Cześć! Dobry wieczór!
Chciałabym wznieść toast za tych, którzy są w ostatniej klasie.
Toast za wolność, która pozwoli nam robić wszystko, czego nam się zachce.
A co najważniejsze, toast za opuszczenie tej jebanej szkoły raz na zawsze!
Będziesz wymiotować?
Chodź.
Przewrócisz mnie.
Co ty jadłaś, że rzygasz na różowo?
SZKOŁA DLA ELITY
Nie jesteś za stary, żeby się uczyć w Las Encinas?
Mogłam odebrać twoją ostatnią pensję
i oszczędzić ci wracania tutaj.
Co tu robisz?
Tata i mama wiedzą?
Dzwoniłam do taty. Powiedział, że tu będziesz.
Nie znosisz tego miejsca. Przyszłam cię wspierać.
I sprawdzić, czy coś się zmieniło.
Od razu ci powiem, że nie.
Właśnie widzę.
To jest nowe.
Nie mam pojęcia, co to.
To logo Alumni.
Czego?
Drodzy maturzyści, za zgodą Virginii
na następnej lekcji
poznacie Alumni, nasze odnowione stowarzyszenie absolwentów.
Obecność nie jest obowiązkowa, ale zalecana.
Będzie sprawdzana lista.
To mój brat, Héctor. Ja jestem Emilia. Czekamy na was.
- Pospieszcie się, bo się spóźnicie. - Co?
Uczyłem się tu. Czemu nie wiem o tym stowarzyszeniu?
Stypendystów nie przyjmują.
To skąd ty o nim wiesz?
Lu mnie wkręciła dzięki znajomym w Nowym Jorku.
Mają niesamowite kontakty.
Załatwili mi staż w ONZ.
Na przekór tym dwojgu.
Stypendystka taka jak ja
nie była idealną reprezentantką Las Encinas za granicą.
Próbowali mnie wygryźć na wszelkie sposoby.
To szuje. Nie zadawaj się z nimi.
Naprawdę musieliście przebudować całe skrzydło?
Mieliście tylko wstawić nowe meble.
Alumni potrzebuje przestrzeni na nowe działania.
Jakie nowe działania?
Widzę, że jesteś przeciwna.
Nie rozumiem, po co urządzacie klub,
skoro zarządzam stowarzyszeniem ze swojego komputera…
Między innymi z tego powodu już nie będziesz nim zarządzać.
Słucham?
Wszystko to jest darowizną od naszych rodziców dla Las Encinas.
Myśl, co chcesz, ale twoje zdanie i tak się nie liczy.
Nigdy się nie liczyło.
Chcesz coś dodać?
Zadzwonię do rodziców, żeby posłuchali, co masz do powiedzenia.
Fajnie tu teraz, nie?
Bardzo zachęcająco.
Nie uważasz?
Pięknie.
Wybacz, Virginio, ale musisz iść.
Maturzyści zaraz przyjdą obejrzeć klub.
Przy tobie nie poczują się swobodnie.
Odprowadzić cię?
Nie trzeba. Dziękuję.
Nikt tu ma nie przychodzić bez zaproszenia.
Ani ona, ani nikt inny.
Jestem prezesem Alumni.
Stowarzyszenie odnowiono.
Całkowicie.
To moja siostra, wiceprezeska.
Wkrótce skończy się rok akademicki.
Obyście wszyscy zdali i opuścili Las Encinas.
Ale ani szkoła, ani my nie chcemy mówić: „Żegnajcie”,
a raczej: „Kiedy się spotkamy?”.
Włożyliśmy dużo wysiłku i wydaliśmy kupę kasy…
Warto było.
Warto było dla Alumni.
Sporo zainwestowaliśmy, aby stworzyć miejsce,
gdzie możemy wyluzować, być sobą,
swobodnie spędzać wolny czas i nawiązywać kontakty
z ludźmi o podobnych poglądach…
To wyjątkowe miejsce wyłącznie dla wybranych.
A teraz rekrutujemy nowych członków.
Filary Las Encinas to dyscyplina, perfekcja, osiągnięcia.
Naszymi filarami są przyjemność, wolność i kontakty.
Żeby do nas wstąpić, ktoś musi za was poręczyć
i ocenić, czy się nadajecie.
Jeden poręczyciel, jeden kandydat.
Więc zacznijcie szukać.
I pamiętajcie. Chcemy, żeby Las Encinas…
Héctor?
Chcemy, by Las Encinas na zawsze pozostało częścią waszego życia.
Częścią mojego życia…
Niech mnie w dupę pocałują.
Po co mi klub prowadzony przez dwoje aroganckich dupków,
skoro chcę tylko skończyć tę szkołę
i nigdy więcej tu nie wrócić?
Jak my wszyscy.
A mnie będzie smutno.
Szybko ci przejdzie. Uwierz mi.
Dalmar!
Cześć!
- Co u ciebie? - Dobrze.
Cholera! Co z nimi? Są razem?
Na to wygląda.
Żałujesz, że ją straciłeś, prawda?
Gdybyś jej nie zwodził i nie był taki niezdecydowany…
I ty to mówisz? Po tym, jak…
Jak co?
Chodź. Pogadamy.
O Sonii?
Na litość boską, odpuść już.
Mogę ją porwać? Myślisz, że bez niej przeżyjesz?
- Nie wiem. - Ja też nie.
Przeżyjecie. Chodź.
Nie!
Nie przejmuj się tak swoimi papierami.
Powiedziała bogata, biała Hiszpanka.
Też mi na tym zależy.
Tylko nie chcę, żebyś się ciągle zamartwiał.
W ten sposób nie dostaniesz dokumentów,
tylko nabawisz się wrzodów.
- A gdybyśmy się pobrali? - Co?
Dla papierów. Nie jestem aż tak głupia.
Nie jest jak w filmach,
że podpisujesz i zostajesz Hiszpanem.
Nie.
Przepraszam.
Przepraszam, że przeszkodziłem. Cokolwiek tu robisz.
Zapomniałem,
że się tu uczysz.
My się znamy?
Ja znam ciebie.
Z Instagrama.
Nie kojarzyłem cię z Las Encinas.
Gdy cię zobaczyłem w Alumni,
byłem w szoku.
Jasne.
Miło cię poznać. Czego chcesz?
Nie wkurzaj się. Chcę dobrze.
Dlatego jesteś półnagi? Jakoś wątpię.
Dosłownie jestem półnagi.
Odtąd…
dotąd.
Chcę cię wprowadzić do stowarzyszenia Alumni.
Co?
Każdy kandydat potrzebuje poręczyciela.
Lepszego niż prezes nie znajdziesz.
Jasne.
Najpierw musiałbym chcieć wstąpić.
I chcesz.
- Nie myślałem o tym. - Masz powody, żeby tego nie robić?
Wymień jeden.
To nie miejsce dla takich jak ja.
Takich jak ty.
To nie jest miejsce dla mnie.
Myślę, że pasujesz idealnie.
Może prysznic?
Jest taki upał…
Co robisz?
Możesz patrzeć.
Lubię to.
Co oznacza ten tatuaż?
Zrobiłem go na studiach.
Wpadnij do klubu.
Oprowadzę cię. Poznasz nas i zdecydujesz.
POŁĄCZENIE WIDEO
Nie mogę w to uwierzyć.
Na serio, Chloe. Pomyśl o tym.
Słyszysz, co mówisz? O co ty mnie prosisz?
Nie zostawię Erica. Jest nam zajebiście dobrze!
Nie zapewnisz mu stabilizacji.
- Skąd to wiesz? - Chloe…
Musimy jechać do komisariatu.
Potem pogadamy.
Mamo?
Miałaś wyłączony telefon. Co miałam robić?
Jej wersja musi być mało wiarygodna,
skoro wciąż ją przesłuchują.
Co moim zdaniem się stało? Dobrze wiem.
Chloe wykończyła Raúla, dosłownie i psychicznie.
Nieważne, gdzie była. To ona.
Czy mam dowody? Nie. Gdybym miała, już by siedziała.
Ale nie mam wątpliwości.
Ktoś musiał coś widzieć.
Jeśli to oglądasz i coś wiesz,
cokolwiek,
proszę, odezwij się.
Ile razy będą nas przesłuchiwać? Próbują nas wrobić.
- Wyjedziemy z kraju. - Znowu? Nie.
Więc co?
Porzucimy Ivána?
On się od nas odcina.
Poza tym obiecałam mu, że wyjadę.
Kiedy to obiecałaś?
Zanim wyjechał.
W zamian za co?
Tak po prostu byś tego nie zrobiła.
W zamian za nic.
Jeśli mój syn nie chce mnie widzieć, wyjadę.
- Do Buenos Aires. - Czemu dotąd nie wyjechałaś?
Czekam, aż wróci, żeby jeszcze raz spróbować się do niego zbliżyć.
To akurat jest prawda.
Czyli „w zamian za nic” już nie.
Dobra.
Po co ja cię pytam?
Posłuchaj mnie.
Nie przyszło ci do głowy, że sprawa z tym psychopatą
i jego spektakularnym lotem to znak, że powinnyśmy wyjechać?
Słuchaj, mamo.
W końcu nie czuję się obca. Zajebiście mi się układa z chłopakiem.
Ty i ja razem mieszkamy i jako tako się znosimy. Nie wyjadę.
- Może prawnik ojca Ivána nam pomoże? - José Luis?
- Niech nas reprezentuje. - Jest za drogi.
- Przeleć go, to dostaniesz zniżkę. - Ty…
Hej!
Poprosiłam Club del Lago o referencje. Mówili o tobie same dobre rzeczy.
Bardzo chętnie zatrudnię cię jako głównego kelnera.
Wysokość pensji mówi co innego.
Dam ci podwyżkę. Obiecuję.
A do tego czasu mam się cieszyć, że dostaję tak dużą szansę.
Zawsze ta sama śpiewka.
Zaczniesz od jutra?
To wyzysk potrzebujących.
Witam na pokładzie.
Jeśli nie jesteś gotowy, nie musisz tego robić.
Nie ma pośpiechu.
Muszę wrócić do normalnego życia.
Moim zdaniem nie jesteś gotowy.
Mateo mówi, że jestem.
Ten twój terapeuta nie jest…
Po prostu go nie lubisz.
Aleś upierdliwy.
Znów to samo, ojciec i syn.
Co?
Nasza czwórka.
Razem.
Jak zwykle się kłócimy.
Ale razem.
Za parę dni wracam do Nowego Jorku.
Właśnie, skarbie. Pozwól mi się nacieszyć tą chwilą.
Nie dajecie mi ani chwili spokoju.
Mamo.
Zanieśmy rzeczy Omara do jego pokoju.
Chodź.
Daj.
Co jest?
Kurwa, Omar!
Co tu robisz?
Nadia?
Tak. Miło cię poznać w całej okazałości.
Cholera!
Omar, czekaj.
Przepraszam.
Omar!
Nie znalazłem niczego, na co mnie stać.
Byłeś u rodziców, więc spytałem Dalmara.
A dlaczego mnie nie spytałeś?
Sądziłem, że się pogodziliśmy. Nie chciałem ci zawracać głowy.
O przeprowadzce do pokoju Ivána nie pomyślałeś, prawda?
Czemu tu?
Bo tu czuję się jak w domu.
Z wami czuję się jak w domu.
Omar…
Nie wtrącaj się, proszę.
- Nie ty. - Nadia?
- Miło mi. Jestem… - Dalmar, do cholery!
Ja płaciłem za pokój,
a ty mieszkałeś tu za darmo?
Nie denerwuj się.
Zabiorę rzeczy i będę spać na kanapie.
Wcześniej mówiłeś to samo.
- Wiem. - Zapomnij o kanapie. Przykro mi.
Przestań.
- Posłuchaj siostry. - Nie wtrącaj się!
Joel, kocham cię.
Bardzo.
Ale to jest mój dom.
Muszę mieć tu spokój.
Twoja obecność
tylko zamiesza mi w głowie, sercu
i cały mój wysiłek pójdzie na marne.
Musisz zrozumieć. Muszę chronić siebie.
Dobrze.
Pójdę sobie.
Okaż mu trochę współczucia.
A co ze współczuciem dla mnie?
Chłopcze, słyszałeś, co powiedział.
Tato.
- Wynoś się stąd. - Tylko zabiorę rzeczy.
Nie ma mowy. O tej porze? Możesz spać ze mną.
Nie ma dużo miejsca, ale… Patrz.
Chyba, kurwa, żartujesz!
W moim pokoju mogę robić, co chcę. Jakiś problem?
Niepotrzebnie znów otworzyłaś klub.
Tylko przynosi straty.
To się zmieni, mamo.
Czemu się nie pogodzisz, że zbankrutowaliśmy?
Sprzedaj wszystko i ucieknijmy stąd.
- Postawię klub na nogi. Zaufaj mi. - Jak?
Dzięki swojej rozległej wiedzy finansowej?
Rewolucyjnym pomysłom biznesowym?
Nie masz o tym pojęcia.
Do tego jesteś za dumna, żeby zwrócić się do mnie o pomoc lub radę.
- Nie wiem… - Będę na dole.
Kurwa! Tych dwoje?
To rodzina Krawietzów.
Znasz ich?
Tak, ze szkoły.
Kiedyś tam chodzili. Teraz prowadzą stowarzyszenie absolwentów.
Co? To ktoś znany?
Krawietzowie?
To jedna z dziesięciu rodzin, które są właścicielami tego kraju.
Zbili fortunę w latach 60. za przyzwoleniem…
Sama wiesz.
Nie wiem.
Kochana, mieli tu swojego Videlę.
Nie wiem, o kim mówisz.
Nie uczyłaś się o wojnie domowej?
Jeszcze do tego nie doszliśmy.
To wiele wyjaśnia.
Posłuchaj. Voldemort, którego imienia nie wolno wymawiać,
rządził tym krajem przez wiele lat.
Za dyktatury parę rodzin się wzbogaciło.
Po jego śmierci stali się jeszcze bogatsi. A jedna z tych rodzin to…
Krawietzowie.
Właśnie.
Mają firmy budowlane, hotele, banki, linie lotnicze, fundusze inwestycyjne…
Supermarkety, kluby piłkarskie, autostrady, kancelarie adwokackie,
a ty chodzisz z jakimś obdartusem, gdy w szkole jest Krawietz?
Mam się sprzedać za sto wielbłądów?
Sto? Ten chłopak zapłaciłby sto miliardów!
Bo tyle ma, a ty jesteś tego warta.
To dziany gość. A do tego słodkie z niego ciacho.
I gej.
Jakoś przeżyjesz. Forsa pederasty niczym się nie różni.
Nie mów „pederasta”.
Dobra. Gej, homoseksualista.
Kancelarie adwokackie, mówisz?
Fundusze inwestycyjne…
JESTEM NA DOLE. POŚPIESZ SIĘ. CHODZI O TWOJEGO TATĘ.
Co to?
Numer do ojca. Przemyciłem mu telefon do więzienia.
Dlaczego to robisz?
Pomogłaś go aresztować, więc ja pomagam wam utrzymywać kontakt.
Przysługa za przysługę.
Dzięki.
Isa…
Nie odbierasz telefonów ode mnie,
nie odpisujesz…
Nie chcę się z tobą kontaktować. Nie wiem, czemu tego nie rozumiesz.
- Czemu nie możemy się przyjaźnić? - Nie mam ochoty.
To nie ma sensu.
I nie chcę tego.
Teraz jesteśmy kwita. Jasne?
Nie dzwoń. Nie pisz. Nie chcę mieć z tobą nic wspólnego.
Mimo akcentu chyba wyrażam się jasno.
Dziękuję.
Co jest?
Nic. Wstawaj, bo się spóźnisz.
URZĄD IMIGRACYJNY RZĄDU HISZPANII
DECYZJA: DOBROWOLNY POWRÓT
Cholera!
Nie ma innego sposobu, żeby zdobyć dokumenty. Wyrzucą mnie z kraju.
Może się pobierzemy?
- Wolę zostać deportowany. - Hej!
Dałbym ci szczęście.
Oszalałbym z tobą.
Palant.
„Współpraca z policją może pomóc w procesie legalizacji”.
Łatwizna. Odkryjemy jakąś zbrodnię, ty ją zgłosisz i po kłopocie.
Nie martw się.
Coś wykombinujemy.
Zobaczysz.
Muszę lecieć do szkoły.
Wieczorem wpadnę po rzeczy, dobra?
Mówiłem, że możesz zostać, ile chcesz.
Nie chcę codziennie oglądać skrzywionej miny Omara.
Gdzie się zatrzymasz?
Mogę korzystać z pokoju Ivána, dopóki nie wróci.
Pogodziliście się?
Tak.
Obaj daliśmy się ponieść ego,
ale już jest spoko.
Mogę wprowadzić tylko jedną. Przedstawcie swoje oferty.
Jako właścicielka Isadora House
mogę zaproponować miejsce, poza klubem,
gdzie możemy spędzać czas, wyluzować i dobrze się bawić.
Przyjemność, wolność i kontakty
w imperium życia nocnego do dyspozycji absolwentów,
kiedy tylko zajdzie taka potrzeba.
Dobrze. Dziękuję, Isadoro.
Chloe?
Tak?
Co masz do zaproponowania?
Cóż…
Swoje pragnienie, by stać się jedną z was.
Postaram się wprowadzić dobrą atmosferę.
Pomogę klubowi się rozwijać.
Alumni będzie moim priorytetem.
To bardzo miłe.
Ale jak ocenić twoje priorytety?
Brakuje konkretów.
Nie ma się na czym oprzeć.
Dziękuję wam obu.
Dam znać, kogo wybiorę.
Cholera.
Chcę wracać do domu.
Wypiję drinka, zadzwonię i pójdziemy.
- Mam masę spraw do zrobienia. - Wyluzuj.
Co chcesz?
Nic.
Co to?
Wyrzucę go.
Powiemy Virginii. Wywali go ze szkoły.
Po co? Nikomu nie robi krzywdy.
Spójrz na niego. Biedak.
Właśnie. Jest biedny. Czemu tu śpi?
- Pewnie dostał stypendium, a my… - Emi. Przestań.
Zobaczymy się w domu.
To jakaś obsesja?
Nie bądź zazdrosna.
Mogę spać z tobą, jeśli chcesz.
Nie wrócisz. Nie rób ze mnie idiotki.
Isadora, trzech dostawców nie chce już nas obsługiwać.
Patrząc na wyniki z zeszłego miesiąca, widzę dlaczego.
Powiedz prawdę.
Nie dostanę podwyżki, bo chcesz zamknąć klub.
Nie.
Co ty wygadujesz? To przejściowe kłopoty.
Przejściowe kłopoty.
Kuzynie!
- Nico, tutaj! - Nie.
Co jest?
Sprawdza mnie.
Co u was słychać?
- Hej. - Świetnie.
Usiądź i się napij.
Wyluzuj i przestań zgrywać mojego ojca.
- Tylko się o ciebie martwię. - To przestań.
Zabaw się, idź potańczyć, poflirtuj.
A jak któraś na ciebie poleci, nie zwódź jej.
Znów się zaczyna.
Sam się prosiłeś.
Mam dość tych docinków.
Idę do łazienki.
- Będziesz tęsknił? - Tak.
Kiedy zaczną lecieć głowy?
- Co? - Kiedy zaczniesz zwalniać ludzi?
Długo tu nie popracuję.
Chloe, więc jak?
Nico, przestań już, do cholery.
Poważnie, nie zrobię tego.
On się czuje lepiej niż wcześniej.
Oczywiście. Dlatego o tym mówię.
Teraz jest na haju, ale przez ciebie może spaść na dno.
Czemu tak źle mnie oceniasz?
Serio, nie widzisz, że mu pomagam?
Słucham? Ty?
Tak, ja.
To leki i terapia mu pomagają, nie ty.
Nie jesteś rozwiązaniem, tylko problemem. Jesteś niestabilna.
Toksyczna. Destrukcyjna.
Najwyraźniej Eric miał rację.
Potrzebujesz dziewczyny lub kogoś, kto się tobą zajmie.
Rozumiem, że tęsknisz za Rocío i Dídakiem,
a Eric nie łazi za tobą cały dzień.
Mówię to z całą miłością, którą cię darzę:
pozwól nam na szczęście.
Idź już.
Zostaw mnie z nią.
Nico, idź. Ślepy jesteś?
Co za dupek.
- Olej go. - Dupek.
Zwalnianie ludzie to żadne rozwiązanie.
Wręcz przeciwnie. Trzeba zrobić z Isadora House…
coś wielkiego.
Olbrzymiego, niezapomnianego.
Musimy zatrudnić więcej ludzi.
Trzeba wydać forsę, żeby ją zarobić.
Forsę, której nie masz.
Może plotka na pocieszenie?
Dawaj.
Isadora jest spłukana.
- Co? - Przysięgam.
Serio?
Wezmę pożyczki.
Kolejne? Masz już pięć.
Tyle, ile będzie trzeba.
Znajdę inwestorów przez Alumni.
Alumni? To stowarzyszenie dla byłych uczniów?
Nie rób takiej miny.
W szkole urządzili ekskluzywny klub.
Znają bogatych ludzi. Na pewno znajdę inwestorów.
Skąd o tym wiesz?
Dalmar mi powiedział. A on wie od Omara.
Omar boi się, że wyleci z pracy,
bo firma jest bez grosza.
Isa wszystkim opowiada, jak jej świetnie idzie.
Udaje. Nie wierz w to.
Mówisz serio?
Wiesz co?
Powiększysz nasz personel.
Chcę mieć kelnerów, tancerzy, ochroniarzy.
Chcę mieć sprzątaczy. To ważne.
Zrobimy z Isadora House potęgę.
Kocham cię.
Isa.
- Cześć. - Tak?
Możemy zmienić stolik?
Jakiś problem?
Wolelibyśmy bardziej oświetlony.
Ciągle się obmacujecie. Nie lepiej po ciemku?
Przepraszam.
Przesadziłem. To nieprofesjonalne.
Zaraz kogoś przyślę.
Nie zaraz. Teraz.
Jestem zajęty. Poczekasz parę minut?
A za stówę dałbyś radę?
Co ty na to?
Kurwa mać.
Dziękuję.
Zostaw. Przypilnuję. To tylko chwila.
- Dobra. - Tak.
DOCHODY I WYDATKI
Co?
Hej.
Co robisz?
Jak się spało?
Klub jest jednak fajny, co? Możesz tu robić, co chcesz.
Nawet rozgościć się jak w domu.
Nie masz dokąd pójść.
A może szukałeś mnie?
Puść mnie.
Widzisz to wszystko? Możesz z tym robić, co chcesz.
Za darmo.
Każdy członek ma dostęp.
Mogę cię wprowadzić.
Zostań na noc. Jesteś moim gościem.
W zamian za co?
Czemu to dla mnie robisz?
Czego chcesz w zamian?
Zobaczyć, jak korzystasz z tego z nami.
To główny cel Alumni. Przyjemność.
Poznasz ludzi takich jak my i…
Nie jestem taki jak wy.
Ale tutaj możesz się taki stać.
Dzień dobry!
Dzień dobry, Isadoro.
Proszę.
Dziękuję. Co to? Dokumenty dla członków Alumni?
Twoja księgowość.
Cyfry na czerwono.
Kolejne cyfry na czerwono.
I kolejne.
Wygląda jak lista nieodebranych połączeń.
Skąd to wzięłaś?
Z prawdy.
Nie z bajki, którą wczoraj sprzedałaś.
Nie zamierzam wprowadzać do klubu zakłamanych bankrutek.
Miłego dnia.
Dla naszego klubu zrobisz wszystko.
Nawet zdemaskujesz koleżankę.
Gratuluję.
- Wprowadzę cię. - Dziękuję.
- Nie przyjaźnisz się z Isadorą, prawda? - Co?
Wydanie koleżanki z klasy toleruję.
Ale nie przyjaciółki.
W klubie chcemy mieć dobrą atmosferę i poczucie jedności.
Nie zdrady i toksyczne dramaty.
- Proponujesz mi pracę? - Potrzebujesz forsy.
W domu mnie nie chcesz, ale w pracy już tak.
Chcę ci pomóc.
Forsy potrzebuję,
ale nie chcę, żebyś mi pomagał, bo czujesz się winny.
Joel, nie unoś się dumą.
Co zobaczyłeś?
Pomyślę i dam znać. Cześć!
Joel, nie…
Dziękuję.
Co?
Co jest?
Nic.
Powiedz. O co chodzi?
Mamy sporo do omówienia, prawda?
Wiem, ale możemy to zrobić innym razem?
Teraz chcę tylko tego.
Co? Co się stało?
Czemu mnie wystawiłeś?
Nie wystawiłem cię.
Jak byś to nazwał?
Nie przyszedłeś, nie dałeś znać,
nie odbierałeś…
Kurwa…
Więc?
Nie tak było?
Poważnie?
Nie mogłeś zaczekać? Prosiłem cię.
Dręczy mnie to od wielu tygodni…
A co ze mną? Czekam na ciebie od tygodni!
Też za tobą tęskniłem, ale nie mogłem…
Nie chciałem być twoim bagażem podręcznym.
Co ty wygadujesz?
Co ja bym tam robił?
Spotykałbyś się ze mną w wolnym czasie, jak z utrzymankiem.
Mógłbyś robić, co tylko byś chciał.
Iść na kurs, żeby poprawić angielski…
- Słyszysz siebie? - Podróżować. Afryka jest fajna.
Słyszysz, co mówisz? Byłbym twoim utrzymankiem!
Wybacz, że wolałem zostać
i dokończyć rok bez niczyjej pomocy.
Bez niczyjej pomocy? Płacę za twoje czesne.
Joel…
Pierdol się.
Kurwa mać.
Co się stało?
Wprowadź mnie.
Chcę być w Alumni.
Usiądź i porozmawiajmy.
Chodź.
Wodzi cię za rozporek. Musisz go przetestować.
Tak zrobię. Co z tą twoją?
Chcę się dobrze bawić. Po to założyliśmy klub.
Może więc się pobawimy?
Jak?
Wystawmy ich na próbę. Tak bardzo chcą być w klubie.
Ona sprzedała koleżankę, a on cię błagał o przyjęcie.
Nie błagał, Emi.
To musi być prawdziwy sprawdzian. Zobaczymy, czy naprawdę im zależy.
I do czego są zdolni, żeby do nas dołączyć.
Héctor!
Test na maksa. Potem zrobisz, co zechcesz.
Zrobię z nim, co będę chciał, a ty się nie wtrącisz?
Idealnie.
Na maksa. Idź już.
Hej!
Przejdziemy się?
- Odwieźć cię do domu? - Nie.
Jasne.
Nie masz domu. A może?
- Nie wyjaśniłeś… - Skoczymy na drinka?
Skąd ten nagły wybuch?
Dobra. Chodź.
Napisy: Przemysław Rak