końca, ciągłym uśmiechu...
Wyobraź sobie tę presję.
Jestem chory.
Nie mam sił tam pójść.
Nie każ mi się z tego powodu czuć źle.
- Chcę tylko być przy tobie. - Ja też tego chcę.
Ale ja będę decydował, nie ty.
Patrz, Polo nie przyszedł.
...nieświadomość zbiorowa.
Może coś mu się stało?
Oby.
Co mogło się stać? To mięczak, posrał się. I tyle.
Samu.
Wiem, jaki będzie następny tweet.
Powiemy wszystkim o próbie samobójczej.
- Daj spokój. - Co?
Chodzi o jego siostrę.
Nie wyobrażam sobie, gdyby to była moja rodzina.
Może trochę poczekamy?
- Może na tym koniec. - Tak sądzisz?
Guzmánie, Samuelu, uważacie?
Słuchajcie.
Powiedzmy, że heroizm jest wyborem.
Polo, masz gościa. Cayetana.
Chyba lepiej, jeśli pójdziesz.
Dajcie mi chwilę. Spróbuję tego.
Co robisz?
Pozwólcie, proszę.
Polo, to ja.
Polo...
Lepiej idź do szkoły.
Andreo, niech pomówią na osobności.
W razie czego będziemy w salonie.
Dobra, dzięki.
Dziękuję.
- Zapomnijmy o Polu, dobra? - Poproszę butelkę szampana.
- Nie pozwól, by to stanęło między nami. - Odejdź.
Proszę bardzo.
Polo miał rację. To szaleństwo.
Przekonałeś nas, że jest możliwe.
Hej, kochanie!
Gdzie mama?
W łóżku. Boli ją brzuch.
Idź się przebrać. Chcę być wcześnie.
- Nie jadę. - Co?
- Czemu nie? - A czemu mam jechać?
To żaden wstyd szukać inwestorów, którzy ocalą winiarnie.
Wiesz, co Yeray zamówił podczas kolacji?
Coca-colę.
Nie ma pojęcia o winie. To go nie interesuje.
No nie wiem...
Wyglądał na bardzo zainteresowanego.
Nie będę z tobą odstawiać show.
- Carlo... - Wolę zostać i zająć się mamą.
- Ja też się nią zajmuję. - Serio?
Tak. Twoja matka nie jest chora.
Jest załamana.
Dowiedziała się, że jesteśmy na skraju bankructwa.
A zatem...
żeby się nią zaopiekować...
wiesz, co trzeba zrobić.
No proszę...
Co za elegancja.
Daj buziaka.
Cieszę się, że sobie radzisz.
- Nieźle nas przestraszyłeś. - Przez ciebie prawie mnie zabili.
Tak zwracasz się do przyszłej teściowej?
- Źle zaczynamy. - Igrasz z ogniem.
Ze zbójami, policją...
Czemu nie przestaniesz?
Samuelu, dobry z ciebie chłopak.
- Dziękuję. - To nie komplement.
Jak na tej dobroci wychodzisz?
Żyjesz w nędznej budzie, pracujesz za grosze,
- o bracie nie wspominam. - Lepiej być kanalią?
Powinieneś robić to, co najlepsze dla ciebie i rodziny.
A jeśli inni przy okazji ucierpią,
to mają pecha.
Skoro przez to jestem kanalią... niech tak będzie.
A ty sam się przekonasz.
Co osiągnąłeś jako dobry chłopiec?
Yerayu, gratulacje.
Nie spodziewałem się was.
Carla mnie przekonała. Chciała cię zobaczyć.
Mnie powiedziała coś innego.
Cóż...
Musisz jej wybaczyć. Ostatnio nie ma do niczego głowy.
Może zajrzysz do winiarni, żebyśmy mogli się odwdzięczyć?
To może cię zaciekawić.
Szukamy inwestorów. Chciałbym ci o tym opowiedzieć.
Jasne.
Wybaczcie, ale czekają na mnie.
- Miłej imprezy. - Dziękuję.
Yerayu.
Wiesz, co jest dobre w byciu biednym?
Ludzie chcą cię poznać dla ciebie, a nie dla twojej forsy.
- Yerayu. - Gdyby cię to kiedyś spotkało.
Zdaje się, że rodzinne winiarnie podupadły.
To prawda.
Zmieniłam zdanie przez twoją forsę.
- Romantyczka. - Ale wiesz dlaczego?
Bo sam je zarobiłeś.
Bez pomocy, bez oszustw.
Bez zdesperowanego ojca, który robi z ciebie idiotkę na imprezie.
No tak...
Co ci się we mnie podoba?
Moja twarz?
Moje ciało?
Moje nazwisko?
Nic z tego nie jest moją zasługą.
Za to wszystko, co masz ty, jest twoją zasługą.
To bardzo sexy.
Hej, wszystko gra?
Wszystko gra.
Cholera. To dyskoteka czy klub seniora?
Zajrzę na chwilę do łazienki.
- Jak się masz? - Dobrze.
- Wybacz mi. - Co?
Gdy ocaliłaś Polowi tyłek, wziąłem cię za tchórza.
A ty byłaś dzielna.
Zrobiłaś, co musiałaś, by chronić rodzinę,
choć musiałaś zapłacić najwyższą cenę.
Teraz to rozumiem.
Nie poświęciłam zbyt wiele.
Straciłaś Lu, Guzmána i mnie.
Znałam cię pięć minut. Za pięć miesięcy znikniesz z mojego życia,
a za pięć lat zapomnę, jak ci na imię.
Samu.
Cholera. A co to za minki?
Napijemy się, chłopcy?
Kurwa, nie wierzę...
Skurwysyn!
- Naprawdę wierzyłeś, że odpuści? - Zbieramy się.
Teraz najlepszy moment, żeby podejść do baru i zamówić drinka.
No dalej, ruchy.
Trzeba wyluzować i będzie w porządeczku.
Raz, dwa, raz, dwa. Słychać mnie?
Dobry wieczór. Dziękuję za przybycie.
Wszystko zaczęło się od aplikacji, dzięki której użytkownik
może stracić głowę w zaledwie pięć minut.
- Stracić głowę dla kogoś... - Hej, jestem tutaj.
Zaczęło się od aplikacji randkowej.
Ale teraz... to dużo więcej.
Taki jesteś dobry, że aż głupi. A ja głupszy, bo cię słucham.
Ludzie robią to, co chcą.
Dowaliłbym mu.
Chcą globalnego doświadczenia, chcą poznawać ludzi...
- Guzmánie! - Idę do łazienki.
...chcą inwestorów, towarzyszy podróży.
Nasze VIP-y...
Masz rację.
Dokąd cię, kurwa, niesie?
Gotowi?
Dziesięć, dziewięć, osiem,
siedem, sześć, pięć, cztery,
trzy, dwa, jeden...
Mam ochotę na dżin z tonikiem, a ty?
Pijesz alkohol?
Nie mów twojemu ojcu. Ani mojemu.
Zapomniałam... Trzeba mieć trochę swobody, tak?
Powiedzmy, że dziś wieczorem możesz sobie pozwolić na trzy rzeczy.
Ja już jedną wybrałem: alkohol.
A ty?
- Serio? - Serio.
Nie trzeba wciąż być idealnym dzieckiem Allacha.
Czasem wystarczy być dobrym dzieckiem.
Ty nim jesteś.
Ktoś do ciebie podszedł?
- Jeśli wyjdziemy, oni wygrają. - A my co zyskamy?
Co zyskamy, zostając tutaj?
Będą nas oglądać jak zwierzęta w zoo.
Jak leci, ptaszki?
On to spowodował.
Polo chciał umrzeć.
To nieprawda.
- Proszę. - Nie.
Błagam cię. Nie mów nikomu.
Proszę!
Czego chcesz, Valerio? Kto cię przysłał? Guzmán czy Samuel?
O czym ty gadasz? To nie tak.
Zupełnie nie tak.
Nie lubię słuchać rozkazów. Nie lubię też tyranów.
Nie podoba mi się, jak na was patrzą.
Jak?
Tak samo jak na mnie całe moje życie.
Nie musisz z litości z nami siedzieć.
Kto mówi, że z litości?
Siedzę z wami, bo...
jesteście tu najbardziej interesujący.
- Dobrze. - Kto?
To znaczy... mówisz o nas?
Tak, Polo.
I, owszem, wiem o wszystkim.
O trójkącie z Christianem.
Nieźle się tym podnieciłem.
Wiesz czemu?
Bo jesteś inny.
A ty, młoda damo...
Pierwszorzędna oszustka. Miesiącami nami pogrywałaś.
- Należą ci się brawa! - Nie trzeba, dzięki.
Jesteś...
Wow!
Fascynująca.
O wiele bardziej niż kiedy grałaś nudną bogatą dziewczynkę.
Cóż, Valerio...
Nie tak fascynująca, jak ty.
Wciągnąć do nosa całą rodzinną fortunę...
Zgoda.
Masz absolutną rację.
Jak to widzicie? Dla mnie to jasne.
Jesteśmy wyjątkowi.
Wypijmy za to. Zdrowie.
Już wiem, co będzie...
- tą drugą rzeczą. - Ach, tak?
Zaskocz mnie.
Chcę cię pocałować.
- Nie. - Nie?
- Nie. - Nie.
Cóż, trudno.
To ja cię pocałuję.
Cholera! Cóż za zwrot akcji!
Kurde, Samuel nie odpisuje. Wygląda na to, że...
Może go poszukamy i urządzimy własną imprezę?
Halo?
Nie, lepiej nie.
Guzmánie.
- Idź do domu. - On powinien pójść.
Chodźmy.
Przepraszam. Znamy się?
Jesteśmy kolegami? Nie sądzę.
Zejdź mi z oczu.
Spieprzaj!
- Zostaw go w spokoju. - Weź, chłopie...
Nie jest mi go szkoda.
Kurde, on jest chory!
Jak to chory?
Co powiedziałeś?
Chory na co?
O tym też nie pisnąłeś słówka?
Powiedziałeś mu?
- Wybacz, musiałem. - Mówiłem, że nikomu ani słowa!
To moja sprawa.
Co zrobiłem, że przestałeś mi o wszystkim mówić?
Nic.
Nic złego.
Miałeś rację.
Sekret Pola zjada mnie od środka.
Nie wierzę!
Co?
Czemu rezygnujesz z chemoterapii?
Jak to rezygnujesz?
Wyjdź, Omarze.
- Słucham? - Wynoś się!
Czemu odmawiasz leczenia?
Chcesz umrzeć?
Pójdziesz do szpitala, choćbym miał cię zaciągnąć.
Cokolwiek zrobiłeś, nie ma z tym żadnego związku.
Nikt na to nie zasługuje.
Przepraszam. Jeszcze jeden dżin z tonikiem.
Myślałem, że nie zdejmujesz hidżabu nawet pod prysznicem.
Pierwsza z trzech rzeczy.
Z czego?
Wyjaśnij mu to.
To mój brat Omar. Malick, mój przyjaciel.
Właśnie mówiłem Nadii, że...
czasem warto odpocząć od zasad,
żeby ich kiedyś całkiem nie rzucić w diabły.
Pewnie ten, kto to wie, nie kończy jak ja.
Omar rzucił wszystko w diabły.
Wyniósł się z domu.
Dlaczego?
Nie dogaduję się z ojcem.
Nie akceptuje, że ma syna geja.
Ach.
- Nie wiedziałem, że jesteś... - Gejem?
Tak, jestem gejem.
To problem?
- Jasne, że nie. - No tak.
To dla ciebie zbyt duża swoboda?
Nieważne, muszę wracać do pracy.
Zamówmy ostatni drink.
- Ostatni? - Tak, ostatni.
- Dobra, ostatni. - Dobrze?
- Szampan, mój ulubiony. - Ostatni.
- Kelner! Szampan. - Dobrze.
Ostatni.
- Podoba ci się? - Nie.
Nie. Co ty wygadujesz?
Po prostu cieszę się, że ktoś uważa mnie za godnego rozmowy.
- W końcu. - W porządku, jeśli ci się podoba.
Nie mam nic przeciwko...
- jeśli chcesz... - Dobrze.
- ...spróbować. - Zamknij się.
Wybaczcie, ale wyglądacie na onieśmielonych.
- Co tam? - To on.
- Zatańczymy ostatni taniec? - Ja nie.
- Daj spokój, ostatni. - Wy idźcie.
Czemu to ważne, co ci ludzie myślą?
Nie jesteś tym, za kogo cię biorą.
A więc teraz...
zabawisz się z nami i zatańczysz ostatni taniec.
Ostatni. Chodź.
Jest nowy tweet.
PRZESTAŃCIE SIĘ GAPIĆ. NIEŁATWO BYĆ ZABÓJCĄ.
PRÓBOWAŁEM SIĘ NAWET ZABIĆ.
Polo.
- Guzmán. - To nie ja.
A więc kto?
Co z tobą?
Spodobało ci się bycie zaginionym?
- Nie chcesz być ze mną. - To nie to.
Sytuacja mnie przytłoczyła.
Przykro mi.
Cholera.
Myślałam, że złowiłam jedynego dobrego gościa w klasie.
Naprawdę mi przykro.
Mogę dziś u ciebie zostać?
Jasne.
Ale nie będziemy spać.
No, chodźmy.
Pójdę do kuchni czegoś się napić.
W lodówce jest woda.
Polo.
Przeczytałyśmy...
na Twitterze o...
Przykro mi.
Nie. To nam jest przykro.
Nie powinnyśmy zmuszać cię do powrotu do szkoły. Miałeś rację.
Zrobimy, co uważasz.
Cokolwiek chcesz.
Chcę jedynie zniknąć.
Odejść stąd.
Dobrze, a więc...
poszukamy innej szkoły za granicą.
Mamy przyjaciół w Londynie.
Możesz tu zostać do końca roku.
Tak.
Wyjedziesz?
Dziękuję.
Bardzo dziękuję.
Cześć.
Już po sesji?
Co tu robisz?
Nic. Smakuje mi szpitalna kawa.
Ta jest z mlekiem.
Dzięki.
- Hej! - Co tutaj robisz?
Chcieliście się mnie pozbyć? Zaprzepaściliście szansę.
- O czym ty mówisz? - Ja też nie chcę tu być.
Chcę odejść. Tak zamierzałem!
Ale teraz nigdzie mnie nie przyjmą.
Wysłaliście tweety z nowego konta do wszystkich szkół.
- Nikt nie chce mieć nic wspólnego z... - Zabójcą.
Z tym całym gównem.
- Zadowoleni? - Nie.
Nie my to zrobiliśmy.
- Nie wy? - Nie.
A więc kto?
Kto?
POLICJA ŚLEDCZA
Twoja kolej.
JESTEŚ PRZECIWIEŃSTWEM ZABÓJCY. DZIĘKI TOBIE PRZEŻYŁAM.
Chodź ze mną.
USTAWIENIA > PROFIL > UŻYTKOWNIK
USUŃ KONTO
POTWIERDŹ USUNIĘCIE: TAK
KONTO USUNIĘTO