WYDAWAŁO MI SIĘ, ŻE DAM RADĘ.
ALE NIE MOGĘ.
DŁUŻEJ NIE WYTRZYMAM.
Rocío Owono Durán.
Możesz iść.
SZKOŁA DLA ELITY
Wszystko gra. Wypuścili Rocío.
Jeszcze się nie ubrałeś?
- Tata się wścieknie, jeśli nie wyjdziesz. - Mam go w dupie.
Co to za zapach? Co robisz?
- Co zrobiłeś? - Zostaw mnie!
A twój kuzyn?
Dosyć tego.
Źle się czuje.
Zostaw go, proszę. Niech zostanie, jeśli chce.
Teraz lepiej dać mu spokój.
María, to tak nie działa. Nie może robić, co chce.
Dzień dobry, rodzinko!
Dzień dobry. Dobrze się czujesz?
Tak, ciociu. Świetnie. Czemu pytasz?
Dzień dobry.
PRZYJDZIESZ DO SZKOŁY?
Witamy na pierwszym panafrykańskim zjeździe naukowym.
Hej, Chloe.
Las Encinas, członek Światowej Ligi Akademickiej,
z dumą przedstawia program wymiany stypendialnej
z dwiema najlepszymi szkołami prywatnymi na kontynencie afrykańskim:
Lua Jean w Maputo w Mozambiku
i Parkhurst w Kapsztadzie w RPA.
Inicjatywa wyszła
od Fundacji Latyno-Panafrykańskiej Cataliny Durán.
Nie mogę wciąż wykorzystywać wpływów, by cię wyciągać z kłopotów.
Przepraszam, mamo.
Na kobietach takich jak my ciąży większa presja.
Też chcę lepszego świata. Po to zostałam sędzią, nie dziką lokatorką.
Wykorzystaj edukację, którą ci zapewniamy,
żeby wprowadzać zmiany w inteligentny i cywilizowany sposób.
W bagażniku masz strój sportowy i sukienkę.
Weź je i idź.
Pozwól mi nie iść.
- Jestem wykończona. Muszę wziąć prysznic. - Zrobisz to w szkole.
Spędziłam dużo czasu, organizując to z Virginią.
Co słychać?
Dzień dobry.
Piszę do ciebie, ale nie odpowiadasz.
Narzucam się?
Słuchaj, mieliśmy zostać przyjaciółmi.
Niech więc tak będzie, ale poza szkołą żyjmy własnym życiem.
Rozmawiałeś z Omarem?
Na razie.
To jest Fikile.
Uczennica z Parkhurst w Kapsztadzie.
Cześć, co słychać?
Pogadajcie trochę o wymianie.
Usiądź. Baw się dobrze.
- Miło was poznać. - Ciebie też.
Mówcie mi Fiks.
Zamierzacie pojechać na wymianę?
- Raczej nie. - Na razie nie.
Cholera! Co jest grane?
Zejdź na chwilę.
- Po co? - Chcę ci coś pokazać.
Nie, dzięki.
- Upierdliwy jesteś. - Proszę. Tylko na chwilę.
No i?
Dodałem to do twojej listy.
Robisz z siebie głupka, żebym zwróciła na ciebie uwagę.
Mówi ta, która kręci sekstaśmy.
Próbuję być z tobą w dobrych stosunkach, ale to utrudniasz.
Nigdy cię o to nie prosiłam.
To okropne! Naprawdę?
- Złapali mnie, a on nic nie zrobił. - Nie wiem, co z nim.
Po tym, co się stało, miał krew na czole.
Dziś rano był nie do zniesienia.
A pięć minut później śpiewał, jakby nigdy nic.
Wiesz, że ma tatuaż ze średnikiem?
Mam tyle różnych śladów na ciele, że trudno je rozróżnić. A co?
Dawaj, Rocío!
Czy to twój kuzyn?
Rocío!
Wolę trzymać się od niego z daleka.
- Mam nadzieję, że rozumiesz. - Jasne. Spoko.
Rocío!
- On woła o pomoc? - Nie, jest podekscytowany.
Naprzód nasi!
Podaj!
Hej.
Może stąd pójdziemy?
Wszystko gra?
- Tak. - Tak?
Nic mi nie jest, dzięki.
Chodź.
Idziemy.
Nie sądziłem, że szkolny mecz tak na mnie wpłynie.
Pewnie miałeś przeczucie.
Inaczej byś zagrał.
Prawda?
Jedź na wymianę.
Polecisz do RPA. W ten sposób odpoczniesz.
Czas i odległość to najlepsze lekarstwa.
Jak mam się zgłosić?
Pokażę ci.
WYDAWAŁO MI SIĘ, ŻE DAM RADĘ.
ALE NIE MOGĘ.
DŁUŻEJ NIE WYTRZYMAM.
RAPORT
Aż 90% samobójców daje znaki ostrzegawcze.
Nie proszą o uwagę, błagają o pomoc.
Przekażę twój raport wydziałowi psychologii i edukacji.
Tylko tyle?
To eksperci. Ty nie masz do tego przygotowania.
Coś jeszcze?
Tak.
Potrzebuję listy stypendystów.
Wiesz, że to poufne.
Dupek.
Wysłałem ci login i hasło.
Jak napisze coś niepokojącego, odpowiadaj.
Sam nie dam rady, a ten idiota Luis nie pomoże.
Dlatego jeszcze nie odpisałeś? Myślisz, że nie potrafisz?
Kiedyś sam wypowiedziałem takie słowa.
To mnie przerasta.
Jak uzyskałeś pomoc?
Omar?
Omar!
To ja, Joel, ze stowarzyszenia. Pamiętasz mnie?
Odejdź.
Uspokój się, proszę.
Odejdź, proszę.
Omar, spójrz na mnie.
Nie mogę.
Omar, spójrz na mnie.
Proszę.
Spokojnie.
Proszę, Omar.
Właśnie tak.
Super.
JEŚLI NIE DAJESZ SOBIE RADY, JESTEM TU PO TO, ŻEBY CI POMÓC.
ŹLE TRAKTUJĘ LUDZI, KTÓRZY OKAZUJĄ MI UCZUCIA.
WPĘDZAM SIĘ W SAMOTNOŚĆ.
Ten styl pisania wygląda znajomo.
Poradzisz sobie sama?
Myślisz, że niektórzy są dupkami?
Że są źli z natury?
Niektórzy bardzo cierpią.
WYTATUOWANY ŚREDNIK LĘK, DEPRESJA, PRÓBY SAMOBÓJCZE
Hej.
Przepraszam, że cię zawiodłem.
Unikasz mnie, rozumiem. Postąpiłem jak tchórz.
Więc przeprosiłeś. Dzięki. Do zobaczenia.
Nie bądź na mnie zła, proszę.
- Nie jesteśmy przyjaciółmi. - Wiem, ale możemy być.
Ta chwila na skłocie była niesamowita.
Aż wszystko się posrało.
Serio, muszę iść.
Jestem idiotą, który wszystkich zawodzi. I zawsze kończę sam.
Eric, proszę.
Jeśli to nie rozczarowanie, to co? Strach?
Boisz się mnie?
Powiedz, że nie chcesz się ze mną zadawać, bo nie jestem tego wart.
Albo że mnie nie rozumiesz, jak moi starzy.
Albo nic nie mów.
Żebym mógł myśleć, że nie byłaś tego warta.
Hej! Eric!
Spójrz na mnie! Oddychaj.
Oddychaj.
Dalej.
Właśnie tak.
Spokojnie. Jestem przy tobie.
Luis.
POSIADACZ KONTA
OPUŚCIĆ GRUPĘ? SAMOOBRONA W LAS ENCINAS
SARAUL.GOALS UDOSTĘPNIŁ NAGRANIE
Widzieliście dziś dużo świecidełek, , a teraz najbardziej lśniąca chwila.
Saro,
wyjdziesz za mnie?
W porządku, kochana?
Tak.
Twój chłopak posunął się za daleko z tymi oświadczynami.
Jesteśmy za młodzi, by się tak wiązać na zawsze.
A ty i Dídac?
Wiesz,
jakoś się trzymam,
wciąż próbuję o nim zapomnieć.
Na smutki najlepsza jest dobra impreza.
Słuchajcie!
Pokażmy naszym afrykańskim przyjaciołom, jak urządzić dobrą imprezę.
Nie, kochanie.
To my wam pokażemy.
Skarbie, zobaczymy.
Tak, zobaczymy.
Bawimy się!
Na pewno nas za to nie znienawidzą? Czy to nie przywłaszczenie kulturowe?
Co ty! Nie! My jesteśmy organizatorami.
Ustaliliśmy takie stroje,
żebyście mogli w pełni przeżyć to razem z nami.
Podoba mi się! Wy tu rządzicie. To wasz dom.
- Róbcie, co chcecie. - Dziękuję.
Co z nim?
Wziął lek i poszedł spać, był ledwo żywy.
Jeszcze się nie przebrałeś?
- Co? - Wszyscy są na imprezie!
- Może zostań dziś w domu. - Nie ma mowy. Chcę poszaleć na parkiecie.
I przyjechali ludzie z RPA. Musimy ich przywitać.
Posłuchaj cioci.
- Nico, masz trzy minuty. - Lepiej zostańmy.
- Nie idziesz? Ja spadam. Cześć. - Zaczekaj.
Nico, idź z nim.
- Przypilnujesz go. - Wciągnie Nico w to bagno!
Nie martw się. Nic mi się nie stanie.
Masz lepszy pomysł?
Mówisz poważnie?
Powiedz, że nie.
Wiesz, kogo mi przypominają?
- Kogo? - Moich rodziców, gdy się kłócą.
Tak.
Moi też często się kłócą.
Myślisz, że za 20 lat też tacy będziemy?
Rozhisteryzowani i sfrustrowani?
Myślę, że największe oszustwo, jakim nas karmią,
to pragnienie dorosłości.
Gdy dorastasz, życie zwala cię z nóg
i ci odbija, jak tamtym dwojgu.
Wtedy jedyne, czego chcesz, to cofnąć się w czasie i znów być niedojrzały.
Wykorzystajmy to, póki możemy.
- Co jest? - Nie wiem. Zobaczymy.
- Ojej. - Co?
- Jakiś problem z muzyką. Dziwne. - Nie.
Pójdę to załatwić.
Muszę. Zobaczymy się później.
Tak, z daleka.
- Boże. - Zaraz wrócę.
- Uspokój się. - Sama się uspokój!
Doskonała robota.
Świetnie się spisałaś, Cata. Dziękuję. Wybacz, że cię ponaglałem.
Luena, zostań.
Proszę. Dwieście.
Przelicz. Mamy czas.
Ufam ci.
To była ostatnia przysługa.
- Każda jest ostatnia. - Nie.
Przez przyspieszenie eksmisji aresztowano moją córkę.
Nie mogę więcej ryzykować.
Przesunęła eksmisję. Znajdź sędzię o imieniu Catalina.
- Nie mamy pozwolenia. - Ona bierze łapówkę!
- Cholera. - Co?
To matka koleżanki z klasy Isadory i Dídaca.
Dídac, gdzie jesteś?
Co tak długo?
Jesteś w moim pokoju?
Idę do ciebie.
- Wychodzę. - Dobrze.
Nie wierzę.
Tata!
Nie uprzedziłeś mnie!
- Chciałem ci zrobić niespodziankę. - Jak się masz?
Uwielbiam, kiedy masz taką zdziwioną minę.
Bardzo za tobą tęskniłam.
- Tak się cieszę. - Cześć, Isa.
- Wychodzę. Do zobaczenia. - Tak.
Wyglądasz świetnie.
Co tu robiła mama Rocío?
- Potem wyjaśnię. - Chodzi o stypendia.
Ta szkoła kosztuje fortunę, a rodzice się wszystkim zajmują.
To jakiś obłęd.
Nie chcę słyszeć kłamstw, dlatego pytam tatę.
- Zachowuje się tak cały dzień. - Możemy się nie kłócić?
Chodźmy razem na drinka. Tak długo się nie widzieliśmy.
Tak, bardzo długo.
Chodźmy.
Idziemy.
Nie wyobrażasz sobie, jak nam skoczyło zainteresowanie.
Wszyscy do nas piszą.
Każdy proponuje kupę forsy za reklamę podczas wesela.
WSZYSTKO W PORZĄDKU? NIE PRZYJDZIESZ NA ZAJĘCIA?
Czemu ta nauczycielka do ciebie pisze?
To w sprawie zajęć.
O tej porze?
LEPIEJ, ŻEBYM NIE…
Zabujała się w tobie?
- O to chodzi? - Nie wygłupiaj się.
Za nas!
Cześć!
- Co tam? - Jesteśmy tu z Saraul. Goals.
I z uczniami z Afryki, którzy chcą nas nauczyć,
jak urządzać odlotowe imprezy!
Cześć, piękni ludzie!
Cześć! Do zobaczenia!
- Wszyscy razem! - Widziałeś to?
Chce być influencerem.
To będzie porażka.
Influencerem?
Drinki, światła, muzyka…
Ma parę tysięcy obserwujących
i mówi, że na tym zarobi, jeśli się postara.
- Rzuci pracę? - Oby nie.
Nie zamierzam płacić za czynsz, kiedy on będzie kręcił filmiki.
Iván!
Wiem, że wszystko robię źle.
I…
I ja naprawdę nie chciałem skrzywdzić żadnego z was.
A ostatecznie krzywdzę was obu.
Ale… muszę być w porządku wobec Omara.
Bo go kocham i…
czuję, że go zawiodłem.
Nie zasługujemy na to.
Żaden z nas.
Dogadaj się z nim.
I powiedz mu, że ma szczęście.
Za wielkie rozczarowania.
Lub za wielkie odkrycia.
- Skoro go lubisz, czemu go spławiasz? - Nie spławiam go.
Owszem.
Nie jestem romantyczką jak ty, która pija drinki z przyjaciółmi.
Zatańczymy?
- Dobra. - Chodź.
- Chcę powiedzieć… - Co?
Na co patrzysz?
Na ciebie.
Na mnie? Może przestaniesz patrzeć i mnie pocałujesz?
Podoba ci się?
Tego potrzebowałem.
Tak?
Wódki czy mnie?
Ciebie.
- Muszę iść! - Wychodzisz?
Tak, mam samolot wcześnie rano.
Było miło.
Tak. Do zobaczenia w Kapsztadzie?
- Do zobaczenia. - Tak?
- Będzie świetnie. Cześć. - Cześć.
Czego dokładnie potrzebowałeś?
Nie chcę słyszeć, jaki jestem beznadziejny.
Chcę kogoś tak pojebanego jak ja, kto tak gardzi sobą jak ja.
Skurwysyn.
Kurwa.
Kretyn!
Gin, proszę.
Dzięki.
Chloe.
- Co się stało? - Daj mi spokój.
Zrobił ci coś?
- Nie. - O co chodzi?
SAMOOBRONA W LAS ENCINAS NOWA WIADOMOŚĆ
Idziemy?
Tak. Proszę.
Saro,
masz mnie za potwora?
Czemu tak mówisz?
Wiem, że muszę się zmienić, ale zawsze cię kochałem i chroniłem.
Tak, wiem.
Na pewno wiesz?
Oczywiście.
O co ci chodzi?
Nieważne.
Dzięki, że mnie wysłuchałeś.
W razie czego wiesz, gdzie mnie szukać.
Tak.
Dziękuję.
Chloe!
To moja matka. Idę.
Dziękuję.
Trzymaj się.
Przeziębisz się, kochanie.
Co się stało?
Nic.
Wyglądasz jak zbity pies.
O co chodzi? Czemu przytulałaś Ivána i płakałaś?
Ty chyba z nim nie…
Jasne, że nie.
Iván to fajny facet.
Wysłuchał mnie i mi pomógł. To wszystko.
Cieszę się, że to mówisz.
Dobrze, że się do siebie zbliżacie.
Możesz przestać knuć ten swój plan i pomyśleć o mnie?
Jaki plan? O czym ty mówisz?
LUDZIOM NA TOBIE ZALEŻY, BO WIEDZĄ,
ŻE ZA TYM MUREM JEST ZRANIONE SERCE.
ZNAJDŹ JE I PIELĘGNUJ.
Chloe.
Powiedz coś.
Porozmawiaj ze mną.
Iván chce jechać na wymianę, żeby zacząć od zera.
Dokąd?
Do RPA.
- Co? - Dlatego zostawimy go w spokoju.
Potrzebuje czasu i przestrzeni, żeby dojść ze sobą do ładu.
Nie potrzeba mu stukniętej matki ani siostry takiej jak ja.
Zapnij pas.
Nie mogę znaleźć kuzyna. Martwię się.
Właśnie! Miło się tak spotykać w rodzinnym gronie.
Postarajmy się robić to częściej.
Koniec wymówek. Co mówiłem wcześniej?
- Obiecujesz? - Patrz.
- Jak wtedy, gdy była mała. - Będziemy się znacznie częściej widywać.
Wierzę ci.
Oczywiście, kochanie.
Tęskniłem za tobą.
Muszę iść, ale wrócę.
Dokąd? Nie możesz chwilę posiedzieć z rodzicami?
Pospiesz się.
- Nie mów źle o moim ojcu! - Słuchasz mnie?
- Tak! - Widziałem to na własne oczy!
- Widzieliście Erica? - Nie.
Teraz powiedz, że jej mama bierze łapówki od mojego starego!
- Przestańmy udawać. - Co?
Nic. Nie wiem, gdzie jest Eric.
- Co powiedziałaś o mojej mamie? - Nic, Rocío.
- Kłócimy się. - Czemu wciągacie w to moją mamę?
Rocío, proszę! Kłócimy się. Nie chcę być niegrzeczna!
Nie wiem, czemu mi nie wierzysz.
Dídac, proszę cię.
Nie mów nic więcej. Nie chcę oszaleć.
Co się gapisz?
MAMA
Puszczaj!
Uspokój się.
- Sukinsyn! - Co robisz?
- Puszczaj! - Rzucał się na szyby.
Obezwładniliśmy go, żeby nie rozwalił sobie łba.
Cholera, Eric.
Zostaw mnie w spokoju!
Czemu wolisz robić sobie krzywdę, niż poprosić o pomoc?
To ty nas odpychasz.
Eric.
Muszę iść.
To moja wina, że ludzie, na których mi zależy, mnie opuszczają?
Nie.
Ciekawe, ile ty wytrzymasz.
Widzisz, jak może być miło? We troje, z mamą.
Odpuść jej trochę.
Poprawisz strój? Dzięki.
Popełnia błędy, ale zawsze chce dla ciebie tego, co najlepsze.
O co chodzi?
Tak?
Co jest?
Dałeś łapówkę matce Rocío?
Niech nikt się nie rusza! Policja!
Róbcie, co mówię!
Cholera.
Chodź.
Niespodzianka!
Trochę wodniste.
Nic nie mówisz.
Naprawdę dostałeś stypendium?
Nie.
Świetnie.
Jak płacisz za czesne?
Ktoś za mnie płaci.
Ktoś?
Kto?
- W zamian za co? - Za nic.
Nie odpowiedziałeś na pierwsze pytanie.
To bez znaczenia.
Wiem, że to Iván.
Pytać dalej?
Nic więcej nie ma.
Myślę, że jest.
Zakochałeś się w nim?
Mam mętlik w głowie.
Nie wiem.
Nie chcę cię zostawiać.
Dlaczego? Boisz się, że znów zachoruję?
Tkwisz w tym nieszczęściu ze strachu?
- Nie jestem z tobą nieszczęśliwy. - Joel…
Ty już zrezygnowałeś z naszego związku.
Idź do niego.
- Co? Nie! - Joel, kochanie. Idź do niego.
Nie zrobię ci tego.
- Tego chcesz. - Nie chcę. Kocham cię.
A ja ciebie. Ale nie zostawaj, bo coś mi zawdzięczasz.
- To ja mam dług wobec ciebie. - Nie masz.
Więc nikt nie jest nikomu nic winien.
Zero długów, tylko uczucia.
Dlatego nie odbiorę ci życia, które masz przed sobą.
Idź do niego.
Idź. Ja posprzątam.
Cholera, mamo.
Mamo.
Co ty odpieprzasz?
Chcę z nim porozmawiać. Nie może wyjechać.
Przecież jesteś jego matką. Pomyśl, co mu pomoże.
On nie potrzebuje ciebie ani mnie. Nie teraz.
Jasne?
Nie rób tego!
Cholera.
- Cześć. - Cześć, skarbie.
Chcę ci podziękować, że byłeś taki miły dla Chloe.
- To nic takiego. Potrzebowała tego. - Kochany jesteś.
Możemy wejść?
Chcę porozmawiać o czymś bardzo ważnym.
- Czy coś się stało? - Nie.
Wejdziemy?
Jasne.
Wchodzisz czy nie?
- Cześć. - Cześć.
Co tu robisz?
Przyszedłem do ciebie, ale jeśli jesteś zajęty, poczekam.
Nie. Wejdź. My właśnie wychodzimy.
Mamo, idziemy do domu.
Wszystko w porządku?
Dla mnie to też była jedna z najlepszych nocy od dawna.
Idziemy.
Iván zasługuje, żeby się tym cieszyć.
Powiem mu, Chloe.
Super.
Ale nie dzisiaj, dobrze?
Omar?
Boże. Omar!
Napisy: Przemysław Rak