NETFLIX ORİJİNAL STAND-UP KOMEDİSİ
Komedi ustası Beth Stelling için bir alkış!
Merhaba, Los Angeles!
Geldiğiniz için teşekkürler millet.
Teşekkürler.
Yeterli bence.
Teşekkürler.
Teşekkür ederim.
Bu iş sayesinde çoğu otelde kaldım:
Hampton Inns, Best Westerns, övünmek gibi olmasın.
Otelde kaldığımda odama kadar asansörle çıkarım.
Tıpkı sizin gibi.
Ve...
Genelde o asansörde yaşlı, beyaz bir adamla baş başa olurum.
Adamın bana bakıp şunu demesi an meselesi oluyor:
"Çok sessizsin.
Bu ciddiyet niye?
Neden gülümsemiyorsun?"
İşte o zaman adama bakarım ve şöyle bir şey derim:
"Sıçmam lazım.
Ona odaklanmış durumdayım."
Oteller o kadar da kötü değil.
Canımı asıl sıkan, havaalanlarıdır.
Çünkü temizlik hastası sayılırım.
Örneğin asla
size dokunmam...
Bu yüzden, havaalanı güvenliğiyle karşı karşıya geldiğimde...
Aslında güvenlik onlar için çok güçlü bir terim.
Lateks eldivenler giyiyorlar.
Her seferinde hayrete düşüyorum.
Bunlar mı eldiven giyiyor yani?
Herkesle aynı prezervatifi kullanmak gibi bu.
Benden öncekilerin hastalıklarını kabullenmek zorunda mıyım yani?
Çok üzücü.
Bu yüzden üstlerine giderim.
Bildiğimiz gibi havaalanı güvenliği performans sanatından ibarettir.
Ve...
Bu yüzden...
Genelde dört litreye yakın su bulundururum.
Bunu da cihaza sokarım. Onu hemen bulurlar çünkü çok yetenekliler.
Çıkardıklarında bana ufak bir senaryo fırsatı sunarlar.
"Bunu saklayıp içmek ister misiniz?" derler.
"Atmak mı istersiniz, yoksa kendinize postalamak mı istersiniz?"
Son seçenek saçmalık. Anlıyor musunuz?
Sıradan mı çıkıyorum? Posta bedelini kim ödüyor?
Suyumu geri alıp kafama dikerim.
Millet arkamda sırada bekliyor.
Suyu bitirir, şişeyi yere atarım.
Sonra da çöp kutularına kusarım.
115 gramlık iki paket yoğurdum olur.
Yasal sınırın 30 gram fazlası demek bu.
Bu işin iyi yanı, benim için çıkarmaları.
"Bunlar ne? Tehlikeli madde mi?"
Gerisi aynı senaryo:
"Yemek mi istersiniz, atmak mı, postalamak mı?"
Karşımdaki insana bakıp derim ki, "Orada olanları gördün mü?
Açlıktan ölüyorum."
Paketleri açar, yoğurdu yerim.
Dilimi kullanarak yerim.
Böyle...
Ne yaptığımı anladınız mı? Dilimin kenarıyla hendek oluşturdum.
Böylece orta kısmını emebildim.
Lisede ustalaştığım bir konu.
Cinsel anlamda değil, sapıklar sizi!
Fakirdik, bulaşık makinemiz yoktu.
Kaşık kirletmek istemezdim.
Bulaşık yıkamayayım diye her şeyi ağzımla yemeyi öğrendim.
İmtiyazlı olmak böyle bir şey işte.
Neyse...
İşte bu sayede tam aramaya tabi tutulmuş oldum.
Erkek görevli talep ediyorum
çünkü buna alışkın değiller. Ortam canlanıyor.
Hem de bağırdıkları için tüm havaalanı isteğimden haberdar olur.
"Kadına erkek." diye bağırıyorlar çünkü.
Böyle oluyorum.
Beni kenara çekip bacaklarımı açtırıyorlar.
Kukuma soktuğum şey herhâlde bir anda kayıp gidecek.
Ama yine de kayıp gittiğine emin olmalılar, değil mi?
Ellerini şöyle koydukları anda...
Şaka yapıyorum.
Hayır, bunu yapmadan önce uyarıyorlar.
"Elimizin arkasını kullanacağız." diyorlar.
En sevdiğim kısım bu, üstteki çıkıntılar falan.
İşte o zaman...
"En hassas bölgelerinde elimin üstünü kullanacağım.
Böylece hoşuma gitmediğini anlayacaksın!"
Adam aşağıda, bu kısmı bitirmiş.
Diğer kısma geçiyor. Gözlerinin içine bakıyorum
ve diyorum ki, "Sıvılarım artık yasal sınırı aştı."
Uçağımı kaçırdım!
Ama arkadaş edinmiş oldum.
Artık hükümet menfaatli arkadaşlarız.
California'da yaşıyorum ama Ohio'da büyüdüm.
Ve...
Ne güzel, tüm şehir burada.
Annem iki ablamla beni Dayton, Ohio'da büyüttü.
Annem hâlâ o evde kalıyor. Ezik!
Ama...
Eve son gittiğimde ziyaret sebebim
ablam Megan'ın 8,999 aylık hamile oluşuydu.
Bebeğe yetişmeye çalışacaktım
ya da en azından dışarı çıkarken bir beşlik çakacaktım.
Başka çocukları da var. İçinden çıkmışlar, geziniyorlar.
Ve...
Birinin adı Reed
ve yaklaşık şu kadar...
Ona baktı.
Yani, hamile ablama baktı bize döndü ve dedi ki
"Nereden çıkacak ki?"
Tamam, güzel soru, evet.
Henüz cevaplayamadan devam etti:
"Bunu sana kim yaptı?"
Ben de dedim ki
"Baban olduğunu varsaymıştık.
Sen ne duydun ki?
Bir şey gördüysen söyle."
Bence çoğu insan bebeği çirkin olur diye korkuyor.
Ben korkmuyorum.
Ama çirkin bir ergen olmasından korkuyorum.
Sanki...
Çirkin bir bebeği battaniyeyle saklayabilirsiniz.
Değil mi ama?
Çirkin bir ergeniyse...
Epey ileri düzey ders alması gerekecek.
Alkışlayabilirsiniz çünkü hepiniz güzelsiniz.
Burası çok karanlık ama sevimlisiniz.
Bir oğlan çocuğuna bakıcılık yapıyordum ve onu ilkokuldan alıyordum.
Günün birinde onu bekliyordum.
Bana ait olmayan küçük bir çocuk çıkageldi
ve kafasını kaldırıp dedi ki
"Uyku vakti için sabırsızlanıyorum.
Şöyle bir uzanıp yorgun kemiklerimi dinlendirsem."
"Ne?
Bunu hangi dehşet verici velinden duydun?
Tanrı aşkına!
Annen hortlak falan mı?"
Çocuğu eve götürüp ebeveynine konuyu açtım.
"Evet, o çocuğun anne babası cenazecidir." dediler.
Evde bu sözcükleri işitiyormuş yani.
Annesi her gece yatmadan önce şöyle diyor:
"Pekâlâ, Nathaniel...
Bir kez daha tekrar edelim bakalım.
Cesedi mumyaladıktan sonra ne yapıyorduk?"
"Yorgun kemiklerini mi dinlendiriyoruz?"
"Doğru bildin.
Tatlı rüyalar."
O ufaklıktan ayrılmam gerekti.
Bakıcılık yaptığım son günde çorabını arabama bırakmış.
Bir kadının takılarını eve bırakması gibi.
Tekrar takılmak istemiş.
Farkına varana kadar arabamda dolaştırdım onu.
"Çorap işte, geri götürecek hâlim yok ya." diyordum.
"İstifa ettim zaten."
Bir yandan da arabamda bebek çorabı olsun istemiyordum.
Griffith Park'ta yürüyüşe çıkacaktım.
Çorabı da aldım, dağın tepesinden fırlatacaktım.
Tam fırlatacakken başka bir kadınla göz göze geldim.
Bebek çorabını fırlatırken görmüştü beni.
Hem de ormanın derinliklerine.
"Fazla hızlı sallamışım da." dedim.
Sizin gibi gülmedi.
Sonra da "Şaka yapıyorum." dedim.
"Kürtaja en çok yaklaştığım an buydu."
İnsanlar bu kelimeyi duymak istemiyor.
Aslında şundan çok daha hızlı:
"İki insanın yanlış kararlarında sorumluluk almanın eşiğindeyim."
Hangisi daha kötü: Kürtaj mı yoksa layığıyla gülünmeyen bir kürtaj şakası mı?
Anladınız mı?
Annem çocuklarla çalışıyor.
İlkokulda müzik öğretmeni.
34 senenin sonunda emekli olmak üzere.
Aynen öyle.
Diane için bir alkış! Evet, iyi bir kadın o.
Öğretmen olduğu için yazları boş geçiyor
ve geçen yaz rahmini aldırmak zorunda kaldı.
Çok can sıkıcı bir şey bu
çünkü çocukluk evim yok olmuş gibi hissediyorum.
Anlarsınız ya.
Bir daha dönemeyeceğiz.
Onca zamandır bir seçeneğimin olması güzeldi.
Ve...
Bu çok ciddi bir süreç. İyileştikten sonra
beni ziyaret etmeye karar verdi.
Onu seviyorum, sadece bir gösteri ayarladım.
Birlikte olalım istedim.
Bir şarap evinde sahne alacaktım
çünkü Los Angeles'taki tüm komedyenler ilgiye açtır.
"Gösterime kesin gel!" derler.
"Lavaboda olacak, tuvalette, kıçımın altında."
Neyse.
Annemle birlikte şarap evine gittik
ama seyirci gelmedi.
Böylece gösteri iptal oldu.
Annem, sahne alamayan üzgün komedyenlere baktı.
Öğretmenliğin getirdiği sevecenlikle
onlara bakıp dedi ki
"Hava karlı tabii, ondan!"
Öğretmenseniz çok sevimli bir hareket bu.
Komedyenseniz, annemi kokainman sanırsınız.
Böyle kaldım.
"Seni çıkaralım şuradan." dedim.
Evet.
Şu anda heteroseksüelim.
Lisede salon hokeyi oynamıştım.
Üniversitede de...
Bu parti butları da o zaman gelişti.
Ve...
Şimdi ablam, lise takımımızın koçu çünkü hepimiz bu sporla büyüdük.
Rakiplerine karşı maçlarına yetişmek için sahamıza gidiyordum.
Şehirde başka takım olmadığından rakibimiz olmuşlardı.
Yolda reçelli donut almak için en sevdiğim pastanede durdum.
Maçta yemeyi seviyorum.
O kızlara, iradeli bir yetişkin olmayı gösteriyorum.
Ve...
Pastanedeyim, reçelli donut alıyorum.
Böyle...
Bana servis yapan kadın
lisedeki salon hokeyi rakibimdi.
Bölge şampiyonasını tekrar kazanmıştım sanki.
Ben de yiyecek servisi yaptım.
Çörek dükkânlarında iki dönem görev yaptım.
Ve...
İlki üniversitedeyken, Bagel and Deli diye bir dükkândı.
Üniversitede yemek yiyişimi görseniz
içimde bekâr bir baba yaşıyor sanırdınız.
Bana şöyle şeyler fısıldıyordu sanki:
"Annen sana neyi yiyemezsin demişti?"
Ben de "Şekerleme, kek harcı, kurabiye hamuru..." diyordum.
"Yemek yerken yavaş olmamı söylüyor."
"İyi de o ne anlar ki?" diye cevap veriyor.
"Aslında çiğ yumurta konusunda hakkını yememek lazım."
"İyi, tamam! Zıkkımlan hepsini, bu hafta sonu bendesin." diyor.
Ayda iki hafta sonu ondayım
ama karanlıkta yediklerimin velayeti onda.
Ve...
Sonra onur derecesiyle mezun oldum.
Sonra da... Çok teşekkürler.
Böylece Chicago'daki daha büyük bir çörekçiye geçiş yaptım.
Oyunculuk diplomam olmadan bunu başaramazdım.
Orada çörek servis etmeye devam ettim.
Doğrudan ağzımın içine.
Bayağı tombullaştım.
Öyle tombuldum ki, tartıya çıkıp aşağı bakınca
tartının 89'u gösterdiğini görüp
"Amacımıza ulaşabilir miyiz?" dediğimi hatırlarım.
Ulaştık.
Kesinlikle ulaştık.
Bir kilo mu? Bebek işi!
Ama sonra forma girmek istedim.
Sahilde cüretkâr olmaktan bıkmıştım.
Böylece...
Hem de ortanca kardeşim Hannah evlenmek üzereydi.
Düğün için kilo vermek istiyordum.
Yumurta kapıya dayanınca onun yerine bronzlaştırıcı sprey aldım.
Benden baş nedimesi olmamı istedi.
Dedim ki, "Buna epey para ve zaman ayırmak gerekiyor.
Partiler falan... Yapabilir miyim bilmiyorum."
"Beth, hayatta bir kez olan bir şey bu!" dedi.
"İstatistikler öyle demiyor." dedim.
Yıllar sonra aynı kız kardeşimi turneye götürdüm.
Geçen sene kardeşim Hannah, benimle turneye geldi.
Sırf bekâr bir anne olmanın yükünü azaltmak için.
Ve...
Aslında evliyken de ona bekâr anne diyordum
çünkü kocası çocuk gibiydi.
Ve...
Bir örnek verebilirim.
Doğumhanede ikinci çocuğunu doğururken
bas bas bağırarak dedi ki
"Tanrım, bunun için softbol maçımı kaçırdığıma inanamıyorum!"
Evet, kesinlikle, tabii.
Böyle adamlar var.
Evet.
Bence siz de böylesiniz.
Bunu kendinize saklayın.
İlişkiler bu şekilde yürür.
Böyle şeyler düşünürüz, bunlar kesinlikle aklımıza gelir
ama kendinize saklayın.
Tanrım, ağzınızdan kaçmasına izin vermeyin işte.
O anda durup düşündüm ve dedim ki
"Epey iyi bir bahane aslında."
Gayet erkeksi bir bahane.
"Spor yüzünden bu doğumda bulunamam."
Sonra softbol maçı olduğunu ağzından kaçırdı.
Anlarsınız ya.
Doğum yapmaktan daha kadınsı bir şey varsa
o da 30'lu yaşlardaki erkeklerin el atından atış yapmasıdır.
Kız kardeşim ondan nihayet boşandığında
ben de kilo vermeye heves ettim.
Böylece...
Lakefront yolunda bisiklet sürmeye başladım.
Adamın teki her zaman girişte olurdu. Evsiz gibiydi.
Daima oradaydı.
Egzersiz programıma başlayalı üç ay olmuştu.
Bunu fark ettiğini belirtmek istediği için şöyle bağırdı:
"Ne kadar şekle gireceksin?"
"Galiba bitirdim, hayatımın aşkını buldum." dedim.
İlişki dediğiniz bundan ibarettir zaten.
"Tekrar yemek yiyebilir miyim?" demektir.
"Tamam o zaman.
Benimsin."
Ben...
Erkekleri yaftalamak istemem
ama kadınlardaki değişikliği fark etmekte başarılı değilsiniz.
İster saçını kestirmiş ister 20 kilo vermiş olsun.
Bir süredir görmediğim bir arkadaşıma rastladım.
Bendeki değişikliği anlamaya çalışıyordu.
Bana yandan yandan bakıyordu.
Sonra şunu söyleyebildi "Dostum! Memelerin küçülmüş!" dedi.
"Teşekkürler." dedim.
"Kilo kaybetmenin en olumsuz yanını fark ettiğin için sağ ol."
Kilo verme reklamlarını bilirsiniz.
Kocaman pantolonlarını tutan erkekler vardır.
Kocaman sutyenini tutan bir kadını asla göremezsiniz.
"Olmuyor!" diyen bir kadını.
Sonra da arkadaşı yardıma koştu.
"Ben ne olduğunu biliyorum." dedi. "Boyun mu uzadı?"
"Evet, 30 yaşımda boy attım işte, aynen." dedim.
"Sütdişlerim de döküldü ve taşaklarım sarktı."
İşte bu yüzden "Altı sene önce bugün." diyen o Facebook gönderileri
benim için hiç eğlenceli olmuyor.
"Facebook'ta sizi önemsiyoruz." diyorlar.
Bana pek öyle gelmiyor.
Bence altı yıl önceki o fotoğrafımı yayınlamak istiyorsun.
Hani, fotoğraf kabinindeyim
ve devasa memelerim arasına sıkıştırdığım birayı kafaya dikiyorum.
Kendi ağzıma götürüyorum.
Alkışlayınca havalı bir şey gibi oldu.
Bunları görünce geçmişi yâd etmektense bir şeyi merak ediyorum.
Bu kadar az beğeniyle nasıl yaşamışım ben?
Altı sene önceden bir fotoğraf sadece üç beğeni mi alır?
O gün yataktan nasıl kalkmışım?
Anlıyor musunuz?
Artık daha iyi kararlar alıyorum.
Dondurma yerine dondurulmuş yoğurt yiyorum.
Teşekkürler, evet.
Kendime Dondurulmuş Yoğurt Külkedisi diyorum.
Mahallemdeki tüm dükkânların kapanış saatini biliyorum çünkü.
Tam gece yarısı olacakken...
Şansımı kaçırdığım için
vücudumu saran kaygıdan mı
yoksa o gün zaten yediğim için karnıma dolan gazdan mı bilmiyorum.
Anlarsınız ya.
Bir keresinde FroYo Life diye bir yere gitmiştik.
Aslında adı FroYo Ömür Törpüsü demeliler.
Ve...
Oraya günde üç kez gittiğim oldu.
Bankamdan telefon geldi.
Dediler ki...
"Banka kartınızda güvenlik açığı tespit edildi."
"Tek açık, kendimi kontrol edememem." dedim onlara.
"Yalan yok, üçüncü ziyaretim sadece soslar içindi."
Oranı tutturmak zor oluyor.
Hikâyemde prens falan yok.
İçimde "Daha fazla yerfıstığı sosu!" diye haykıran bekâr baba var sadece.
"Meyve istemez!"
Neyse ki işleri yoluna koydum.
Playboy'a çıktım. Teşekkürler, alkışı kesin.
Playboy'a çıkmamın sebebi
turnede izlemeniz gereken komedyenler listesinde olmam.
Günün birinde esprilerimin ötesini de görecekler ama...
Annem, Facebook sayesinde Playboy'da yer aldığımı öğrendi.
Beni makalede etiketlemişler.
Annem de yorum kısmına gelip
"Eyvahlar olsun!" yazmış.
Annem bakiredir.
"Eyvah, Playboy mu? Bunu ilk kez satın alacağım."
İnternet üzerinden okunduğunu söyleyemedim bir türlü.
Playboy'un basılı yayınında yer almıyorum.
İnsanlar o dergiyle mastürbasyon yapıyor.
Bir siki, komik bir kadından daha hızlı hiçbir şey indiremez.
Bana salonda sert bir sik gösterin bakalım!
Şu anki duruma gayet uygun bir istek.
Profesyonelliğinizi takdir ediyorum.
Anneme söylemedim çünkü dergiyi satın almasını istedim.
Dediğim gibi, kendisi öğretmen ve küçük bir şehirde yaşıyoruz.
Annemin markete gittiğini hayal ettim.
Playboy'u stanttan alıyor, kasaya bırakıyor.
"Göründüğü gibi değil!" diyor.
"Kızım dergiye çıktı da."
Eve geliyor. Beni bulmak için dergiyi karıştırıyor.
"Eyvahlar olsun!" diyor.
"Burada ne çok insanın kızı varmış!"
O kadar da özel değil artık.
Çocuk konusuna gelirsek, ben de bebek istiyorum.
Erkek arkadaşımla deneyip durduk
ama ben korunuyorum.
Bu yüzden...
Böyle olunca hamile kalmak zor oluyor.
Ben spiral kullanıyorum.
Evet.
Çok popüler.
İdrar yolu enfeksiyonuyla ilgisi yok.
Rahim içi bir alet bu.
Spirali ne zamandır kullandığımı
onu taktırdığım komedi festivalinden hesaplıyorum.
İlkini 2011'de Montreal'deki Just For Laughs'ta taktırmıştım.
Beş yıl işimi gördü.
O beş yılda çok fazla şey yaptım.
Buradan Limestone Comedy Festival'a geçiyoruz.
Doğru bildiniz. Bloomington, Indiana'daki.
Orada söktürdüm işte.
Bu teknik bir terim, evet.
Galiba bunu ancak şöyle tasvir edebilirim...
Derinden, boğuk...
Acıtıyor işte. Üniversite borçlarını ödemek kadar değil.
Ama yine de...
Acıyı biraz daha tarif etmem gerekirse...
Bunu istiyormuşsunuz gibi geldi.
Hanımlar, âdetinizin son gününde olduğunuzu farz edin.
Yanlışlıkla süper emici bir tampon kullanmışsınız.
Tamponu çıkarmanız gerekiyor.
Bunu bir milyarla çarpın.
Bakın ne diyeceğim...
Kimse âdet esprisine alınamaz bence.
Herhâlde bu odadaki herkes
hayatının bir döneminde âdet için dua etmiştir.
Bu işte beraberiz.
Neyse, OB'yi çekip çıkardı.
Ben ona OB jinekonobi diyorum.
Ve...
Sonra da çöp kutusuna attı.
Böyle kaldım...
"Ne?
Onu öylece atacak mısın?
Onun adı bile var!"
Adı, Marina'ydı.
Ligdeki bir numaralı doğum kontrol oyuncusuydu.
Anlıyor musunuz? Tribünlerde ismi yankılanıyordu.
Yaklaşık 953 atışı kurtardı.
Jinekolog onu çıkarıp tavana fırlatmalıydı.
Orada sallanmalı
ve kemiklerini dinlendirmeliydi.
Harika seyircilersiniz, çok teşekkür ederim.
Beni dinlediğiniz için sağ olun.
Sizi seviyorum.
Çok teşekkürler.
Beth Stelling için bir alkış!
Alt yazı çevirmeni: Ezgi Acar