[tajemnicza muzyka smyczkowa]
KOBIETA Z KABINY DZIESIĄTEJ
[zniekształcony bulgot]
[muzyka przechodzi w napiętą]
[słaby pogłos łoskotu]
- [wzdycha łagodnie] - [wibracje telefonu]
[muzyka łagodnieje]
[prycha]
[wibracje ustają]
[muzyka kulminuje, cichnie]
[mężczyzna] Laura Blacklock. Przyjechałaś czy wyjeżdżasz?
Dobre pytanie. Zleć weryfikację faktów i daj znać.
Hmm. Cudny reportaż o NGO. Witaj z powrotem.
[kobieta] Hej! Świetny artykuł.
- Dzięki. - [mężczyzna] Dobra robota.
[kobieta 2] Przeczytałam. Super.
[niezrozumiały gwar]
Dzięki.
[pod nosem] O rany.
[pisanie na klawiaturze]
[intrygująca muzyka smyczkowa]
[dzwonek telefonu opodal]
[wzdycha]
ŚWIĘTUJ Z NAMI
Lo, znajdziesz chwilę przed kolegium?
Zaraz przyjdę.
FUNDACJA LYNGSTAD ZAPRASZA LAURĘ BLACKLOCK
Jak podróż powrotna?
Drugi z czterogodzinnych lotów ośmioosobowym turbośmigłowcem
opóźnił się tylko o jeden dzień, więc bawiłam się cudownie.
To zgryźliwy sarkazm przez poważnego jet laga
czy złe samopoczucie ma drugie dno?
[Laura wzdycha]
Utopili tę kobietę.
Wiem.
Zabili ją. Bo zechciała ze mną rozmawiać.
Ludzie czynią okropieństwa.
Chciałabym, żeby czasami było inaczej.
Żeby mnie zaskoczyli.
Mówimy o kradzieży funduszy NGO dla głodujących dzieci
czy twoich sprawach sercowych?
- [wzdycha] Bądź poważna. Dziękuję. - Jestem.
- Ha! - [wibracje telefonu]
Boże.
[naśladuje bzyczenie telefonu] O wilku mowa!
- Który wilk? - Spływaj.
- Dwie klęski temu. - O!
- Ben Morgan? - Ben Morgan!
- Czego chce? - Pojęcia nie mam.
Może odzyskać unikatowe japońskie winyle,
które zagracają moje mieszkanie.
- [wzdycha] - Co?
Nie musiałaś tu dzisiaj przychodzić.
- [wzdycha] - Zrób sobie przerwę.
Nie jestem w tym najlepsza.
Spytaj Bena.
[wzdycha]
[cmoka] W takim razie co następne?
Mamy sprawę korupcji w FIFA, jeśli nadal cię to interesuje.
Posłuchaj.
Pojawiło się coś, co być może… [mruczy]
…przywróci mi wiarę w ludzkość.
Anne Lyngstad.
Norweska dziedziczka fortuny w czwartym stadium białaczki.
Jej małżonek zakłada fundację jej imienia.
Brzmi pokrzepiająco.
Jest i fajna część historii.
Zabiera członków zarządu zajebiście wielkim jachtem
na galę charytatywną do Norwegii.
Mam im towarzyszyć, opisać to i nagłośnić temat.
Uporządkujmy fakty.
Biedna kobieta choruje,
więc krąg miliarderów postanawia,
że rak jest okropny i trzeba zadziałać.
Ale musisz rozgłosić, jacy są cudowni.
Mniej więcej. Chodzi o mój talent dziennikarski.
I co to za opowieść?
Ludzka historia na nieludzkie czasy.
- [mruczy zamyślona] - Kazałaś mi odpocząć.
Odpocząć. Nie wyjechać na urlop.
Dziennikarstwo śledcze przetrwa tydzień beze mnie.
- [ekscytująca muzyka smyczkowa] - [krzyk mew]
Dziękuję. Dzięki.
[kobieta 1] Witamy na pokładzie Aurory Borealis.
[Laura] Piękny jacht.
Pani buty.
- Moje…? - Tak, buty.
Coś nie tak?
Obuwie odkładamy do kosza.
Możemy zaoferować kapcie, skarpety, buty sportowe…
Mamy pani rozmiary. Proszę dać znać.
[Laura] Jasne.
- Każdy kiedyś popełnił ten błąd. - Tak.
To twój debiut?
Nie znam jeszcze tutejszej etykiety.
Nazywam to „jachtykietą”.
Jestem Laura. Cześć.
- Adam Sutherland. - [Laura] Miło poznać.
- [kobieta 2] Szampan dla pani? - Dziękuję.
[ziewa] Dla mnie to dużo za wcześnie.
[chichocze] Jestem Karla, stewardessa główna.
Przydzielono pani kajutę ósmą. Cudowne wschody słońca.
Doktorze Mehta, numer dwa blisko pani Lyngstad.
- Dziękuję. - [Karla] Drobiazg.
- Lekarz pani Lyngstad? - Cóż…
Właściwie stary przyjaciel Richarda.
Niestety Anne zachorowała
i musiałem na stałe zagościć w ich życiu.
Stoczyła heroiczną walkę.
- Przemytnicze? - Każdy.
Proszę wybaczyć.
Thomas. Heidi.
- [Heidi] Robert, ty stary draniu. - [Robert chichocze]
Warto było przyjechać.
[intrygująca muzyka smyczkowa]
[Thomas] Dobrze wyglądasz. Schudłeś?
[Robert] To od stresu.
[fotografowanie]
Ze wszystkich superjachtów i rejsów na świecie wybrali ten.
[Laura] Ben Morgan.
- Nie wierzę. Jezu. - [Ben] Dzwoniłem do ciebie.
Czemu nie dziwi mnie twój widok?
- No tak! Benjamin, to jest… - [Ben] Znamy się z Lo.
A! Dziennikarski krąg. Pracowaliście już ze sobą?
[chichocząc] Nie.
Robiliście ze sobą coś innego.
Ktoś z obsługi może dopilnować, żeby nie było powtórki.
[Laura] To nie będzie konieczne.
Minęło już sporo czasu.
- Rozeszliście się w zgodzie? - Powiedzmy.
Czyli nie. Chyba…
Trafiłem w czuły punkt. Jest niezręcznie, więc…
- Muszę iść… - Tak będzie lepiej.
Dlaczego włożyła jeansy?
Chyba obowiązuje tu dress code?
[leniwa muzyka smyczkowa]
Pierwszy raz powiedziałaś o zgodzie w kontekście naszej przeszłości.
Pierwszy raz w ogóle pomyślałam o naszej przeszłości.
Auć.
Jeden do zera?
Dwa.
Przyjmuję na klatę.
Pan Tyler, pan Jensen.
[muzyka gra dalej]
Państwo Heatherleyowie, pani Blacklock.
Personel zaprowadzi państwa do apartamentów.
Pan Bullmer zaprosi na toast powitalny.
[Adam] Lauro, znasz dame Heatherley? Prowadzi ekskluzywną galerię.
Uprzednio w Mayfair,
ale teraz poszukuje na wschodzie… [bierze gwałtowny wdech]
…jakiegoś nowego ducha czasu?
- Jaki był cel? - Bardzo zabawne.
Laura będzie nas szpiegować.
Jesteś dziennikarką Bullmera?
Tak. Laura. Lo. Miło mi, dame Heatherley.
Daj spokój. Mów mi Heidi.
Moja znajoma była zachwycona twoim performansem.
Nie wątpię.
Artystka nagrywa, jak ulega działaniu leku nasennego,
potem się ubiera i rozbiera.
Przez osiem godzin asystenci ustawiają ją publicznie w różnych pozach.
Oszałamiające.
- Brzmi… - …potwornie.
- Nawet ja wymiękam. - [Heidi] Tommo, łajzo.
Poznaj żurnalistkę Richiego.
Dziennikarka!
Dobra? Myślałem o spisaniu moich wspomnień.
- Świat czeka z zapartym tchem. - [Thomas chichocze]
Przepraszam, pani Blacklock. Chyba brakuje reszty bagażu.
To już wszystko.
Aha. Eee… Pomóc z rozpakowaniem?
Broń Boże! Nie chcę narażać na ten bałagan.
[głośny klekot]
[ekscytująca muzyka smyczkowa]
Dobra, panowie. Odpalamy maszynę.
[trąbienie syreny okrętowej]
[kobiecy kaszel]
[lekko intrygująca muzyka]
- [dzwonienie kieliszkiem] - [Richard] Przyjaciele…
- [kobieta] Jest i on. - Rzymianie, członkowie zarządu.
[Heidi] Zaczyna się!
Witam na Aurorze Borealis.
[goście] Aurora Borealis!
Przy pierwszym wodowaniu planowaliśmy z Anne inną przyszłość.
- Fakt. - [Richard] Nie ma co owijać w bawełnę.
- Tak. - [Richard] Ta walka zebrała żniwo.
[bierze głęboki wdech]
W każdym razie na nowo określiliśmy funkcję tej skromnej łajby.
- A… [chichocze] - [chichot]
…wy jesteście tutaj, aby zainaugurować projekt.
Zgadza się.
To nietypowe podejście do filantropii.
Trzy dni na luksusowym jachcie.
Ale ofiarowane przez was środki, a jest to znaczna kwota,
przekażemy tym, których nie stać na prywatnych lekarzy
czy eksperymentalne leczenie.
Wasze zdrowie.
- I twoje. - Dobrze prawi!
- [mężczyzna] Zdrowie. - Tak jest!
[Richard] Wiem, że chcecie się spotkać z Anne,
ale niestety po długiej podróży musi odpocząć.
- Proponuję zatem… - Tak.
…zjeść lekką kolację, położyć się wcześniej,
a jutro przystąpić do świętowania z Anne.
- [Thomas] Zgoda. - [Heidi] Cudnie!
- Co wy na to? - [kobieta] Doskonale.
[mruczy olśniony]
- Ale przedtem miła niespodzianka. - [w oddali gra muzyka rockowa]
- [Richard] Poznajcie Danny’ego. - [Heidi] Nie…
- [głośna muzyka rockowa z motorówki] - [okrzyki podziwu]
Danny Tyler. Myślałam, że zmarł.
- Nieomal. - Robił, co mógł.
Danny!
Niezwykłe!
- [Richard] Laura. - Cześć.
Richard.
- Miło cię gościć. - Dziękuję.
Może przywiózł viagrę dla Tommy’ego.
[Thomas] Nie potrzebuję.
Trzymaj. Dziękuję.
Bullmer, ty stary łajdaku.
- [Richard chichocze] - Jak się masz, bracie?
- Dobrze, bo cię widzę. - Co u Anne?
W porządku.
- Witaj na pokładzie. - [Danny] Dzięki.
O ja.
- A ty co za jedna? - [fotografowanie]
Laura to ceniona dziennikarka. Pisze artykuł o fundacji.
Szkoda. Nie potrzebuję podglądaczy.
Dziękuję. Moja mama cię uwielbia.
- [Danny] Auć. - [Thomas się śmieje]
Podobasz mi się.
- Richard, kluczowe pytanie. - [Richard] Uhm?
Czy jesteśmy już na wodach międzynarodowych?
Mam torbę pełną prochów.
- Podzielę się z tymi cudnymi ludźmi. - Eee…
Wolę nie płacić za kolejny odwyk…
Jaja sobie robię. Nos mam czysty jak niemowlę pupcię.
[Heidi rechocze]
[wzdycha] Wciąż boski.
Jesteś jakąś tajną agentką?
Odwal się.
Po wszystkich twoich wywodach o tym, że się sprzedaję,
nie wierzę, że Laura Blacklock jest tu dla forsy.
Powrócił.
Takiego Bena pamiętam.
- [Laura] Już wiem, czego chciał Ben. - No i jak?
- Miła niespodzianka? - [chichocze]
Bez komentarza.
Nie mów, że nie jest fajnie.
Szampan jest niezły.
[szefowa] Miałaś odpocząć. Zabaw się.
- [niespokojna muzyka] - [Ben] …razem dziewięć miesięcy.
[kobieta] Dziwne. Nie jest w twoim typie.
Schlebiasz mi jak diabli.
Spójrz na nią.
[kobieta] Jest ładna, ale trochę nudna.
[cieknąca woda]
[Laura ciężko wydycha]
Przepraszam bardzo.
To nic.
[zacina się, chichocze nerwowo]
- Przepraszam! - [kapanie wody]
- [gwar] - [urokliwa muzyka]
[Adam] Tak? Musisz mnie przedstawić.
Rety!
[Thomas chichocze]
Piękna sukienka. Zaplanowano operę na zewnątrz?
Przepraszam. Pomyślałam…
- Przesadziłam. - [Adam] Skąd!
Nic z tych rzeczy. Dobrze ci w tej kuli dyskotekowej.
[śmiech]
- [Adam] Wyczuwam pewną zazdrość? - [Richard] Piękna.
Świetnie wyglądasz.
- [szeptem] Myślałam, że tak trzeba. - [Ben] Jest dobrze.
Olśniewająco.
[bezgłośne]
[muzyka narasta]
[niezrozumiały, ożywiony gwar]
[niezrozumiałe]
[śmieje się]
[goście chichoczą]
Pani Blacklock, czy pani Lyngstad może liczyć na odwiedziny po kolacji?
- Oczywiście. - Dziękuję.
[muzyka cichnie]
Jestem Sigrid. Szefowa ochrony pana Bullmera.
- [Laura] Jak długo pracujesz dla rodziny? - [Sigrid] To mój pierwszy rok.
- Tutaj. - Dzięki.
Proszę zaczekać. Pani Lyngstad wkrótce się zjawi.
[wzdycha] Biblioteka.
[chichocze] Nalegałam, by to jedno miejsce
zaprojektować samodzielnie.
- Dziękuję pani za zaproszenie. - Jestem Anne.
Wspaniale, że się zgodziłaś.
Śledzę twoje dokonania.
Publikacja w Guardianie na temat Kurdyjek bardzo mnie poruszyła.
[chichocze cicho]
[chichocze łagodnie] To ja poprosiłam o ciebie.
Wykonujesz ważną pracę. Jesteś rzeczniczką ludzi bez głosu.
- Dziękuję. - [kaszle]
Wezwać lekarza?
Po prostu… [łapie oddech]
[wydycha ciężko] …przerwałam leczenie.
Żadnych leków, przetaczania.
Nic.
Pewnego dnia miałam już tego dość.
[stęka słabo]
[wzdycha, pociąga nosem]
Rola pacjentki staje się zbyt wyczerpująca.
Bez leków czujesz wszystko wyraźniej.
Uciekający czas.
Przykro mi.
Czy mogłabym się ciebie poradzić?
Oczywiście.
[stęka]
Napisałam przemowę na galę.
Będę wdzięczna, jeśli rzucisz okiem.
Umysł już nie taki, jak dawniej.
[Laura] Jasne.
[łagodna muzyka smyczkowa]
Oddasz wszystkie pieniądze?
To wspaniałomyślne. Eee…
Skąd taki pomysł?
Trzeba uregulować rachunki.
Oddać to, co się wzięło.
Przez lata zabraliśmy bardzo wiele.
[Anne] Fundacja zostanie przekazana ludziom znacznie mądrzejszym
i życzliwszym niż ja i Richard.
[chichocze łagodnie] To filantropia bez ego.
Trudno o egoizm, gdy mają cię zjeść robaki.
[Anne wydycha głęboko]
Dokończmy jutro. W tym samym miejscu?
Zawsze z chęcią pomogę.
[Anne] Lauro?
Dziękuję.
[chichocze porozumiewawczo, mruczy]
[muzyka gra dalej]
[otwarcie drzwi]
Cześć, olśniewająca damo.
Praca do późna?
Mogę odpuścić, jeśli planujesz coś ciekawszego.
[Laura mruczy]
Staram się nie powtarzać błędów.
- Auć. - [chichocze łagodnie]
Choć byłeś bardzo dobrym błędem.
- Tak? - Uhm.
- Bardzo dobrym? - [mruczy potakująco]
Dla mnie i Bóg wie ilu innych.
[chichocze]
Aha.
[Ben wzdycha]
Wybaczam ci.
- Przepraszam, byłem dupkiem. - To prawda.
- Wiem. - [mruczy]
Przeprosiny przyjęte.
[chlupot wody]
[narastająco złowieszcza muzyka]
[muzyka cichnie]
[przeraźliwy, gulgoczący kobiecy wrzask]
[głębokie dudnienie]
- [stłumiony kobiecy krzyk] - [walenie]
- [kobiecy wrzask] - [narastający, zniekształcony dźwięk]
[dźwięki cichną]
- [kobiecy jęk] - [brzdęk szkła]
[Laura wzdycha]
[nerwowe, przytłumione głosy]
[niepokojąca muzyka smyczkowa]
[jęki]
- [kobiecy jęk bólu] - [łoskot]
[pokrzykiwania]
[dalszy łoskot]
[głośniejszy kobiecy jęk]
[chlupot fal]
[głośny plusk]
[Laura dyszy]
[muzyka przechodzi w mroczną]
[oddycha nerwowo]
[muzyka przechodzi w dramatyczną]
[wibruje]
DZWONI KAJUTA 8
[kobieta] Proszę zaczekać.
Kajuta ósma. Mówi, że ktoś wpadł do wody.
Alarm. Człowiek wypadł za burtę.
[wycie alarmu]
Człowiek w wodzie, sterburta, kajuta dziesiąta.
Dziesiąta? Zwolnij, tryb manualny.
Człowiek za burtą. Zbiórka całej załogi.
[kapitan] Mayday, Aurora Borealis prosi o niezwłoczne wsparcie.
- [Karla] Nie budziłam pasażerów. - [kapitan] Czekamy. Ósemka?
- [Karla] Tak. - Dobrze.
- Zostawiam cię. - Dzięki.
[Karla] Uhm.
Usłyszałam plusk, wyszłam i ujrzałam kogoś w wodzie.
- Zawracamy i szukamy. Bez obaw. - Kto to był?
[zacina się] Nie wiem. To trwało tylko chwilę.
Zakładam, że to kobieta z sąsiedniej kajuty.
- Z dziesiątki? - [Laura] Tak.
[otwarcie drzwi]
Co się dzieje?
Zgłoszono, że gość wypadł za burtę.
Co? Kto?
[zacina się] Chyba kobieta, ale nie jestem pewna.
[Danny] Wejść.
Człowiek za burtą?
Co się dzieje?
Gdzie Lars?
W szóstce.
[muzyka przechodzi w nieprzyjemną]
- Gdzie on jest? - Zaginął Lars Jensen z szóstki…
A, a, a! Mam wszystko pod kontrolą, proszę…
Odnajdźmy zaginioną osobę.
Ktoś zaginął? Skarbie, słyszałaś…?
Nie ma jej.
Spałem, nie słyszałem, czy przyszła. Chyba by nie…?
[chrapanie]
Mój Boże.
- [męski głos z radia] Jest Jensen. - [piknięcie radia]
[mężczyzna] Proszę pana?
Tak?
Kto to zgłosił?
Laura Blacklock, dziennikarka.
- Mówiła o kajucie dziesiątej? - Tak, to właśnie dziwne.
[Richard] Śpij spokojnie. Ja się tym zajmę.
Kobieta… [zacina się] …mojego wzrostu.
Blondynka, miała kaptur.
Wychodziła spod prysznica, a ja… [zacina się]
To był przypadek. Cofnęłam się, odwróciłam…
Nikt tam nie przebywał, pani Blacklock.
- [zacina się] - [kapitan] Ta kajuta była pusta.
Gość zrezygnował dwa dni temu.
[niespokojna muzyka smyczkowa]
- Ona… - Zgadza się.
Na szybie była krew.
Widziałam ślad na…
[narastająco niepokojąca muzyka]
Ktoś był na balkonie…
Chwila.
Ktoś tu był. Udowodnię to.
Bujało jachtem, a ona paliła na zewnątrz,
więc zebrałam niedopałki…
- Nie ma ich. - Kajuty sprzątamy dwa razy dziennie.
[przykra muzyka]
Eee…
Słuchajcie…
- [brzdęk kosza] - …nie wymyśliłam sobie tego.
- [sygnał radia] - [męski głos z radia] Policzone.
Eee… Dziękuję. Zadzwoń do straży. Odwołaj alarm.
Wezwaliście straż przybrzeżną?
- [kapitan] Oczywiście. - Będą dalej szukać?
Poszukiwania zakończone. Jesteśmy w komplecie.
[zacina się] Ktoś wypadł. Może jeszcze żyje.
Pora wracać do łóżek. Zrobiło się późno.
[kapitan] Dobrej nocy.
- [Laura] Nie możecie… - Bardzo mi przykro.
Słuchajcie. To jest…
[kapitan] Nie wchodzić do dziesiątki, aż nie dopłyniemy do Norwegii.
[męski głos z radia] Przyjęte.
Eee… Czy mogę jeszcze jakoś pomóc? Może przyniosę herbaty?
- [brzdęk kluczy] - Nie? To spokojnej nocy.
[prycha]
[niezrozumiała rozmowa]
[dyszy]
[zacina się]
[muzyka przechodzi w mroczną]
[muzyka narasta]
[muzyka cichnie]
[pukanie do drzwi]
- Proszę! - [otwarcie drzwi]
- [stewardessa] Wzywała pani? - Eee… Internet mi nie działa.
Bardzo mi przykro. System szwankuje.
Technicy to sprawdzają.
Mogę przynieść coś do czytania.
- [wzdycha] Nie trzeba. Dziękuję. - [stewardessa] Okej.
- [wdycha głęboko] - [zamknięcie drzwi]
- [niezrozumiały gwar] - [męski śmiech]
- Panie Bullmer? - Błagam. Jestem Richard.
- Chodzi o tę kobietę. - [mruczy pobłażliwie]
Nie ma powodu do wstydu. Uwierzyłaś, że to prawda.
- Bo to prawda. - Aha.
Eee… Chciałabym zobaczyć załogę. Może jedna z kobiet…
Myślisz, że ktoś z personelu bezczelnie brał tam prysznic?
Policzono gości, więc kto inny mógł to być?
Racja. Przedstawię załogę.
[dudnienie fal]
[Richard] Poza głównym mechanikiem i kapitanem,
którzy są na stanowiskach, oto nasza cała załoga.
- Przepraszam za kłopot… - Rozpoznajesz kogoś?
[niespokojna muzyka smyczkowa]
Rozumiem instynkt dziennikarski.
- A mechanik? - [Richard] To mężczyzna.
Szukasz kobiety, prawda?
[muzyka gra dalej]
[muzyka cichnie]
- [Laura] Nie obudzili cię wczoraj? - Udało mi się ponownie zasnąć.
Czy możemy dokończyć naszą wczorajszą rozmowę?
[stęka] Szczerze mówiąc, jestem zbyt osłabiona…
To przez te wszystkie leki.
Wykańczają mnie.
Chyba muszę dziś odpocząć.
Aha.
Przepraszam.
Obyś poczuła się lepiej.
[prycha]
[Laura] Wszyscy mają mnie za wariatkę.
Nikt nie lubi pobudki w środku nocy. Przejdzie im.
- Widziałam ją. - Było ciemno.
Nieprawda. Widziałam ją w dziesiątce.
Wyszła z łazienki. Spojrzałyśmy na siebie.
Rozmawiała ze mną.
I nagle wyparowała?
Co robiłaś w obcej kajucie?
- Unikałam cię. - Co?
Pokazywałeś Grace zdjęcia na korytarzu, a ja…
[Ben chichocze]
- [pisanie na klawiaturze] - Moment.
Robiłeś zdjęcia. Daj mi to.
Spokojnie.
- Masz z wejścia? - Tak.
Udowodnię, że wchodziła, i nikt nie zaprzeczy jej istnieniu.
Fotografuję wszystkich. Po co drążyć?
Ha!
- To już nie z jachtu. - Czekaj.
Spędzasz z tymi ludźmi sporo czasu.
[intrygująca muzyka smyczkowa]
[wzdycha] O Boże. To ona.
To ją widziałam.
- To ona. - Lo…
[wydycha głośno]
To zdjęcie przypadkowej osoby z przyjęcia sprzed kilku miesięcy.
- Zaczekaj! - [fotografowanie]
[Ben] Wyhamuj. Pogadajmy, jak to ugryźć.
[gwar]
Znalazłam ją! Kobietę z dziesiątki.
To ona.
- Co to za zdjęcie? - [Ben] Chyba z maja.
- Z przyjęcia Adama w Groucho. - Było grubo.
Czyli kobieta ze zdjęcia jest podobna do tej z dziesiątki?
Nie, to właśnie ta kobieta z imprezy twojego gościa.
Jasne.
Kto to jest?
- Eee… - Adamie, znasz ją?
Nie wiem. Pokaż.
[Adam] Eee…
Nigdy jej nie widziałem.
Jesteście razem na zdjęciu.
Wygląda jak dziesiątki innych. Kobieta jak każda inna.
Adam otacza się konkretnym typem urody.
- [Richard chichocze] - [Adam] Dzięki.
Nikt cię nie pytał o zdanie.
Coś ci powiem.
Ee… [cmoka]
[pogardliwie] Lo.
Lauro.
Nie mam pojęcia, kto to jest.
- Jasne? - [zatrzaskiwanie laptopa]
Lauro, doświadczyłaś wczoraj bardzo traumatycznych chwil.
Ale czy nie mylę się,
że kilka miesięcy temu byłaś świadkinią morderstwa?
- [Laura wrzeszczy] Elena! - [niezrozumiałe wykrzykiwanie]
[głośne, zniekształcone dudnienie]
Eee… Przepraszam, skąd o tym wiesz?
[przykra muzyka smyczkowa]
Rowan opowiedziała mi o twojej rozmówczyni.
- Czemu to wyjawiłeś? - Martwiłem się o ciebie.
Takie obrazy często w nas ożywają,
zwłaszcza w kilkuminutowej fazie na granicy snu i jawy.
- [Grace] Biedactwo. - [Danny] Poddaj się temu.
Stale widuję małe tańczące ludziki.
Coś pięknego.
Nie do wiary.
[Grace] Nie wstydź się, kochana.
[Heidi] Adamie, przyznaj się.
Zabrałeś pasażerkę na gapę?
- [Adam] Chciałem, ale… - [narastający hałas]
- [hałas się urywa] - [wydycha ciężko]
Jeśli to pomoże, Sigrid zidentyfikuje kobietę ze zdjęcia.
Ale pamiętaj, czym jest ta wyprawa.
Dla mnie, mojej żony i gości.
[zacina się] To ważne, żebyś czuła się zrelaksowana.
[wzdycha] Sig!
Załatwisz pani Blacklock wizytę w spa?
Coś wyciszającego.
- To może… - [Sigrid] Jasne.
[Richard] Może się przydać.
[narastająco niespokojna muzyka smyczkowa]
[muzyka cichnie]
[kobieta] To mieszanka popiołu wulkanicznego,
subarktycznego torfu i naturalnych olejków.
Ciepły prysznic aktywuje jej działanie.
Zabieg rozluźnia mięśnie
i rozładowuje napięcie.
- [krzyczy gulgocząco] - [łapie dech]
[oddycha nerwowo]
[stęka łagodnie]
[niepokojąca muzyka]
[kroki]
[wzdycha]
[muzyka narasta]
ODPUŚĆ
- [kobieta] Wszystko dobrze? - Kto tu był?
- Kiedy? - Przed chwilą.
Gdy brałam prysznic.
Ty?
Szykowałam ręczniki do pralni. Coś się stało?
- Napisałaś coś? - Cześć.
[mruczy] Błotko. [chichocze]
Byłeś u mnie?
- U ciebie? - W sali zabiegowej.
[chichocze]
Nie, wyszedłem z sauny i chciałem pójść na masaż.
Jeśli pozwolisz.
Masz obsesję na moim punkcie. [cmoka]
[złowroga muzyka]
- Muszę przejrzeć nagrania. - [Karla] Jakie konkretnie?
Ze spa. Wszystkie osoby z ostatnich 20 minut.
Przepraszam, ale kamery nie śledzą naszych gości.
- Są wyłączone? - [kapitan] Tak.
[zacina się] Kto to nakazał?
To norma na łodziach z ważnymi osobistościami.
- Łatwiej o relaks, gdy… - …wiedzą, że nie są obserwowani.
[cichy trysk wody]
[głośny trysk wody]
[oddycha ciężko]
[wzdycha]
[nieprzyjemna muzyka]
- [niezrozumiałe głosy] - [Laura, cicho] Psiakrew.
[wzdycha]
[muzyka narasta]
Jasna cholera.
[krzyk mewy]
[jęczy]
[dyszy]
[dysząc] Jezu.
[ciężko wydycha]
Powiedzieli, że nikogo tam nie było.
Że to dziewiczy rejs.
Skoro tak, to czyje to włosy?
[wdycha głęboko, wzdycha]
Ktokolwiek to był, wypadł za burtę.
Rozumiem, że ich nie lubisz…
Nie mam żadnego rodzaju stresu pourazowego.
- Ani omamów. - Wcale nie twierdzę inaczej.
Ale nie musisz wyjaśniać tej sprawy.
[wzdycha ciężko] Posłuchaj.
Na najbliższe półtora dnia utknęliśmy na jachcie.
Jeśli nic się nie zmieni do czasu dopłynięcia do portu,
pójdziemy z tymi włosami zgłosić zaginięcie policji.
Ale dalsze dokręcanie śruby wcale ci nie pomaga.
[mroczna muzyka]
Oni rządzą światem.
Albo jadają lunch z tymi, którzy nim rządzą.
Jeśli ich wkurzysz…
Miałaś ciężki dzień. Jak się trzymasz?
Pomóż mi z czymś.
[Laura] Jak się poznaliście z Larsem?
Jego zarząd się zmartwił, że aura samotnego z wyboru cezara jest passé.
Weekend ze mną uwieczniony na socjalach
miał przekonać udziałowców, że dowodzi nimi samiec alfa.
- Czyli nie jesteście…? - [Grace] Nic z tych rzeczy.
- Aha. - Tylko pod publiczkę.
Raczej nie przepada za kobietami.
Trochę przerażające.
Chcesz selfie? Za darmo.
Dawaj. Podkręć swoje socjale.
- Gotowa? Cudnie. - [fotografowanie]
- Podziwiam to, co robisz. - [chichocze łagodnie]
Mogłabym być dziennikarką, gdybym nie była taka…
[cmoka językiem] No wiesz.
[niepokojąca muzyka smyczkowa]
[niezrozumiały gwar]
[muzyka gra dalej]
[Heidi] Możesz pić w pracy?
Winszuję.
W latach 90. pracowałam dla wspaniałej galerii w Mayfair.
Lunch był istną walką na śmierć i życie z martini.
Często sypiasz w wannie?
- Tylko po awanturach. - [Laura] Uhm.
O co się kłócicie?
Rano żadne z nas nie pamięta.
Ale nie ma żadnych siniaków.
[Thomas] A gdyby były,
to moje.
[oboje chichoczą]
Oj. Poprawię ci kołnierzyk.
[cicho] Nie wtykałabym nosa.
Nie chcesz im się narazić. [szeptem] Zwłaszcza jej.
- [muzyka narasta] - [niezrozumiałe]
[goście się śmieją]
[jazgot]
[Lars] Wszystko gra?
- [muzyka się urywa] - Tak. Skąd znasz Richarda i Anne?
Też jestem bogaty.
Stworzyłem firmę technologiczną.
Richard był pod wrażeniem i zainwestował.
SI i rozpoznawanie twarzy.
- [odchrząkuje] - [dzwonienie kieliszkiem]
[Richard] Pewnie większość z was zna historię tego wszystkiego.
Chciałem dać Anne powód do dalszej walki.
Stworzyć coś tak pięknego, że przyzna mi rację.
Że grzechem byłoby…
opuścić ten świat bez postawienia stopy…
[wzdycha]
Jestem z ciebie dumny, kochanie.
Czuję… [oddycha drżąco]
Czuję wdzięczność… [wzdycha]
Przepraszam. [pochrząkuje, pociąga nosem]
[Anne] Dziękuję, że jesteście.
Nie wiem, co powiedzieć.
Po prostu…
- Kochana. - [Grace] Przykre.
[Richard] Już dobrze.
W porządku?
[Anne] Przepraszam.
[brzdęk sztućców]
- Życzę smacznego. Na zdrowie. - [niezręczny chichot]
- [Heidi] Twoje zdrowie. - [Adam] Zdrówko.
♪ Do gwiazd, skarbie ♪
♪ Do morza ♪
- ♪ Bo wnet, skarbie ♪ - [radosne wycie]
♪ Zniknę niczym zorza ♪
[aplauz]
- [Thomas] Super! - [Danny] Dziękuję.
Najdroższa Anne,
twoja piękna dusza odchodzi, żeby zapłonąć na zawsze.
Pamiętasz nasz duet w Amalfi przed wieloma laty?
- O, tak. - [Danny] Prawda?
Jestem bardzo zmęczona.
Oczywiście.
- Pójdę do łóżka. - [Grace] O, nie.
- [zacina się] Pomogę. - Nie trzeba.
- [gra muzyka gitarowa] - [Heidi] Śpij dobrze.
[Danny] Zaśpiewam ci serenadę do snu.
[Richard] Dzięki.
[wzdycha uradowana]
Już pamiętam tę piosenkę.
- [Richard] Jest piękna. - Dziękuję, Danny.
♪ Czy polubisz dźwięk Tych tyle znaczących słów? ♪
♪ Z nimi większa mądrość ♪
♪ Gdy upadasz znów ♪
♪ Chcę przejść przez poranek A nie dostrzegłem nocy ♪
♪ Chcę cię mieć przy sobie I kochać z całej mocy ♪
[narastająco niepokojąca muzyka zagłusza śpiew Danny’ego]
- [Richard] Opodal są wieloryby. - [muzyka cichnie]
[Grace] Nie dołączy doktor do nas?
Zostanę z pacjentką.
[Grace] Ech…
[Thomas] Do zobaczenia!
[warkot silnika]
[wiwatowanie]
[niepokojąca muzyka smyczkowa]
[krzyki w oddali]
- [klekot] - [skwierczenie]
Pani Blacklock. Wszystko gra? Zgubiła się pani?
Eee… Właściwie, eee… chciałam pomówić z kimś z załogi.
- [chichocze niezręcznie] - Dobrze. [chichocze nerwowo]
Eee… Słuchajcie.
Czy któraś z was widziała na pokładzie tę kobietę?
- Nie. - [stewardessa mruczy przecząco]
Mogłybyście zrobić zdjęcie i spytać resztę załogi?
Eee… I jeszcze jedno.
- [chichocze nerwowo] - [fotografowanie]
Czy łatwo kogoś przemycić niepostrzeżenie na pokład?
Eee…
Właściciele nie byliby zadowoleni, że omawiamy to z panią.
- [muzyka cichnie] - [łapie dech]
Nie lubisz wielorybów?
Nie przepadam za chłodem.
To chyba przejście dla personelu?
[zacina się, chichocze] Chciałam obejrzeć resztę jachtu.
[Laura chichocze nerwowo]
Muszę wracać do Anne. Odpoczywaj, póki masz spokój.
[muzyka budująca napięcie]
[Laura] Tylko nie to.
[muzyka narasta]
[wiwatowanie]
[silnik motorówki gaśnie]
[niezrozumiały gwar]
[dudnienie fal]
[Grace chichocze] Kiepski z ciebie fotograf.
[Ben] Rozkojarzyłem się. Tak na mnie działasz.
- [fotografowanie] - [Ben] Co począć? Staram się.
Może popstrykamy później?
Mam inny strój.
- [Ben] Wezmę oba aparaty. - [Grace chichocze]
- [Ben] Jeszcze jednego drinka? - Jasne. Pójdę z tobą.
[rozmawiają dalej niezrozumiale]
[niepokojąca muzyka smyczkowa]
[Grace] Mają tu od tego ludzi.
- [łoskot] - [Laura wrzeszczy]
- [naciśnięcie przycisku] - [muzyka przechodzi w dramatyczną]
Pomyśl o tych bożych darach.
[wrzeszczy]
[dramatyczniejsza muzyka]
- [gwar] - [Heidi] Wyciągnę go na kolację.
[przytłumiony wrzask]
- To… - Pamiętam cię…
- O Boże! - Co?
- Co jest? - [Heidi] Pomóż!
Szybko! Ona krwawi!
Pomocy!
[pisk uszny]
[przytłumione] Spójrz na mnie.
- Pani Blacklock. - [Ben] Już dobrze.
Staramy [wyraźnie] się zrozumieć, co zaszło.
Już tłumaczyłam. Ktoś mnie wepchnął.
Musiał pan widzieć.
Od razu wróciłem na mostek.
Ale nie było tam innych osób.
- Ktoś próbuje mnie zabić. - [Richard] Lauro.
I uciszyć.
Domyślam się, co przeżywasz. Ale jestem przekonany, że byłaś tam sama.
[Laura] To nie był wypadek.
[zacina się] Pokrywa nie zamknęła się samoistnie.
Skarbie, czemu ktoś miałby to zrobić?
[złowieszcza muzyka smyczkowa]
Urwał ci się guzik.
Byłeś w moim pokoju?
[chichocząc] Nie.
- Byłeś tam. - Lo, wyhamuj.
O Boże.
- Gdzie moje rzeczy? - [Richard] Jakie?
Gdzie one są? Moje rzeczy. Ubranie, płaszcz.
Zabrano je do pralni.
[skrzypienie, klekot]
[mężczyzna] Eee… Co pani robi?
- Proszę pani! - Pozwól jej.
- [Laura, cicho] Mam. - Rzeczy osobiste są tutaj.
Próbowaliśmy wysuszyć telefon, ale…
W kie… W kieszeni płaszcza był woreczek strunowy.
Tylko tyle znaleźliśmy.
[wzdycha]
No jasne.
[Ben] Tutaj jesteś.
[Laura] Odejdź ode mnie.
- Lo, posłuchaj. - Nie…
Co z tobą?
Napastnik przeszukał mój płaszcz.
Miałam w nim włosy.
Myślisz, że maczałem w tym palce?
Jako jedyny wiedziałeś o włosach.
Przepraszam.
Powiedziałem innym, że masz dowód.
Myślą, że ześwirowałaś. Broniłem cię.
Więcej mi nie pomagaj.
Danny, daj spokój. [zacina się] A co z galą?
Dziewczyna próbowała się utopić. Co będzie następne?
Każę jej opuścić pokład.
Mogłeś mieć trupa na jachcie. Trupa!
- Wystarczy mi skandali. - Błagam, przemyśl to.
Coś tu jest nie halo.
Muszę was opuścić. Wybacz.
[niespokojna muzyka smyczkowa]
[Richard] Anne jest jego fanką. Ponoć kiedyś była dobrą dziennikarką.
- [Thomas] Cholerne utrapienie. - Istna wariatka.
Znamy inne gwiazdy rocka, które dysponują wolnym czasem?
[Heidi] Gratulacje, dziwaczko.
Świetna robota.
Nie widzicie, że to podejrzane?
Zepchnięto mnie, a teraz on wyjeżdża.
Bał się, co jeszcze zrobisz.
- [śmiejąc się] Jasne. - [Heidi] Zresztą jak my wszyscy.
[Thomas] Myślisz, że Danny wypchnąłby kogoś za burtę?
- [Heidi prycha] - Może.
- Kto jeszcze? Może ja? - A ja?
Nikt z was nie ma pojęcia, kiedy druga osoba wróciła do kajuty.
Och! Tego jeszcze nie grali. Wariactwo na kosmicznym poziomie!
[krzyczy wściekle]
W wodzie nie było ciała.
Nie ma takiej opcji!
Szwendałaś się, lunatykowałaś,
a twój otumaniony, rozkojarzony umysł wszystko sobie uroił.
Odpuść!
Na Boga!
Jesteś przygnębiająca. To się udziela.
[niepokojąca muzyka smyczkowa]
- [głuchy łoskot] - [wzdycha]
[upiorne wycie wiatru]
[oddycha głęboko]
[muzyka cichnie]
[pukanie do drzwi]
- [dalsze pukanie] - [wzdycha drżąco]
[oddycha drżąco]
[cicha muzyka budująca napięcie]
[głośna, napięta muzyka]
Stój! [pod nosem] Mój Boże.
[muzyka przechodzi w dramatyczną]
[oddycha nerwowo]
- [głośny, brzęczący łoskot] - [wzdycha]
[muzyka narasta]
- [oddycha ciężko] - [muzyka spokojnieje]
[muzyka budująca napięcie]
[mamrocze]
[głośny łoskot]
[bzyczenie maszyn]
[Laura] Zaczekaj!
[trzask drzwi]
[muzyka przechodzi w dramatyczną]
[muzyka kulminuje]
[muzyka przechodzi w napiętą]
[muzyka kulminuje]
- [muzyka się urywa] - [Laura oddycha drżąco]
[skrzypienie drzwi]
[niepokojąca muzyka]
Kim jesteś?
- Widziałam, jak tonęłaś. - [zaginiona] Nieprawda.
Widzisz? Żyję. Więc odpuść.
- Ostrzegłam cię. - To ty napisałaś na lustrze?
- Czemu pchnęłaś mnie do basenu? - To nie ja.
- Kto zabrał włosy? - [zaginiona] Przestań!
- On cię zabije. Przestań! - O kim mówisz?!
- O co chodzi?! Kto wpadł do wody?! - Musisz przestać!
- [Laura] Boże… - [oddycha ciężko]
Anne?
[wrzeszcząc] Dlaczego?!
[Anne wzdycha cicho]
[Anne jęczy]
[szczęk dźwigni]
[złowieszcze wycie wiatru]
[mroczna muzyka smyczkowa]
[Laura wzdycha, jęczy]
[jęczy, dyszy]
Pomocy!
[muzyka gra dalej]
[muzyka cichnie]
[wyciszone]
[Anne] Bez leków czujesz wszystko wyraźniej.
To przez te wszystkie leki.
Wykańczają mnie.
Już pamiętam tę piosenkę.
Dokończmy jutro.
[niepokojąca muzyka]
[muzyka cichnie]
[oddycha drżąco]
- [skrzypienie w oddali] - [łoskot]
[kroki u góry]
Kim jesteś?
[zagadkowa muzyka smyczkowa]
Wiem, że nie jesteś Anne.
Nie wiedziałaś, że Anne odstawiła leki.
Nie pamiętałaś o umówionym spotkaniu.
To Anne wypadła za burtę, prawda?
Od tamtej pory podajesz się za nią.
Nie taki był plan.
Czyj głos słyszałam tamtej nocy w pokoju?
[oddycha ciężko]
To był…
Jaka głupia byłam. To Bullmer, prawda?
Wiedział, że… [zacina się]
…Anne chce go wydziedziczyć.
Nie przypuszczałam, że ją zabije.
[narastająco niepokojąca muzyka]
[dmucha] Miałam udawać Anne tylko przez jeden dzień.
Żeby podpisać testament przy prawnikach.
To miało być zwykłe aktorstwo.
- Wypróbuj i podziel się wrażeniami. - Jasne.
[sobowtórka] Ma taki program.
Do rozpoznawania twarzy.
Odezwał się na Facebooku.
ZGODNOŚĆ
[sobowtórka] Zaprosił mnie na przyjęcie w Londynie. Za wszystko zapłacił.
Nigdy nie oferowano mi takiej kwoty.
[Richard] Żeby się udało, musisz się czuć przy mnie swobodnie.
[otwarcie drzwi]
Richard?
[zacina się] Co to ma znaczyć?
[narastająco dramatyczna muzyka]
- [Richard] Eee… - Kim jesteś?
- Co ona…? Zwariowałeś. - Spokojnie.
- [Anne] Odbiło ci! - Uspokój się.
Zamilcz i słuchaj…
- [Anne] Dupek. - [Richard] Cicho!
Chciałaś mi zostawić jakieś ochłapy?
- [stęka] - [sobowtórka wrzeszczy]
Co…?
[dyszy]
[sobowtórka szlocha]
A ty…
Wszystko gra.
[szlocha dalej]
[Richard] Anne.
[Richard stęka]
[sobowtórka] Nigdy bym się na to nie zgodziła.
Nie! Nie, nie nie! Nie! Nie!
Nigdy.
- [łapie dech] - [stęka]
[głośny plusk]
[sobowtórka] Powinnam to przerwać. [oddycha ciężko]
[wycie alarmu]
[wzdycha]
[szlocha] Nie miałam pojęcia, że to się tak skończy.
[ponura muzyka]
Nie wiesz, skąd pochodzę.
[sobowtórka] Jak to jest nie mieć nic dla tych, którzy na tobie polegają.
[dziecięce krzyki w oddali]
Córka jest dla mnie wszystkim.
Jak masz na imię?
[muzyka cichnie]
[cicho] Carrie.
Posłuchaj mnie, Carrie.
On cię wykorzystuje.
Sądzisz, że pozwoli ci odejść po podpisaniu dokumentów?
Widziałaś, jak zabił człowieka.
Nie zostawi po sobie żadnych śladów.
Mnie już próbowali zabić.
Musimy współpracować.
Muszę wrócić na górę.
[zamknięcie, trzask włazu]
[bierze głęboki wdech]
[cichy gwar, śmiech]
- To Anne. - [fotografowanie]
Anne?
Gdzie byłaś, najdroższa?
[cicho] Przegapiłabyś przedstawienie.
Przepraszam.
[Richard oddycha ciężko]
Chcieliśmy wam jeszcze raz podziękować
za obecność w tym wyjątkowym czasie. [chichocze]
Kocham cię, skarbie.
Spędzenie życia z tobą było ogromnym zaszczytem.
[Grace mruczy rozczulona]
Skoro nie możemy zabrać Aurory do zorzy polarnej,
sprowadzimy ją do nas.
- [wybuch, wycie, huk fajerwerków] - [aplauz]
[tkliwa muzyka smyczkowa]
- To lubię! - Przepiękne!
- [wybuchy fajerwerków w oddali] - [wzdycha]
- Robi wrażenie. - Chodź.
[wydycha ciężko]
Bardzo cię kocham.
[Robert] O. Uszanowanie.
Zajrzałem do pacjentki.
Pozwólmy jej spać. Dużo przeszła w ostatnich dniach.
Oczywiście.
Lo?
Eee… [cmoka]
Możesz na mnie liczyć.
[mroczna muzyka smyczkowa]
[Richard] Nie mogła wyparować.
Jesteśmy na morzu. Nie ma dokąd uciec.
Będziemy z kapitanem szukać.
Znajdźcie ją i pozbądźcie się jej.
Dobrze?
Jasne?
Mam dość.
Nie mogę. Nie tak się umawialiśmy.
[Richard] Nic nie poszło zgodnie z planem. W tym cały szkopuł.
Anne to inny temat.
Dawanie śmiertelnej dawki umierającej kobiecie.
Ale to już morderstwo z zimną krwią.
Muszę ci przypomnieć, co było trzy lata temu?
Płakałeś jak bóbr, błagając o pomoc.
- Nie wierzę… - Ale…
- …że zrobiłeś to tylko jednej kobiecie. - Proszę cię.
Ile trupów wypadłoby z szafy, gdybym tego nie zatuszował?
Straciłbyś uprawnienia i spędził resztę życia w pierdlu.
Doceniam wszystko, co zrobiłeś.
To co, trzymamy się ustaleń?
Tak.
[bierze głęboki wdech]
Zajmę się nią.
Dzięki, Robert.
[muzyka cichnie]
[oddycha ciężko]
[Richard powoli wydycha]
Musisz iść na policję. Powtórzyć to, co mi powiedziałaś.
Nie mogę. Aresztują mnie za współudział.
Zginął człowiek. Odbiorą mi córkę.
Muszę tylko podpisać dokumenty i pokazać się na gali.
Naprawdę sądzisz, że pozwoli ci żyć?
Wiesz, że się ciebie pozbędzie.
Wiedzą, że tu jestem?
Nie, ale szukają cię.
Kiedy dopłyniemy?
Za dwie godziny. Zostawię otwarty właz.
- Może ci się uda. - Posłuchaj.
Jesteś bezpieczna, póki nic nie podpiszesz.
Potrzebuje cię żywej.
Gdy zrobisz, co zechce, będziesz w niebezpieczeństwie.
[wdycha drżąco]
Przyjdę z pomocą.
Obiecuję.
[ciężko wydycha]
[muzyka budująca napięcie]
[kapitan] Do załogi: za pół godziny zarzucamy kotwicę.
[ptasi ćwierkot]
[głośny klekot]
- [Adam] Larsie. - [Lars] A, tak.
[Adam] Pobrałeś już mój album?
Powiedziałabym Karli, że trzy razy to za wiele.
[łoskot drzwi]
- [Robert] Ostatnie? - [mężczyzna] Tak.
Doktor Mehta prosił, żeby pozwolić jej odpocząć.
Była w kiepskim stanie. Dostała leki uspokajające.
- Proszę jej przekazać, że byłem. - Oczywiście.
Dziękuję.
[Karla mruczy]
- [Richard] Ben. - Cześć.
Dziękuję za obecność przez te kilka dni.
Spoko.
Ciekawe, co napstrykasz na gali.
[Ben] Jasne. Tylko
martwię się o Lo.
[Richard] Ja również.
Ale jest w najlepszych rękach.
Lekarz wart każdych pieniędzy.
Zgodził się tu zostać, dopóki Laura nie poczuje się lepiej.
Eee…Stanęliśmy daleko od brzegu.
Płytka woda nie pozwala podpłynąć bliżej.
To jedyny minus posiadania tak wielkiej łodzi.
[kapitan] Drodzy pasażerowie.
- Transport odpływa za pięć minut. - [łoskot]
Prosimy się udać na platformę kąpielową.
Ogromną przyjemnością było państwa gościć.
- Do zobaczenia. - [Adam] Dziękujemy.
[Karla] Do widzenia.
- Ben? - [Karla] Do widzenia.
Nie mogę zostawić Lo. Dołączę do was później.
[Adam] Czy możemy już ruszać?
- Zamarzam. - [Grace] Cicho, Adamie.
[Heidi] No naprawdę…
- Ile można czekać… - [rozruch silnika]
[muzyka kulminuje, urywa się]
[pikanie radiów]
[dyszy]
Jak to się…?
- [radio pika] - Halo?
- [Robert] Lauro. - Halo!
[Robert] Dzięki Bogu, że jesteś.
Wszyscy się martwili.
Nie zbliżaj się.
Chcę sprawdzić, czy nic ci nie jest.
- Nic. - Nie było cię ponad dzień.
[Laura] Wszystko gra.
Chcę się upewnić, że nie zrobiłaś sobie krzywdy.
[złowieszcza muzyka]
- [łapie dech] - Spokojnie, wszystko naprawimy.
[muzyka przechodzi w dramatyczną]
[dyszy]
[mamrocze]
- [Laura wrzeszczy] - [kapitan jęczy]
[Laura jęczy]
[wrzeszczy]
[jęczy]
[muzyka przechodzi w napiętą]
Co jest?
Co to było?
Co?
- [dyszy] - [Ben] Co było w strzykawce? [jęczy]
[Robert jęczy]
[kapitan jęczy]
Ben.
- [z trudem] Uciekaj! - Co?
- Wyjaw prawdę! [krztusi się] - Kurwa.
[jęczą]
[Robert jęczy]
[wrzeszczy]
[mamrocze]
[krztusi się]
[muzyka kulminuje]
- [Ben jęczy] - [łoskot]
[napięcie muzyki opada]
[Robert chrząka]
[krztuszą się]
- [stęka] - Boże. Ben.
[kapitan] Ani kroku dalej!
[muzyka kulminuje]
[wrzeszczy]
[muzyka cichnie]
[łapie dech]
[jęczy]
[złowieszcza muzyka smyczkowa]
[dyszy drżąco]
[gdakanie, krakanie ptaków]
[ptasie krzyki]
[oddycha drżąco]
[grzechot zapałek]
[melancholijna muzyka smyczkowa]
[Richard] Co jest?
[Robert] Ben nie żyje.
- [Richard] Co ty wygadujesz? - [Robert] Zaatakował mnie.
Chronił Lo i…
Nie było wyjścia.
- Ukryłeś ciała? - Mamy tylko jego.
Lo wskoczyła do wody. Nie mogła przeżyć w tej temperaturze.
[wyciszone]
[wdycha głęboko]
[wzdycha]
To musi się udać.
Zrozumiano?
Podpisze testament.
A po gali pozbędziesz się jej.
[muzyka cichnie]
[mężczyzna mówi po norwesku]
[po angielsku] Pozwoliłem sobie skomentować tę nagłą zmianę woli
po takim nakładzie pracy w fundacji.
- Oczywiście. - Cóż…
Mąż przez wiele lat towarzyszył mi w trudnych chwilach.
Po namyśle postawiłam na rozsądniejsze rozwiązanie.
[niespokojna muzyka smyczkowa]
[cmoka językiem]
Podpisujemy?
Oczywiście.
[Richard] Źle się czujesz? Czy doktor Mehta ma ci coś podać?
Nie.
Wszystko dobrze.
[muzyka gra dalej]
[Richard odchrząkuje]
Wybierz suknię.
Wygłoszę dziś przemowę. Musisz się tylko uśmiechać.
Idę się przebrać. Do później.
[muzyka gra dalej]
[mężczyzna i kobieta mówią po norwesku]
[brzdęk butelek]
- [klekot] - [głosy po norwesku]
[muzyka kulminuje]
[muzyka przechodzi w napiętą]
- [po angielsku] Ochrona na dwójkę. - Błagam. Anne nie żyje.
Przed chwilą była z prawnikami.
[Laura] Zmieniła testament?
Przepisała cały majątek na Bullmera?
Powiedziała, że go wydziedziczy.
Zaprowadziłaś mnie do Anne, a ona tej samej nocy wypadła za burtę.
Bullmer ją zabił.
Od tamtej pory wciela się w nią ta kobieta.
Zapłacił jej za to.
Posłuchaj.
To przemowa, którą Anne chciała dziś wygłosić.
[prycha] To szaleństwo.
A jeśli to udowodnię?
[mroczna muzyka smyczkowa]
[Richard] To zaszczyt, że tak licznie przybyliście złożyć hołd kobiecie,
przy której trwam i którą wielbię od wielu lat.
Jej wizja i ambicja
pomogły podtrzymać rodzinne dziedzictwo
i wzbogacić życie wielu tu zgromadzonych.
[wszyscy] Prawda.
Nie trzeba jej przedstawiać.
Anne Lyngstad.
[muzyka budująca napięcie]
[Richard] Moja ukochana Anne chciałaby, żeby był to dzień radości,
a nie smutku.
To ma być nowy początek.
Dziadek Anne 70 lat temu założył małą firmę transportową.
Teraz uruchamiamy Fundację Lyngstad,
by spłacić dług wdzięczności.
Gdyby Alfred był tu z nami, czułby ogromną dumę z osiągnięć Anne.
I z pewnością…
Przepraszam, co…?
[Laura] Wybaczcie, że przerywam.
Anne Lyngstad poprosiła, żebym przedstawiła historię właściwie.
Spokojnie, zaraz wszystko…
Dasz mi się wypowiedzieć?
- [szeptem] Co się dzieje? - Ta kobieta ma urojenia.
- Ostatnie cztery dni… - Niech przemówi.
[cichy gwar]
[Thomas] Richard, co się dzieje?
Wystarczy. Zabierzcie ją do domku.
Pozwalam jej mówić.
[Richard] Kochanie, jest ci jej żal…
Niech mówi.
Zepsuje uroczystość.
- [Carrie] Puśćcie moją gościnię. - [Richard] Dalej. Zabrać ją.
[Heidi] Anne chce, żeby przemówiła.
- Pozwolisz jej? - W końcu to jej przyjęcie!
Słyszeliście panią Lyngstad. Puśćcie ją.
[cicho] Dziękuję.
[melancholijna muzyka]
Dostałam to od Anne Lyngstad przed czterema dniami.
- To jej przemowa. - Ona ma nie po kolei.
Anne, pozwolisz mi ją odczytać?
Tak, proszę.
- Ostrzegam. Nie rób tego. - [Heidi] Pozwolisz jej mówić?
„Po mojej śmierci udziały i kapitał firmy zostaną spieniężone.
Wszystko trafi do Fundacji Lyngstad.
- Kontrolę nad fundacją przejmie… - Wyłącz mikrofon!
- …niezależny podmiot. - [zakłócenia mikrofonu]
Mój mąż, Richard Bullmer,
zostanie wykluczony z działalności fundacji”.
- [Richard] Kłamie. - Richardzie.
[Richard] Sama to napisała. Próbuje wywołać skandal.
- Anne, czy to twoje słowa? - Tak.
Za kogo się masz? Myślisz, że możesz mi to robić?
Po prostu mówimy prawdę. Anne potwierdzi.
Zgadza się.
Usłyszałeś wolę swojej żony, prawda?
To jest bardzo niemądre.
- Bardzo. - [Heidi] O co tam chodzi?
[Richard, chichocząc] Wiesz co? Wiesz co?
Eee… Panie i panowie, może zakończmy na dziś.
Dokończymy innym razem. [zacina się] Samopoczucie Anne…
Czuję się bardzo dobrze.
[napięta muzyka]
Nawet nie jesteś Anne!
- [goście łapią dech] - To nie ona!
Ej, ej, ej!
W takim razie kim ona jest?
Gdzie prawdziwa Anne?
Chcesz coś jeszcze wyjawić gościom?
Kim ona jest?
[goście łapią dech]
[niesłyszalne]
- [Richard] Do tyłu! - Spokojnie.
[Richard] No już!
[cicho] Odkręcisz to albo cię zabiję.
- [Richard] Cofnąć się! - [Heidi] Spokojnie!
Odłóż nóż.
Bullmer, to koniec.
Idziemy!
- [Heidi] Puść ją! - [Thomas] Richard!
[Richard] Do tyłu!
- [Heidi] Richard, dość. - [Richard] Z drogi!
- [Heidi] Przestań! - [Richard] Odejdźcie!
Wynocha!
Zostać, bo ją zabiję.
[kaszle]
[Richard] Przestań stawiać opór albo cię tu zadźgam.
- Lauro, o co chodzi? - [Laura] To nie Anne!
- Co? - Utopił ją cztery dni temu.
[Heidi] Cholera.
[mówi po norwesku]
[muzyka gra dalej]
[narastająco dramatyczna muzyka]
[podnoszenie bramy rolowanej]
[Richard] Idziemy. Tędy.
Na dół.
Szybko. Odwiąż to.
Tutaj.
Bullmer, rzuć nóż!
Bo co?
- Zrób to. - Pierdol się!
[przeładowanie broni]
[muzyka kulminuje]
Co ty wypra…
[jęczy]
[napięta muzyka]
[Richard] Ani się waż.
Cholerna…
[Carrie się krztusi]
Nie mogę ryzykować.
Jak śmiałaś, do cholery!
[głośny łoskot]
[dyszą]
- [Carrie szlocha] - [Laura] Spokojnie.
[łagodna muzyka smyczkowa]
- [Carrie łapie dech] - [Laura, cicho] Już po wszystkim.
- [łka rozpaczliwie] - To koniec. Jesteś bezpieczna.
Po wszystkim.
[stukot łuski]
[Laura] Spokojnie. Już dobrze.
[łka spokojniej]
[Carrie] Dziękuję, że wyjawiłaś prawdę.
[tkliwa muzyka smyczkowa]
[wycie syren w oddali]
[policjant mówi po norwesku]
[optymistyczna muzyka smyczkowa]
DZIEDZICTWO ŻYCIA:
FUNDACJA LYNGSTAD PRZEKAZUJE REKORDOWĄ SUMĘ NA BADANIA NAD RAKIEM
[muzyka cichnie]
- Dzięki. - Genialny artykuł.
Odbywam tu staż ze względu na panią.
Gdy skończysz się podlizywać, przynieś mi herbatę.
[stażystka] Zamiast skupiać się na zbrodni,
szukała pani pozytywów.
To mnie zaskoczyło.
Mnie też.
DOMNIEMANI WSPÓŁSPISKOWCY ODPOWIEDZĄ ZA PODWÓJNE MORDERSTWO
[melancholijna muzyka smyczkowa]
Ludzka historia na nieludzkie czasy.
Tego nam potrzeba.
- Kolegium za pięć minut. - [Laura] Zaraz będę.
- [powiadomienie] - [wzdycha]
- [dziewczęcy chichot] - [Carrie] Cześć! U nas w porządku.
Musisz nas odwiedzić.
[oddycha głęboko]
[dynamiczna piosenka indie]
[kobiecy wokal po angielsku]
[piosenka cichnie]
[tajemnicza muzyka smyczkowa]
[muzyka cichnie]
[mroczna muzyka smyczkowa]
[muzyka cichnie]
[tkliwa muzyka klawiszowo-smyczkowa]
[muzyka cichnie]
Napisy: Maciej Dworzyński