Omar, nie bądź egoistą. Chodźmy do lekarza.
- Nie, czuję się dobrze. - Gówno, a nie dobrze.
Nic mi nie jest, Dalmar. Serio. Tylko trochę mi odbiło.
A Joel?
- Pociągniesz go ze sobą na dno. - Nic nie mów Joelowi, proszę.
Jeśli jeszcze raz przyjdzie ci to do łba, zadzwoń do mnie.
Dobrze?
SZKOŁA DLA ELITY
Dzień dobry.
Co to?
Zrobiłem dla nas trzech.
Dla nas trzech?
Zamierzasz zostać?
Nie ma więcej pokoi.
Mogę spać na sofie, dopóki nie znajdę mieszkania.
Zgoda?
Dobrze.
Chcesz trochę?
Tak.
Zjemy śniadanie?
Chodź.
Nie poszłaś na lekcję, żebyśmy byli razem.
Chodź.
Tak, ale zjedzmy śniadanie.
Chodź tu.
Dawaj.
Co oglądałeś na telefonie?
Nic. Porno.
Hej. Daj mi to.
Chloe cię kręci?
Nie tak jak ty.
Więc tak.
Jest seksowna i gra w te swoje gierki. To jak oglądanie porno.
Co jest, do cholery?
Nie jestem w nastroju.
Jasne.
Nigdy nie jesteś nastroju.
Już ci się nie podobam?
To nie tak.
Nie tak. Czyli mnie nie kochasz?
Chcesz mnie zostawić?
O to chodzi?
Chcesz tego, prawda? Więc zostaw mnie raz na zawsze.
Skończmy to!
Zrób to, jeśli masz jaja!
Przepraszam.
W porządku? Przygotuję śniadanie.
Potrzebuję ochotniczki.
Dzięki.
Spróbuj mnie z całej siły uderzyć. Prosto w twarz.
Przypominam, że to zajęcia samoobrony, a nie ma obrony bez ataku.
Dziś nauczymy się, jak wykorzystać siłę napastnika
przeciwko niemu.
Uderz mnie.
Sara, uderz!
To kwestia impetu.
Jeśli wiecie, jak go wykorzystać, stanie się waszą siłą.
Sara!
Co z tobą?
Nie lubię przemocy.
Strach mnie paraliżuje.
Ja też jej nie lubię.
Ale jeśli spotykasz się z przemocą, masz dwa wyjścia.
Uciekać od swojego życia lub walczyć o nie.
Wracasz na zajęcia?
Nie.
Co jest?
Nic.
SARAUL.GOALS DOŁĄCZYŁ(A) DO TWOICH OBSERWUJĄCYCH
Proszę.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
Co to ma być?
Akt wsparcia za hejt, jaki cię niezasłużenie spotyka.
Więc nie masz mnie za dziwkę?
Nie.
Podziwiam cię. Jesteś odważną, wolną kobietą.
Chciałabym taka być.
Ma to swoje konsekwencje. Trudno mi znaleźć przyjaciółki.
Ludzie to kretyni.
Tak.
Sorry, że nie zagadnęłam wcześniej.
Chcesz się zaprzyjaźnić?
Jeśli masz ochotę.
Przyjaciółka z pewnością by mi się przydała.
Spotkamy się wieczorem?
Dobrze.
Super.
- Wpadniesz do mnie? - Jasne.
Jeśli z Dalmarem pomożecie mi opróżnić dom,
możecie zatrzymać, co chcecie, i to sprzedać.
Ojciec miał dużo drogich rzeczy.
POLICJA – WSTĘP WZBRONIONY
- Co za wstyd! - Jaki smród!
Dlatego trzymaliście mnie z dala od interesów? Jesteśmy rodziną dilerów?
Ktoś to ustawił, żeby nas wpakować w szambo.
- Masz mnie za głupią? - Przestań.
Nie mam z tym nic wspólnego.
Nigdy byśmy tego nie zrobili.
Nie handlujemy tym gównem i nie pozwolimy psuć naszych interesów.
Nie dziwi cię, że było tu pełno dilerów, akurat gdy zjawiła się policja?
- Więc kto to zrobił? - Dobrze znasz odpowiedź.
Cholera, ale tu bałagan.
Jeśli złapią cię tu gliny…
Kiedy twój brat przestanie nas gnoić?
Kiedy twój tata przestanie dawać łapówki?
Już nie mogę.
Poważnie. Dłużej tego nie zniosę.
Starałam się skupić tylko na nas, ale nie mogę.
Więc co? Zrywamy?
Przez nich? Nie chcę. Ty chcesz?
Nie wiem.
Co?
Nie wiem, czego chcę, a czego nie.
Wiem, że chcę spokoju.
Może gdybyśmy namówili ich, żeby pogadali…
Co masz na myśli?
Żeby usiedli do negocjacji, podzielili wpływy…
Tylko głośno myślę.
Porozmawiasz z rodzicami?
- Nie. - Dlaczego?
- Bo to bez sensu. - Słuchaj.
To był twój pomysł.
Nie poddawaj się tak szybko.
Dla siebie i dla mnie.
Dobrze.
To zdobył w Brazylii.
Naprawdę tego nie chcesz?
Nie, stary. Ważne rzeczy nie mają ceny.
Mówi tak, bo ma szmal.
Dobra, chłopaki. Ja spadam.
- Na razie. - Spoko.
Co?
Nic. Tylko…
lubię być z tobą sam na sam.
I patrzeć ci w oczy.
I dotykać cię.
I całować.
I milczeć z tobą.
Więc nie ma nic więcej do powiedzenia.
Słusznie.
Przymknę się.
Sonia, przekaż Luisowi, że wracam do domu.
Dobrze się czujesz?
Tak, tylko muszę przetrawić to wszystko.
Kurwa!
- Kurwa. - Omar.
Cholera.
Omar!
Cholera, stary.
Omar.
Omar, kochanie…
- Przepraszam. - „Kochanie”?
- Wiem. Przepraszam. - Serio?
- Miałeś wrócić dopiero o siódmej. - Jakie to ma znaczenie?
- Omar. - To moje łóżko!
- Wiem. - Moje łóżko!
Wybacz. Masz rację. Nie pomyślałem.
Pewnie, że nie. Myślisz tylko o sobie!
Wybacz mi, Omar.
- Wybacz. - Nawet o tym nie myśl.
Tak chcesz mieszkać razem?
- Wynoś się. - Proszę.
- Zjeżdżaj! - Uspokój się.
Próbuję sobie radzić z tym gównem, a ty nie poświęcasz niczego. Wynocha!
- Omar. - Spieprzaj!
- Posłuchaj mnie. - Nie zasługuję na to!
Posłuchaj.
Nie zasługuję.
- Joel, wyjdź. - Omar.
- Idź. - Omar.
Ja zostanę, dobrze?
Zostanę z nim.
Cholera.
Wynoś się stąd.
- Uderz mnie. - Wyjdź.
- Uderz mnie. Potrzebujesz tego. - Wyjdź.
- Wyjdź, Iván. - Uderz mnie!
- Idź stąd! - Uderz mnie, Omar!
Idź…
Idź stąd, Iván.
Wybacz mi.
Spokojnie.
Przepraszam.
Mam dość tego, że jeden z nas musi cierpieć, aby drugi był szczęśliwy.
To ja zawsze cierpię, nigdy nie jestem szczęśliwy.
Przysięgam, że chcę pomóc wam się dogadać.
Dlatego pieprzysz się w moim łóżku. Gratuluję.
Słuchaj, stary.
Jeśli mam się usunąć, żebyście ty i Joel byli szczęśliwi,
to tak zrobię.
Mam własne problemy. Nie będę pierdolił życia innym.
Wiesz, dokąd poszedł Joel?
Jest u mnie z Dalmarem.
Patrzcie, śpi jak piesek.
Co robisz?
Transmisję na żywo.
Cześć!
Masz dziś pierścionek. Super.
Patrzcie, jaki ładny.
To na razie wszystko.
Buziaki!
Pa!
Jestem w nastroju.
Tak?
Ufasz mi?
Tak, a co?
Idź do sklepu po wino.
Mamy wino w lodówce.
Idź kup więcej.
I nie wracaj za szybko.
Dobra?
- Dokąd to? - Nie umówiłam się z facetem.
Idę do koleżanki. Potrzebuję tego.
Dobrze się czujesz, skarbie?
Czasami.
Hej.
- Może pójdziesz ze mną do Ivána? - Mamo, odpuść już. Proszę.
Udało mu się sprzedać dom, pozbywa się rzeczy ojca.
Ma dość na głowie.
Pozbywa się rzeczy ojca?
Nie zależy ci na szczęściu rodzinnym.
Chcesz tylko jego spadku.
- Hej! - Znam cię.
Nie pyskuj. Jestem twoją matką.
Do zobaczenia jutro.
- Cześć. - Cześć.
Witaj.
Wchodź.
- Dzięki. - Wejdź.
Mogę o coś spytać?
Zaczyna się.
Zaskocz mnie.
Cała ta historia o skradzionym telefonie,
na którym było twoje nagranie, które potem trafiło do sieci…
Co z nią?
To kłamstwo, tak?
Sama to zrobiłaś.
Nie potwierdzam, nie zaprzeczam.
Wiedziałam. Zrobiłabym to samo.
Co wiedziałaś? Że nie potwierdzam i nie zaprzeczam?
Chcesz nagrać live’a?
- Dobra. - Tak?
Jasne.
- Cześć, co u was? - Hej!
To Chloe, moja przyjaciółka. Spójrzcie na jej skórę.
Sekret tkwi w rozświetlaczu i uśmiechu.
Obejrzymy filmy, napijemy się wina…
Czy to nie wspaniały plan?
- Pa. - Pa.
Cześć.
- Co słychać? - W porządku.
Poznaliście się na moich urodzinach.
- Tak. - Tak.
Mam czerwone i białe. Nie wiedziałem, który wolisz.
- Nie przeszkadza ci, że do nas dołączy? - To wasz dom.
Pomogę ci z winem.
- Dobrze. - Zaraz wracam.
Co jest?
Pamiętasz, jak popsułam wieczór, gdy poznaliśmy Mencíę?
Tak.
Dzisiaj niczego nie zepsuję.
Przynieś jointy.
Jestem wykończony.
Wyobrażam sobie.
Jak on się czuje?
Trudno było go uspokoić.
Wiem.
Wiem, jak to jest.
Boję się, że Omar będzie taki, jak kiedyś, że wróci do tego wszystkiego.
Co jest?
Nie wiem.
Niczego nie jestem pewien.
Czego nie jesteś pewien?
Mówisz o nas?
Poświęciłem dla ciebie wszystko.
Dla mnie?
Czy żeby uciec od niego?
Słucham?
Czemu chcesz być ze mną?
Żeby uciec przed Omarem i jego depresją, prawda?
Oczywiście, że nie.
Lubię cię. Szaleję za tobą.
Ale kochasz Omara.
Widzisz…
Może to zły moment.
Lepiej pomóc Omarowi i zaopiekować się nim.
Na inne rzeczy przyjdzie czas.
Naprawdę ze mną zrywasz?
O szkołę się nie martw. Nic się nie zmieni.
Nie o tym teraz myślę.
Musimy odnaleźć spokój.
Dokończę sprzątać.
Widzimy się jutro w szkole.
Podobno pozbywasz się wspomnień. Pomyślałam, że przyda ci się pomoc.
Niewiele zostało.
Dałeś radę sam?
Została jeszcze szafa taty, ale zrobię to później, w swoim czasie.
To będzie najtrudniejsze.
Szklanki i lód?
Bracie?
Zostaw mnie w spokoju.
Co się stało?
Chodzi o Chloe?
O Rocío?
Daj mi spokój, proszę.
Nie, Eric.
Posłuchaj mnie.
Nie zostawimy cię. Ani teraz, ani nigdy. Pozwól sobie pomóc.
Zabierzemy cię na badania.
Wiem, że coś jest nie tak.
Ale nie chcę, żeby faszerowali mnie prochami, aż stanę się zombie.
Dzięki, że się troszczycie, ale sprawię wam tylko ból.
Zostawcie mnie.
Pozwólmy mu odpocząć.
Gdybyś czegoś potrzebował, daj znać.
Chodźmy.
Która to szafa?
Ta.
Dobra.
Co?
Nie wiem, czy dam radę.
Zrobimy to razem.
Chodź.
Odprężmy się i pogadajmy.
Mogę wam pomóc ponownie otworzyć lokal tylko wtedy,
gdy przepiszecie go na kogoś innego.
Nie może to być żadne z was.
Okej.
Dobra.
Nie może to być ona. Ani ja.
Dobrze.
Martín.
Znasz moje zdanie.
Nie, Martín. Wiem, o czym myślisz.
- Już czas. - Nie.
Nie widzisz, że to niebezpieczne? Coś może jej się stać.
- Chcę ją chronić. - Długo trzymałaś ją pod kloszem.
Wystarczy.
Wolę sprzedać wszystko i dać jej pieniądze, niż ją w to wciągać.
Nie będziemy jej mieszać. Koniec, kropka.
Zapytamy ją. Jest dorosła.
Tak będzie fair. Jak to zrobić?
Będzie musiała podpisać dokumenty…
Chcesz?
Dzięki.
Przygaśmy światło.
Dobre.
Tak.
Hej…
Co jest grane?
- Coś nie tak? - Pogubiłam się.
Myślałam, że spotkałyśmy się, żeby poplotkować,
a nagle jestem w teledysku Malumy.
- Nie rozmawiałaś z nią? - O czym?
Chyba się pomyliliście. Nie kręcą mnie takie rzeczy.
Wychodzę.
Zaczekaj. Proszę. Myślałam, że to lubisz.
Co?
Kiedy ktoś mnie dyma bez pytania?
To ta odwaga i wolność, które we mnie podziwiasz?
Przepraszam.
Tego wszyscy ode mnie oczekują, prawda?
Super. Tego ode mnie chcecie?
Proszę.
Pobawmy się.
Przecież tego chciałaś. Przyłącz się.
Chodź, Sara.
Zdejmę to.
Co ty odwalasz?
Nic.
Jasne. Nagrywasz mnie.
Nie zamierzasz zapytać?
Idę do łazienki.
Chloe, wpuść mnie, proszę.
Skończmy to. Przepraszam za wszystko.
Warto było?
Co?
Udawać przyjaciółkę, żeby zdobyć zabawkę dla swojego chłopaka.
Chcesz się przyjaźnić.
Chciałam.
Uwierzyłam ci.
W takim razie…
wyjaśnię ci, dlaczego to się stało.
„Nie otwieraj mojej skrzynki”.
Zawsze to powtarzał. Zawsze.
Najbardziej przed dziećmi ukrywamy to, że nie jesteśmy wzorem do naśladowania.
- Zobaczmy, co tam jest. - Tak.
- Jakieś zdjęcia. - Pokaż.
Pokaż mi.
Jaki słodki.
Proszę cię.
To w Brazylii.
Pięknie.
Kiedyś byłam w Brazylii.
Co się stało?
O co chodzi?
O rany…
Byłaś jego fanką?
Tak, fanką, która miała…
tupet i szczęście.
Byliście razem?
Tak.
Zakochałam się w twoim ojcu.
Nigdy się nie wiążę. Jestem wolnym duchem, ale…
Wtedy straciłam głowę.
Doprowadził mnie do szaleństwa. Nigdy wcześniej tego nie czułam.
Ale tylko ja straciłam głowę.
Pewnie chciał uciszyć plotki.
Zrozumiałam to po jego konferencji.
I wiesz co?
Poczułam spokój.
Było mi dobrze.
Kiedy to było?
Jakieś 18 lat temu.
Serio?
A Chloe?
Chloe?
Co z nią?
Nie. Daj spokój.
Chloe nie ma z tym nic wspólnego.
Nie martw się.
Co?
Powiedz, o czym myślisz.
- Co się dzieje w tej główce? - Nic.
Tylko jakieś poronione pomysły.
Chcesz o nich porozmawiać?
Pamiętasz mojego eks?
Tego z nagrania? Tego, który niby mnie potrącił?
Co to jest?
To pomagało mi latać, kiedy nie chciałem się z nim widzieć.
A teraz musisz odlecieć daleko stąd.
Im dalej, tym lepiej.
Daj.
Polecę z tobą.
Coś nie tak?
Spójrz na mnie.
Wszystko gra?
Carmen…
Coś nie tak?
Hej.
O co chodzi?
Hej.
Co się stało?
Dlatego chcę, żeby mnie zostawił.
Boję się, że coś mi zrobi, jeśli ja zostawię jego.
Cholera. Szkoda mi ciebie.
Tylko co ja mam z tym wspólnego?
Raúl dba o media społecznościowe, o swój wizerunek i…
Oświadczył mi się na oczach ludzi,
którzy widzą w nas parę z komedii romantycznej.
Ci ludzie nigdy nie wybaczą zdrady.
Dlatego mnie nagrałaś?
Mój wizerunek jest, jaki jest.
Nie musisz brudzić sobie rąk, a jeśli Raúl jest potworem, zapłacę ja.
Taki był twój plan?
Bardzo mi przykro. Naprawdę.
Wykorzystałam cię i naraziłam na niebezpieczeństwo.
Zgadza się.
Tak.
Taki akt wsparcia za hejt, który mnie spotyka.
To mogła być umowa między przyjaciółkami,
a nie pułapka.
Masz rację.
Idź do domu.
Zajmę się Raúlem i coś wymyślę.
Ale proszę,
nie znienawidź mnie.
Nie.
Idziemy do salonu.
Nie przyszłam tu nikogo przytulać.
Jestem tu, żeby grać rolę. I ci pomogę.
Ale musisz mi pomóc się bronić, jeśli on wpadnie w szał.
Przysięgam, nie pozwolę, żeby zrobił ci to, co robi mnie.
Dobra.
Dzięki.
Cholera.
Spokojnie.
Idziesz ze mną.
Chodź.
Teraz rządzę ja.
Dobra?
WCZORAJ NIE MOGŁAM Z NIMI POGADAĆ. SPRÓBUJĘ DZISIAJ…
Dzień dobry. Wszystko w porządku?
- Tak. - Idę do szkoły. Kierowca czeka.
- Powiedziałem mu, że cię podrzucę. - Dlaczego?
Jedziemy na śniadanie do najlepszego lokalu w Madrycie.
No proszę!
Cieszysz się?
Tak.
Dziękuję.
Raz, dwa.
STREFA SPORTOWA
Raz, dwa.
Ćwiczcie dalej.
Tak, Saro?
Mogę wrócić?
Oczywiście.
Raz, dwa.
Ale się postarałeś.
Czyż to nie jest najlepszy lokal w Madrycie?
- Rzeczywiście, jest. - Dobrze.
Przestań się podlizywać
i powiedz, o co chodzi z matką Rocío.
Co to?
To dokumenty, dzięki którym stajesz się właścicielką tego miejsca.
Co?
Tak.
Naprawdę?
- Nie… - Nie czytaj ich teraz. Spokojnie.
Zabierz je, przejrzyj w wolnej chwili
i powiedz, czy się zgadzasz.
Czemu tak nagle?
Będę z tobą szczery.
Tylko w ten sposób możemy znów otworzyć Isadora House.
Więc wpiszecie moje nazwisko, ale będę ignorowana, jak zawsze.
Będziesz faktyczną właścicielką Isadora House.
Mama i ja uznaliśmy,
że już czas, aby zaangażować cię w nasze interesy.
- Gdzie jest haczyk? - Nie ma.
- Powiedz. - Nie.
Wszystko, co mamy, kiedyś będzie twoje,
więc nie ma sensu trzymać cię z boku.
Zawsze chciałem, żebyś była blisko i poznawała tajemnice naszej działalności.
Mama nie chciała.
- Nie. - Mama chciała…
żeby ci było dobrze.
Może popełniała błędy, ale robiła wszystko, żeby cię chronić.
Przestań prowadzić z nią wojnę.
Trudno nie prowadzić wojny z kimś, kto nigdy ci nie ufa.
Udowodnij jej, że na to zasługujesz.
Że potrafisz podejmować trudne decyzje.
Nie uciekniesz od tego.
Czasem będziesz musiała coś poświęcić.
Jasne.
Dla naszej rodziny.
Dla interesów.
Chcę być najdumniejszym tatą na świecie, maleńka.
Nie „maleńka”.
Jesteś już kobietą.
Kimś, kto potrafi samodzielnie podejmować ważne decyzje.
Więc to przeczytaj…
i daj znać, czy się zgadzasz.
Dzień dobry.
Nie czytasz moich wiadomości?
Co u ciebie?
Co się stało?
Rozmawiałaś z rodzicami?
Isadora House będzie mój.
Serio?
To wspaniale. Będziesz negocjowała z moją rodziną.
Mogłabym. Ale tego nie zrobię.
- Co? - Nie chcę z nimi negocjować.
A co z nami?
Nic.
Nas nie ma.
Isadora…
RODZINA ARTINIAN GOLDSTEIN
Napisy: Przemysław Rak