‪ถ้านายยังสืบสวนต่อไปละก็
‪สิ่งเดียวที่นายจะได้ ‪ก็คือลงเอยเหมือนคริสเตียน
‪ซามูเอล นี่ไม่เพียงพอ ‪ที่จะเปลี่ยนลักษณะการสืบสวน
‪หลักฐานน้อยกว่านี้ยังทำให้พี่ผมติดคุก
‪- พี่ชายเธอเข้ากับลักษณะ ‪- ลักษณะอะไร
‪ลักษณะของคนที่อาจกระทำเช่นนั้น
‪- มีประวัติอาชญากร ใช้ความรุนแรง... ‪- เขาไม่ใช่ฆาตกร
‪- และตอนนี้เขากำลังหลบหนี ‪- เขาหายตัวไป
‪เราเชื่อว่าเขาหลบหนี
‪และตอนนี้มีหมายจับเขา
‪เธอเห็นความแตกต่างไหม
‪ซามูเอล กลับบ้านไปซะ
‪ตั้งใจเรียน
‪อย่ามีเรื่อง
‪เลิกมองอดีตแล้วมุ่งไปที่อนาคตของเธอ
‪(หายตัวไป 84 ชั่วโมง)
‪ว่าไงล่ะคะ
‪เมื่อวานนี้มีคนโทรมาที่เบอร์แจ้งเบาะแส
‪เกี่ยวกับซามูเอล
‪แต่หลังจากเงียบอยู่ 30 วินาที ก็วางสายไป
‪แล้วยังไง
‪เราแกะรอยสายนั้น ‪คนคนนั้นคือคนที่รู้จักซามูเอลดีมาก
‪ใคร
‪เราแค่ต้องการน้ำแข็งเพิ่ม ‪นายต้องการอะไรอีกไหม
‪ไม่
‪นี่น่ะ นายเป็นเพื่อนกับ ‪คนขี่จักรยานคนนั้นไหม ซามูน่ะ
‪คนที่บ้านอยู่ตรงจัตุรัสและมีบันได
‪ทำไม
‪เพราะนายควรเตือนเขาในฐานะเพื่อน ‪ว่าเขาควรจะระวังตัวให้ดี
‪เขาเข้าไปพัวพันกับคนไม่ดีน่ะสิ
‪เหลวไหล ทำงานนายไปเถอะ ‪เรายังมีอะไรต้องทำอีกเยอะ
‪ฉันเตือนนายแล้วนะ ‪อย่าร้องไห้มาหาฉันทีหลังล่ะ
‪ตำรวจไม่มีเวลามาฟังเรื่องกุของนายหรอก
‪- ไม่ใช่เรื่องกุ ‪- แต่พวกเขาไม่เชื่อนาย
‪- ฉันก็ไม่เชื่อ ‪- ไม่ใช่
‪นายไม่อยากเชื่อฉัน
‪เพราะนายกลัวว่าเพื่อนของนายคือศัตรู
‪และฉันเป็นคนเดียวที่พูดความจริงกับนาย
‪ฟังนะ เลิก...
‪เลิกก่อเรื่องซะที
‪หวัดดีจ้ะ
‪- หวัดดี โทษที ‪- ไม่เป็นไร มีเวลาหน่อยไหม
‪- มีสิ ‪- ฉันอยากคุยเรื่องบางอย่าง
‪มีงานหนึ่งของเอ็นจีโอ สมาย ฟอร์ เดอะ ไชลด์ ‪ซึ่งเพิ่งมาถึงในสเปน
‪พวกเขาให้ฉันเป็นทูตต้อนรับของสเปน
‪- จริงเหรอ ‪- จริง
‪- เยี่ยมเลย ‪- ไม่หรอก
‪พวกเขาช่วยเหลือเด็กยากจน ‪ในประเทศกำลังพัฒนาได้ดีมาก
‪- น่าทึ่งมาก ‪- แจ๋ว
‪ฉันอยากจัดงานเล็กๆ
‪เริ่มด้วยงานเลี้ยงมื้อค่ำการกุศล ‪สักสิบหรือ 15 คน
‪- โอเค ‪- แต่ฉันยังไม่รู้จักใครที่นี่มากนัก
‪และเธอต้องการให้ฉันช่วยใช่ไหม
‪- ใช่ ‪- และเธอก็รู้ว่าฉันจะช่วย
‪ขอบใจจ้ะ เธอนี่ดีที่สุดเลย
‪ฉันรู้จ้ะ เธอก็เหมือนกัน
‪- ฉันจะโทรหาคนสองสามคนแล้วบอกให้รู้ ‪- โอเคจ้ะ
‪- ขอบใจนะจ๊ะ ‪- ไม่ต้องเครียด งานนี้ดีแน่
‪- บาย ‪- บาย
‪บอกมาร์โคสแทนฉันด้วยว่า ‪นายกับเขาเลิกวิตกได้แล้ว
‪ไม่มีใครมาตามล่าฉันหรอก ‪เพราะฉันไม่สำคัญ
‪ไม่เคยเห็นในหนังเหรอ
‪เวลาที่ต้องการขู่ใคร ‪ก็ฆ่าหมาของคนนั้นก่อน
‪หลักๆ แล้วนายก็คือหมา
‪ฉันเคยเห็นพวกเขาสมัยที่ฉันค้ายา
‪พวกนั้นไม่อยากให้ใครมาก้าวก่าย ‪และทำให้ธุรกิจพัง
‪เพราะอย่างนี้ใช่ไหม นายกำลังค้ายา
‪ฉันแค่ส่งของ
‪นายเคยบังคับให้ฉันเลิก ‪แต่ตอนนี้นายกลับทำซะเอง
‪โอมาร์ พวกเขาจะไม่ยอมคืนเงินประกันตัว
‪เราจำเป็นต้องจ่ายค่าทนาย ‪ฉันหาเงินได้ไม่พอ
‪- ฉันต้องการเงิน ‪- ตอนนั้นฉันก็ต้องการเงิน
‪แต่เพื่อนมาให้สติฉันว่า ‪ฉันจะลงเอยในคุกหรือแย่กว่านั้น
‪เพื่อนนายอาจไม่เข้าใจก็ได้ว่าพูดอะไรไป
‪บางทีเขาอาจช่วยชีวิตฉันไว้
‪ซามู เฟอร์ คนขายกัญชาให้ฉัน ‪วันหนึ่งเขาเลิกรับโทรศัพท์
‪อาทิตย์ต่อมา เขาโทรมาบอกฉันว่า ‪เขาเข้าโรงพยาบาล
‪เขาถูกยิงที่ขา
‪มันดูเหมือนเงินที่ได้มาง่ายๆ ‪แต่มันกลับยิ่งทำให้ชีวิตนายยุ่งยากขึ้น
‪ทำไมเธอถึงโทรมาแล้วไม่พูดอะไร
‪เธอกลัวใครเหรอ
‪- เกิดเรื่องอะไรขึ้นกับซามูเอล ‪- ซามูเอลไหนคะ
‪- คนที่เรียนชั้นเดียวกับลูก ‪- ไม่มีนี่คะ ไม่มีเรื่องอะไร ทำไมคะ
‪เขาไปหาตำรวจ
‪เขาพูดถึงลูก พ่อ โปโล
‪เขาอัดเสียงของลูกไว้ด้วย
‪แล้วหนูพูดว่าอะไรคะ
‪พ่อว่า คงไม่มีอะไรสำคัญ
‪ตำรวจไม่สนใจเขา แต่ระวังเขาไว้นะ
‪ช่วยพ่อหน่อยนะ ไปหาพี่ชายลูก ‪จะได้เอานี่ไปให้เขา
‪อย่าบอกว่าพ่อส่งไปให้
‪เขามีเสื้อผ้าแล้วและไม่ต้องใช้เสื้อตัวนี้
‪โอมาร์ไม่อยู่ที่บ้าน
‪และนอกบ้านมักหนาวกว่าข้างใน
‪และ...
‪บอกเขาด้วยว่าแม่คิดถึงเขามาก
‪ปลากินเบ็ดเยอะเชียว
‪มีคนประมาณ 80 คนที่สนใจมาร่วมงาน ‪พวกเขายืนยันมาแล้ว
‪ส่วนใหญ่เป็นพ่อแม่ของคนในห้องนี้
‪คนที่มีปัญญาบริจาคน่ะนะ
‪ว้าว ลู คนเยอะแยะเลย
‪ที่ที่ฉันเช่าไว้คงไม่พอ
‪เราจะหาที่อื่นแทน
‪แต่พรุ่งนี้แล้วนะไม่มีเวลา
‪เธอจ๋า รู้ไหมว่ากำลังคุยกับใคร
‪ฉันชอบพูดแบบนั้น ฟังดูอลังการดี
‪ฉันทำให้เธอยุ่งยากได้ ฉันก็ช่วยเธอ ‪ให้หายยุ่งยากได้ เข้าใจไหม
‪พ่อฉันรู้จักเจ้าของโรงแรมสตาร์ไลต์
‪ระเบียงโรงแรมนี้สวยมาก
‪ปล่อยให้ฉันจัดการเอง
‪ฉันลืมไปแล้วนะว่า ‪มันรู้สึกดีแค่ไหนที่ได้ช่วยคนที่กำลังลำบาก
‪และฉันชอบงานปาร์ตี้ เธอก็เหมือนกัน
‪ฉันไม่อยากให้เธอต้องทำเยอะ
‪คุยกับแม่เธอให้มาช่วยเราไหม
‪ไม่! เธอไม่รู้เรื่องนี้
‪ฉันไม่อยากให้แม่ยกเลิกการเดินทางเพื่อฉัน
‪นี่เป็นแค่เรื่องไร้สาระน่ะ
‪เธอนี่น่ารักจัง
‪มันมากไปนิด
‪มันมากเกินไปนิด
‪ไม่เอาน่า มากเกินไปที่จะช่วย ‪คนที่ยากลำบากเหรอ
‪ยิ่งคนมามากเท่าไหร่ก็ยิ่งดี
‪และมันจะเป็นงานปาร์ตี้ที่ดีมาก ไม่ต้องเครียดน่า
‪นี่ พวกนาย บ่ายนี้เรามาอ่านหนังสือด้วยกันไหม
‪เอาน่า โปโล นายจะสอบผ่าน ‪แบบหวุดหวิดอยู่แล้ว
‪แต่อย่างน้อยแบบนี้ เราก็ได้หัวเราะกัน
‪- เอาสิ ‪- อันเดร์ล่ะ
‪อันเดร์ไปไม่ได้
‪อันเดร์มีนัดกับโอมาร์ อันเดร์ต้องย้ายบ้าน
‪ทีนี้อะไรล่ะ จะเริ่มสอนการเต้นบอลรูมเหรอ
‪ฉันจะไปหาพ่อ
‪โอ้โฮ ข้ออ้างใหม่
‪แต่ไม่ใช่ข้ออ้างที่ดีที่สุด
‪ไหนดูสิว่านายจะคิดอะไรดีกว่านี้ได้ไหม
‪ไว้เจอกัน
‪มันเป็นอะไรของมันวะ
‪- พ่อแม่หย่ากันไง ‪- ไม่หรอก ไม่ใช่เรื่องนั้น
‪ลู ขอรบกวนสักเดี๋ยวได้ไหม
‪กุซมาน นายไม่เคยรบกวนฉัน ‪นายไม่สำคัญขนาดนั้น
‪แค่คำถามเดียว เธอเชิญพ่อแม่ฉัน ‪ไปงานเลี้ยงมื้อค่ำการกุศลนั่นทำไม
‪ฉันยังชอบพวกท่าน
‪- เธอน่าจะถามฉันก่อน ‪- ฉันไม่ต้องขออนุญาตนายนี่
‪ตามปกติก็ไม่หรอก แต่ว่า...
‪แต่เราไม่ใช่... ฟังนะ ฉันยังไม่ได้บอกพวกท่าน ‪ว่าเราเลิกคบกันแล้ว
‪- ยังไม่ได้บอกเหรอ ‪- ใช่
‪โอเค ทำไมล่ะ
‪เพราะพวกท่านก็ชอบเธอ พวกท่านจะเป็นห่วงฉัน ‪แล้วฉันจะต้องอธิบาย
‪- ตอนนี้ฉันยังไม่มีเวลาคุยกับใคร ‪- แหงล่ะ
‪สายไปหรือยังที่เธอจะหาข้ออ้าง ‪เพื่อไม่ให้พวกท่านไปงาน
‪ไม่
‪เอาอย่างนี้นะ
‪นายจะมางานเลี้ยงมื้อค่ำการกุศลกับฉัน
‪เราจะเสแสร้งกันทั้งคืน ‪และฉันจะไม่เผยความจริง
‪- ไงนะ ‪- นายได้ยินถูกแล้ว
‪เพราะเราจะอยู่ด้วยกันทั้งคืน ‪นายก็ควรแต่งตัวดีๆ
‪ใส่ชุดสูทนะ ห้ามใส่เสื้อกล้ามลายหมากรุก
‪ตกลงไหม
‪ก็ได้
‪ขอบใจ จริงๆ นะ
‪ด้วยความยินดี
‪ฉันบอกให้เธอจัดงานเลี้ยงมื้อค่ำเล็กๆ ‪กับคนแปลกหน้า
‪เพื่อหาเงินเล็กๆ น้อยๆ มาจ่ายบิล
‪แต่ลูกลับเชิญทุกคน
‪- แม่ๆ ของฉันด้วย ‪- ฉันรู้
‪- ถ้าเป็นเรื่องเงินละก็... ‪- มันไม่ใช่เรื่องเงิน!
‪- ทำไมมันถึงเป็นเรื่องเงิน ‪- นายก็รู้
‪พวกเขามีเงินเหลือเฟือ
‪แต่แม่ฉันเป็นบรรณาธิการนิตยสาร ‪และบอกเรื่องนี้กับพวกนักข่าว
‪พวกเขาจะมาทำข่าวงานนี้และถ่ายรูปด้วย
‪ถ้าพวกนั้นรู้เรื่องเธอเข้าล่ะ
‪ฉันจะยอมวัดดวง
‪เพราะฉันไม่มีทางเลือกอื่น
‪ถ้าไม่มีบ้านไหนแถวนี้จ้างแม่ฉัน
‪เราก็ต้องย้ายไปที่อื่นในหนึ่งเดือน ‪หรือสองเดือน
‪ฉันจะต้องออกจากโรงเรียน ‪ฉันจะสูญเสียทุกอย่าง
‪นี่ไม่ใช่แค่เงินสำหรับจ่ายบิลนะ
‪- ฉันรู้ ‪- เป็นเงินจำนวนมาก
‪- มันผิดกฎหมาย ‪- จริง
‪แต่มันอาจเป็นอนาคตของฉันได้อีกด้วย
‪เงินมากขนาดนั้น
‪ฉันอาจจ้างคนดูแลตาของฉัน
‪ฉันอาจเข้ามหาวิทยาลัยดีๆ เรียนปริญญาโท
‪ก็แค่หนนี้หนเดียว จะไม่มีอีก ฉันสาบาน
‪แต่มันจะเปลี่ยนชีวิตฉันไปตลอดกาล
‪จะให้ฉันทำอะไร
‪กุมมือฉันและบอกฉันสิ ‪ว่าทุกอย่างจะเรียบร้อย
‪มีอะไรเหรอ
‪นี่ไม่ใช่จากแม่
‪พ่อเป็นคนที่พูดเสมอว่าเดี๋ยวฉันหนาว
‪ให้ใส่เสื้อโค้ทของเขา ‪เพราะเสื้อฉันไม่กันหนาว
‪ใช่แล้วล่ะ
‪พ่อขอให้ฉันโกหกแล้วฉันก็ทำ
‪เพราะฉันเป็นคนโง่ที่ทำตามทุกอย่างที่พวกเขาบอก
‪แต่พี่รู้อะไรไหม
‪ไม่อีกต่อไปแล้วล่ะ
‪- พวกเขาอยากให้พี่กลับมา โอมาร์ ‪- แล้วนั่นทำให้เธอไม่พอใจเหรอ
‪ไม่สำคัญว่าพี่ทำอะไรให้พ่อแม่ผิดหวัง
‪หรือพี่ทำให้พวกเขาทุกข์ยังไง
‪สุดท้ายแล้ว พวกเขาก็ให้อภัย
‪ฉะนั้น ก็ช่างหัวพวกที่เชื่อฟังและเสียสละ
‪นาเดีย ฉันจะไม่กลับไป
‪ส่วนเธอน่ะ เอาละ เธอทำงานที่ร้าน
‪แต่เธอก็ยังมาเรียน
‪และเธอก็ไม่เคยมีชีวิตทางสังคมมากอยู่แล้ว
‪เสียสละมากมายตรงไหนเหรอ
‪ฉันไม่รู้ บางทีโอมาร์อาจจะ ‪ตีโพยตีพายไปหน่อยก็ได้
‪เขาเป็นห่วงฉัน
‪มีเหตุผลอะไรที่เขาควรห่วงไหม
‪ฉันไม่รู้ ซามู
‪ช่วงนี้แม่ฉันก็ทำตัวแปลกๆ
‪ถ้าฉันไม่รับโทรศัพท์ครั้งเดียว ‪ฉันจะโดนซักไซ้อย่างหนัก
‪คนขับรถประกบตัวฉันไปทุกที่ ‪เขาถือปืนด้วยอะไรด้วย
‪อย่างกับว่าแม่กลัวว่า ‪อาจมีใครทำอะไรฉัน
‪ให้ฉันบอกแม่ไหมว่านายไปส่งของพรุ่งนี้ไม่ได้
‪ไม่ต้อง
‪แต่บอกเธอว่าจะเป็นครั้งสุดท้าย
‪- ตื่น ‪- อะไร
‪ตื่นสิ
‪ทีนี้...
‪เป็นไง
‪เฮ้ย พ่อนายอยู่ไหนล่ะ
‪ฉันบอกพ่อว่าฉันนัดเพื่อนอ่านหนังสือแล้ว
‪ห้ามเหลวไหลนะ เราจะอ่านหนังสือกันจริงๆ
‪สั่งเบียร์เถอะ
‪- แน่ใจเหรอ ‪- แน่
‪พาโบล! เบียร์สามที่ครับ
‪มีคนเห็นซามูเอลครั้งสุดท้าย ‪ในงานการกุศลที่โรงแรม
‪คืนนั้นเธอคุยกับเขาหรือเปล่า
‪ทั้งหมดนี้เป็นความผิดของคุณ
‪และการสืบสวนที่ไม่ได้เรื่องของคุณ
‪คุณรู้อยู่แล้วใช่ไหม
‪เราเป็นแค่เด็ก
‪เราทำตัวเป็นผู้ใหญ่ก็จริง แต่ส่วนใหญ่แล้ว ‪เราไม่รู้ว่ากำลังทำอะไรอยู่
‪เราล้มลงเพราะเรารู้ว่า ‪ผู้ใหญ่จะพยุงเรากลับขึ้นมา
‪คุณคือผู้ใหญ่คนนั้นในเรื่องทั้งหมดนี้
‪และคุณทำให้เราผิดหวัง
‪ถ้าคุณจับฆาตกรได้ ก็คงไม่เกิดเรื่องพวกนี้
‪คุณทำให้ชีวิตพวกเราพัง
‪พวกเราหมดทุกคน
‪ทุกคนกลัวพวกรักร่วมเพศ ‪เราถูกเลี้ยงมาแบบนั้น
‪แต่กุซมานอาจจะมากกว่าหน่อย
‪อะไรกัน ฟังนะ
‪ฉันแค่บอกว่า ‪อย่างน้อยพวกนายก็น่าจะบอกฉัน
‪ฉันจะได้เปลี่ยนผ้าปูที่นอนโว้ย
‪- ใครบอกล่ะว่าเราหลั่งบนเตียง ‪- นั่นสิ เราไม่โสโครกขนาดนั้น
‪ที่จริงก็โสโครกนะ
‪เราหลั่งลงถ้วยที่นายวางบนโต๊ะข้างเตียง ‪ไว้ดื่มน้ำตอนกลางคืนไง
‪ตลกตายล่ะ ไม่ต้องห่วง เราหายกันแล้ว
‪นายจะไม่อยากเชื่อว่าฉันทำอะไรไว้ในบ้านนาย
‪- จริงเหรอ ‪- เช่นอะไร
‪ไม่มีอะไร
‪แต่จากนี้ไปนายระวังตัวไว้เถอะ
‪ได้
‪ฉันคิดถึงเวลาแบบนี้
‪ถ้าไอ้บ้านั่นพูดอะไรถึงพวกนายอีก ‪ฉันจะตั๊นหน้ามันให้ยุบ
‪ใครเหรอ
‪- ซามูเอล ‪- เขาพูดว่าอะไร
‪- ไม่มีอะไร เรื่องเหลวไหลทั้งนั้น ‪- เอาน่า บอกมา
‪- แน่ใจเหรอว่าอยากรู้ ‪- อยากรู้สิ
‪จะบอกนายยังไงดีล่ะ
‪ว่านายฆ่าน้องสาวฉัน
‪จริงเหรอ
‪เขากุเรื่องอย่างอื่นไม่เป็นแล้วหรือไง
‪ไม่ มันไม่ใช่มุกอำ ‪ไอ้สารเลวนั่นพูดจริงจัง
‪พับผ่าสิ
‪ต้องการอะไร
‪อืม
‪- โทรศัพท์นาย ‪- ทำไม
‪เป็นทางเดียวที่จะรู้ว่า ‪นายไม่ได้บันทึกเสียงฉัน
‪ไม่สำคัญหรอก ‪ต่อให้ฉันได้คำสารภาพจากเธอ
‪ว่าเธอฆ่ามาริน่าเองกับมือ
‪ตำรวจก็จะบอกฉันเหมือนเดิม
‪ว่าเธอไม่เข้ากับลักษณะคนร้าย
‪โลกนี้มันเป็นแบบนี้ ‪เผื่อว่านายไม่เคยสังเกต นายโง่
‪ทำไมเธอถึงโกรธ
‪- นายหลอกฉัน ‪- เธอหลอกฉันมาตั้งแต่ต้น
‪- และนายไม่เกลียดฉันเหรอ ‪- ไม่
‪- ช่างเถอะ มันจบแล้ว เธอชนะ ยินดีด้วย ‪- ไม่
‪- เราต่างก็สูญเสีย ‪- เธอสูญเสียอะไร
‪นายไง
‪ช่วงเวลาหนึ่ง ฉันหลงคิดว่า ‪อาจมีบางอย่างเกิดขึ้นระหว่างเรา
‪บางอย่างที่เป็นของจริง
‪ว่าเราไว้ใจกันและกันได้
‪ออกไปทานมื้อเย็นกันเหมือนคนอื่น
‪โดยไม่ต้องหลบซ่อนทุกครั้ง
‪แต่นานๆ ครั้ง เราจะอยู่ที่นี่
‪นายจะได้ทำมักกะโรนีให้ฉัน
‪ซึ่งขอบอกนะว่ารสชาติไม่ได้เรื่องเลย
‪ไม่รู้สินะ
‪ฉันนึกไปชั่วครู่หนึ่งด้วยซ้ำว่า ‪เราอาจลืมเรื่องทั้งหมดนี้ได้
‪และเราอาจมีอนาคตร่วมกันได้
‪ฉันโง่มากเลยว่าไหม
‪สวัสดี สบายดีไหม
‪ไง สวัสดี
‪นี่เธอจะแกล้งเสแสร้งเพื่อกุซมานจริงๆ เหรอ
‪หลังจากเรื่องที่เกิดกับนาเดียน่ะ
‪นายพูดเอง มันเกิดไปแล้ว
‪นายอาจไปเที่ยวพักผ่อนในที่ที่แปลกๆ
‪แต่สุดท้ายนายก็กลับมาตายรังเสมอ
‪นั่นสินะ
‪และกุซมานกับฉันจะเป็นกุซมานกับฉันเสมอ
‪ราตรีสวัสดิ์
‪อย่างน้อยก็ปิดเสียงสิ
‪โอมาร์นอนอยู่นะ
‪น่าสงสาร เขาเพิ่งกลับมาเมื่อชั่วโมงที่แล้ว
‪แม่ครับ วันนี้ผมจะอยู่บ้าน ‪ผมปวดหัวมาก
‪เขาไม่รับสาย
‪โปโล
‪- รู้เรื่องอันเดร์หรือเปล่า ‪- อะไร
‪- รู้เรื่องอันเดร์หรือเปล่า ‪- ไม่รู้เลย
‪ยอดเยี่ยม
‪- เอาละ ไหนดูสิ ทูตต้อนรับเหรอ ‪- ใช่
‪ฉันเนี่ยนะ
‪ฉันคุยกับพวกเขาเมื่อเช้านี้ ‪และพวกเขาคิดว่าดีมาก
‪เธอลงแรงทำตั้งมากมาย ‪สมควรที่จะเป็นเธอ
‪ใช่ โอเค แต่เธอสมควรมากกว่า
‪ฉันน่ะ เอาเข้าจริง
‪- ฉันพูดต่อหน้าคนอื่นไม่เก่ง ‪- ไม่เอาน่า
‪เธอเก่งมากจริงๆ
‪เธอจะต้องพูดอะไรนิดหน่อย ‪ให้สัมภาษณ์และโพสท่าถ่ายรูป
‪เธอไม่รังเกียจใช่ไหม
‪ชีวิตฉันเลยล่ะ
‪ตกลง ทีนี้มาดูกัน
‪แต่ฉันเสียใจที่เธอจะไม่ได้ความชอบใดๆ
‪- เธอดูแลมันมาและ... ‪- ไม่เป็นไร
‪แน่ใจเหรอว่าเธอไม่อยากให้แม่เธอรู้
‪ฉันแน่ใจ ฉันจะไปทำการบ้านให้เสร็จละ
‪- ไว้เจอกันนะ ‪- จ้ะ
‪ฉันอยากขอให้คุณช่วยค่ะ
‪ฉันอยากเซอร์ไพรส์คาเยตาน่าเพื่อนรักฉัน ‪ฉันอยากได้เบอร์โทรศัพท์ของแม่เขา
‪คุณช่วยฉันหน่อยได้ไหม
‪ชอบแว่นตาคุณจัง ดูดีมากเลย
‪- ขอบใจ ‪- คุณใส่แล้วสวยมาก
‪เบอร์โทรศัพท์ค่ะ
‪เวร
‪อยากกินหน่อยไหม
‪ดีขึ้นกว่าคราวก่อนรึเปล่า
‪ก็คงจะไม่ยากนัก
‪คราวหน้าเธอจะต้องทึ่งแน่
‪อันดับแรกก็คือย้ายตัวดีเทอร์มิแนนต์ ‪ออกจากเมทริกซ์
‪- นาเดีย... ‪- แต่ถ้ามันไม่ใช่เมทริกซ์จัตุรัส...
‪- นาเดีย ‪- อะไร
‪ฉันอยู่นี่
‪หวัดดี
‪ฉันน่ารังเกียจมากเหรอ
‪คำถามนั้นอยู่ในข้อสอบเหรอ
‪เธอมองตาฉันยังไม่ได้เลย
‪แต่เธอก็ไม่รังเกียจที่จะติวให้ฉัน ‪ตราบใดที่ฉันยังจ่ายเงินเธอ
‪คุณธรรมสูงส่งของเธอคงมีราคาสินะ
‪แต่ฉันเป็นฝ่ายทำพลาดเอง
‪ลูอยู่เคียงข้างฉันมาตลอด
‪เขาคือทุกสิ่งทุกอย่างสำหรับฉัน
‪- และเขารู้สึกเหมือนกันเรื่อง... ‪- จริงๆ นะ วาเลริโอ เรามาเพื่ออ่านหนังสือ
‪ฉันไม่อยากรู้อะไรเพิ่ม เข้าใจไหม
‪ให้ตายสิ อันเดร์
‪เธอตำหนิคนอื่น ‪เพราะความรู้สึกที่พวกเขามีไม่ได้หรอก
‪เดี๋ยวฉันมา อ่านหนังสือไปนะ
‪ได้สิ
‪ไง กุซมาน เป็นอะไรหรือเปล่า
‪- พับผ่าสิ... ‪- อะไรเหรอ
‪นาเดีย อย่ามาทำเป็นว่า
‪"หวัดดี สบายดีไหม ฉันเป็นเพื่อนเธอ"
‪ราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น ฉันเบื่อเต็มที
‪- ว่าไงนะ ‪- เลิกปั่นหัวฉันซะที
‪ฉันไม่ได้อยากปั่นหัวนาย
‪งั้นไว้ไม่ปั่นหัวฉันคราวหลังแล้วกัน ‪ฉันต้องไปซ้อมกีฬา
‪โอเค นายพูดถูก ฉันหาข้ออ้างมาหานาย
‪- นั่นไง... ‪- แต่เพราะฉันอยากคุยกับนาย
‪- โอเค ‪- กุซมาน
‪ฉันต้องไปเปลี่ยนเสื้อผ้า
‪ฉันเข้ามาถึงในนี้เพื่อให้นายเชื่อว่าฉันจริงจัง
‪ฉันตายแน่ถ้ามีใครเข้ามาในนี้
‪เยี่ยม ฉันฟังอยู่
‪ฉันรู้ว่าเรามักคบๆ เลิกๆ...
‪เธอต่างหากที่คบๆ เลิกๆ
‪ใช่สิ นายมั่นใจมาตลอดเลยสินะ
‪นายจะทำอะไร
‪เธอเปิดใจ ส่วนฉันก็จะถอดเสื้อ
‪พอแล้วน่า ฉันไม่มีสมาธิ
‪ข้างล่างนี่ก็ไม่มีอะไรที่ไม่เคยเห็นนี่
‪ฉะนั้น
‪เธอพูดค้างไว้ว่าเรามักคบๆ เลิกๆ พูดต่อไปสิ
‪นาเดีย
‪ถ้าเธอคิดว่าการเลิกกับลูและไปหาเธอที่ร้าน ‪ยังไม่ใช่การแน่ใจละก็
‪บอกมาสิ เธอได้ทำอะไรแล้วบ้าง ‪ที่แสดงให้ฉันเห็นว่าเธอแน่ใจ
‪นอกจากการมาที่นี่
‪ฉันก็พยายามอยู่
‪งั้นพยายามให้มากกว่านี้
‪ให้ตาย
‪นาเดีย ที่นี่ไม่เหมาะที่จะมีอะไรกัน
‪มีพวกชอบแอบดูนะ
‪- หวัดดี ‪- หวัดดี
‪- เธอไม่เป็นไรใช่ไหม ‪- ใช่
‪อะไร เป็นอะไรไป
‪ไม่นะ ไม่ ฉันรู้จักการนิ่งเงียบนี้ดี
‪เธอชอบทำก่อนเธอวิ่งหนี
‪ไม่
‪ไม่ใช่ครั้งนี้
‪เธอแน่ใจนะ
‪แน่ใจ
‪แล้วครอบครัวเธอล่ะ
‪เทียบกับพี่น้องฉันแล้ว
‪การที่ฉันจะคบกับชาวคริสต์ ‪มันไม่เลวร้ายขนาดนั้น
‪ก็จริง
‪หลังจากเรื่องเมื่อคืนนี้ ฉันก็รู้สึกป่วย ‪นายไม่เป็นเหรอ
‪กุซมานไม่เชื่อซามูเอล
‪ทางเดียวที่จะเปลี่ยนความคิดได้ก็คือ ‪ถ้านายเก็บ...
‪ถ้าฉันเก็บอะไร
‪ความรู้สึกที่แย่มากตลอดเวลาทุกวันน่ะเหรอ
‪- ฉันแค่ขอให้นาย... ‪- ไม่ได้
‪ฉันโกหกซึ่งๆ หน้าเขาไม่ได้
‪ก็ได้ บอกความจริงเขาไป
‪บอกความจริงเขาไปเลย
‪นายรู้ไหมว่าความจริงคืออะไร
‪นายโกหกเขามาเป็นเดือนๆ
‪คิดว่าเขาจะยกโทษให้นายเหรอ
‪เขาจะเกลียดนายเข้าไส้
‪ฉันจะต้องติดคุกแล้วกุซมานจะไม่เหลือเพื่อน
‪เพื่ออะไร
‪เพื่อให้นายไม่ต้องรู้สึกผิดเหรอ
‪เพราะพี่ชายของซามูเอล ‪ไม่ต้องการความรู้สึกนั้น
‪ตอนนี้เขาอาจจะดื่มพินยา โคลาดา ‪อยู่แถวแคริบเบียน
‪อันเดร์ มองหน้าฉันสิ
‪อดทนไว้นะ
‪อดทนอีกหน่อยนะ แค่อีกนิดเดียว
‪ทุกอย่างก็จะผ่านพ้นไป
‪แล้วเราจะกลับไปเป็นเหมือนเคย
‪นั่นเป็นสิ่งที่กุซมานต้องการมาเป็นเดือนๆ
‪ให้ทุกอย่างกลับไปเป็นเหมือนเคย
‪หวัดดีครับ
‪อยู่ตรงนั้นน่ะ
‪ขอบใจนะ พ่อรูปหล่อ
‪อ้อใช่
‪เรเบก้าบอกฉันแล้ว
‪ถ้าเธอจะเลิกทำงานให้ฉัน ‪เพราะเด็กคนนั้นที่คลับน่ะ
‪เธอไม่มีอะไรต้องห่วงนะ
‪ฉันคุยกับเขาแล้ว
‪ฉันจะทิ้งไว้ที่บาร์นี้นะ
‪นี่ มาร์โคสอยู่ไหนเหรอ ‪ผมต้องทำงานทั้งหมดคนเดียว
‪ไม่ได้ข่าวเหรอ
‪ไม่ มีอะไร
‪เขาโดนซ้อม
‪พวกเขาไม่รู้ว่าทำไมและเขาก็บอกไม่ได้ ‪เขายังหมดสติอยู่ที่โรงพยาบาล
‪ให้ตายสิ ซานดร้าแน่เลย ‪หรือไม่ก็ลูกน้องเธอ ฉันมั่นใจ
‪พับผ่าสิ ซามูเอล ‪ถ้าเพื่อนๆ เขาเกิดอยากแก้แค้นล่ะ
‪คนพวกนี้รู้จักบ้านนาย
‪ไว้ฉันโทรกลับนะ
‪บ้าเอ๊ย
‪เร็วสิ รับสิ รับโทรศัพท์ ให้ตายเถอะ
‪หมายเลขที่คุณเรียกได้ถูกปิด...
‪บ้าเอ๊ย!
‪แม่!
‪- มีอะไร ‪- ให้ตาย
‪แม่น่าจะรับโทรศัพท์
‪โทษที ฉันไม่ทันรู้
‪แกคงโทรมาตอนที่ฉันคุยกับตำรวจ
‪มีคนมากดกริ่งข้างล่าง ‪และบอกว่าเป็นบุรุษไปรษณีย์
‪ฉันมองออกไปทางหน้าต่าง ‪และเห็นผู้ชายบางคนที่ดูท่าทาง
‪อย่างกับว่าจะมาซ้อมใคร ไม่ใช่มาส่งจดหมาย
‪แน่นอนว่าฉันไม่เปิดประตูให้
‪แต่พวกมันไม่ยอมไป ‪จนฉันบอกว่าจะแจ้งตำรวจ
‪พวกมันมาหาพี่ชายแกแน่ๆ เลย
‪เขายังหาเรื่องเดือนร้อนให้เราได้ ‪ทั้งที่ตัวอยู่ตั้งไกล
‪วันนี้เป็นไงบ้างลูก
‪ซามูเอล
‪ซามูเอล ฉันพูดกับแกอยู่นะ
‪- เดี๋ยวผมมานะ ‪- เดี๋ยวมาเหรอ
‪เดี๋ยวผมมา
‪เยี่ยม
‪ขอบคุณ
‪เดี๋ยวเธอค่อยขึ้นพูด ‪แต่ปล่อยมันไว้ตรงกลางก่อนนะ
‪บอกดีเจให้เล่นเพลงคลอเบาๆ
‪- ได้ค่ะ ฉันจะบอกเขาเดี๋ยวนี้ ‪- โอเค ขอบคุณ
‪สบายดีใช่ไหม
‪ดีค่ะ
‪ใช่ เยี่ยมเลย
‪(วันนี้กุซมานกลับไปยังที่ที่แปลก)
‪(เขาอาจจะอยากย้ายไปที่นั่นถาวรนะ)
‪พ่อ
‪สวยมากเลย
‪อะไรคะ
‪ฮิญาบน่ะ
‪ลูกซื้อมาเมื่อไหร่
‪ได้เป็นของขวัญค่ะ
‪งั้นเหรอ จากใครล่ะ
‪เพื่อนค่ะ
‪ลงไปเฝ้าร้านที แม่ต้องไปทำมื้อเย็น
‪เธอต้องมาทานมื้อเย็นบ้างนะ ‪หมู่นี้เราแทบไม่เจอเธอเลย
‪หนูรู้ค่ะ ช่วงสอบมักจะยุ่งๆ
‪หนูต้องขยันอ่านหนังสือ
‪ตอนนี้สอบเสร็จแล้ว
‪คริสต์มาสนี้เธอจะทำอะไร ‪มาที่อัสตูเรียสสิ
‪- ใช่ มาที่อัสตูเรียสสิ ‪- ใช่แล้ว
‪ครอบครัวหนูจะมาจากเม็กซิโกค่ะ
‪- น้องชายกับพ่อหนูอยู่ที่นี่ก็เลย... ‪- ลู
‪- อยากได้เครื่องดื่มไหม ‪- เอาสิคะ
‪- งั้นนะ ‪- ค่ะ ขอบคุณ
‪เขารู้จักเอาใจหนูดีค่ะ
‪- ไง เป็นไงบ้าง ‪- ไง
‪โทษที เพื่อน
‪ฉันวิ่งกลับไปกลับมา ‪ระหว่างห้องน้ำกับเตียงตลอดเช้านี้
‪แล้วตอนนี้หายแล้วเหรอ
‪ดีขึ้นมาก
‪คือว่า...
‪ฉันดีใจที่นายมา
‪ไง เป็นไงบ้าง
‪- โอ้ พระเจ้า ‪- อะไร
‪- เหลือเชื่อจริงๆ ‪- กำลังไปได้สวยใช่ไหม
‪เธอเป็นยังไงบ้าง
‪การระดมทุนไปถึงแล้วไหนแล้วล่ะ
‪ดีกว่าที่หนูเคยนึกฝันเลยค่ะ
‪ดีมากเลย พวกคุณสนุกไหม
‪สนุก สิ่งที่เธอทำอยู่น่ายกย่องมาก
‪มากกว่านั้นอีก มันน่าทึ่งมากเลย ‪ที่เธอจัดการทั้งหมดนี้
‪ฮัลโหล
‪ว่าไงคะ
‪สวัสดีค่ะ เมื่อเช้านี้ฉันได้รับสายจากเบอร์นี้
‪ค่ะ ไม่ทราบว่าฉันคุยกับใครอยู่
‪วิคตอเรีย
‪ฉันทำงานรับใช้ในบ้าน
‪อาจมีใครให้เบอร์ฉันกับคุณ
‪เพราะคุณอยากให้ฉันไปทำความสะอาดบ้านคุณ ‪หรืออะไรหรือว่า...
‪ว่าไงนะ
‪คุณเป็นแม่ของคาเยตาน่าหรือเปล่า
‪ลู! ให้ตายสิ มีเรื่องอะไร ‪เห็นผีมาหรือไง
‪ตามฉันมา
‪ฉันมองเรื่องนี้ไม่ออกได้ยังไง
‪หล่อนมีคนติดตามอินสตาแกรมเป็นพันๆ คน ‪หล่อนทำได้ยังไง
‪กระเป๋าเบอร์เบอร์รีที่หล่อนถือมาเมื่อวันก่อน ‪เป็นของปลอมเหรอ
‪หล่อนต้องซื้อมาแน่ๆ
‪เอาเงินจากที่ไหนซื้อ ‪หล่อนเป็นลูกสาวของคนทำความสะอาด
‪พับผ่าสิ
‪ลู
‪แขกเหรื่อบริจาคเงินเข้าบัญชีใคร
‪ตายจริง พับผ่าสิ
‪คนพวกนี้มาที่นี่เพราะฉัน
‪ไม่ใช่เพราะหล่อน ‪ฉันจะสั่งสอนยัยนั่นให้รู้จักฉัน
‪- ยัยตัวแสบนี่ ‪- ฟังฉัน อย่า
‪ฟังนะ อย่าเพิ่งโวยวาย ‪มันจะเป็นข่าวอื้อฉาวและไม่ใช่เฉพาะหล่อน
‪ใจเย็นไว้ก่อน รอจนกว่างานจบ
‪พรุ่งนี้เธอถึงค่อยๆ ดูว่า ‪คนพวกนี้จะได้เงินคืนยังไง
‪แต่ตอนนี้เธอต้องเก็บอาการไว้ เข้าใจไหม
‪ฉันลืมไปแล้วว่ารู้สึกยังไง ‪ที่มีเธอคอยห่วงฉัน
‪ไปกันเถอะ
‪- จะไปไหน ‪- ให้ตายสิ
‪ผมอยู่ในรายชื่อ
‪ไม่เอาน่า เธอเชิญเขามาเหรอ
‪ฉันเหรอ ทำไม
‪ฉันรู้นะว่ามีอะไรๆ ระหว่างเธอกับเขา คาร์ล่า
‪เธอคิดว่าฉันไร้เดียงสาขนาดนั้นเหรอ
‪ไม่รู้สิ ไปถามคาเยตาน่าเพื่อนเธอสิ
‪- นายไม่อยู่ในรายชื่อ ‪- ต้องอยู่สิ ผมรู้จักคาเยตาน่า กราเฮร่า
‪นายจะทำอะไร
‪- เขามาทำอะไรที่นี่ ‪- นายสิบอกฉัน
‪บอกให้เขาไปซะ ฉันเอือมเขาเต็มที
‪รู้ไหมว่าเขาไปฟ้องกุซมาน
‪และตอนนี้เขาสงสัยเรา
‪เขาทำอะไรนะ
‪คาร์ล่า
‪- เขามากับฉัน ไม่ต้องห่วง ‪- เวร
‪มาทำอะไรที่นี่ นายต้องไปซะเดี๋ยวนี้
‪เรเบก้าอยู่ไหน
‪กลับไปเดี๋ยวนี้ ฉันขอร้องล่ะ
‪เธอขอร้องฉันเหรอ ทำไมถึงกังวลนัก
‪ซามูเอล
‪แล้วยังไง ทั้งหมดนี้เพื่อเด็กยากจนเหรอ
‪ฉันเป็นคนที่ต้องเสี่ยงตลอดเวลา
‪โอเค ใช่ ฉันเล่าให้แม่ฟัง
‪เพราะฉันต้องการให้แม่เอาชีวิตเป็นประกัน ‪ว่าจะไม่เกิดอะไรขึ้นกับนาย
‪แล้วหมอนั่นต้องเข้าโรงพยาบาลเพราะเธอ
‪นายดูหนังมากไปแล้วล่ะ
‪เธอต่างหากที่ไม่อยากมองสิ่งที่อยู่ตรงหน้า
‪เราจะสนทำไมว่าหมอนั่นโดนซ้อม ‪เขาอาจจะสมควรโดนก็ได้
‪เขาจะอยากแก้แค้นเรา
‪และฉันไม่มีคนคอยคุ้มกัน ‪รถกันกระสุน หรือระบบความปลอดภัย
‪เธอพูดเองว่างานนี้ไม่มีอันตราย
‪ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับแม่ฉัน โอมาร์ หรือฉันละก็...
‪- อะไร ‪- ทั้งหมดจะเป็นความผิดเธอ
‪อซูซีน่า สารวัตรอยู่ไหนครับ ‪ผมต้องคุยกับเธอ
‪- พวกเขาจับใครบางคนแล้ว โอมาร์ ‪- ใครครับ
‪โปโล เรียบร้อยแล้ว
‪ฉันมีเงินพอสำหรับทุกอย่าง
‪นี่มันบ้ามากเลย
‪ฉันดีใจกับเธอด้วย
‪- ดีใจมาก ‪- คาเยตาน่า
‪เราปิดงานนี้ตอนนี้เลยได้ไหม
‪งานนี้ประสบความสำเร็จมาก
‪ฉันคงทำไม่สำเร็จถ้าไม่มีเธอ โอ้ พระเจ้า
‪เลิกพูดแบบนั้นเสียทีเถอะ
‪- ฉันพูดจริงๆ ฉันรักเธอ ‪- ขอโทษนะ
‪เธอจะไม่ขึ้นพูดบนเวทีเหรอ ลู
‪- ถ้าเธออยากขึ้นนะ ‪- ไม่...
‪ไม่เอาสิจ๊ะ ถ้าสัญญาไว้แล้ว ‪ก็อย่าบอกปัดคาเยตาน่าสิ
‪หนูไม่ได้เตรียมอะไรมาพูด
‪แต่ฉันก็ยินดีจ้ะ
‪สวัสดี
‪สวัสดีค่ะ
‪เอ่อ
‪ขอบคุณจริงๆ ค่ะที่ทุกท่านมาที่นี่ในคืนนี้
‪ขอบคุณจากใจฉันสำหรับความเมตตาของทุกท่าน
‪มันยากที่จะเชื่อว่ายังมีคนดีๆ ในโลกนี้ ‪ที่เราไว้ใจได้
‪และขอบคุณผู้หญิงแสนดีคนนี้เป็นพิเศษ
‪เพื่อนที่ใจกว้างและพิเศษมาก
‪คาเยตาน่าค่ะ ช่วยปรบมือให้เธอหน่อยค่ะ
‪ไม่ๆ ไม่ต้องค่ะ
‪ขอบคุณ
‪และจอมลวงโลก
‪กลุ่มเอ็นจีโอนี่มีจริงหรือเปล่า
‪คงจะจอมปลอมพอๆ กับเรื่องราว ‪การเดินทางไปรอบโลกของเธอ
‪บ้านของเธอ
‪มิตรภาพของเธอ
‪ชุดราล์ฟ ลอเรนที่ฉันไม่รู้ว่าเธอขโมยมาจากใคร
‪- ลู ขอร้องล่ะ... ‪- และคนที่ติดตามอินสตาแกรมเธอ
‪ชีวิตเธอทั้งหมดมันจอมปลอม
‪ใช่แล้ว คาเยตาน่าเป็นลูกสาว ‪ของคนทำความสะอาดตามบ้าน
‪ฉันหลงเชื่อเธอเสียสนิท
‪เก่งมากนะ
‪เหลือเชื่อจริงๆ
‪ทั้งหมดล้วนเป็นเรื่องโกหก
‪ไม่ต้องห่วง เธอจะคืนเงินให้คุณ ‪ฉันจะจัดการให้
‪คืนนี้เยี่ยมมาก ฉันเอือมเต็มที ‪เอือมที่ต้องเสแสร้ง
‪ต้องแกล้งยิ้มตลอดทั้งคืน
‪แกล้งแสดงว่าทุกอย่างปกติดี
‪แต่ไม่มีอะไรปกติสักอย่าง
‪โดยเฉพาะกับกุซมาน
‪เราเลิกกันแล้ว
‪ฉันขอโทษค่ะ ลอร่า ฉันพยายามแล้วจริงๆ
‪แต่มันไปไม่รอด
‪มันยากเย็นเกินไป
‪เพราะลูกชายที่น่ารักของคุณนอกใจฉัน ‪กับสาวอาหรับเบดูอิน
‪ใช่ เขานอกใจฉัน เชื่อเลยไหมล่ะ
‪ฉันไม่รู้ว่าฉันทำยังไง ‪สุดท้ายถึงได้ถูกหักหลังเสมอ
‪และต้องผิดหวังโดยคนที่ฉันเคยช่วยเต็มที่ ‪จริงไหม คาร์ล่า
‪แต่ฉันพอแล้วล่ะ
‪ทุกคนเข้าใจผิดถ้าคิดว่า
‪จะทำให้ฉันเป็นตัวตลกแล้วรอดตัวไปได้
‪เพราะมันจะไม่เป็นแบบนั้น
‪ตอนนี้ฉันอยากยกแก้วดื่ม
‪ให้ค่ำคืนอันวิเศษนี้
‪คาร์ล่าอึ๊บกับซามูเอล
‪อะไรนะ
‪ดื่ม
‪อย่าอยู่ดึกนักนะ รีบเข้านอนล่ะ
‪พ่อคะ
‪ว่าไงลูก
‪ก่อนหน้านี้หนูไม่ได้บอกความจริง
‪อะไร
‪ฮิญาบนั่น
‪ไม่ใช่จากเพื่อนค่ะ
‪และหนูอยากซื่อสัตย์กับพ่อ
‪หนูไม่อยากปิดบัง ไม่อยากต้องหลบซ่อน
‪ลูกพูดอะไรของลูก
‪ฮิญาบนี้...
‪(สวัสดีจ้ะ นี่ลูนะ เธออาจอยากดูนี่)
‪มีเรื่องอะไร นาเดีย
‪ไม่มีอะไรค่ะพ่อ ไม่มีอะไร
‪ราตรีสวัสดิ์
‪หมายความว่ายังไง "ไม่มีอะไร"
‪อย่าอยู่ดึก รีบเข้านอนล่ะ
‪(โพสต์อินเทอร์เน็ตแล้ว)
‪(คนทั้งโรงเรียนคงได้เห็นหมดแล้ว)
‪จะกลับแล้วเหรอ
‪ใช่ ไม่มีอะไรให้ทำแล้วนี่
‪เสียใจด้วยนะ พังไปหมด
‪ช่างเถอะ ฉันรู้อยู่แล้วว่าจะเป็นแบบนี้
‪สุดท้ายความจริงก็จะปรากฏออกมาเสมอ ‪จริงไหม
‪ไปกันเถอะ
‪อันเดร์
‪อะไร
‪มองตาฉันนี่
‪อะไร
‪โปโลฆ่ามาริน่าหรือเปล่า
‪นายพูดอะไรเนี่ย
‪อันเดร์ ขอร้องล่ะ ‪มองตาฉันแล้วตอบคำถามมา
‪โปโลฆ่ามาริน่าหรือเปล่า
‪เปล่า
‪ไม่ใช่หรอก
‪เฮ้อ โล่งอก
‪ฉันขอโทษ
‪พับผ่าสิ
‪ฉันขอโทษ โปรดอย่าคิดว่าฉันบ้านะ
‪ฉันสลัดมันออกจากหัวไม่ได้ ‪ฉันต้องถาม ฉันอดถามไม่ได้จริงๆ
‪อย่าบอกโปโลนะ
‪ฉันไว้ใจนายได้ไหม
‪ได้แน่นอน
‪งั้น...
‪รับสิ
‪ซามูเอล รับสิ
‪ไม่นะ