NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Pierwszego czerwca około 21.30
wchodzisz na szkolny basen.
Widzisz Marinę.
Wywiązuje się kłótnia...
Nagle chwytasz statuetkę
i uderzasz ją w tył głowy.
Nie umiera od razu,
więc zostawiasz ją, a ona…
się wykrwawia.
Taka jest nasza wersja.
I, co ważne,
w taką wersję uwierzy sędzia.
Masz coś na swoją obronę?
Nano?
Odbiorę cię wcześniej ze szkoły.
Uciekniemy w trakcie imprezy,
a zegarek oddamy o dziesiątej.
Co się dzieje?
Boisz się?
Opowiedz mi o Maroku.
O Asili. Jak tam jest?
To małe miasto.
Trochę brudne.
Jedzie się tam kiepskimi drogami,
ale ma piękną plażę obok targu.
Kiedyś wpadniesz po mnie do znajomych
i obejrzymy razem zachód słońca.
Gdy szukałam tam apteki,
znalazłam w okolicy klinikę, która szuka wolontariuszy.
Mogłabym pomagać ludziom, którzy właśnie usłyszeli diagnozę.
Przeszłam przez to.
Dobra, to ja po ciebie podjadę. Ale obejrzymy zachód słońca.
Dobrze.
Nano, wybacz, ale jestem trochę...
zdenerwowana.
Musisz mnie przytulić.
Jutro, dobrze?
Tak.
Co się stało?
- Wszystko gra? - A jak sądzisz?
Jest dobrze?
Drugi raz od kiedy wyszedłeś z więzienia, ktoś się tu włamuje,
szukając Bóg wie czego.
To zbieg okoliczności?
Twój brat mógł zginąć.
Słyszysz?
On mógł zginąć! Ja mogłam zginąć!
Obchodzimy cię w ogóle?
- Obchodzimy cię? - Mamo!
Napijmy się herbaty.
Teraz wolę whiskey.
Rzucę okiem.
No już.
- Zrobiła bajzel. - Trzęsła się.
- A ty? - Ja też.
Szkoda mi zegarka.
Niepotrzebnie.
- Nie było go tu. - Kto go ma?
No tak.
Jasne.
Im szybciej zapłacą, tym szybciej wyjedziesz.
Prawda?
My wyjedziemy.
Oboje.
Jutro.
- Czemu mi to mówisz? - Mam dość.
Nie mogłem patrzeć ci w oczy.
Od teraz…
Już nigdy mnie nie okłamiesz, bo już nigdy cię nie posłucham.
Nie jesteśmy już braćmi.
Mała impreza na koniec roku szkolnego.
Nie pozwolisz mi się pożegnać z kolegami?
Masz wrócić po rozdaniu świadectw.
Czemu jej nie puścisz?
Nic złego nie zrobiła. Chce się pożegnać.
Nie wtrącaj się.
Chce się tylko pożegnać.
Nie zaczynaj nawet.
Mam już dość użerania się z tobą.
- I dość... - Czego?
Ojca?
Który dał ci życie?
Wychowywał cię i karmił?
A ty przynosisz mi wstyd.
Nie kłóćcie się.
Nie pójdę i tyle.
Chce się tylko pożegnać.
Dobrze.
Rodzice mogą iść?
A bracia?
Tak bardzo chcesz gadać? To idź.
Przeprosisz dyrektorkę.
- Ja? - Tak.
W tej rodzinie przepraszamy za pomyłki.
Wyjdziemy z podniesionymi głowami.
Zaatakowałeś moją rodzinę, będzie cię to kosztować...
Mieliśmy umowę.
Złamałeś ją, wysyłając zbirów po zegarek.
Teraz zapłacisz milion.
Zwariowałeś.
To ty zwariowałeś.
Oddam te dokumenty prasie.
I nie zobaczysz ani grosza.
Jestem przyzwyczajony do biedy. Do gównianego życia. A ty?
Co poczujesz, kiedy stracisz firmę, dom i całą rodzinę?
Przemyśl to.
Milion.
Masz czas do siódmej.
Dzień dobry.
Idziecie na imprezę?
- Start o siódmej. - Mamy świętować?
Jutro rano idziemy do lekarza.
Teraz milczysz?
Bardzo was kocham.
Może kiedyś mi wybaczycie.
Tak, mów.
Żartujesz?
Jak to go nie masz?
A szukali?
Oczywiście, wszędzie.
Przeszukali cały dom.
No nie wiem.
To debil, może nas wysłać do więzienia, nawet jak zapłacimy.
Widzisz, co narobiłaś?
Nie możemy się poddać.
Skończmy to, zanim zrujnują nam życia.
Odwołałaś wycieczkę do Chorwacji?
Ktoś musiał.
Nasze rodziny miały nadal podróżować, jakbyśmy byli parą?
Nie mieszajmy w to rodzin, póki nic nie jest pewne.
Carla?
Może jeszcze się uda.
W jakim świecie żyjesz?
Słyszałeś ją?
Pytam po raz ostatni.
Pozwolisz mu odbić twoją dziewczynę?
Ignoruje mnie.
- Nie słucha. - Przestań gadać.
Pokaż, że ją kochasz. Zrób coś!
Łatwo ci mówić.
Jak?
Mam to przeliterować?
Guzmán...
Możemy pogadać?
Podejrzewam, że wykorzystają imprezę, by Marina się wymknęła.
Z pieniędzmi z szantażu?
Wziął twoją działkę, więc go wydasz?
Brata mam w dupie.
Martwię się o twoją siostrę.
Mnie nie posłucha.
Mnie też.
Możesz coś zrobić.
Pogadaj z rodzicami, zajmą się tym.
Mógłbym.
Ale nie.
Jak to?
Może uciec choćby na księżyc.
Troszczę się o kogoś, kto ciągle chce skoczyć z klifu.
Niech skacze.
Może się czegoś nauczy.
- To twoja siostra. - Wyruchała cię.
Mnie i moją rodzinę też.
Okradła nas, szantażowała… Razem z Nano.
Czemu z nim nie gadasz?
Z tego samego powodu co ja.
Wiesz, że jeśli coś im się stanie, to na to zasłużyli.
- Wiesz coś o... - O Omarze?
Też go nie widuję.
Co tam, panowie? Ostatni dzień!
Olé.
Co to za grobowe miny?
To ja mam cztery przedmioty na wrzesień.
Wy nie, a wyglądacie, jakby wam zabili rodziców.
Napijcie się, musimy świętować.
Nie.
Chcesz trochę?
Wiesz, co robi Nano?
Zajebistą robotę, ot co.
Kozak z niego. Nie widzisz, że ma teraz przyszłość?
A my domek na lato w Maroku.
Czego chcieć więcej?
Rozchmurz się.
Nie wypij całej butelki!
- Pozwól. - Nie waż się.
- Pomogę ci. - Pomożesz?
Wiesz, co robisz naszym rodzinom?
Wstydź się, zdradziłaś nas.
Nic im nie będzie.
Niech tylko zapłaci, stać go na to.
Bo twojemu chłopakowi można ufać.
A jak da zegarek prasie?
Nie zrobi tego.
Na pewno ci zaufam!
Zegarek jest bezpieczny.
Ty go masz?
Marina go ma.
- Tak powiedziała? - Prawie.
Co ona wyprawia?
Ucieka z bratem Samuela.
To ich wspólny plan.
Kiedy?
Rodzice ją obserwują, więc pewnie w trakcie imprezy.
Już nie zawita do domu.
Czemu pytasz?
Czyli ma go ze sobą.
Przebierasz się?
Za chwilę.
Odwlekam ten moment.
Ostatni raz mam to na sobie.
Spotkamy się jeszcze?
Ojciec każe mi zmienić szkołę po to, żebym cię już nie widziała.
Co tam u szczęśliwej pary?
- Lu, co tu robisz? - Dodaję splendoru.
Dużo splendoru.
Bo wszystko wygląda tanio.
Nadia, czemu idziesz?
Nie stoję na drodze waszego związku ani waszego szczęścia.
Możesz zostać.
Nie żartuję. Trudna z niej kobieta.
- Nie będzie ci łatwo. - Zadowolona?
Tak.
Kimże ja jestem, żeby was rozdzielać?
Koniec końców nic nas nie łączyło.
A haczyk?
Nie ma żadnego.
Wiem, czasami przesadzam z ambicją,
nawet kiedy nagroda nie jest tego warta.
KONIEC ROKU SZKOLNEGO
Daj nam dwa.
Żadnego ponczu, dziękuję.
Masz.
Napij się.
Rozprosz kelnera, dobra?
Przepraszam, macie jakieś butelki albo...
Cześć.
Umiesz otworzyć wytrychem kłódkę?
Czemu miałbym to umieć?
Jasne, umiem wszystko. Tak to już jest w szkole życia.
Polo ma moje zdjęcia.
Chyba wrzuci je do sieci.
Ma do mnie wielki żal.
- Spuszczę mu wpierdol. - To pogorszy sprawę.
Muszę dostać jego plecak.
Jest w szafce 134.
Zobaczę.
Przepraszam.
Porozmawiamy?
Nie mamy o czym.
Mam propozycję,
żeby Nadia tu została.
Jeśli pozwoli pan jej zostać jeszcze rok,
to będę się od niej trzymał z daleka.
Znudziła ci się?
Nie.
Ale obaj wiemy, że nie mamy razem przyszłości.
Za to ona ma przyszłość w tej szkole.
Może mi pan ufać.
Mam wiele wad.
Ale dotrzymuję słowa.
Muszę wracać.
Cholera.
Zawsze tak będzie?
Kiedy uwolnisz się od ojca?
A ty od twojego?
Ile razy zagrasz przez lato?
Ile razy chcesz grać?
Chcę tylko być z tobą.
Mamy przerąbane.
Ojciec stale mnie obserwuje.
Jestem wolny tylko wtedy, kiedy idzie do banku.
Dziesięć minut wolności. Moja oferta na lato.
Dla jednej z uczennic przedostatniej klasy
ta nagroda to nie tylko radość z dobrze wykonanej pracy,
ale też stypendium naukowe do naszego liceum na Florydzie,
skąd będzie mogła aplikować do uniwersytetu z Ivy League.
Nagrodę otrzymuje...
Marina Nunier.
Cześć.
Bardzo dziękuję za nagrodę, ale ktoś inny zasłużył na nią bardziej.
Ja w tym roku nie mam być z czego dumna.
Wykorzystam tę okazję, żeby was przeprosić.
Za wszystko.
Za zawód, który sprawiłam.
Jedna osoba sprawiła, że czułam tak wiele.
Chciałam to powstrzymać.
Chciałam być...
dobrą córką i dobrą siostrą.
Chciałam czuć to, co ty, Samu.
Chciałabym mieć wehikuł czasu i zacząć od nowa.
Ale byłam sobą.
IMPREZA NA ZAKOŃCZENIE ROKU
Byłam uparta, nie zważałam na niebezpieczeństwo.
I ciągle...
wpadałam w kłopoty.
Przepraszam.
Co tu robisz?
A ty?
Chciałam pomyśleć.
Marina,
zostań.
Proszę.
Nie dla mnie.
Dla siebie.
Widziałeś, jak na mnie patrzyli?
Nic i nikogo tu już nie mam.
Nienawidzą mnie.
Ja nie.
Chciałbym, ale nie potrafię.
Jeśli ja wybaczyłem ci to, co mi zrobiłaś,
to reszta też ci wybaczy.
Niby jak?
Nie możesz uciekać, nie tędy droga.
Nie po tym szantażu.
Nie wyrzucaj do kosza przyszłości dla gościa, którego ledwo znasz.
Nie rób czegoś, czego będziesz żałować do końca życia.
Proszę.
Nie.
NANO, WYBACZ MI.
NIE MOGĘ UCIEC. WYBACZ
Już jadę.
Nie jestem pewna.
Sama nie wiem.
Gdzie jesteś?
Na basenie.
Będę tam za chwilę, nigdzie nie idź.
- Guzmán. - Co ty robisz?
Ona nie chce zmienić zdania. Zrób coś!
- Kto? - Marina.
Powiedziała, że wyjeżdża.
Zostaw mnie.
- Idź już. - Proszę cię!
Masz ten plecak?
- Nie otworzyłeś? - Nie chciałem.
To szafka Mariny.
No i co?
Prosiłam, bo to dla mnie ważne.
- Ciągle możesz... - Nie chcę.
Nie będę twoim pieskiem ani twoim chłopcem na posyłki.
Chce się ruchać? Ruchamy się.
Chce ukraść plecak? Kradnę plecak.
Nie.
- Co z tobą? - Carla, mam dość.
Chcę, żebyśmy byli równi.
Chcę, żebyśmy byli razem na poważnie.
Ja jestem biedny, ty jesteś markizą,
a nasz związek udałby się tylko w filmie Disneya.
Ale chcę spróbować na poważnie.
Chcę zaryzykować.
Nie chcę być twoim żigolakiem, złodziejem albo kimś innym.
Śmiej się.
Powiem ci coś, ale nie jako żigolakowi.
Nie mówię tego też do złodzieja.
Podnieciłam się.
Co tu robisz?
Marina, zegarek.
Co?
Daj mi ten zegarek.
Słyszysz?
- Dawaj go... - Nie.
Daj mi go, kurwa, proszę!
Po cholerę się wtrącasz?
- Okradłaś moją dziewczynę! - Nie jesteście razem!
Co?
Czyli...
myślałeś, że jak dasz jej ten zegarek,
to do ciebie wróci? O cholera.
Z czego się śmiejesz?
Z czego się, kurwa, śmiejesz?
Wiesz, kim jesteś?
Zwykłą złodziejką, ot kim!
Tak! Zdradziłaś swoich ludzi dla pierwszego lepszego gościa z osiedla.
- Zostaw mnie. - Wiesz, co robi twoja kobieta?
Zakochuje się w pierwszym gościu z osiedla.
- Nie pogrywaj ze mną. - Będzie jeszcze gorzej.
- Nie wróci do ciebie. - Oddaj zegarek.
Wykorzystuje cię.
Masz go w kieszeni?
- Wykorzystuje cię. - Marina, daj mi go!
Wykorzystuje cię, Polo!
Jak oni wszyscy! Jak mój brat! Jesteś ich marionetką!
Współczuję ci.
Cholera.
Co się dzieje?
Co się stało?
Coś ty zrobił?
Nie wiem.
Chyba nie oddycha.
Kto?
Ktoś tam był?
Czy ktoś cię widział?
Dobrze.
Musimy zmyć krew. Chodź tu.
Ręce, pokaż mi ręce.
Cholerna koszula.
- Christian. - Co?
Masz jakąś koszulę?
- Wytłumaczcie… - Koszula, kurwa!
Spójrz na mnie!
Pozbądź się statuetki.
Nikt nie może cię z nią widzieć.
Kto, kurwa, nie oddycha?
Polo, kto nie oddycha? Do cholery!
Marina.
Proszę wszystkich o uwagę.
Proszę spokojnie opuścić salę.
Miał miejsce wypadek.
Podkreślam – spokojnie.
Bardzo dziękuję.
- Uspokoisz się? - Jak możesz tak mówić?
Jest tu policja, mnie też przesłuchają.
Nic nie powiesz.
- Nic nie widziałeś. - Widziałem! On zabił Marinę!
Tuszujemy morderstwo!
Chciałeś ze mną być?
Stać się jednym z nas?
Być na równi?
W naszym świecie zawsze się wzajemnie bronimy.
Polo to zrobił.
Dla mnie.
Gdybyś tylko otworzył tę szafkę, to by nie musiał.
Wiesz, co narobiłeś?
To znacznie poważniejsze!
Chcesz filmu Disneya?
To twoja wielka szansa.
Wykorzystaj ją.
Nazywasz się Guzmán?
Tak.
- Możemy porozmawiać? - Czemu?
- Podejdź ze mną. - Gdzie jest Marina?
- Guzmán. - Gdzie moja siostra?
- Guzmán, uspokój się. - Gdzie ona jest?
Pytam, gdzie ona jest!
Guzmán, spokojnie.
- Porozmawiajmy. - Gdzie ona jest?
Polo.
Pozbyłeś się...
Dobrze.
Od razu mnie przejrzą, jak tylko zacznie się przesłuchanie.
Posłuchaj mnie.
Wróciłeś do domu, byłeś pijany.
Napisałam ci wiadomość, bo zdarzyło się coś poważnego.
Powtórz.
Polo, powtórz.
Upiłem się i wróciłem do domu.
Mamy wyszły na kolację.
Moja dziewczyna zadzwoniła ze strasznymi wieściami.
Wtedy wróciłem do szkoły.
- Kiedy wyszedłeś z imprezy? - Nie wiem.
Około dziewiątej.
Poszedłeś do domu?
Ktoś może to potwierdzić?
Dom był pusty.
Macie w domu monitoring?
Możemy sprawdzić nagrania, żeby potwierdzić godzinę?
Czy jestem podejrzany?
Nie, to rutynowa kontrola, nie martw się.
Wszystko będzie w porządku, jak sprawdzimy monitoring.
To tyle.
Dobrze się czujesz?
Coś się stało?
Nie.
Słuchaj...
Może dzisiaj przygotujemy plan na lato?
Bez pośpiechu.
Zapomnimy o tym.
Nie chcę jechać na zawody.
Chcę zostać w domu.
Nie chcę już grać.
Taka strata jest straszna.
Nie mam pojęcia, co teraz czujesz.
Ale trzeba żyć.
Nieważne, jak jest ciężko, musimy dalej żyć.
Wiem. Chcę dalej żyć.
Ale chcę, żeby to było moje życie.
Nie chcę już grać w tenisa.
To koniec.
Tam.
Dziękuję.
Kocham cię.
Sprawdzą kamery i dowiedzą się, kiedy wróciłem.
Przyłapią mnie na kłamstwie.
Kurwa, nie powinienem był mówić, że wróciłem.
- To było głupie. - Byłeś pijany.
Mogłeś się zgubić po drodze do domu.
Wymyślimy coś.
Nie pójdziesz do więzienia.
To był wypadek.
Spójrz na mnie.
To był wypadek.
Nie zapłacisz za to.
Zabiłem ją.
Nie chciałem, straciłem kontrolę.
- Bredzisz. - Zapłacę za to.
Musimy zachować spokój.
Czemu to robisz?
Bo pomogłeś mi uratować rodzinę.
Posłuchaj mnie.
Nie jesteśmy już razem.
Wręcz się nienawidzimy.
Nie miałeś motywu.
Po co byłby ci ten zegarek?
To nie ma sensu. Nie masz motywu.
Nikt nie pomyśli, że to ty.
Nie jesteśmy razem.
Gdzie jest Marina?
Chcę się z nią pożegnać.
- Muszą wykonać autopsję. - Mam to gdzieś!
Mają ją przyprowadzić!
- Na co się gapicie? - Mamo, już dość.
Guzmán.
Gdzie jest Marina?
Gdzie ona jest?
- Idę do banku, zaraz wracam. - Dobrze.
Mamy dziesięć minut?
Zastąpię cię.
Do powrotu taty.
Chodź.
Ciągle myślę o tej biedaczce.
Gdyby tobie się coś stało...
Nic mi nie jest.
Nigdy nie lubiłem tej szkoły.
Co ona ma z tym wspólnego?
Mogła zginąć wszędzie.
Chcesz wrócić?
Dobrze.
Możesz tam wrócić w przyszłym roku.
Ale nie chcę słyszeć o tym chłopcu.
Nie zbliżaj się do niego.
Masz się tylko uczyć.
Możesz wrócić.
Ale to są moje warunki.
Nie.
Jeśli wrócę, to bezwarunkowo.
Będę taką uczennicą jak inni.
Może będę z Guzmánem,
może z kimś innym, a może z nikim.
Ale jeśli mam wrócić, to bezwarunkowo.
Widzisz, jak cię zmienili?
Może wcale się nie zmieniłam?
Może to nie byłam ja?
To była dziewczynka, która chciała tylko zadowolić rodziców.
Może jestem inna?
Jak twoja siostra?
Nie.
Nie wiem, kim jestem.
Ale się dowiem.
I mam nadzieję, że zaakceptujecie mnie i pokochacie.
Bo będę sobą, tato.
Wiemy, kto ją zabił.
Pierwszego czerwca około 21.30
wchodzisz na szkolny basen.
Widzisz Marinę.
Wywiązuje się kłótnia...
Nagle chwytasz statuetkę i uderzasz ją w tył głowy.
Nie umiera od razu, więc zostawiasz ją, a ona się wykrwawia.
Podejdźcie ze mną.
Taka jest nasza wersja,
i, co ważne,
w taką wersję uwierzy sędzia.
Oszczędź nam czas i powiedz, gdzie jest narzędzie zbrodni.
Statuetka.
No tak.
Nie macie dowodów.
To on.
Jesteś aresztowany pod zarzutem morderstwa.
- Co? - Trzymajcie go.
Co ty, do cholery, mówisz?
- Trzymać go. - Co ty, kurwa, mówisz?
Spójrz mi w oczy i to powtórz.
Mamy świadka, twojego brata.
Mamy motyw.
Wiadomości udowadniają, że zmieniła zdanie.
Dlatego ją zabiłeś.
Samu!
Wiesz, że nigdy bym jej nie skrzywdził!
- Trzymajcie go! - Nigdy, Samu!
Zginęła dla zegarka.
Na pendrivie były brudy na jej ojca, chcieliśmy dostać za nie pieniądze.
Są bezlitośni. Włamali się do nas, zaatakowali Samu.
Spójrz mi w oczy!
To Marina miała zegarek. Ktoś ją zabił i go wziął.
Jeden z tych bogaczy.
Może mała markiza?
- Miała najwięcej do stracenia. - Nie mamy zegarka.
Ani dowodów na szantaż.
Macie telefon, z którego dzwoniliśmy.
Nie udowodnisz, co mówiłeś.
Jasne, to ja potrzebuję dowodów, bo oskarżam bogaczy.
Podano śniadanie.
Nic ci nie jest?
Nie.
I nic mi nie będzie.
To koniec.
Chodź, zrobili naleśniki. Są naprawdę pyszne.
Masz coś na swoją obronę?
Tak.
Idźcie do diabła.
Weźmy na wynos i chodźmy do domu.
Wystarczy ci.
Skurwysynu!
Gdyby nie ty, nic by się nie stało!
- To moja wina? - Twoja i twojego brata.
Ty ich sobie przedstawiłeś.
Żyj z tym.
To ty mogłeś temu zapobiec.
Ale nic nie zrobiłeś. Szukasz winnego?
- Spójrz w lustro! - O czym ty gadasz?
Guzmán, dość!
Dla własnego dobra lepiej nie wracaj do naszej szkoły.
Stale słyszysz, że świat należy do ciebie, i w to uwierzyłaś?
Do zobaczenia w szkole.
Jeśli cię wpuszczą.
Guzmán.
Co ty robisz? Zejdź, proszę.
On ma rację.
Gdybym z nią porozmawiał, to ciągle by żyła.
Nie.
Tylko człowiek, który ją zabił, jest winny.
Nikt inny.
Moja siostra nie żyje.
Wiem, skarbie.
Wiem, że to boli.
Wiem, bo gdyby coś ci się stało, też bym umarła.
Podobnie jak twoi rodzice.
Proszę...
Nie rań nas więcej.
Zejdź już stamtąd!
Muszę cię przytulić.
Chodź.
Guzmán!
Proszę.
No już.
Jeszcze raz coś takiego zrobisz, a sama cię zabiję.
Dziękuję.
Zawsze tu jesteś.
A gdzie miałabym być?
Potrzebuję cię.
Nie.
To ja cię potrzebuję.
PRZYJDZIESZ? CZEKAMY
To przeze mnie.
Aresztowali go przeze mnie.
Ze złości myślałem, że mógł ją zabić.
- Nie obwiniaj się. - Oskarżyłem go.
- A jest niewinny. - Wiem.
Musi być jakiś dowód.
Nawet gdybyśmy widzieli mordercę,
to kto nam uwierzy?
Nic z tego nie będzie.
Musisz mi pomóc.
To mój brat, twój przyjaciel.
Musimy coś zrobić.
Musi być jakiś dowód.
Musisz mi pomóc.
IDZIESZ CZY NIE?
Napisy: Jędrzej Kogut