NETFLIX – ORYGINALNY PROGRAM KOMEDIOWY
Przywitajcie brawami arcyśmieszną Beth Stelling.
Witaj, Los Angeles.
Dziękuję, że przyszliście.
Dziękuję.
Wystarczy.
Dziękuję.
W tym zawodzie często sypiam w hotelach takich jak
Hampton Inn czy Best Western. Nie żebym się przechwalała.
Kiedy śpię w hotelu, zwykle jadę windą do pokoju.
Też tak robicie.
I...
Przeważnie w windzie jedzie ze mną biały staruszek.
I już wiem, że zaraz na pewno na mnie spojrzy,
i powie coś w stylu:
„Aleś ty cicha.
Co taka poważna?
Weź się uśmiechnij”.
Wtedy patrzę na niego i mówię:
„Srać mi się chce.
Po prostu jestem bardzo skupiona”.
Hotele nie są takie złe.
Najgorsze są dla mnie lotniska,
bo mam świra na punkcie zarazków.
Na przykład nigdy bym...
cię nie dotknęła.
Więc kiedy stoję przed funkcjonariuszem Służby Ochrony Lotniska,
przy czym „funkcjonariusz” to dużo powiedziane,
i widzę, że ma na sobie lateksowe rękawiczki,
nigdy nie jestem nieskołowana.
Pomyślcie tylko, rękawiczki?
To tak, jakby używać jednego kondoma z każdym.
Mam się zarazić od osoby, którą sprawdzał przede mną?
Wkurza mnie to.
Więc się z nimi droczę.
Każdy wie, że kontrola lotniskowa to jedno wielkie przedstawienie.
I...
Więc...
Zwykle pakuję jakieś cztery litry wody.
Mam je w bagażu. Oni je znajdują, bo są w tym dobrzy.
Wyciągają je i jadą ze swoją stałą śpiewką:
„Chce pani to wypić,
wyrzucić do kosza czy wysłać na swój adres?”.
Ostatnia opcja to jakiś kosmos. Czaicie to?
„Wypadam z kolejki? Kto płaci za przesyłkę?”.
Więc biorę butelkę i chlam do dna.
A ludzie za mną czekają.
Kończę, rzucam butelkę na podłogę
i wyrzyguję wszystko do tego ich kubła na śmieci.
Mam też kilka 100-mililitrowych jogurtów.
O ćwierć mililitra za dużo.
Oczywiście je wyciągają, więc zabawa trwa.
„Co to ma być? Niebezpieczny towar?”.
Ten sam scenariusz: „Chce pani to zjeść? Wyrzucić?
Wysłać na swój adres?”.
Patrzę na niego i mówię: „Widział pan, co się przed chwilą stało?
Umieram z głodu”.
Otwieram wszystkie i jem.
Wylizuję je językiem.
O tak.
Wiecie, co zrobiłam? Wylizałam sobie dookoła fosę,
żeby później wessać sam środek.
Nauczyłam się tego w liceum.
Nie chodzi mi o seks, zboczuchy.
Nie było nas stać na zmywarkę.
Nie chciałam brudzić łyżeczki.
Nauczyłam się wszystko wylizywać, żeby oszczędzić sobie szorowania.
To się nazywa być uprzywilejowanym.
Więc...
W końcu się doigrałam. Biorą mnie na kontrolę osobistą.
Proszę o faceta, bo tego się nie spodziewają. Są skołowani.
Wrzeszczą, żeby całe lotnisko usłyszało, o co proszę:
„Mężczyzna do sprawdzenia kobiety”.
A ja wtedy...
Biorą mnie do tego ich pokoju i każą stanąć w rozkroku.
Po to, żeby wszystko, co mam w pochwie, wypadło na ziemię.
Muszą upewnić się, że wszystko wypadło,
więc wkładają ręce tutaj, a ja wtedy...
Żartuję.
Uprzedzają, zanim to zrobią:
„Użyjemy zewnętrznej części dłoni”.
To lubię najbardziej, zakamarki i tak dalej.
A potem...
„Użyjemy zewnętrznej części dłoni, żeby sprawdzić wrażliwe części ciała.
Żebyś wiedziała, że mi się to nie podoba”.
Skończył macać po jednej stronie.
Przechodzi na drugą, a ja patrzę mu głęboko w oczy
i mówię: „Teraz to już na pewno przekroczyłam limit płynów”.
I uciekł mi samolot.
Ale przynajmniej zyskałam przyjaciela.
Przyjaciela do łóżka, i to w mundurze.
Mieszkam tu, w Kaliforni, ale dorastałam w Ohio.
I...
Całe moje miasto tu jest.
Ja i moje dwie starsze siostry dorastałyśmy w Dayton.
Moja mama wciąż tam mieszka. Porażka!
Ale...
ostatnio pojechałam do domu,
bo moja starsza siostra była w 8,999 miesiącu ciąży.
Jechałam tam, żeby złapać dzieciaka
albo chociaż przybić z nim piątkę przy wyjściu.
Megan ma też inne dzieciaki, które są już na zewnątrz.
I...
Jeden z nich ma na imię Reed
i jest mniej więcej...
Patrzy na nią...
na moją ciężarną siostrę i pyta:
„Kiedy to wreszcie wyjdzie?”.
Normalne pytanie.
Ale zanim dostaje odpowiedź, dodaje:
„I kto ci to zrobił?”.
Mówię mu:
„Myśleliśmy, że to był twój tatuś.
Słyszałeś co innego?
Jeśli coś widziałeś, powiedz”.
Ludzie często boją się, że będą mieli brzydkie dziecko.
Ja nie.
Ale boję się, że będę miała brzydkiego nastolatka.
Bo przecież...
brzydkie dziecko da się przykryć kocem.
Prawda?
Brzydki nastolatek...
to już nie lada wyzwanie.
Możecie klaskać, bo wszyscy jesteście piękni.
Ciemno tutaj, ale jesteście ładni.
Kiedyś opiekowałam się chłopcem. Odbierałam go z przedszkola.
Jednego razu na niego czekałam
i podszedł do mnie jakiś inny dzieciak.
Popatrzył na mnie i powiedział:
„Nie mogę się doczekać drzemki.
Położę się i dam odpocząć zmęczonym kościom”.
„Że co?
Które z twoich przerażających rodziców tak mówi?
Chryste.
Twoja mama jest duchem czy jak?”.
W domu spytałam o to rodziców mojego małego,
a oni na to: „Jego starzy mają zakład pogrzebowy”.
Więc takie wyrażenia były w ich domu na porządku dziennym.
Codziennie przed spaniem mama mówiła:
„Dobrze, Nathanielu...
Powtórzmy to jeszcze raz.
Co robisz, gdy już zabalsamujesz ciało?
Układasz zmęczone kości do snu?
Doskonale.
Kolorowych snów”.
Musiałam się rozstać z moim malcem.
Ostatniego dnia zostawił skarpetkę w moim samochodzie.
To tak jak kobieta, która zostawia biżuterię.
Liczył na spotkanie.
Woziłam ją jakiś czas, zanim ją zauważyłam.
Pomyślałam: „To tylko skarpetka, nie będę im jej oddawać.
Już tam nie pracuję”.
Ale nie chciałam też wozić dziecięcej skarpetki.
Akurat wybierałam się do parku Griffith.
Wzięłam tę skarpetkę i u podnóża góry
już miałam ją wyrzucić, kiedy napotkałam spojrzenie innej kobiety.
Widzi, jak wyrzucam dziecięcą skarpetkę...
głęboko w lesie.
Więc mówię: „To był wypadek”.
Ona się nie śmiała tak jak wy.
Musiałam jej wyjaśnić: „Żartowałam.
Nie planuję aborcji”.
Wiem, że ludzie nie lubią tego słowa.
Ale to krótsze niż: „Nie planuję brać odpowiedzialności
za błąd dwójki dorosłych ludzi”.
Co jest gorsze: aborcja czy niedoceniony dowcip o aborcji?
Co nie?
Moja mama pracuje z dziećmi.
Uczy muzyki w podstawówce.
Idzie na emeryturę po 34 latach pracy.
Tak jest.
Brawa dla Diane. Jest dobrą kobietą.
Jest nauczycielką, więc ma dwa miesiące wolnego.
Zeszłego lata miała usuwaną macicę.
Wielka szkoda. To tak, jakbym straciła mój pierwszy dom.
Rozumiecie.
Nie mam dokąd wracać.
Fajnie było tak długo mieć tę możliwość.
I...
To był poważny zabieg, ale wyszła z tego.
Potem chciała mnie tu odwiedzić.
Zaplanowałam tylko jeden występ,
żeby pobyć z nią dłużej.
Występ miał się odbyć w winiarni,
bo wszyscy komicy w Los Angeles są spragnieni uwagi.
„Przyjdźcie na mój występ.
Będzie w toalecie, w kiblu, pod moim tyłkiem”.
Więc...
Mama i ja przychodzimy do tej winiarni,
a widowni nie ma.
Występ został odwołany.
Mama widzi tych wszystkich smutnych komików
i ze swoim nauczycielskim urokiem
patrzy na nich i mówi:
„To co? Wolne!”.
To wspaniałe, jeśli jesteś nauczycielem.
Komik pomyśli, że moja mama się naćpała.
Więc mówię...
„Musimy już lecieć”.
Teraz...
jestem heteroseksualna.
Grałam w hokeja na trawie w liceum
i na studiach...
To stamtąd mam moje imprezowe legginsy.
I...
Moja siostra jest trenerką naszej drużyny z liceum.
Jechałam do domu na mecz z naszymi przeciwniczkami.
Oprócz nas to jedyna drużyna w mieście.
Po drodze zatrzymałam się na donaty w mojej ulubionej piekarni.
Zajadam je na meczu,
żeby pokazać młodym, co to wolna wola u dorosłych.
I...
Więc jestem w piekarni i dostaję mojego donata.
I...
Kobieta, która mi go podaje,
w liceum grała w przeciwnej drużynie.
Czułam, jakbym znów wygrała mistrzostwa dzielnicy.
Kiedyś pracowałam w gastronomii.
Odbyłam dwie zmiany w sklepie z bajglami.
I...
Jednym z nich był Bagel and Deli. To było na studiach.
Odżywiałam się wtedy tak,
jakby mieszkał we mnie samotny ojciec.
Szeptał mi rzeczy w stylu:
„Czego mama nie pozwala ci jeść?”.
„Lukru, surowego ciasta i kremów...
Każe mi jeść wolniej”.
„A co ona tam wie!”
„Może mieć rację z tymi surowymi jajkami”.
„Daj spokój! Wcinaj wszystko, to mój weekend”.
Co drugi weekend był jego,
ale lustrował wszystko, co jadłam po ciemku.
I...
Potem skończyłam studia. Z wyróżnieniem.
Więc... Dziękuję bardzo.
Więc przeniosłam się do większego sklepu z bajglami w Chicago.
To byłoby niemożliwe bez ukończenia szkoły aktorskiej.
Tam dalej serwowałam bajgle...
sobie do ust.
Więc się zaokrągliłam...
Tak bardzo, że kiedy wchodziłam na wagę
i pokazywała 89 kilogramów, myślałam:
„Czy damy radę?”.
Daliśmy.
O tak, daliśmy.
90 kilo to nic.
Ale potem...
chciałam wrócić do formy.
Dość już bycia odważną na plaży.
I...
No i zbliżał się ślub mojej średniej siostry.
Chciałam schudnąć przed weselem.
Po pierwszym załamaniu stwierdziłam, że lepiej kupić samoopalacz.
Siostra poprosiła mnie, żebym została jej świadkową.
Odpowiedziałam: „To wymaga dużo czasu i forsy...
I imprez.
Nie wiem, czy dam radę”.
„Beth, ale to jedyna taka okazja w życiu”.
„Statystyki temu przeczą”.
Wiele lat później zabrałam ją w trasę.
Wzięłam moją siostrę w zeszłoroczną trasę,
żeby mogła odpocząć od bycia samotną matką.
I...
Tak naprawdę nazywałam ją samotną matką jeszcze przed rozwodem,
bo jej mąż był dzieciakiem.
I...
Dam wam przykład.
Kiedy była na sali porodowej i rodziła ich drugie dziecko,
powiedział na głos:
„Nie wierzę, że opuszczam przez to mój mecz softballu”.
Dokładnie.
Tacy faceci istnieją.
Tak.
Chyba jesteś jednym z nich.
Ale trzymasz to w głowie
i dzięki temu twoje relacje z ludźmi przetrwały.
Bo to oczywiste, że masz takie myśli. To normalne, że je masz.
Ale nie daj im wyjść.
Pod żadnym pozorem nie pozwól, żeby przeszły ci przez gardło.
Potem sobie pomyślałam:
„To w sumie była niezła wymówka”.
Była taka męska.
„Nie mogę być przy porodzie z powodu sportu”.
Ale potem dodał, że chodzi o softball.
Wiecie...
jedyną rzeczą bardziej kobiecą niż poród
jest trzydziestolatek rzucający piłkę.
Kiedy moja siostra w końcu się z nim rozwiodła,
pomyślałam, że też zrzucę zbędny balast.
I...
Zaczęłam jeździć rowerem nad jeziorem.
Zawsze siedział tam jeden koleś. Chyba bezdomny.
Po prostu zawsze tam był.
Po około trzech miesiącach moich morderczych treningów
chciał dać mi znać, że to zauważył. Więc wrzeszczy:
„Co ty jeszcze chcesz zrzucać?”.
Ja na to: „Chyba nic, po prostu znalazłam miłość mojego życia”.
Na tym właśnie polega związek:
„Na pewno mogę już jeść?
Dobra.
Jesteś mój”.
Ja...
Nie lubię winić facetów,
ale zauważanie zmian w kobiecie idzie wam średnio.
Nieważne, czy zmieni fryzurę, czy zrzuci 20 kilogramów.
Raz wpadłam na starego znajomego.
Próbował powiedzieć, co się we mnie zmieniło.
Zmierzył mnie wzrokiem...
i jedyne, co wymylił, to: „Cycki ci zmalały”.
Ja na to: „Dziękuję”.
Dzięki, ża zauważyłeś najmniej pozytywny aspekt utraty wagi.
We wszystkich reklamach
pokazują facetów trzymających wielkie spodnie.
W żadnej nie zobaczycie kobiety z wielkim stanikiem
mówiącej: „Jest za duży”.
Jego kolega chce ratować sytuację
i mówi: „Już wiem! Urosłaś?”.
„Nagły wzrost u trzydziestolatki. To na pewno to.
Wypadły mi też mleczaki i mam obwisłe jaja”.
Te wszystkie wspomnienia na Facebooku:
„Tego dnia sześć lat temu...” wcale nie są fajne.
Mówią: „Facebookowi na tobie zależy”.
„Serio? Nie wydaje mi się”.
Po prostu chcecie opublikować moje zdjęcie sprzed sześciu lat,
na którym jestem w fotobudce,
ściskam puszkę browara wetkniętą między moje wielkie cyce
i w taki sposób go sobie sączę.
Teraz to brzmi zabawnie.
Nie mam sentymentu do zdjęć. Zastanawiam się tylko,
jak mogłam znosić tak mało lajków.
Zdjęcie sprzed sześciu lat zalajkowały tylko trzy osoby?
Jak ja mogłam zasnąć tego dnia?
Wiecie...
Teraz dokonuję lepszych wyborów.
Jem mrożone jogurty zamiast lodów.
Dziękuję.
Nazywam siebie jogurtowym Kopciuszkiem.
Wiem doskonale, kiedy zamykają się wszystkie sklepiki z jogurtami w okolicy.
Kiedy wybija północ, zaczynam...
Nie jestem pewna, czy to niepokój ogarnia moje ciało,
bo przegapiłam okazję,
czy po prostu mam wzdęcia, bo dziś zjadłam już jeden.
Wiecie...
Raz poszłam do miejsca o nazwie Zamróź Sobie Życie.
Powinno się nazywać Zamróź Sobie Konto.
I...
Poszłam tam trzy raz w ciągu jednego dnia.
I zadzwonili do mnie z banku.
Mówią:
„Złamano zabezpieczenia na pani karcie”.
Ja na to: „Złamana została jedynie moja silna wola.
Będę szczera, trzecia wizyta była tylko po dodatki”.
Tak trudno jest znaleźć złoty środek.
W mojej historii nie ma księcia.
Jest tylko mój samotny ojciec krzyczący: „Więcej masła orzechowego!
Żadnych owoców”.
Na szczęście wszystko się ułożyło.
Byłam w Playboyu. Nie musicie klaskać. Dziękuję.
Byłam w Playboyu,
bo wpisali mnie na listę komików, których trzeba zobaczyć.
Więc ktoś kiedyś doceni mnie za coś więcej niż słowa.
Moja mama dowiedziała się z Facebooka, że byłam w Playboyu.
Oznaczyli mnie w artykule,
a moja mama zostawiła tam swój komentarz:
„O rany!”.
Moja mama jest dziewicą, więc...
„O rany, Playboy? Jeśli to kupię, to będzie mój pierwszy raz”.
Nie miałam serca powiedzieć jej, że artykuł ukaże się tylko w sieci.
Nie wydadzą go w papierowej wersji Playboya.
Faceci to czytają, żeby walić konia.
A nic nie sprawia, że facetowi mięknie bardziej niż zabawna kobieta.
Założę się, że nie ma tu ani jednego twardego kutasa!
W porządku, wiem, że tak wypada.
Doceniam twój profesjonalizm.
Nie powiedziałam mamie, bo chciałam, żeby poszła kupić Playboya.
Jak mówiłam, jest nauczycielką w niewielkim mieście.
Wyobraziłam ją sobie, jak wchodzi do spożywczego,
bierze Playboya, kładzie go na ladzie
i mówi: „To nie tak, jak pani myśli.
Moja córka tu jest”.
Wraca do domu. Kartkuje gazetę, szukając mojej twarzy.
Co chwilę mówi: „O rany!
Jest tu wiele czyichś córek”.
Więc nie jestem wyjątkowa.
Wracając do dzieci i niemowlaków, chcę je mieć.
Staraliśmy się o nie z moim chłopakiem,
ale stosuję antykoncepcję.
A...
to bardzo utrudnia zajście w ciążę.
Mam spiralę domaciczną, co...
Właśnie.
To bardzo popularne.
To nie choroba układu moczowego,
tylko środek antykoncepcyjny.
Zawsze liczę, od jak dawna noszę spiralę,
na podstawie festiwali, na których byłam w tym okresie.
Pierwszą miałam na festiwalu Just For Laughs w Montrealu w 2011 roku
i wystarczyła mi na kolejne pięć lat.
Przez te pięć lat dużo się działo.
Nosiłam ją aż do Limestone Comedy Festival w...
Zgadłeś! W Bloomington w Indianie.
Tam właśnie mi ją wypruto.
Tak to można nazwać, wierzcie mi.
Mogłabym to opisać jako...
głębokie, chropowate... To boli.
Nie tak jak płacenie za studia.
To coś w stylu...
Jeśli miałabym dalej opisywać ten ból,
a mam wrażenie, że tego chcecie...
Drogie panie, to tak, jakbyście pod koniec okresu
przypadkowo użyły super chłonnego tamponu.
Wyciągacie go tak...
Pomnóżcie to uczucie razy miliard.
Nie no...
Moim zdaniem nikt nie powinien narzekać na okres.
Nie ma tu osoby,
która nie modliłaby się o okres chociaż raz w życiu.
Jesteśmy w tym razem.
Więc mi ją wyrywa. Ginekolog.
Ja mówię na nią Gineko-Jedi.
I...
Wyrzuca spiralę do kosza,
a ja mówię:
„Że co?
Tak po prostu ją wyrzucą?
Ona ma imię”.
Nazywała się Marina.
Była zawodnikiem numer jeden w klasyfikacji środków antykoncepcyjnych.
Rozumiecie to w ogóle? Nie przepuściła żadnej bramki.
Na około 953 celne strzały.
Powinna była ją wyciągnąć
i podrzucać pod sam sufit.
Żeby sobie tam mogła szybować i...
wyciągnąć zmęczone kości.
Byliście wspaniali, bardzo wam dziękuję...
że mnie wysłuchaliście.
Kocham was.
Dziękuję bardzo. Dziękuję.
Brawa dla Beth Stelling.
Napisy: Marta Januszewska