NETFLIX – ORYGINALNY PROGRAM KOMEDIOWY
- ...w mojej głowe, jakby... - Dan, wchodzisz.
Do zobaczenia później.
Panie i panowie, przywitajcie brawami... Dana Sodera!
Dziękuję
Nie trzeba. Bardzo dziękuję.
Wszyscy...
kłamiecie!
Dobry wieczór wszystkim!
Kilka słów o mnie. Dzielę pokój ze współlokatorem,
bo w pracy idzie mi dobrze,
a nie świetnie. Dużo latam.
Łazienkę też dzielę z dorosłym mężczyzną.
Nie wiedziałem,
że został w domu na Dzień Matki w zeszłym roku.
Usłyszał, jak w salonie
używałem babciowego głosiku,
rozmawiając z babcią przez telefon.
Teraz w mieszkaniu jestem samcem beta.
Trudno jest być twardym, gdy drugi facet słyszał twój babciowy głosik.
„Wypiłeś całe mleko?” „Kochasz swoją babcię”.
Jestem najdelikatniejszy, kiedy dzwonię do mojej 89-letniej babci.
Mój urok osiąga apogeum, kiedy rozmawiam z nią przez telefon.
Wszyscy zmieniają głos, kiedy dzwonią do swojej babci.
Jeśli tego nie robicie, coś jest nie tak z waszym zdrowiem psychicznym.
Nie mówię do niej takim tonem. Nie jestem fiutem.
Nie rozmawiam z nią tak: „Hej, babuniu. Tu twój chłoptaś”.
Idę siedem oktaw w górę. Smaruję to gówno miodem.
„Cześć, babciu. To ja!
Wciąż jestem malutki!
Mój siurdak wciąż jest łysy”.
I inne bzdety.
Do końca będzie myślała, że mam sześć lat.
Drogie panie, to dobry test.
Każcie waszemu facetowi zadzwonić przy was do babci.
Zobaczycie, kogo wpuszczacie do środka.
Mówię wam, to jak papierek lakmusowy.
Prawdopodobnie nie ma się czym martwić, bo ma świetny babciowy głosik.
Może powinnaś za niego wyjść.
Ale istnieje ryzyko, że zadzwoni do niej i powie:
„Gdzie jest, kurwa, moje urodzinowe 5 $?”.
„Pieprzę się z potworem”.
„Jak cię spotkam następnym razem, starucho, przetrącę ci miednicę”.
Mamy mały problem.
Kocham moją babcię. Naprawdę bardzo.
Tak bardzo, że nigdy się nie naćpałem, będąc u niej.
Jeśli mnie znacie, wiecie, jaki to wyczyn.
A przecież nie ma lepszej okazji, żeby się naćpać
niż wizyta u 89-latka.
Poruszają się z tą samą prędkością co ćpuny.
Na sucho wkurza mnie tempo, w jakim moja babcia miesza herbatę.
Zjarany?
Widzę po prostu skrupulatną mieszaczkę.
Ta herbata będzie ci smakować, babciu. Napracowałaś się.
Czasami myślę, że fajnie byłoby się zjarać z moją babcią.
Nie mogę się doczekać, aż oślepnie.
Dmuchnę jej tym w twarz jak kotu.
Będzie pytać: „Dan? Dan?
Nastukałam się!”.
Potem oglądamy razem jej telenowele.
Mówię: „To Devon tak naprawdę nie umarł?”.
„No właśnie!
Ale rozpierducha!”
Kiedy jestem u babci, nawet nie walę konia.
Macie rację, jestem najlepszym wnuczkiem pod słońcem.
To zdanie rodzi podziały.
Mówisz je kobiecie, odpowiada: „Okej...
Ptaszek na uwięzi!”.
Mówisz je mężczyznie, a on na to: „Gówno prawda.
Totalna ściema.
Na pewno sobie trzepiesz”.
Nigdy nie waliłem.... Nawet kiedy chciałem albo musiałem.
Ale nie waliłem.
Są ku temu pewne powody. Powiedzmy, że...
jestem w trakcie trzepania
i powieje mi babcinym zapachem?
To by wszystko spierdoliło.
Wypaliłoby mi dziurę w mózgu.
Trzepiesz sobie w gorącej kąpieli, a tu:
„Czy to lawenda? Czemu czuję lawendę?
Odechciało mi się.
Wolę ciasteczko i opowieści o tym, jak mój ojciec był mały”.
Przepraszam, że gadam o tym, jak walę konia, myśląc o babci.
Jestem 33-letnim ćpunem.
Nie...
No nie wiem.
Spóźnione oklaski były fajne.
Macie zapłon.
A oni na to: „Co?”.
Nie jest już tak fajnie jak kiedyś.
Teraz jestem już podstarzałym narkomanem. Zaczynam gadać jak ćpun.
To nie jest fajne.
Ani trochę.
Myślałem, że będę lepszy.
Jak jesteś dzieciakiem, pokazują ci filmy o ćpunach,
którzy zawsze gadają w ten sam sposób:
„Siema, ziomuś”.
Nie jestem...
Nie zamierzam tak gadać. Nie jestem kretynem.
Jakiś miesiąc temu na moich oczach doszło do wypadku samochodowego.
Moja reakcja wyglądała tak:
„O!
Nie!
Że co?
To kupa żelastwa.
Jestem głodny”.
I odszedłem, bo nadjeżdżały gliny.
A...
miałem przy sobie trawę.
Wciąż gram w gry wideo,
o co żony moich kumpli suszą mi głowę.
Nie mam żony, więc nikt nie mówi mi, co mam robić.
Żona jednego z moich kumpli nieustatnie mi pieprzy
rzeczy w stylu: „Masz 33 lata. Powinieneś skończyć z grami wideo”.
„A ty masz nagrane na wideo kilka sezonów Żon Beverly Hills
albo z innego miasta, które nikogo nie obchodzi.
Będziesz pół dnia oglądać, jak jakieś zrobione babska
oblewają się winem.
Ja we wtorek wygrałem Super Bowl”.
- Więc... - Wynocha!
Odrobinę szacunku, okej?
Tak lepiej.
Gry wideo... To zależy, jak wielkim jesteś leniem.
Wszyscy leżymy, gapiąc się w telefony.
Tak wygląda nasze życie.
Czasami gram w gry wideo, kiedy się czegoś przestraszę.
Wiecie...
Na przykład reklamy McDonald's.
McDonald's zaczął nazywać jedzeniem jedzenie, które sprzedaje.
To odrażające.
We wszystkich reklamy mówią: „McDonald's jest już prawdziwy”.
A nie był?
Spokojna głowa, już jest prawdziwy!
Od 30 lat to w siebie ładuję!
Za to lubię Taco Bell. „Robicie tu prawdziwe jedzenie?”
„Nie, chrupiące”. Spoko.
Niezły unik.
Naprawdę niezły unik.
Podobno używacie tu kociego mięsa. „Daj się skusić!” „W porządku”.
Nie mam więcej pytań.
Tak właśnie jest. Telefony...
jebią nam psychę. Boję się. Czytam jakieś niestworzone rzeczy.
Ostatnio przeczytałem w gazecie, że jeden znany geolog twierdzi, że Miami
w całości znajdzie się pod wodą za 25 lat.
Zniknie.
Wyobraźcie sobie, że kiedyś na lekcjach historii
będą uczyć dzieciaki o zaginionym mieście Miami.
Dzieciaki będą pytać:
„Ciekawe, co robili mieszkańcy, kiedy ich miasto osunęło się do morza”.
Większość ćpała albo jeździła na rolkach.
Było...
dużo imprez z DJ-em na basenie.
To...
był lekki nietakt z ich strony.
Ciekaw jestem,
czy Atlantyda też roiła się od palantów, zanim została zatopiona.
„Mam w Atlancie kuzynkę, która zajmuje się promocją imprez”.
„O!
Co ona wyprawia?”
Technologia nas od siebie oddala.
To najgorsza rzecz, jaka dotknęła ludzkość.
Jesteśmy bezbronni wobec technologii.
Jesteśmy jedynym gatunkiem, który siebie nienawidzi.
Technologia to potwierdza.
Jesteśmy jedynym gatunkiem, który wciąż powtarza: „Nienawidzę siebie”.
Jesteśmy w tym sami.
Miło byłoby wiedzieć, że któryś z koni na polanie
mówi: „Wiecie co? Od jutra zacznę biegać.
Będę jadł mniej marchewek.
I przestanę srać gdzie popadnie.
Muszę zrzucić trochę z tyłka”.
Mieszkam w Nowym Jorku. Wszyscy chodzą tam z nosami w telefonach.
To straszne.
Nikt nie odrywa oczu od telefonu
w jednym z najbardziej niebezpiecznych miast w Stanach Zjednoczonych.
Wszyscy z nosami w komórkach.
20 lat temu do parku Yellowstone wpuszczono watahę wilków kanadyjskich,
co totalnie zmieniło ekosystem. Na lepsze.
Musimy to zrobić w Nowym Jorku.
Wypuścić 12 watah wilków.
Nikt nie chodziłby z nosem w telefonie.
Na telefon spoglądaliby tylko samobójcy
albo najwięksi twardziele w okolicy.
„Co on wyprawia?” „Przegląda Twittera”.
„O skurczybyk!”
Byłbym jak Liam Neeson w Przetrwaniu. To byłoby coś.
Zapomniałem, że wy pracujecie
i nie macie czasu na filmy i trawkę.
Jeśli ktoś tego nie widział, podpowiem,
że to film, w którym Liam Neeson walczy z wilkami gołymi rękami...
po tym, jak rozbił się jego samolot.
Za takiego miał się twardziela po trzeciej części Uprowadzonej.
Zwołał spotkanie i powiedział: „Chcę walczyć z wilkami”.
Reszta na to: „Mieczem czy nożem?”.
„Nie, buteleczkami po alkoholu”.
Wypuszczenie wilków może mieć jeszcze jedną zaletę.
Po miesiącu nikt nie będzie potrzebował CrossFitu.
Biznes upadnie.
Koniec ery CrossFitu. Ten żart chyba wam się nie spodobał.
Chyba nie doceniłem społeczności CrossFitowej w Los Angeles.
Myślicie pewnie: „Co on wygaduje? Nigdy nie byłem w lepszej formie”.
Niedawno w Queens otworzyli klub CrossFit naprzeciwko mojego domu.
Teraz codziennie po południu
sobie jaram i patrzę, jak ludzie przerzucają opony.
Jest fajnie.
Czuję się jak chujowy kierownik budowy.
„Pracujcie dalej!
Ja się jeszcze zdrzemnę”.
Tam faceci mają pewność siebie typu „podkoszulek”.
Psują nastrój całej okolicy.
Pewność siebie typu „podkoszulek”.
Drogie panie, ile wiecie na temat męskich kompleksów?
Faceci z tym typem pewności siebie wiedzą, że są w porządku.
Ja jestem na poziomie „bluzki z rękawkami”.
„Zdejmij koszulkę”. „Nie mogę, spaliłem się”.
Nade mną jest typ „podkoszulek”.
Jeszcze wyżej - typ „biżutera”.
Jeśli jesteś facetem i nosisz biżuterię,
to jesteś cholernie pewny siebie.
Wyżej jest już tylko typ „podkoszulek plus biżuteria”.
Jeśli jesteś na tym poziomie, pieprzysz się tylko przed lustrem.
Pieprzysz się tylko przed lustrem.
Ja zakrywam wszystkie lustra.
Kiedy się pieprzę, to tak jakbym obchodził sziwę.
Niektórzy załapali aluzję do żydowskiego pogrzebu.
Więc są poziomy.
Facet osiąga najwyższy poziom pewności siebie,
kiedy zaczyna nosić koka i staje się dupkiem.
Taka prawda.
Połowa z was zaraz rzuci się do wyjścia.
Wiedziałem, że tak zareagujecie. Po prostu wiedziałem.
Nie zdziwiłbym się,
gdyby po występie zgarnęli mnie czterej samuraje.
„Lepiej zwiążę włosy, żeby być gotowym”.
Jedyną zaletą koka jest to, że widać go z daleka.
Facet wychodzi zza rogu w koku
i już wiesz: „Okej.
Ciebie nie lubię”.
Kok jest lepszy niż kucyk. Kucyk to podstępna fryzura.
Zdarzyło ci się kiedyś rozmawiać z gościem
i pod koniec ogarnąć, że ma kucyka?
To wszystko zmienia.
Przez pierwszą część rozmowy chłonę każde jego słowo.
Myślę: „Ten to ma poukładane w głowie.
Ma włosy ulizane
jak u znanego trenera koszykówki”.
Wtedy odwraca głowę, a ja myślę: „O kurwa! Kucyk?”.
Oby był instruktorem taekwondo.
To jest dopiero pewność siebie.
Stąd się wzięło gwizdanie na kobiety.
Z ogromnej pewności siebie.
Jeśli nie wiecie, o czym mówię,
to chodzi mi o słowne molestowanie kobiet na ulicy.
Jako mężczyzna jestem tym zniesmaczony.
Jako mężczyznę powala mnie też...
pewność siebie...
jaką mają ci goście...
w swoich penisach...
która sprawia, że kiedy widzą piękną kobietę,
wrzeszczą, oferując swojego fiuta.
To jakiś obłęd.
Widzą piękną kobietę i krzyczą: „Zerżnę cię”. To jakiś obłęd.
Ja reaguję na piękne kobiety tak, jakby uciekło mi metro.
Mówię: „O nie...
Niech to szlag!
Kurwa!”.
Obok przechodzi ktoś z buldogiem,
a ja do niego: „Patrz na ten tyłek. Muszę go złapać!
Ruszaj się, no już!
Wszyscy jesteście Anglikami”.
Jestem w życiowej dupie.
Jestem w dupie. Jestem ćpunem i jestem sam. To beznadziejne połączenie.
Chlejusom dobrze idzie życie w pojedynkę, bo są pewni siebie.
Łapią kontakt wzrokowy z laskami w barze: „Ona tego chce”.
A ja wiecznie na haju.
Jak tylko któraś na mnie spojrzy, myślę: „Usłyszała moje myśli!
Uciekaj!
Gdzie jest najbliższy koc ratunkowy?”.
Ostatnio znajoma chciała mnie zeswatać ze swoją koleżanką.
Mieliśmy pójść na randkę, a ona pisze:
„Czy to problem, jeśli przyniosę moje dwa koty?”.
To jest definicja słowa „problem”.
Kto normalny wpadłby na taki pomysł?
Żeby wziąć na randkę tak narwane zwierzaki?
Ale miło, że od razu zaznaczyła, że jest stuknięta.
Prosto z mostu: „Mam świra na punkcie kotów”. Gratulacje!
Randki byłyby łatwiejsze, jeśli od razu mówilibyśmy o swoich szajbach.
Od razu byłoby jasne, czy druga strona nie ucieknie.
Pytalibyśmy na pierwszej randce: „Jak znosisz lęki nocne?
Bo jeśli nam się ułoży, obudzę cię za trzy miesiące...
wrzeszcząc do ściany”.
Ona na to: „Wchodzę w to”. „Zobaczmy, co z tego będzie”.
Związki to moja słaba strona.
W zeszłym roku rozstałem się dwa razy z tą samą dziewczyną.
Ubaw po pachy.
Zdarzyło wam się obrobić tyłek swojej byłej w gronie znajomych,
a potem przyjść z nią i powiedzieć: „Hej!
Niech to, co mówiłem, zostanie między nami.
Ostatnio powiedziałem ciut za dużo”.
Ona rzuciła mnie za pierwszym,
a ja ją za drugim razem.
Zawsze wolałem sequele.
Jest takie zjawisko w...
W Nowym Jorku mamy burze zwane Nor'easters.
Przychodzą znad wybrzeża.
To mieszanka burzy śnieżnej i huraganu.
Jak z apokalipsy.
To taka przemieszczająca się nawałnica.
W zeszłym roku w styczniu z jej powodu miasto było odcięte przez trzy dni.
Moja była mnie rzuciła tuż przed tą burzą.
To tylko zbieg okoliczności.
Albo najbardziej diabelski sposób, żeby się z kimś rozstać.
Śledziła prognozy pogody.
„Zimny wiatr połączy się z ciepłym frontem.
Doskonale.
Złamię serce tego sukinsyna, zanim zostanie tu uwięziony na trzy dni”.
Zostawiła mnie. Byłem uwięziony sam na sam ze swoim cierpieniem.
Zrobiłem to, co zrobiłby każdy facet. Wypaliłem garść trawy,
obejrzałem wszystkie odcinki Making a Murderer...
Nie.
To była najgorsza decyzja w moim życiu.
Jeszcze nigdy nie byłem jednocześnie zjarany, samotny, zapłakany
i nie gadałem do siebie niczym ów biedny nastolatek z Wisconsin.
To nowa jakość zawodu miłosnego.
Chodzić po domu, gadając: „Kochała cię czy nie?”.
„Nie wiem.
Nie wiem”.
Musiałem się z tego wykaraskać.
Nauczyłem się jednej rzeczy.
Kiedy odśnieżasz podwórko, nikt nie zauważy, że płaczesz.
To idealne zajęcia podczas płakania.
Stoisz z łopatą i...
Sztuka polega na zsynchronizowaniu płaczu z łopatą: „Odeszła!”.
Sąsiedzi myślą sobie: „Ależ on picuje ten chodnik”.
Zeszliśmy się, bo jestem słaby.
Po pierwszym rozstaniu pieprzyłem głupoty:
„Nigdy się już do niej nie odezwę”.
„Skoczymy gdzieś?” „Tak”.
To trwało dwa miesiące.
Potem to ja z nią zerwałem, bo jest okropnym człowiekiem.
Większość z was ją zna. No pięknie.
Czuję się, jakby to były czyjeś urodziny.
„Jak mogłaś! Przed samym tortem?”
Nikt nie wie, że jest z okropnym człowiekiem.
Nie wiesz, że siedzisz w gównie, dopóki z niego nie wyjdziesz.
To jak mieszkanie w nawiedzonym domu.
Na początku mówisz: „Jaki piękny. Jest wolny?
Jest w naszym zasięgu”.
A po tygodniu ściany zaczynają krwawić. „To trochę dziwne”.
Potem meble same się przesuwają. „Nie wiem, czy czuję się tu bezpiecznie”.
A gdy w końcu się wynosisz,
mówisz: „Przecież to był przedsionek piekieł.
No jasne”.
Cały czas myślałem: „Uwielbiam jej sarkazm.
Jest taka sarkastyczna”.
Mięsiąc po rozstaniu pomyślałem: „Nie była sarkastyczna, tylko szczera.
Po prostu jest wredna”.
Nie myślę, że jest wredna. Jest bogata i tyle.
Nigdy nie miałem bogatej dziewczyny.
Nauczyłem się, że bogate dziewczyny są zimne jak lód.
Nie znoszą okazywać emocji, bo biedni ludzie tak okazują miłość.
Odgaduję wasz status społeczny.
Niektórym z was wiedzie się całkiem nieźle.
Niektórzy pomyśleli: „Jak to »tylko biedni okazują emocje«?
To nie jest dobre paliwo dla związku”.
Kiedyś rozryczałem się przed nią jak pies srający na dywan.
„Wynocha. Nie rób tego w domu.
Co to za biedak ryczy mi w dywan?
Wyciera w niego swój nos. Żeby to był ostatni raz”.
Nie podobało jej się, że byłem z biednej rodziny.
Nie znosiła wszystkiego, co jej o tym przypominało.
Kiedyś powiedziałem jej, że lubię sos wiejski.
Bo jest pyszny.
Równie dobrze mogłem powiedzieć jej, że smakuje mi ludzkie gówno.
Mówi: „Lubisz sos wiejski?”.
A ja na to: „Nie. Ja go uwielbam.
To Hidden Valley. Jest najlepszy”.
Myślicie, że jem ten gówniany Wish-Bone?
Sprzedają go na stacjach benzynowych. Odwalcie się.
Jem tylko ten od Valley i niech to będzie nasz sekret.
W tej kwestii jestem konserwatystą.
Lubię wrestling, a ona go nie znosiła.
Nie znosiła.
Trzech gości na górze myśli: „Tak.
WrestleMania będzie super!”.
Drogie panie, wiem, że to głupie.
Dorosły facet, który lubi wrestling.
Wiem, że to głupie, ale nie traktujcie mnie jak idiotę.
Mówiła: „Wiesz, że oni udają?”.
„Tak”.
„Wiesz, że biorą sterydy?”
„Tak”.
Zaraz, od kiedy to sterydy sprawiają, że udawana walka jest nielegalna?
Wybacz, że ci dojebię, ale Undertaker nigdy nie był martwy.
Ani razu.
Był żywy przez cały czas.
To odwrotnie niż w Szóstym Zmyśle.
Przemawia przeze mnie smutek.
Podobała mi się. Bardzo.
Ale się rozstaliśmy,
zanim doszedłem do najlepszego aspektu bycia z bogatą dziewczyną.
Do momentu, w którym jej stary daje mi czek, żebym zniknął z jej życia.
Tak robią w filmach z biednymi chłopakami.
„Ile chcesz w zamian za trzymanie się od niej z daleka?”
Rachunek za telefon.
Zapłać za maj, a się odczepię.
Natychmiast.
Przekroczyłem abonament.
Jest jedna rzecz, jaką szanuję w bogatych ludziach.
Otwarcie przyznają się do swojej chciwości.
Mówią: „Kocham pieniądze”.
Ty na to: „W porządku.
To chyba dobrze”.
W tym kraju często nie przyznajemy się do tego, jak ważne są dla nas pieniądze.
Mówimy: „W Ameryce na pierwszym miejscu jest rodzina”.
Czyżby?
Na pewno?
Okłamujemy się.
Moim zdaniem w Ameryce na pierwszym miejscu są pieniądze.
Na drugim, daleko w tyle, rodzina.
To nie jest tylko moje odczucie.
Jeśli włączycie wiadomości, też odniesiecie takie wrażenie.
Pełno jest wiadomości o tym, że ktoś umarł w jakiś pojebany sposób.
Rodzina pozywa jakąś wielką firmę
i zgarnia kupę forsy.
A potem jeden dupek z rodziny mówi w wiadomościach:
„To 75 milionów...
nigdy...
nie zastąpi nam...
wujka Davida”.
Gówno prawda.
To bzdura.
Totalna bzdura.
Nie znałem tego wujka, ale 75 milionów to kupa forsy.
Kocham moją mamę najbardziej na świecie. Wychowała mnie całkiem sama.
Ale za 55 milionów możecie ją kropnąć.
Zbuduję jej pomnik i będę go odwiedzał codziennie
w moim nowym futrze z norek.
„Tęsknię za tobą, mamusiu.
Skoczę sobie teraz do ciepłych krajów”.
Poza moją mamą i babcią
chyba nikt w mojej rodzinie nie jest warty więcej niż 2 miliony.
Mam być zupełnie szczery? Za tysiąc możecie mieć całą...
Większość z nich sprzedałbym za bezcen.
Mój kuzyn w Oakland ma pięcioletnią córkę.
To najbardziej wredna osoba, jaką znam.
Tę małą rozpieszczoną sukę oddałbym za 20 dolców.
Nie moje nasienie, nie mój problem.
Jest złym człowiekem.
I nikt z tym nie walczy.
Nikt jej nie mówi: „Przestań być taka wredna”.
Usprawiedliwiają ją i na wszystko jej pozwalają.
Patrzą na nią i mówią: „Ależ ona wygadana!
Jaka wygadana”.
Nie, jest po prostu łajzą.
Przepraszam, ale...
Popatrzyłem jej w oczy. Jest nieszczęśliwym człowiekiem.
Babcia nazywa ją diwą. Nigdy tego, kurwa, nie rozumiałem.
Ta mała może zachowywać się jak potwór w stosunku do babci,
a ona odpowie tylko: „Co za diwa!”.
Nie wydała pięciu platynowych płyt.
Po bilety na jej koncerty nie ustawiają się tłumy.
Jest tylko małą, wredną osobą.
Jest prequelem do prawdziwej łajzy i tyle.
Podczas ostatniego Święta Dziękczynienia podchodzi do mnie i mówi:
„Czemu tyle gadasz?”.
Dokładnie.
Mam 33 lata, ona pięć. Zagięła mnie. Zostałem z niczym.
Wyszedłem na zewnątrz i siłowałem się ze sobą przez siedem minut.
Siedziałem w ogrodzie i czułem się jak w 8 Mili.
Wiem, kto jest twoim prawdziwym tatą! Nie, nie mogę.
Świetnie się z wami bawiłem. Dziękuję.
Dzięki, że przyszliście.
Dobranoc wszystkim!
Brawa dla Dana Sodera!
Napisy: Marta Januszewska