(ผลงานคอมเมดีสเปเชียลของ NETFLIX)
- ในหัวผมนี่นะ ผมคิดเลย... - แดน ถึงคิวคุณแล้ว
โอเค ไว้เจอกันนะ
สุภาพบุรุษและสุภาพสตรี โปรดปรบมือต้อนรับแดน โซเดอร์
ขอบคุณครับ
พอได้แล้ว ขอบคุณมากเลย
พวกคุณนี่ก็
อย่ามาโกหกน่า
สวัสดีครับทุกคน
เพื่อให้คุณรู้จักผมสักหน่อย ผมอยู่กับเพื่อนร่วมห้อง
เพราะหน้าที่การงานของผมดีมาก
ไม่ได้ยอดเยี่ยมเท่าไร ผมสะสมแต้มสกายไมลส์ไว้เยอะ
และผมก็ใช้ห้องน้ำ ร่วมกับชายชาตรีอีกคน
ผมไม่รู้...
เมื่อวันแม่ปีที่แล้ว ผมไม่รู้ว่าเขาอยู่บ้าน
และเขาได้ยินผมที่อยู่ในห้องนั่งเล่น
ใช้เสียงสองกับคุณยาย
ตอนที่ผมคุยโทรศัพท์กับยายผม
ตอนนี้ผมเลยกลายเป็นไอ้อ่อนในบ้าน
มันยากที่จะทำขึงขังเวลาผู้ชายอีกคน ที่ได้ยินคุณพูดเสียงสองกับยาย
"นี่นายกินนมหมดเลยเหรอ" เขาตอก "นายรักยายสินะ"
เวลาคุยโทรศัพท์กับยายอายุ 89 ของผม คือตอนที่เสียงผมอ่อนโยนที่สุด
เวลาผมโทรหายาย เป็นตอนที่เสียงผม อ่อนหวานที่สุดเท่าที่มนุษย์จะทำได้
ทุกคนเปลี่ยนเสียงเวลาโทรหายาย
ถ้าคุณไม่เปลี่ยนเสียง คุณก็โหดร้ายเกินมนุษย์มนา
นี่ไม่ใช่เสียงที่ผมใช้คุยกับยาย ผมไม่ใช่คนทุเรศแบบนั้น
ผมไม่ได้โทรยายแล้วพูดว่า "ยายครับ นี่หลานรักของยายไง" ผมไม่ทำแบบนั้น
เสียงผมจะสูงขึ้นอีกเจ็ดระดับ แล้วก็หวานปานน้ำผึ้ง
"สวัสดีครับยาย นี่ผมเอง
ผมยังเป็นเด็กน้อยของยายอยู่นะ
ไอ้หนูผมยังไม่มีขนขึ้นเลย"
อะไรแบบนั้น
ให้ยายคิดว่าผมอายุหกขวบไปตลอด
นี่เป็นการทดสอบที่ดีนะ สาว ๆ
ให้แฟนคุณโทรหายายต่อหน้าคุณ
จะได้เห็นว่า ผู้ชายที่ได้เข้าประตูคุณเป็นยังไง
มันเป็นการทดสอบกรดด่างที่ดีเลยล่ะ
ปกติแล้ว คุณจะไม่ต้องเป็นห่วงเลย เขาน่าจะมีเสียงสองที่ดี
คุณควรแต่งงานกับเขา
หรือมีโอกาสที่เขาโทรหายายแล้วพูดแบบ
"ทำไมการ์ดวันเกิดผม ไม่มีเช็คห้าดอลลาร์"
"นี่ฉันนอนกับปีศาจร้ายอยู่เหรอ"
"ถ้าเจอกันครั้งหน้านะ ป้าย่น ผมจะใช้ท่าชกสะโพกกับยาย"
เรามีปัญหาแล้ว
ผมรักยายผม ผมรักยายมาก
ผมรักยายมาก จนไม่เมายาเวลาไปเยี่ยมยาย
จริงนะ ถ้าคุณรู้จักผม นั่นเป็นความสำเร็จชิ้นโบแดงเลยนะ
อีกอย่างนะ ไม่มีเวลาไหนที่จะเหมาะกับการเมายา
ไปกว่าตอนที่เราอยู่กับคนอายุ 89
พวกเขาเคลื่อนที่ช้าเท่ากับพวกขี้ยา
ถ้าผมปกติดี ผมจะหงุดหงิดมาก ที่เห็นยายคนชาเย็นนานขนาดนั้น
แต่ถ้าผมเมายา
ผมจะมองว่ายายเป็นนักคนฝีมือละเอียด ผมจะเห็นแบบนั้น
ชาเย็นแก้วนั้นต้องอร่อยแน่ ๆ ยายเหนื่อยมากกว่าจะได้มันมา
บางครั้งผมก็คิดจะชวนยายเมายา
แทบรอให้ต้อกระจกของยาย แย่ขนาดนั้นไม่ไหวเลย
จะได้เป่าควันใส่หน้ายาย เหมือนที่ทำกับแมว
เธอจะต้องแบบว่า "แดน ๆ
แดน ยายเมาแล้ว"
เราสองคนจะได้ดูละครน้ำเน่าของยาย
ผมจะต้องพูดว่า "สรุปเดวอนไม่ได้ตายเหรอ"
ส่วนยายก็จะ "ใช่ไหมล่ะ
มันเด็ดดวงมาก"
ผมไม่ชักว่าวเวลาที่ไปเยี่ยมยาย ด้วยเหมือนกัน
ใช่แล้ว ผมเป็นหลานที่เยี่ยมที่สุด
นี่เป็นประโยคที่มีผลตอบรับสองทาง
ถ้าเอาไปพูดกับพวกผู้หญิง พวกเธอจะบอกว่า "โอ้โฮ
ไอ้คนป่าเถื่อน"
แต่ถ้าเอาไปพูดกับผู้ชาย พวกนั้นจะบอกว่า "โม้แล้ว
อย่ามาโม้น่า
ไม่มีทางที่นายจะไม่ชักว่าว"
ผมไม่เคยชักเลยนะ ไม่เคยสักครั้ง ผมอยากทำ และก็จำเป็นต้องทำ
แต่ผมไม่เคยทำ
มีหลายเหตุผลเลยว่าทำไม สมมุติสักอย่างนะ
สมมุติว่าระหว่างที่ผมกำลังชักอยู่
แล้วถ้าผมได้กลิ่นแบบยาย ๆ ล่ะ
ต้องมีปัญหาแน่
สมองผมจะต้องเพี้ยนแน่
ระหว่างที่นั่งขัดลำตอนอาบน้ำอุ่น
"นั่นกลิ่นลาเวนเดอร์หรือเปล่า ทำไมฉันถึงได้กลิ่นลาเวนเดอร์นะ
ฉันไม่อยากจัดการให้เสร็จแล้ว
ฉันอยากได้คุกกี้อุ่น ๆ แล้วฟังเรื่องสมัยที่พ่อฉันเป็นเด็ก"
ขอโทษทีที่ผมเอาเรื่องชักว่าวบ้านยาย มาเป็นเรื่องเปิดโชว์
ผมเป็นกัญชาชนอายุ 33 ปี
ไม่นะ
ไม่ล่ะ
และผมชอบที่พวกคุณนิ่งก่อนปรบมือ ประทับใจมาก
ดีเลย์ไปนิดหนึ่ง
กลุ่มนั้นเหมือนแบบ "อะไรนะ"
คำพูดนี้ไม่เจ๋งเหมือนเมื่อก่อน สมัยที่ผมยังเป็นวัยรุ่น
ตอนนี้ผมเป็นแค่ขี้ยาที่แก่ขึ้น ผมเริ่มพูดเหมือนพวกเมากัญชา
นั่นมันไม่เจ๋งเลยนะ
ไม่เจ๋งสักนิด
ผมคิดว่าผมจะเอาชนะมันได้
พวกเขาจะให้เราดูวิดีโอพวกขี้ยา ตอนที่เรายังเด็ก ยังห้าว
แล้วก็จะมีน้ำเสียงแบบซ้ำ ๆ เดิม ๆ
"ว่าไงพวก"
นี่นะ
ผมไม่มีทางจะพูดแบบนั้น ผมไม่ใช่พวกงี่เง่า
ประมาณเดือนก่อน ผมเห็น อุบัติเหตุทางรถยนต์เกิดขึ้นต่อหน้า
ปฏิกิริยาเดียวของผมคือ
"โอ้
แย่แล้ว
สุดยอดเลย
โลหะเต็มไปหมด
ฉันหิวแล้ว"
แล้วผมก็ออกไปตอนที่ตำรวจมา
แล้วผมก็...
ชัดเลยว่าตอนนั้นเมากัญชาอยู่
ผมยังเล่นวิดีโอเกมอยู่
ซึ่งทำให้ผมต้องปวดตับ กับพวกเมีย ๆ ของเพื่อน
เพราะผมไม่มีเมียมาคอยสั่งให้ทำอะไร
เมียเพื่อนผมคนหนึ่ง ชอบว่าผมต่อหน้าทุกครั้งที่เจอ
ประมาณว่า "คุณอายุ 33 แล้ว น่าจะเลิกเล่นวิดีโอเกมได้แล้ว"
"เหรอ ส่วนคุณก็มีเทปที่อัด รายการเดอะเรียลเฮาส์ไวฟส์
ประจำเมืองอะไรก็ไม่รู้ที่ผมไม่สนใจ
คุณจะใช้เวลาเจ็ดชั่วโมง ดูพวกผู้หญิงหน้าโบท็อกซ์
สาดไวน์ใส่กัน
แต่เมื่อวันอังคารที่แล้ว ผมชนะถ้วยซูเปอร์โบวล์"
- เพราะงั้น - ใช่เลย
เคารพกันหน่อย เข้าใจไหม
มันดีขึ้นนะ
เรื่องวิดีโอเกม มันขึ้นอยู่กับว่าเราขี้เกียจแบบไหน
เพราะเราทุกคนต่างนอนเล่นมือถือ
ชีวิตเดี๋ยวนี้เป็นแบบนี้แล้ว
บางครั้งผมก็กลัวขึ้นมา ผมเลยไปเล่นวิดีโอเกมไง
เพราะว่า
ผมกลัวโฆษณาของแมคโดนัลด์
แมคโดนัลด์กำลังเริ่มโฆษณาอาหาร ว่าเป็นอาหารจริง ๆ
มันน่าสยองมากเลยนะ
ตอนนี้โฆษณาพวกนั้นจะประมาณว่า "แมคโดนัลด์ ตอนนี้เราขายของจริง"
"แล้วที่ผ่านมาล่ะ"
"ไม่ต้องห่วง ตอนนี้เป็นอาหารของจริงแล้ว"
"แล้วอะไรที่ฉันเอาเข้าร่างกาย มาตลอด 30 ปี"
เพราะอย่างนั้นผมถึงชอบทาโก้เบลล์ไง "ทาโก้เบลล์ นี่อาหารจริงเหรอ"
เปล่าหรอกแต่ "เคี้ยวสนุก" ตกลงไหม
เลี่ยงได้ดีนี่
เป็นการเลี่ยงที่ยอดเยี่ยม
ผมได้ยินมาว่าที่ร้านใช้เนื้อแมวเหรอ "อยากกินมื้อดึกไหม" "แน่นอน"
ผมไม่มีอะไรจะถามต่อแล้ว
โลกกลายเป็นแบบนี้แล้ว พวกโทรศัพท์น่ะ
มันทำให้เราเพี้ยนไป ผมกลัวขึ้นมา ผมอ่านโน่นนี่แล้วผมก็กลัว
เร็ว ๆ นี้ผมอ่านข่าวว่านักธรณีวิทยา ชั้นนำ เชื่อว่าไมอามีในรัฐฟลอริดา
จะจมน้ำจนหมดภายใน 25 ปี
หายเกลี้ยง
มันคงเพี้ยนมาก ที่จะมีชั้นเรียนประวัติศาสตร์
ที่สอนเด็ก ๆ เรื่องไมอามี เมืองที่หายไป
แล้วเด็ก ๆ จะตั้งคำถามว่า
"คนที่นั่นทำอะไรอยู่ ตอนที่เมืองของพวกเขาจมลงน้ำ"
ส่วนใหญ่น่าจะเป็น เล่นโคเคนและโรลเลอร์เบลด
ที่นั่น
ที่นั่นเขาจัดงานเลี้ยงริมสระ ที่มีดีเจบ่อยมาก
ซึ่งมัน...
มาพูดทีหลังแล้วก็ฟังดูใจร้ายไปหน่อย
นั่นทำให้ผมกลับมาคิด
ว่าถ้าแอตแลนติสเป็นเมือง ของพวกคนแย่ ๆ ก่อนที่มันจะจมน้ำ
"ฉันมีลูกพี่ลูกน้องที่อยู่แอตแลนติส เธอเป็นสาวเชียร์ตามงานปาร์ตี้"
"โอ้โฮ
นิสัยแย่สุด ๆ เลยสินะ"
ผมคิดว่าเทคโนโลยีทำให้เราตีกัน
นี่เป็นสิ่งที่แย่ที่สุดของมนุษยชาติ
เราเปราะบางเกินไปสำหรับเทคโนโลยี
เราเป็นสปีชีส์เดียวบนโลกนี้ ที่เกลียดตัวเอง
มีเทคโนโลยีช่วยพิสูจน์
เราเป็นสปีชีส์เดียวที่คิดกับตัวว่า "ฉันเกลียดตัวเอง"
มีแค่เรานะ
คงจะดีถ้าได้รู้ว่ามีม้าในทุ่งสักตัว
ที่คิด "รู้ไหม พรุ่งนี้ฉันจะเริ่มวิ่ง
ฉันจะกินแครอทให้น้อยลง
ฉันจะเลิกปล่อยอึในทุกที่ที่เดิน
ฉันอยากมีบั้นท้ายดินระเบิด"
ผมอยู่ที่นิวยอร์กซิตี ไม่มีใครเคยเงยหน้าขึ้นจากมือถือ
มันน่ากลัวมากนะ
ไม่มีใครเงยหน้าขึ้นมาจากมือถือ
ในหนึ่งในเมืองที่ได้ชื่อว่า อันตรายที่สุดในสหรัฐฯ
ไม่มีใครเงยหน้าเลย
เมื่อ 20 ปีก่อน อุทยานฯ เยลโลว์สโตน นำหมาป่าพันธุ์แคนาดาเข้ามาฝูงหนึ่ง
และนั่นก็ช่วย ปรับระบบนิเวศให้ดีขึ้น
นั่นคือสิ่งที่เราต้องทำที่นิวยอร์ก
เอาหมาป่ามาปล่อยสัก 12 ฝูง
จะไม่มีใครก้มมองจอโทรศัพท์อีก ไม่มีแน่
คุณต้องอยากตายอยู่แน่ ถ้าคุณยังก้มมองมือถือ
หรือไม่ก็เป็นคนที่แข็งแกร่งสุด ๆ
"เขาทำบ้าอะไรน่ะ" "เขากำลังอ่านทวิตเตอร์อยู่"
"เขากล้าสุด ๆ ไปเลย"
พวกเราจะได้เป็นเลียม นีสันในเรื่อง ฝ่าฝูงเขี้ยวสยองโลกแน่ เจ๋งสุด ๆ
ผมลืมไปว่าพวกคุณส่วนใหญ่มีงานทำ
และไม่ได้สูบกัญชาแล้วดูหนังทั้งวัน
ผมจะเล่าให้ฟังว่า ฝ่าฝูงเขี้ยวสยองโลกเป็นยังไง
มันเป็นหนังที่เลียม นีสัน ต่อสู้กับหมาป่าด้วยมือเปล่า
หลังจากเครื่องบินตก
เขาเชื่อว่าตัวเองแกร่งมาก หลังจากเล่นเรื่องเทคเคนภาคสาม
เขาถึงนัดคนมาคุยแล้วบอกว่า "ฉันอยากสู้กับหมาป่า"
พวกนั้นถาม "โอเค คุณจะใช้ดาบหรือมีด"
เขาตอบ "ไม่ เอาแค่เหล้าขวดจิ๋ว"
อีกหนึ่งข้อดีของนโยบายหมาป่าผม
หนึ่งเดือนหลังจากที่เราปล่อยหมาป่า เราจะไม่จำเป็นต้องมีครอสฟิต
เจ๊งแน่นอน
จะหมดกระแสครอสฟิต ให้ตายสิ พวกคุณนิ่งกันหมดเลย
ผมคิดว่าผมประเมินค่าความนิยมครอสฟิต ในลอสแอนเจลิสต่ำไป
"หมายความว่ายังไง กล้ามเนื้อลำตัวฉันแข็งแรงขึ้นเยอะ"
มีสตูดิโอครอสฟิต มาเปิดตรงข้ามบ้านผมในควีนส์
ตอนนี้ ทุกบ่าย
ผมจะสูบยาให้เมา แล้วนั่งมองคนยกยางรถ
สนุกมากเลยนะ
ผมรู้สึกว่าตัวเอง เป็นหัวหน้ารับเหมาก่อสร้างห่วย ๆ
แบบว่า "สร้างต่อไปเรื่อย ๆ
ฉันจะไปงีบอีกรอบ"
ที่นั่นมีพลัง "มั่นใจในเสื้อกล้าม" ล้นมาก
จนทำให้บรรยากาศละแวกนั้นเสียหมด
มันเป็นแบบนั้นเลย "มั่นใจในเสื้อกล้าม"
คุณผู้หญิง ผมไม่รู้ว่าพวกคุณ รู้กันไหมเรื่องปัญหารูปร่างผู้ชาย
"มั่นใจในเสื้อกล้าม" หมายความว่าคุณใช้ได้เลย
ส่วนผมต่ำลงมาเป็นระดับ "เสื้อยืดในสระน้ำ"
"ถอดเสื้อออกสิ" ผมจะตอบว่า "ไม่ได้ ฉันมีรอยไหม้แดด"
แล้วก็ขึ้นไประดับ "มั่นใจในเสื้อกล้าม"
สูงไปกว่านั้นคือ "มั่นใจในเครื่องประดับ"
ถ้าคุณเป็นผู้ชาย ที่ใส่เครื่องประดับได้มากมาย
นั่นต้องใช้ความมั่นใจมหาศาลเลยนะ
เหนือจากนั้นคือความมั่นใจระดับ "เครื่องประดับและเสื้อกล้าม"
ถ้าถึงระดับนั้น คุณจะมีเซ็กส์หน้ากระจกเท่านั้น
คุณจะยอมมีเซ็กส์ แค่หน้ากระจกเท่านั้น
แต่ผมไม่ ผมจะหาอะไรมาปิดกระจกทุกบาน
เวลาที่ผมมีอะไรกับสาว ที่นั่นมืดเหมือนพิธีไว้ทุกข์ชิวา
มีไม่กี่คนที่เข้าใจ ว่าผมพูดถึงงานศพแบบยิว
ผมก็ไม่รู้ แต่มันมีระดับอยู่
ความมั่นใจระดับสูงสุดของผู้ชาย เมื่อไปถึงระดับนั้น
คุณจะกล้าทำผมทรงจุกแมนบัน แล้วทำนิสัยแย่
เป็นแบบนั้นแหละ
ขอโทษที ผมรู้สึกว่า พวกคุณครึ่งหนึ่งไม่หัวเราะ
ผมรู้ว่ามันจะต้องเป็นแบบนี้ คิดไว้แล้ว
ผมไม่ประหลาดใจหรอก
ถ้าจะมีซามูไรฝีมือแย่สักสี่คน มารอผมหลังงานจบ
"นายน่าจะมัดผมรอตอนที่แสดงตลกอยู่"
แต่ผมชื่นชมพวกหนุ่มแมนบันนะ ว่าอย่างน้อยพวกเราก็รู้ตัว
ถ้ามีหนุ่มแมนบันเดินเข้ามา
คุณก็จะ "อ๋อ โอเค
ฉันไม่ชอบนาย"
นั่นดีกว่าทรงผมหางม้านะ เป็นทรงผมที่ขี้โกงสุด ๆ
คุณเคยคุยกับผู้ชายสักคนยาว ๆ
แล้วเพิ่งรู้ทีหลังไหม ว่าเขามีผมหางม้า
มันเปลี่ยนอารมณ์ไปเลยนะ
ช่วงที่คุยกันครึ่งแรก ผมสนใจในคำพูดทุกคำ
แบบว่า "ผู้ชายคนนี้ดูมีสาระจัง
ผมของเขาเรียบร้อยไปทางด้านหลัง
เหมือนครูฝึกนักบาส ที่ประสบความสำเร็จ"
แล้วเขาก็หันหลังมาแล้วผมก็ต้อง "บ้าเอ๊ย ผมหางม้าเหรอ"
ขอให้เขาเป็นครูสอนเทควันโดเถอะ
ไม่รู้สิ ผมว่าความมั่นใจนั่นเต็มเปี่ยมเลย
ผมคิดว่านั่นแหละเป็นที่มา ของการแคตคอล
ความมั่นใจที่มีมากในระดับนั้น
ถ้าคุณไม่รู้ว่าการแคตคอลคืออะไร
มันคือการที่ผู้หญิงเดินถนนถูกคุกคาม ทางเพศโดยวาจาจากผู้ชาย
ในฐานะผู้ชายคนหนึ่ง ผมว่ามันน่ารังเกียจมาก
และในฐานะชายคนหนึ่ง ผมก็ประทับใจมาก
ในความมั่นใจ
ที่ผู้ชายพวกนั้นมี
ในไอ้จ้อนของพวกเขา
ที่ปฏิกิริยาแรกเวลาเห็นผู้หญิงสวย
คือการตะโกนและเสนอไอ้นั่น
มันบ้ามากเลยนะ
พวกเขาเห็นสาวสวย ๆ แล้วตะโกน "ฉันจะอึ๊บเธอ" มันเพี้ยนมากเลยนะ
เวลาผมเจอผู้หญิงสวย ปฏิกิริยา ของผมจะเหมือนเวลาที่พลาดรถไฟใต้ดิน
ประมาณว่า "โธ่
ให้ตายสิ
บ้าเอ๊ย"
แต่ถ้ามีคนเอาหมาบูลด็อกอ้วน ๆ มาเดินผ่านหน้าผม
ผมจะ "ดูก้นนั่นสิ ฉันจะจับก้นนั่น
ส่ายก้นของแกสิ
แม่สาวอังกฤษ"
ผมก็ไม่รู้ ผมน่ะไม่ไหวแล้ว
ผมไม่ไหวแล้ว ผมเป็นคนขี้ยาที่โสด นี่เป็นส่วนผสมที่แย่มากเลยนะ
ผู้ชายขี้เมาทำตัวเป็นโสดได้ดี เพราะพวกเขามั่นใจและไร้ความรู้สึก
พวกนั้นสบตากับผู้หญิงในบาร์ แล้วคิด "เธออยากโดนซั่ม"
ผมเมายาตลอดเวลา
ถ้าผมสบตากับใครผมจะคิด "เธอได้ยินความคิดของฉัน
หนีเร็ว
หนีไปซ่อนใต้ผ้าห่มที่ใกล้ที่สุด"
ไม่นานมานี้ เพื่อนผม พยายามจับคู่ให้ผมกับเพื่อนเธอ
เรากำลังจะไปออกเดตกัน แล้วผู้หญิงคนนั้นก็ส่งข้อความมาหาผม
"ถ้าฉันจะเอาแมวฉัน ไปด้วยสองตัวจะเป็นอะไรไหม"
นั่นแหละคำจำกัดความของปัญหา
นั่นเคยเป็นความคิดที่ดีเหรอ
ที่จะเอาสัตว์ที่ไม่อยู่นิ่งที่สุด สองตัวมาเดตแรก
ผมชื่นชมที่เธอเปิดตัวด้วยความเพี้ยน น่าประทับใจนะ
พูดออกมาเลยว่า "ฉันเป็นสาวคลั่งแมว" โอเค ผมยินดีด้วย
ผมคิดว่าการเดตจะสำเร็จง่ายขึ้นเยอะ ถ้าเราเริ่มต้นกันด้วยความเพี้ยน
จะได้ดูว่าคู่เดตจะยังอยู่ต่อไหม หลังจากที่คุณบอกเรื่องเพี้ยน ๆ นั่น
ตั้งแต่เดตแรกเลยนะ "คุณรู้สึกยังไง กับภาวะตกใจกลัวตอนกลางคืน
เพราะถ้าเดตนี้ผ่านไปได้ด้วยดี ผมจะได้ปลุกคุณในสามเดือนข้างหน้า
ด้วยการกรีดร้องใส่กำแพง"
ถ้าเธอตอบ "ฉันรับได้" คุณจะได้ "งั้นเรามาเริ่มกันเลย"
ผมไม่ค่อยได้เรื่อง เรื่องความสัมพันธ์
เมื่อปีก่อน ผมผ่านการอกหัก ไปสองครั้งกับผู้หญิงคนเดิม
ใช่แล้ว สนุกสุด ๆ เลย
คุณเคยเลิกกับใครสักคน แล้วเอาเธอมาด่าให้เพื่อนฟังไหม
แล้วก็ควงเธอกลับมาใหม่ และก็ "นี่นาย
เรื่องที่ฉันพูด เก็บไว้แค่กับพวกเรานะ
ฉันพูดตรงไปนิดน่ะตอนนั้น"
ครั้งแรกเธอทิ้งผม
ครั้งที่สองผมเอาคืนได้
ใช่แล้ว ผมเป็นสาวกหนังภาคต่อ
เรามี...
ผมอยู่ในนิวยอร์ก
ที่มีสิ่งที่เรียกว่า "นอร์อีสเตอร์ส"
ที่จะเกิดในแถวชายฝั่งตะวันออก
มันคือส่วนผสมของพายุหิมะ และเฮอร์ริเคน
รุนแรงแบบวันสิ้นโลกเลย
พายุหิมะนั่นจะซัดมาไม่หยุด
มันถล่มนิวยอร์กครั้งหนึ่งตอนมกราคม แล้วเมืองก็เป็นอัมพาตไปสามวัน
เธอทิ้งผมก่อนที่จะมีพายุหิมะนั่น
มันเป็นเรื่องบังเอิญน่า
หรือไม่มันเป็นวิธีบอกเลิกคน ที่ร้ายกาจที่สุด
เธอศึกษาสภาพอากาศ
"มีลมระลอกใหญ่ปะทะกับอากาศอบอุ่น
พอดีเป๊ะเลย
ฉันจะหักอกผู้ชายคนนี้ ก่อนที่เขาต้องหลบอยู่ในบ้านสามวัน"
เธอบอกเลิกผม และผมก็ต้องติด อยู่ในบ้านท่ามกลางความรู้สึก
ผมทำในสิ่งที่ผู้ชายทุกคนต้องทำ ผมสูบกัญชาคุณภาพปานกลางเป็นกำ
แล้วผมก็ดู "กำเนิดฆาตกร" จนจบซีซั่น ซึ่งมัน...
ไม่เลย ไม่
นั่นเป็นการตัดสินใจ ที่พลาดที่สุดของผม
ผมไม่เคยใจสลาย เมายา โดดเดี่ยว เสียน้ำตา
และคุยกับตัวเองเหมือนวัยรุ่น จากวิสคอนซินที่ถูกจับผิดตัว
นั่นเป็นการอกหักรูปแบบใหม่เลยล่ะ
เดินไปเดินมาในบ้านแล้วก็ "เธอรักคุณหรือไม่"
"ผมก็ไม่รู้
ผมก็ไม่รู้"
ผมต้องขุดตัวเองออกจากความเสียใจนี่
ผมได้รับบทเรียนอันมีค่า
ผมได้เรียนรู้ว่าไม่มีใครรู้ ว่าเราร้องไห้ตอนที่กำลังตักหิมะ
นี่เป็นกิจกรรมกลางแจ้ง ที่เหมาะที่สุดกับการร้องไห้
ถึงคุณยืนแบบนี้
วิธีที่ต้องทำก็คือแสดงอารมณ์ตอนตัก แบบนี้ "เธอจากไปแล้ว"
พวกเพื่อนผมต่างคิดว่า "ผู้ชายคนนี้ อยากทำความสะอาดทางเท้าจริง ๆ "
ผมกลับไปคบเธอ เพราะผมอ่อนแอ
ผมพูดเรื่องแย่ ๆ หลังจากเราเลิกกันครั้งแรก
"ฉันจะไม่คุยกับเธออีก"
เธอถาม "อยากไปเที่ยวกันหน่อยไหม" ผมตอบ "ไปสิ"
เราคบกันต่ออีกสองเดือน
แล้วผมก็บอกเลิกเธอ เพราะเธอเป็นคนที่แย่มาก
พวกคุณส่วนใหญ่เป็นเพื่อนเธอสินะ เยี่ยมเลย
ผู้ชมมีปฏิกิริยา เหมือนเราอยู่ในงานเลี้ยงวันเกิด
"พูดแบบนี้ได้ยังไง มาพูดก่อนเป่าเค้กด้วย ทำได้ยังไง"
ไม่มีใครรู้ตัวหรอก ว่ากำลังคบกับคนนิสัยแย่
คุณจะไม่รู้ตัวว่าคบอยู่กับคนแย่ ๆ จนกว่าจะเลิกนั่นล่ะ
ก็เหมือนกับการอยู่บ้านที่มีผีสิง
ตอนแรกที่เห็น คุณจะคิดว่า "บ้านนี้สวยจัง แถมยังว่างอีก
ราคาก็เหมาะสมกับเรา"
คุณย้ายเข้าไปแล้วอาทิตย์ต่อมา ก็มีเลือดทะลักออกจากกำแพง "แปลกจัง"
แล้วเฟอร์นิเจอร์ก็ถูกโยนไปมา "ฉันรู้สึกไม่ปลอดภัยที่นี่"
แล้วในที่สุดคุณก็ออกมา
แล้วก็คิดได้ว่า "นั่นมันนรกชัด ๆ
เอาล่ะ รอดแล้ว"
ตลอดเวลาที่เราคบกัน ผมนี่คิด "ฉันชอบที่เธอเสียดสีเก่ง
เธอเสียดสีเก่งจัง"
หลังจากที่เราเลิกกันหนึ่งเดือนผมก็ นึกได้ "ฉันว่าเธอหมายความตามที่พูด
เธอเป็นคนใจแคบนี่"
ผมไม่คิดว่าเธอใจแคบ เธอเป็นคนมีฐานะ
ผมไม่เคยเดตกับคนรวยมาก่อน
ผมได้รู้ว่าข้างในของคนพวกนั้น เย็นชามาก
พวกเขาเกลียดความรู้สึก เพราะนั่นคือสิ่งที่คนจนใช้เอามารัก
คืนนี้ผมได้รู้ระดับขั้นหักภาษี ของทุกคนแล้ว
พวกคุณบางคนฐานะใช้ได้สินะ
มีพวกคุณหลายที่อึ้งแล้วแบบ "หมายความว่ายังไงพวกเขาใช้สิ่งนั้น
ช่างเป็นแหล่งพลังงานที่ไม่เพียงพอ"
ผมเคยร้องไห้ต่อหน้าเธอครั้งหนึ่ง ผมเหมือนหมาที่อึรดพรมเลย
แบบว่า "ออกไปข้างนอก อย่าทำแบบนี้ในบ้าน
มีคนจนที่ไหนมาร้องไห้บนพรมฉัน
ถูไถจมูกบนนั้น ฉันไม่อยากให้เขาทำแบบนี้อีก"
เธอเกลียดมากที่ผมโตมาโดยไม่มีเงิน แต่เธอไม่เคยพูด นั่นเป็นวิธีของเธอ
เธอเกลียดในสิ่งที่ผมชอบซึ่งทำให้ เธอรู้สึกว่าผมโตขึ้นมากับความจน
ผมบอกเธอว่าชอบน้ำสลัดสูตรแรนช์
เพราะว่ามันอร่อย
นั่นเหมือนผมบอกเธอว่าผมชอบกินอึคน
เธอนี่แบบ "เธอชอบแรนช์เหรอ"
ผมบอก "เปล่า ฉันรักมันเลยล่ะ
ของฮิดเด็นแวลลีย์ อร่อยสุด ๆ "
ทำไมล่ะ คุณคิดว่าผมชอบ ไอ้ยี่ห้อวิชโบนนั่นเหรอ
นั่นมันแรนช์ระดับขายในปั๊มน้ำมัน ตลกแล้วคุณ
ผมชอบของแวลลีย์ และผมชอบที่มันบอกว่าเป็นความลับ
ผมเป็นสาวกศาสดาแรนช์
ผมชอบการแข่งมวยปล้ำอาชีพ เธอเกลียดมันสุด ๆ
เธอเกลียดมันมาก
มีผู้ชายเหงา ๆ สามคน ที่พูดว่า "ใช่เลย
ใช่แล้ว เมเนียเจ๋งระเบิด"
คุณผู้หญิง ฟังนะ ผมรู้ว่ามันปัญญาอ่อน
ที่ผมเป็นผู้ชายโตเต็มตัว ที่ชอบมวยปล้ำอาชีพ
ผมรู้ว่ามันติงต๊อง แต่อย่าทำกับผมเหมือนว่าผมโง่
เธอพูดว่า "นี่รู้ใช่ไหมว่ามันเป็นการแสดง"
"รู้สิ"
"รู้ใช่ไหมว่าพวกเขาใช้สเตียรอยด์"
"รู้สิ
ขอโทษที นี่การใช้สเตียรอยด์ทำลาย เกียรติของการสู้กันหลอก ๆ เหรอ
ฉันไม่อยากทำให้เธอเสียความรู้สึก แต่ดิอันเดอร์เทเกอร์ไม่เคยตายนะ
ไม่เลยสักครั้ง
เขายังมีชีวิตอยู่
ตรงข้ามกับหนังเรื่อง "ซิกซ์เซ้นส์" เลย
เรื่องจริงก็คือผมแค่ขมขื่น
ผมชอบเธอ ผมชอบเธอมาก
แล้วเราก็เลิกกัน
ก่อนที่ผมจะทันได้ไปถึง ส่วนที่ดีที่สุดในการคบกับสาวรวย
คือตอนที่พ่อเธอยื่นเช็คก้อนโตให้ เพื่อที่จะเลิกคบกับเธอ
ผมคิดว่าพวกเขาจะทำแบบนั้น กับพวกแฟนหนุ่มจน ๆ เหมือนในหนัง
"นายต้องการเงินเท่าไร ถึงจะยอมเลิกกับลูกสาวฉัน"
ค่าโทรของเวอไรซอนงวดเดียว
จ่ายของเดือนพฤษภาคมให้ แล้วผมจะไป
ตอนนี้เลย
ผมใช้เกินยอดไปหน่อย
มีสิ่งหนึ่งที่ผมเคารพในตัวพวกคนรวย
คือพวกเขาเปิดเผยและซื่อสัตย์ ต่อความละโมบของตัวเอง
พวกเขาแบบ "ฉันรักเงิน"
ส่วนคุณก็ "โอเค
ดีใจด้วยนะ"
บางครั้งเราก็โกหกตัวเอง เรื่องความสำคัญของเงินในประเทศนี้
ชอบมีอะไรประมาณว่า "ในอเมริกา ครอบครัวมาเป็นที่หนึ่ง"
จริงเหรอ
จริง ๆ เหรอ
เราโกหกตัวเอง
ผมคิดว่าที่หนึ่งของอเมริกาคือเงิน
แล้วที่สองที่ห่างลงมาเยอะ คือครอบครัว
ผมต้องบอกว่านั่นไม่ใช่ความคิดของผม
ผมแค่จะบอกว่า นั่นเป็นความรู้สึกถ้าคุณได้ดูข่าว
คุณจะได้ดูข่าวที่เวลามีคนตาย ในรูปแบบพิลึกพิลั่น
แล้วครอบครัวของคนนั้น ฟ้องบริษัทดัง ๆ
และได้เงินชดเชยก้อนยักษ์
ต่อมาจะมีคนงี่เง่าสักคนในครอบครัว ทำเศร้ามาออกสื่อ
พูดว่า "เงิน 75 ล้านดอลลาร์นี้
จะไม่มีทาง
แทนที่
ลุงเดวิดของผมได้"
โม้แล้ว
หลอกลวงสุด ๆ
โม้มาก
ผมไม่เคยเจอเขาหรอก แต่นั่นมันเงินเยอะมากนะ
ผมรักแม่มากกว่าใคร แม่เลี้ยงผมมาด้วยตัวคนเดียว
แต่แลกกับเงิน 55 ล้านดอลลาร์ เอาเธอไปได้เลย
ผมจะสร้างอนุสาวรีย์ให้แม่ แล้วไปที่นั่นทุกวัน
พร้อมใส่เสื้อขนมิงก์ตัวใหม่
แบบนี้ "ผมคิดถึงนะหม่ามี้
ผมจะบินไปที่อุ่น ๆ แล้วนะ"
นอกจากยายและแม่ของผม
ผมไม่แน่ใจว่าคนอื่นในครอบครัว จะมีค่ามากกว่าสองล้านดอลลาร์
เราจะพูดกันตรง ๆ เลยไหม พันเดียวก็ได้ เหมาไปให้หมด
สำหรับคนพวกนั้นผมขายเหมาแบบโละเลย
ผมมีลูกพี่ลูกน้องที่โอ๊กแลนด์ ที่มีลูกสาวอายุห้าขวบ
ที่เป็นคนโหดร้ายที่สุด เท่าที่ผมเคยเจอมา
เอายัยเด็กร้ายตัวจิ๋วนั่นไปได้เลย ในราคา 20 ดอลลาร์
ไม่ใช่ลูกผม ไม่ใช่ปัญหาผม
เธอเป็นเด็กนิสัยไม่ดีมาก ๆ
แล้วก็ไม่มีใครหยุดเธอ
ไม่มีใครดึงเธอออกมาแล้วบอกว่า "เลิกทำนิสัยแย่ ๆ ได้แล้ว"
พวกเขาใช้คำพูดมากมาย เพื่ออนุญาตให้เธอทำตัวแบบนี้
พวกเขาเอาแต่พูดว่า "เธอปากกล้าดีเนอะ
เธอปากกล้าดีจริง"
ไม่จริง เธอสวะดี ๆ นี่เอง
ผมขอโทษนะ แต่ว่า
ผมจ้องเข้าไปในตาเธอ แล้วผมเห็น คนที่มีปัญหา ผมก็ไม่รู้ว่าอะไร
ยายผมเรียกเธอว่าดีว่า นั่นเป็นคำที่ผมไม่เคยเข้าใจ
เด็กคนนี้ทำตัวร้ายกาจต่อหน้ายายผม
พอเธอออกไป ยายพูดว่า "เธอทำตัวดีว่าสุด ๆ "
เธอไม่ได้มี อัลบั้มเพลงระดับแพลตตินัม
เธอไม่เคยขายบัตรหมดโรงละครอะพอลโล แต่เป็นมนุษย์ตัวเล็กนิสัยร้ายกาจ
เธอเป็นภาคก่อนของคนเฮงซวย เธอเป็นแค่นั้นเอง
ปีก่อนตอนเทศกาลขอบคุณพระเจ้า เธอเดินเข้ามาหาผมระหว่างทานอาหาร
"ทำไมนายถึงยังพูดอยู่อีกล่ะ"
แค่นั้นเลย แค่นั้น
ผมอายุ 33 ส่วนเธอห้าขวบ เธอทำผมหุบปากได้ ผมไม่มีอะไรตอบโต้
ผมหาคำตอบโต้ไม่ได้ ทำได้แค่ ออกไปด้านนอกและตีอกชกลมอยู่เจ็ดนาที
ผมอยู่ที่สวนหลังบ้าน พยายามคิดหา คำโต้เหมือนในหนังดวลแร็ปสนั่นโลก
"ฉันรู้ว่าใครเป็นพ่อแท้ ๆ ของเธอ" ไม่สิ ไม่ได้
แสดงกับพวกคุณแล้วสนุกมากเลย ขอบคุณครับ
ขอบคุณที่รับชมครับ
ราตรีสวัสดิ์ ลาก่อนทุกคน
ขอเสียงปรบมือให้กับแดน โซเดอร์ครับ
คำบรรยายโดย: ณัฐณิชา พุฒพิทักษ์