NETFLIX ORİJİNAL STAND-UP KOMEDİSİ
-İçimden diyordum ki... -Dan. Sıra sende.
Tamam. Sonra görüşürüz.
Hanımlar, beyler, Dan Soder'ı sahneye davet ediyoruz!
Teşekkürler.
Yapmayın. Çok teşekkürler.
Siz var ya siz!
Yalan söylüyorsunuz!
Herkese merhaba.
Size kendimden bahsedeyim. Oda arkadaşımla yaşıyorum
çünkü iyi bir kariyerim var.
Harika değil ama uçuş mili bol.
Ayrıca yetişkin bir adamla banyo paylaşıyorum.
Bilmiyordum...
Geçen sene Anneler Günü'nde evde olduğunu bilmiyordum.
Oturma odasından beni duymuş.
Büyükanne sesimi kullanıyordum.
Büyükannemle telefonda konuşuyordum.
Artık evde ikinci plandayım.
Büyükanne sesiniz duyulunca sert davranmak zor oluyor.
"Sütün hepsini sen mi içtin?" "Sen de ninene hayransın."
89'luk büyükannemle konuşurken olabildiğince yumuşak davranıyorum.
İnsan olarak en tatlı olduğum zaman, onu aradığım zaman.
Büyükannesini arayan herkes sesini değiştirir.
Değiştirmiyorsanız, duygusal açıdan mahvolmuşsunuz demektir.
Onunla bu sesimle konuşmuyorum. Pislik değilim ben.
Onu arayıp "Alo, nine? Ben biricik torunun." demem. Bunu yapmam.
Yedi oktav yükseliyorum. Sesimi allayıp pulluyorum.
"Alo, nine? Benim!
Hâlâ ufacık bir oğlanım ben.
Pipimde kıl yok!"
Böyle zırvalar işte.
Yolun sonuna kadar altı yaşında olduğumu sanacak.
Evet. Hanımlar, iyi bir sınav bu.
Sevgilinize büyükannesini aratın.
İçinize aldığınız adamı tanıyın.
Benden söylemesi, turnusol testi bu.
Endişelenmenize gerek yoktur, harika bir büyükanne sesi vardır.
Belki de onunla evlenmelisiniz.
Tabii kadını arayıp şöyle deme ihtimali de var:
"Doğum günü kartıma beş dolar koymamışsın!"
"Bir canavarla düzüşüyorum!"
"Bir dahaki sefere kalçana yumruk yemeye hazır ol kırışık surat!"
İşte burada bir sorun var.
Büyükannemi seviyorum. Onu çok seviyorum.
O kadar çok seviyorum ki onun yanına asla kafam güzel gitmem.
Evet. Beni tanıyanlar bunun ne büyük başarı olduğunu bilir.
Hem kafayı bulmak için bundan daha uygun bir zaman olabilir mi?
89 yaşında biriyle birliktesiniz!
Esrarkeşlerle aynı hızla hareket ederler.
Ayıkken büyükannemin buzlu çayı karıştırma hızına sinir olurum.
Ya kafam güzelken?
Titiz bir karıştırıcı görürüm. Tek gördüğüm bu.
O buzlu çayın hakkını vereceksin nine. Bunun için çok uğraştın.
Bazen büyükannemle birlikte tüttürdüğümü düşünürüm.
Kataraktının kötüleşmesi için sabırsızlanıyorum.
Kedi gibi suratına üfleyeceğim.
"Dan?" diye kalacak.
"Dan, ben bir fena oldum."
Pembe dizilerine kilitlenip kalacağız.
"Devon bunca zamandır ölü değil miymiş?" diyeceğim.
"Hiç sorma!
Akıl tutulması bu!"
Büyükannemi ziyaret ederken mastürbasyon da yapmam.
Evet, haklısınız. Tüm zamanların en iyi torunu benim.
Ne ayrımcı bir cümle bu.
Kadınlar bunu duyunca "Peki." diyor.
"Hayvan herif!"
Erkeklerse "Palavra!" diyor.
"Palavra!
Yapmamana imkân yok!"
Asla mastürbasyon yapmam. İstediğim oldu, zorunda kaldığım da.
Ama yapmadım.
Yapmamamın sebepleri var. Bir varsayımda bulunalım.
Ya tam ortasındayken burnuma büyükanne kokusu gelirse?
İşte bu her şeyin içine eder.
Kafayı kırarım o zaman.
Sıcak suyun altında çöz bakalım bunu.
"Lavanta mı bu? Neden lavanta kokusu alıyorum?
Bu seferkini bitirmeyeceğim.
Kurabiye yiyip babamın çocukluk hikâyelerini dinlemek istiyorum."
Açılışı büyükanne mastürbasyonuyla yaptığım için üzgünüm.
33 yaşında bir keşim ben.
Hayır... Pek sayılmaz.
Tereddütlü alkışları sevdim. Eğlenceli.
Müebbet yiyenler.
"Ne?" diye kalanlar.
Ergenliğimdeki tadı kalmadı.
Artık yaşlı bir keşim ben. Keş gibi konuşmaya başladım.
Havalı değil.
Hem de hiç. Bunu aşarım sanmıştım.
Gençken esrarkeşlerin videolarını gösterirler.
Her zaman aynı, o bilindik ses tonuyla konuşurlar.
"Selam dostum." derler. Ben böyle değilim ki.
Böyle konuşmayacağım. Sik kafalı değilim.
Bir ay önce gözümün önünde bir trafik kazası oldu.
Verdiğim tek tepki şu oldu:
"Olamaz!
Nasıl ya?
Ne çok metal var.
Acıktım."
Polis gelirken oradan ayrıldım.
Elbette...
Üstümde ot vardı.
Hâlâ video oyunu oynarım.
Arkadaşlarımın eşlerinin dırdırına maruz kalırım.
Bana ne yapacağımı söyleyen bir eşim yok da ondan!
Arkadaşlarımdan birinin eşi sürekli yüzüme karşı dırdır ediyor.
"33 yaşındasın. Video oyunlarını bırak artık!" diyor.
Senin de The Real Housewives bölümleriyle dolu bir kayıt cihazın var.
Umurumda bile olmayan bir şehirde geçiyor.
Birbirlerine şarap fırlatan kedi sıfatlı kadınları
yedi saat boyunca seyredeceksin!
Ben geçen salı Super Bowl galibi oldum.
-Bu yüzden... -Hadi canım!
Biraz saygı duyun, tamam mı?
Böylesi daha iyi.
Video oyunları... Tembelliğinize göre değişir.
Hepimiz telefonlarımıza gömülüyoruz.
Hayat artık böyle.
Bazen korkuyorum, bu yüzden video oyunu oynuyorum.
Anlarsınız ya.
McDonald's reklamlarından korkuyorum.
McDonald's, ürünlerini gerçek gıda olarak satıyor.
Çok moral bozucu.
Artık tüm reklamları şöyle: "McDonald's. Artık gerçek."
Eskiden neymiş?
Merak etmeyin, artık gerçek.
30 yıldır vücuduma sokuyorum onu!
Taco Bell'i seviyorum. "Seninki gerçek gıda mı?"
"Yok yahu, kıtır kıtır." Peki o zaman.
İyi kurtarış.
Güçlü bir kurtarış.
Kedi eti kullanıyormuşsunuz.
"Dördüncü öğüne var mısın?" "Varım!"
Başka sorum yok.
Durum böyle. Telefonlar...
Ağzımıza sıçıyorlar. Korkuyorum. Korkunç şeyler okuyorum.
Geçenlerde okuduğum haberde, jeoloji uzmanlarının Miami, Florida'nın
25 yıl içinde sular altında kalacağına inandığı yazıyordu.
Batacakmış.
Çocuklara tarih derslerinde
kayıp şehir Miami'yi anlatacağımızı düşünmek çılgınca.
Öğrenciler şunu soracak:
"Şehirleri suyun dibini boylarken insanlar ne yapıyordu?"
"Kokain ve paten kayma. Genel olarak böyle.
Bir de...
Bir de DJ'lerle dolup taşan havuz partileri.
Geriye dönüp bakınca duyarsızlık gibi geliyor."
İnsan merak ediyor.
Acaba Atlantis de pisliklerle dolu bir şehir miydi?
"Evet, Atlanta'da kuzenim var. Tam bir particidir."
"Mankafa!"
Teknoloji bizi uzaklaştırıyor.
Bence insanlığın başına gelen en kötü şey.
Teknolojiyle başa çıkamayacak kadar nariniz.
Bu gezegende kendinden nefret eden tek türüz.
Teknoloji bunu kanıtlıyor.
"Kendimden nefret ediyorum." diye dolanan tek türüz.
Yalnızız!
Bir arazide atın tekinin kendine şunu söylediğini bilmek iyi olurdu:
"Var ya, yarın koşuya başlayacağım.
Havucu da azaltıyorum.
Adım attığım yere sıçmayı da bırakıyorum.
Enfes bir kıçım olsun istiyorum."
New York'ta yaşıyorum. Kimse kafasını telefonundan kaldırmıyor!
Korkunç bir şey. Kimse kafasını kaldırmıyor.
Hem de Amerika Birleşik Devletleri'nin en tehlikeli şehirlerinden birinde!
Kimse kafasını kaldırmıyor.
20 yıl önce Yellowstone Milli Parkı'na bir Kanada kurdu sürüsü getirildi
ve ekosistemi tamamen iyi anlamda değiştirdi bu.
New York'ta da bunu yapmalıyız.
12 kurt sürüsünü salın işte.
Bir daha kimse telefonuna bakmaz. Kimse!
Telefona bakan ya ölüme susamıştır ya da dünyanın en sert insanıdır.
"Ne halt ediyor bu?" "Twitter'a bakıyor!"
"Tam bir kabadayı!"
Gri Kurt'taki Liam Neeson gibi olurum. Harika olur!
Meslek sahibi olduğunuzu unutuyorum. Evde film izleyerek ot içmiyorsunuzdur.
Gri Kurt'un ne olduğunu açıklayayım.
Liam Neeson'ın çıplak elleriyle kurtlarla dövüştüğü bir film.
Uçak kazasından sonra hem de.
Üçüncü Takip sonrasında bu kadar sertleşmiş işte.
Toplantı düzenleyip "Kurtlarla dövüşmek istiyorum." demiş.
"Kılıcın ya da bıçağın olacak mı?" demişler.
"Hayır." demiş. "Ufak içki şişeleri olacak."
Kurt politikamın bir faydası daha var.
Kurtlar salındıktan bir ay sonra CrossFit'e de ihtiyaç kalmayacak.
Kepenk indirecekler.
CrossFit batacak. Tanrım, işte şimdi gerildiniz.
CrossFit'in Los Angeles'taki popülerliğini hafife almışım galiba.
"Ne diyorsun sen? Bedenim hiç olmadığı kadar güçlü!" der gibisiniz.
Queens'teki evimin tam karşısına bir CrossFit şubesi açıldı.
Artık her öğleden sonra kafayı bulup insanların tekerlek çevirmesini izliyorum.
Eğlenceli oluyor. Keyifli.
Boktan bir inşaat ustası gibiyim.
"Siz çalışmaya devam edin!
Ben yine kestireceğim." diyorum.
Öyle bir kolsuz atlet özgüveni yayılıyor ki
mahallenin enerjisinin ağzına sıçıldı.
Durum bu. Kolsuz atlet özgüveni.
Hanımlar, erkeklerin beden algısı sorunları vardır.
Kolsuz atlet özgüveni, iyi durumda olduğunuzu gösterir.
Ben havuz başı tişörtü seviyesindeyim.
"Tişörtü çıkar!" "Çıkaramam, güneşte yandım!"
Sonrası, kolsuz atlet özgüveni.
Onun ötesi de mücevher özgüveni oluyor.
Çok fazla mücevher takan bir erkekseniz özgüveniniz tavan yapmış demektir.
Onun üstü de kolsuz atletle mücevher özgüveni.
O noktadan sonra ayna karşısında düzüşüyorsunuz.
Ancak ayna varsa düzüşüyorsunuz.
Ben yapmam. Ben tüm aynaları örtüyorum.
Ben yas oturuşuna geçiyorum. Böyle oluyor.
Yahudi cenazesini ima ettiğimi anlayanlar oldu.
Evet, bilemiyorum işte. Bazı seviyeler var.
Erkek özgüveni, son safhaya geçince tavan yapıyor.
Saçı topuz yapıp götün tekine dönüşüyorsunuz.
Böyle oluyor.
Üzgünüm. Salonun yarısı çıkışa yöneldi.
Böyle olacağını biliyordum. Bunu biliyordum.
Gösteriden sonra dört dandik samuray beni kapıda karşılarsa şaşırmam.
"Şu skecin ortasında saçı toplamak lazım!"
Topuzun hakkını yemeyeyim. En azından ne olduğu anlaşılıyor.
Köşeden topuzlu bir adam dönünce "Pekâlâ." diyorsunuz.
"Seni sevmedim."
Atkuyruğundan daha iyi. O çok sinsi bir saç modeli.
Hiç adamın tekiyle uzun uzun sohbet edip de
atkuyruğu olduğunu fark ettiniz mi?
Bu her şeyi değiştiriyor.
Sohbetin ilk yarısında her kelimeye tutuluyorum.
"Bu adam özünü bulmuş." diyorum.
"Saçını da arkaya yatırmış.
Başarılı bir basketbol koçu gibi."
Sonra birden kafasını çeviriyor. "Ağzına sıçayım! Atkuyruğu mu?"
Umarım taekwondo eğitmenidir.
Bilemiyorum. Öyle yüksek bir özgüven ki bu!
Bence laf atmak da buradan geliyor. Özgüven bu seviyede.
Laf atma nedir bilmiyorsanız söyleyeyim.
Kadınlar her gün sokaklarda erkeklerin sözlü tacizine uğruyor.
Bir erkek olarak bunu iğrenç buluyorum.
Yine bir erkek olarak bu özgüven karşısında...
Aklımı kaybediyorum.
Bu erkekler
penislerine öyle güveniyor ki
güzel bir kadın gördüklerinde verdikleri ilk tepki
bağırarak siklerini sunmak oluyor.
Akıl almaz bir şey.
Seksi kızlara "Seni sikeceğim!" diyorlar.
Delilik bu!
Güzel bir kadın görünce metroyu kaçırmışım gibi tepki veririm.
Şöyle kalırım...
"Kahretsin!
Siktir!"
Tombul bir bulldog gördüğümdeyse
"Şu göte bak! Avuçlarım onu!" diye bağırırım.
"Kıvır bakalım!
Tam bir İngiliz!"
Evet, bilemiyorum. Boku yemişim ben.
Boku yemişim. Esrarkeşim ve bekârım. Korkunç bir kombinasyon bu.
Sarhoşlar bekârlıkta başarılı çünkü özgüvenleri yüksek.
Barda bir kadınla göz teması kurup "O da istiyor." diyorlar.
Benim hep kafam güzel.
Göz teması kursam "Düşüncelerimi okudu!" derim.
"Kaç!
En yakın battaniyenin altına kaç!"
Arkadaşım geçenlerde beni birine ayarlamaya çalıştı.
Tam buluşacaktık ki, kız bana şöyle bir mesaj attı:
"İki kedimi de getirsem sorun olur mu?"
Sorunun tanımı bu zaten.
Bu nasıl iyi bir fikir olabilir ki?
İlk buluşmaya dünyanın çevik hayvanlarını getirmek...
Deli olduğunu doğrudan belirtmesini takdir ettim ama.
Daha başından "Ben kedili teyzeyim." dedi. Tamam, aferin sana.
Deliliğimizi baştan belli etsek buluşmalar daha başarılı geçerdi.
Onca manyak laftan sonra bakalım yanınızda kalıyorlar mı...
"Karabasan hakkında ne düşünüyorsun?" desek mesela.
"Birbirimizi seversek üç ay sonra seni uyandıracağım çünkü.
Duvarlara haykırırım da."
"Ben varım." diyor. "Bakalım bu iş nereye gidecek."
İlişki kurmakta iyi değilim.
Geçen sene aynı kızla iki ayrılık yaşadım.
Evet. Çok eğlenceliydi.
Hiç biriyle ayrılıp da o kişiyi tüm arkadaşlarınıza kötülediğiniz oldu mu?
Sonra karşılarına çıkıp "Baksanıza." diyorsunuz.
"Söylediklerim aramızda kalsın.
Biraz fazla açık konuştum da."
Önce o beni terk etti. İkinci seferde ben onu terk ettim.
Seri hâlinde ilerlemeyi severim.
Şöyle şeyler var...
New York'ta Nor'easter denilen bir olgu var.
Doğu Yakası'nda görülür bu.
Kar fırtınasıyla kasırganın birleşimi gibi bir şey.
Kıyamet günü gibi bir şey.
Gitgide artan bir kar fırtınası gibi.
Biri geçen ocak ayında New York'u vurdu ve hayat üç gün durdu.
Tam o kar fırtınasından önce beni terk etti.
Tesadüf işte.
Birinden ayrılmanın en şeytani yolu da olabilir tabi.
Hava koşullarını takip ediyordu.
"Sıcak havayla çarpışan bir soğuk hava dalgası geliyor.
Harika.
Üç gün eve tıkılmadan önce bu piç kurusunun kalbini kırayım."
Benden ayrıldı. Duygularımla baş başa dört duvar arasında kaldım.
Her erkeğin yapacağı şeyi yaptım. Bir avuç vasat otu tüttürdüm.
Sonra da Bir Katil Yaratmak'ı izledim.
Hayır.
En kötü kararım olabilirdi bu.
Daha önce hiç kalbim kırık, kafam güzel, yalnız ve gözyaşları içinde
Wisconsin'li bir ergen gibi kendimle konuşmamıştım.
Yeni bir kalp kırıklığı türü bu.
Evde dolanıp "Seni sevdi mi, sevmedi mi?" diye soruyorum.
"Bilmiyorum ki.
Bilmiyorum."
Bu kalp kırıklığından çıktım.
Değerli bir ders almış oldum.
Kar kürerken kimse ağladığınızı anlamıyor.
Ağlamak için harika bir dış mekân aktivitesi.
Orada şöyle dururken bile...
İşin püf noktası, duyguları küreğe aktarmak. "Beni terk etti!"
Komşularım, "Bu herif kaldırımı temizlemeye çok hevesli." diyordu.
Zayıf biri olduğumdan onunla barıştım.
İlk ayrılıktan sonra yüksekten atıp tutmuştum.
"Onunla bir daha konuşmayacağım!" "Takılalım mı?" dediği anda "Evet!" dedim.
İki ay daha çıktık.
Korkunç bir insan olduğu için sonra da ben ondan ayrıldım.
Çoğunuz onunla arkadaşsınız demek. Harika.
Seyirci, doğum günü partisindeymişiz gibi tepki veriyor.
"Nasıl yaparsın? Tam da pasta gelecekken!"
Kimse korkunç biriyle olduğunu bilmez.
Sona kadar boktan biriyle olduğunuzu fark etmezsiniz.
Perili evde yaşamak gibi.
Önce "Çok güzelmiş, boş mu?" dersiniz.
"Tam bize uygun."
Bir hafta sonra duvarlar kanamaya başlar. "Bu biraz tuhaf." dersiniz.
Eşyalar sağa sola savrulur. "Burası güvenli mi, bilmiyorum." dersiniz.
Nihayet evden taşınınca "Orası cehenneme çıkıyordu!" dersiniz.
"Tamam, peki."
Birlikteliğimiz boyunca "Alaycılığına bayılıyorum." dedim durdum.
"Öyle alaycı ki..."
Ayrıldıktan bir ay sonra "Galiba hepsinde ciddiydi." demeye başladım.
"Kötü bir insanmış!"
Kötü biri olduğunu düşünmüyorum. Zengin biriydi.
Daha önce zengin biriyle çıkmamıştım.
Şunu öğrendim, içten içe soğuk insanlarmış meğer.
Duygulardan nefret ediyorlar çünkü fakirlerin sevme yöntemidir bu.
Bu gece herkesin vergi dilimini öğreniyorum galiba.
Bazılarının geliri gayet yüksek.
"Duygularını mı kullanıyorlar?" der gibi alkışladınız.
"Ne yetersiz bir yakıt kaynağı!"
Bir kez karşısında halısına sıçan bir köpek gibi ağladım.
"Dışarı çık, evde yapma sakın." der gibiydi.
"Hangi fakir halımda ağlıyor?
Burnunu halıya sürtün. Bir daha yapmasın."
Parasız yetişmemden nefret ediyordu. Ama bunu asla söylemedi. İşin özü burada.
Ona param olmadığını anımsatan zevklerimden nefret ederdi.
Salatada ranch sosa bayıldığımı söylemiştim.
Lezzetli çünkü!
Meğer insan dışkısı yediğimi söylesem de olurmuş.
"Gerçekten seviyor musun?" dedi. "Hayır, bayılıyorum!" diye cevap verdim.
"Hidden Valley marka olanı. Harika bir şey."
Wish-Bone bokunu mu seviyorum sandınız?
Benzin istasyonu sosudur o. Siktirin oradan.
Vadiden gelsin istiyorum ve gizlensin istiyorum!
Ranch sos muhafazakârıyım.
Profesyonel güreşi severim. Bundan da tiksinirdi.
Nefret ederdi.
Üç yalnız adam "Evet." diyor.
"Evet, Mania harika geçecek."
Hanımlar, sersemce olduğunu anlıyorum.
Profesyonel güreşten hoşlanan yetişkin bir adamım.
Saçma olduğunu biliyorum ama bana aptal muamelesi yapmayın.
"Sahte, biliyorsun değil mi?" der gibiydi.
"Evet."
"Steroid kullandıklarını biliyor musun?"
"Evet."
Affedersiniz, steroidler sahte bir maçın bütünlüğünü mü bozuyor?
Aklınızı bulandırmak istemem ama The Undertaker da ölmedi.
Bir kez bile!
Başından beri hayatta.
Altıncı His'in tam tersi gibi.
Açıkçası huysuzum sadece.
Onu sevmiştim. Çok sevmiştim.
Zengin bir kızla çıkmanın en iyi özelliğini göremeden ayrıldık:
Babasının ondan uzak durmam için bana çek verdiği kısmı.
Filmlerde fakir erkek arkadaşlara böyle olur diye biliyorum.
"Ondan uzak durmanın bedeli nedir?"
İnternet faturası yeter.
Mayıs faturasını öde, siktirip gideyim.
Hem de hemen.
Kotamı epey aştım.
Zenginlerin saygı duyduğum bir yanı var.
Açgözlülüklerini açıkça belli ediyorlar.
"Paraya bayılırım!" diyorlar.
"Pekâlâ." diyorsunuz.
"Aferin... Herhâlde."
Bazen bu ülkede paranın önemine dair kendimize yalan söyleriz.
"Amerika'da aile önce gelir." deriz.
Öyle mi peki?
Öyle mi?
Kendimizi kandırıyoruz.
Bence Amerika'da para önce geliyor.
Epey geriden gelense aile.
Bu benim kişisel görüşüm değil.
Haberleri seyredince bu hisse kapılıyorsunuz işte.
Sürekli birilerinin bok yoluna gidişi gösteriliyor.
Aileleri de dev bir şirkete dava açıp
tonlarca para alıyor.
Akrabalardan götün biriyse üzgünce kamera karşısına geçiyor
ve diyor ki "Bu 75 milyon dolar
asla
David amcamın yerini
tutamaz."
Palavra!
Bildiğin palavra.
Palavra.
Adamla tanışmadım bile ama bok gibi para almışsınız.
Annemi herkesten çok seviyorum. Beni tamamen tek başına yetiştirdi.
55 milyon dolara onu haklayabilirsiniz.
Heykelini yaptırır, her gün ziyaretine giderim.
Hem de yeni vizon kürkü paltomla.
"Seni özledim anneciğim.
Şimdi şöyle sıcak bir yerlere uçayım."
Ailemde büyükannem ve annem dışında
iki milyondan fazla edecek biri var mı, bilmiyorum.
Dürüst olalım, bin dolar.
Tüm aileyi...
Bu insanların çoğunu ikinci el fiyatına veriyorum.
Oakland'daki kuzenimin beş yaşında kızı var.
Hayatım boyunca tanıştığım en kötü insan o.
O küçük, lanet cadıyı 20 dolara indirebilirsiniz.
Ne benim tohumum ne de benim sorunum.
Kötü biri!
Kimse bir şey yapmıyor.
Kimse onu kenara çekip "Kötülük yapma." demiyor.
Bu hâlini mazur göstermek için bahane uydurup duruyorlar.
"Çok arsız değil mi?" deyip duruyorlar.
"Çok arsız!"
Hayır, bok kafanın teki.
Üzgünüm ama...
Gözlerinin içine baktım. Mahvolmuş biri. Ne olduğunu bilmiyorum.
Büyükannem bir de ona diva diyor! Asla anlayamadığım tek şey bu!
O kız, büyükannemin gözünün önünde canavarlaşsa da
büyükannem "Tam bir diva!" diye dolanır odada.
Beş platin albüm çıkarmış değil ki.
Apollo'yu geçmişliği yok. Sadece kötü, küçük bir insan işte.
Götlüğe geçiş evresinde. Başka özelliği yok.
Geçen sene Şükran Günü'nde, yemeğin ortasında yanıma gelip dedi ki:
"Neden hâlâ konuşuyorsun?"
Bu kadar işte. Bu kadar.
Ben 33 yaşındayım, o beş. Susturdu beni. Hiçbir şey söyleyemedim.
Hiçbir şey... Dışarı çıkıp yedi dakikalığına havaya yumruk salladım.
Arka bahçede 8 Mile'daymışız gibi vereceğim karşılığı düşündüm.
"Gerçek babanın kim olduğunu biliyorum!" Hayır, bu olmaz.
Çok eğlenceliydiniz. Teşekkürler.
Geldiğiniz için teşekkürler.
İyi geceler. Hoşça kalın!
Dan Soder için bir alkış!
Alt yazı çevirmeni: Ezgi Acar