ΕΝΑ ΨΥΧΑΓΩΓΙΚΟ ΣΟΟΥ ΤΟΥ NETFLIX
Κυρίες και κύριοι, η ξεκαρδιστική Μπεθ Στέλινγκ!
Γεια χαρά, Λος Άντζελες!
Σας ευχαριστώ που ήρθατε, παιδιά!
Σας ευχαριστώ!
Φτάνει τόσο, νομίζω.
Σας ευχαριστώ.
Χάρη στη δουλειά μου, έχω διανυκτερεύσει σε πολλά ξενοδοχεία.
Στα Hampton Inn και στα Best Western, ας πούμε. Όχι να το παινευτώ δηλαδή.
Όταν μένω σε ξενοδοχείο, πάω με τον ανελκυστήρα στο δωμάτιό μου,
όπως κι εσείς.
Επιπλέον,
στις περισσότερες περιπτώσεις, είναι μαζί μου ένας γέρος λευκός άντρας.
Και είναι απλά θέμα χρόνου πριν γυρίσει να με κοιτάξει
και τότε θα πει κάτι σαν:
"Πολύ ήσυχη είσαι.
Γιατί είσαι τόσο σοβαρή;
Γιατί δεν χαμογελάς;"
Και τότε τον κοιτάζω κι εγώ και του λέω, παραδείγματος χάριν:
"Πρέπει να χέσω!
Απλά προσπαθώ να συγκεντρωθώ".
Τα ξενοδοχεία δεν είναι τόσο άσχημα.
Μάλλον περνάω χειρότερα στα αεροδρόμια
διότι πάσχω από μια ελαφριά μικροβιοφοβία.
Για να καταλάβετε, δεν υπάρχει περίπτωση
να σας αγγίξω ποτέ, ας πούμε.
Και όταν έρχομαι πρόσωπο με πρόσωπο με έναν πράκτορα της Υπηρεσίας Ασφαλείας,
που μόνο κατ' ευφημισμόν λέγονται "πράκτορες"
και βλέπω ότι φοράει γάντια από λάτεξ,
αυτό πάντοτε με συγχύζει, ξέρετε.
Και τι έγινε που φοράει γάντια δηλαδή;
Σαν να χρησιμοποιεί το ίδιο προφυλακτικό με όλο τον κόσμο που περνάει!
Κι εγώ πρέπει να αποδεχτώ τα μικρόβια του τύπου που πέρασε νωρίτερα;
Πάντα με συγχύζει αυτό.
Μου αρέσει να τους προκαλώ,
διότι όπως γνωρίζουμε, η Υπηρεσία Ασφαλείας είναι όλοι θεατρίνοι.
Έτσι,
λοιπόν,
συνήθως παίρνω μαζί μου τέσσερα λίτρα νερό.
Το βάζω να περάσει τον έλεγχο. Και το βρίσκουν διότι είναι πολύ καλοί.
Όταν βγάζουν το μπουκάλι λοιπόν, μου παρουσιάζουν τα εξής σενάρια.
Μου λένε: "Θα το κρατήσεις και θα το πιεις;
Θέλεις να το πετάξεις; Ή θα το ταχυδρομήσεις στον εαυτό σου;"
Η τελευταία επιλογή είναι θεότρελη! Ξέρετε τι εννοώ;
Μήπως παρεκτρέπομαι, παιδιά; Ποιος θα πληρώσει τα έξοδα; Ξέρετε;
Παίρνω λοιπόν το νερό μου και το πίνω όλο μπροστά τους.
Φανταστείτε ότι η ουρά περιμένει πίσω μου.
Τελειώνω και πετάω κάτω το μπουκάλι.
Μετά τρέχω στον κάδο με τα σκουπίδια τους και τα ξερνάω όλα.
Μετά βάζω μέσα οκτώ ουγκιές γιαούρτι.
Μία ουγκιά πάνω από το νόμιμο όριο.
Και το ωραίο είναι ότι αυτοί βγάζουν το γιαούρτι.
"Τι είναι αυτά τα επικίνδυνα υλικά;"
Τα ίδια: "Θα τα κρατήσεις, θα τα φας ή θα τα πετάξεις;
Ή θα τα ταχυδρομήσεις";
Απλώς κοιτάω τον τύπο και του λέω: "Δεν είδες τι συνέβη νωρίτερα;
Λίμαξα στην πείνα".
Τα ανοίγω και τρώω το γιαούρτι.
Τα τρώω μόνο με τη γλώσσα μου.
Έτσι.
Είδατε τι έκανα μόλις τώρα; Έκανα ένα αυλάκι τριγύρω με τη γλώσσα μου
και έτσι ρούφηξα το γιαούρτι που έμεινε στη μέση.
Αυτό το τελειοποίησα στο λύκειο.
Δεν μιλάω για κάτι σεξουαλικό, ανώμαλοι!
Δεν είχαμε πλυντήριο πιάτων τότε.
Δεν ήθελα να βρωμίσω ούτε ένα κουτάλι, εντάξει;
Έμαθα να τρώω τα πάντα με το στόμα για να μην πλύνω ποτέ τα πιάτα.
Μάλιστα! Είστε όλοι προνομιούχοι!
Λοιπόν.
Μετά από όλα αυτά, έχω κερδίσει μια πλήρη σωματική έρευνα.
Ζητώ να μου την κάνει άντρας, διότι δεν είναι συνηθισμένοι. Ταράζονται.
Επιπλέον το φωνάζουν, για να μάθει όλο το αεροδρόμιο τι ψάχνω.
Γιατί λένε: "Ψάχνουμε άντρα για γυναίκα"!
Και εγώ κάνω έτσι.
Μετά με παίρνουν λίγο παράμερα και με βάζουν να ανοίξω τα σκέλια μου.
Μάλλον ό,τι έκρυβα στο νινί μου θα πέταξε και θα έφυγε.
Αλλά πρέπει να ελέγξουν ότι όντως πέταξε, σωστά;
Οπότε βάζουν τα χέρια τους εδώ, και εγώ κλείνω τα πόδια!
Όχι, πλάκα κάνω.
Πάντα σε προειδοποιούν πριν το κάνουν.
Λένε ας πούμε: "Θα βάλω το πίσω μέρος του χεριού".
Είναι το αγαπημένο μου κομμάτι. Έχει τις αρθρώσεις.
Λοιπόν.
"Με το πίσω μέρος του χεριού, θα τρίψω την ευαίσθητη περιοχή σου.
Έτσι θα ξέρεις ότι δεν μου αρέσει".
Έχει κάνει τη μία πλευρά, λοιπόν.
Ενώ περνά στην άλλη πλευρά, τον κοιτάζω κατάματα
και λέω: "Τώρα έχω πάνω από τρεις ουγκιές από υγρά μέσα μου"!
Έχω χάσει την πτήση μου;
Αλλά κέρδισα έναν φίλο, σωστά;
Έχω ελεύθερη σχέση με έναν υπάλληλο της κυβέρνησης.
Ζω εδώ στην Καλιφόρνια, αλλά μεγάλωσα στο Οχάιο.
Και...
Τέλεια! Είναι εδώ όλη η πόλη όπου μεγάλωσα!
Η μαμά μου μεγάλωσε εμένα και τις δύο αδερφές μου στο Ντέιτον.
Η μαμά μου ακόμα μένει στο Οχάιο. Δεν ξέρει τι χάνει!
Όμως,
την τελευταία φορά που επέστρεψα εκεί, πήγα να την επισκεφθώ
επειδή η Μέγκαν, η μεγάλη μου αδερφή, ήταν έτοιμη να γεννήσει.
Οπότε πήγαινα για να προλάβω το μωρό.
Ήθελα να του πω "κόλλα πέντε" την ώρα που έβγαινε.
Έχει και κάτι άλλα παιδάκια που τα εξαπέλυσε πριν αρκετό καιρό.
Λοιπόν,
ένα από αυτά λέγεται Ριντ
και είναι περίπου τόσος.
Την κοίταξε λοιπόν,
κοίταξε την κοιλιά της ξαδέρφης μου και μας είπε:
"Από πού θα βγει όλο αυτό;"
Καλή ερώτηση, έτσι δεν είναι;
Αλλά πριν απαντήσουμε, ρώτησε ξανά:
"Και ποιος σου το έκανε αυτό";
Κι εγώ του είπα:
"Υποθέσαμε ότι το έκανε ο μπαμπάς σου.
Εσύ τι έχεις ακούσει;
Αν είδες κάτι, πες το μας"!
Νομίζω ότι πολλοί φοβούνται ότι μπορεί να αποκτήσουν ένα άσχημο μωρό.
Εγώ δεν το φοβάμαι.
Αλλά φοβάμαι ότι ίσως αποκτήσω έναν άσχημο έφηβο.
Πιστεύω ότι,
αν κάνω ένα άσχημο μωρό, μπορώ απλώς να το κρύψω με ένα σεντόνι.
Ξέρετε τι εννοώ;
Ενώ ένας άσχημος έφηβος
θα περάσει σε πολλά προχωρημένα μαθήματα!
Εσείς χειροκροτάτε επειδή είστε όλοι κούκλοι.
Έχει σκοτάδι εδώ μέσα, αλλά είστε νόστιμοι.
Κάποτε ντάντευα ένα αγοράκι. Πήγαινα να τον πάρω από το νηπιαγωγείο
και μία ημέρα τον περίμενα.
Ξαφνικά ένα παιδάκι που δεν μου ανήκε με πλησίασε,
με κοίταξε και μου είπε:
"Ανυπομονώ για την ώρα του ύπνου.
Θέλω να πλαγιάσω, να ξεκουράσω τα κουρασμένα κόκαλά μου".
"Τι πράγμα;
Ποιος από τους ανατριχιαστικούς γονείς σου σού το είπε αυτό;
Χριστέ και Παναγιά!
Μήπως η μαμά σου είναι φάντασμα;"
Πήγα το παιδί μου σπίτι και ρώτησα τους γονείς του.
Και μου είπαν: "Ναι, βέβαια, οι γονείς του είναι νεκροθάφτες".
Άρα αυτό ήταν το λεξιλόγιο που άκουγε καθημερινά στο σπίτι του.
Κάθε βράδυ, πριν κοιμηθεί, η μαμά τού έλεγε:
"Εντάξει, Ναθάνιελ.
Ας το ξαναπάμε άλλη μία φορά.
Τι πρέπει να κάνεις αφού βαλσαμώσεις τη σορό;"
"Να αναπαύσω τα κουρασμένα κόκαλά της;"
"Έτσι μπράβο!
Όνειρα γλυκά".
Τελικά τα χάλασα με εκείνο το παιδί.
Την τελευταία ημέρα, άφησε την κάλτσα του μέσα στο αμάξι μου.
Όπως όταν μια γυναίκα αφήνει τα κοσμήματά της.
Ήθελε να ξαναβρεθούμε.
Ήταν στο αμάξι μου για αρκετό καιρό πριν την προσέξω.
Και λέω: "Μια κάλτσα είναι. Σιγά μην την επιστρέψω στο σπίτι του.
Άλλωστε παραιτήθηκα".
Αλλά ούτε ήθελα μια παιδική κάλτσα στο αμάξι μου, ξέρετε.
Πήγαινα να κάνω πεζοπορία κοντά στο Γκρίφιθ Παρκ.
Έπιασα την κάλτσα, και στους πρόποδες του βουνού
πήγα να την πετάξω. Και τότε το βλέμμα μου συνάντησε το βλέμμα μιας άλλης γυναίκας,
η οποία με είδε να πετώ μια παιδική κάλτσα
στα βάθη του δάσους!
Απλώς είπα: "Την έπαιζε υπερβολικά"!
Δεν γέλασε όπως γελάτε εσείς.
Οπότε έπρεπε να πω:
"Πλάκα σας κάνω. Είναι όσο πιο κοντά έχω έρθει σε μια έκτρωση".
Ξέρω ότι αυτή η λέξη δεν αρέσει σε όλους.
Αλλά είναι πιο γρήγορο από το να πω: "Αναλαμβάνω την πλήρη ευθύνη
για την κακή κρίση δύο ανθρώπων".
Τι είναι χειρότερο, μια έκτρωση ή ένα αστείο όπου δεν γέλασε κανείς;
Καταλάβατε;
Η μητέρα μου λοιπόν εργάζεται και αυτή με παιδιά.
Είναι δασκάλα μουσικής σε δημοτικό σχολείο.
Θα βγει στη σύνταξη μετά από 34 χρόνια.
Έξοχα!
Ένα χειροκρότημα για την Νταϊάν! Είναι μια υπέροχη γυναίκα.
Όντας δασκάλα, δεν δουλεύει τα καλοκαίρια.
Το περασμένο καλοκαίρι, η μαμά μου έπρεπε να κάνει υστεροτομία.
Αυτό με στενοχώρησε πολύ. Το παιδικό μου σπιτικό χάθηκε για πάντα!
Καταλάβατε;
Δεν θα επιστρέψω ποτέ.
Απλώς ήταν ωραίο να έχω αυτήν την επιλογή.
Επιπλέον,
είναι μια πολύ σοβαρή επέμβαση και αφού ανάρρωσε,
σχεδίαζε να με επισκεφθεί εδώ.
Εγώ ετοίμασα μόνο ένα σόου, διότι την αγαπώ.
Ήθελα να κάνω παρέα μαζί της.
Και το σόου που θα έκανα ήταν σε ένα κρασόμπαρο,
διότι όλοι οι κωμικοί στο Λος Άντζελες κυριολεκτικά ψοφάνε για προσοχή.
Θα σου πουν: "Ελάτε να δείτε το σόου μου.
Είναι στην τουαλέτα, στον κάδο, κάτω από τον πισινό μου"!
Λοιπόν.
Εγώ και η μαμά μου λοιπόν πήγαμε στο κρασόμπαρο,
αλλά το κοινό δεν εμφανίστηκε.
Οπότε, τελικά, το σόου ακυρώθηκε.
Η μαμά μου κοίταξε τους απογοητευμένους κωμικούς.
Και ως γλυκιά δασκαλίτσα που είναι,
τους κοίταξε και τους είπε:
"Έχει χιόνι σήμερα"!
Αυτό είναι γλυκύτατο όταν είσαι δασκάλα.
Αλλά οι κωμικοί θα σκεφτόντουσαν ότι είχε κοκαΐνη.
Της λέω λοιπόν:
"Πρέπει να σε βγάλουμε από εδώ μέσα"!
Λοιπόν,
επί του παρόντος, είμαι ετεροφυλόφιλη.
Αν και έπαιζα χόκεϊ επί χόρτου στο λύκειο.
Όταν σπούδαζα...
Βασικά, έτσι απέκτησα αυτούς τους μηρούς.
Λοιπόν.
Η αδερφή μου προπονεί τη σχολική ομάδα. Όλες παίζαμε χόκεϊ μικρές.
Γυρνούσα ξανά για να δω έναν αγώνα ενάντια στην αντίζηλη ομάδα της.
Αυτή η ομάδα είναι οι αντίζηλοί μας επειδή είναι η μόνη άλλη στην πόλη.
Πήγα στο αγαπημένο μου φουρνάρικο για να αγοράσω ένα ντόνατ με ζελέ.
Αυτά τα τρώω στον αγώνα
για να δουν τα κορίτσια πώς ζουν οι ελεύθεροι ενήλικες.
Λοιπόν.
Ήμουν στο φουρνάρικο, είπαμε. Αγόραζα ένα ντόνατ με ζελέ.
Ακούστε.
Η γυναίκα που μου σέρβιρε το ντόνατ
ήταν η παλιά μου αντίζηλος από όταν έπαιζα χόκεϊ στο λύκειο.
Ήταν σαν να είχα κερδίσει ξανά στο πρωτάθλημα της περιφέρειας!
Έχω εργαστεί και εγώ σε μαγαζιά με φαγητό.
Υπηρέτησα δύο περιοδείες σε μαγαζιά με μπέιγκελ.
Συγκεκριμένα,
η πρώτη φορά ήταν ενώ σπούδαζα. Το μαγαζί λεγόταν Bagel and Deli.
Και ενώ σπούδαζα, βάσει της διατροφής μου,
θα σας φαινόταν ότι ένας εργένης πατέρας ζούσε μέσα στο στομάχι μου!
Και μου ψιθύριζε πράγματα κατά καιρούς. Για παράδειγμα:
"Τι λέει η μαμά σου ότι δεν κάνει να τρως;"
Κι εγώ απαντούσα: "Γλάσο, μείγμα για κέικ και ζύμη για μπισκότα.
Μου λέει να μην τρώω βιαστικά".
Κι αυτός έλεγε: "Ναι, αλλά τι ξέρει αυτή;"
Κι εγώ απαντούσα: "Έχει ένα δίκιο σε αυτά που λέει για τα ωμά αυγά".
Αυτός μου έλεγε: "Φάε τον άμπακα! Δικό μου το Σαββατοκύριακο"!
Δύο Σαββατοκύριακα τον μήνα.
Μόνο αυτός ήξερε τι έτρωγα στα σκοτάδια!
Και τότε,
τότε αποφοίτησα με επαίνους.
Και τότε... Σας ευχαριστώ πάρα πολύ!
Τότε με μετέφεραν σε ένα μεγαλύτερο κατάστημα στο Σικάγο.
Αυτό δεν μπορούσα να το πετύχω χωρίς το πτυχίο μου στο θέατρο!
Εκεί, συνέχισα να σερβίρω μπέιγκελ.
Κατευθείαν στο στόμα μου!
Και πάχυνα αρκετά.
Πάχυνα τόσο που μια φορά ανέβηκα στη ζυγαριά
και όταν κοίταξα τι έγραφε και είδα τον αριθμό "89" σκέφτηκα:
"Μπορώ να φτάσω μέχρι τα 90;"
Και τα έφτασα.
Μάλιστα, τα έφτασα!
Ένα κιλό δεν είναι τίποτα.
Αλλά μετά, ξέρετε,
ήθελα να ξαναβρώ τη φόρμα μου.
Είχα βαρεθεί το θάρρος στην παραλία.
Επιπλέον,
η μεσαία αδερφή μου, η Χάνα, ετοιμαζόταν να παντρευτεί.
Ήθελα να χάσω κιλά πριν τον γάμο.
Αλλά δεν τα κατάφερα. Στο παρά πέντε,
απλώς έκανα ένα ψεύτικο μαύρισμα.
Μου είχε ζητήσει να γίνω η παράνυμφός της
και της είπα:
"Αυτό απαιτεί πολύ χρόνο και πάρα πολλά λεφτά.
Και πολλά πάρτι επίσης.
Δεν ξέρω αν θα τα καταφέρω".
Μου είπε: "Μπεθ, κάτι τέτοια γίνονται μία φορά στη ζωή μας"!
Κι εγώ είπα:
"Οι στατιστικές δεν συμφωνούν".
Η αδερφή μου ήρθε μαζί μου σε περιοδεία, χρόνια μετά.
Η Χάνα ήρθε στην περιοδεία μαζί μου πέρυσι,
για να ξεφύγει λίγο από τη ζωή μιας μόνης μητέρας.
Και...
Αλλά την αποκαλούσα "μόνη μητέρα" ακόμα και όταν ήταν παντρεμένη,
διότι ο άντρας της ήταν σκέτος μπέμπης.
Και...
Μπορώ να σας δώσω ένα παράδειγμα.
Ενώ γεννούσε το δεύτερο παιδί της, ενώ ήταν στην αίθουσα τοκετού,
ο ίδιος της ο άντρας είπε φωναχτά:
"Φίλε, δεν το πιστεύω ότι χάνω τον αγώνα του σόφτμπολ για αυτό"!
Ναι. Δεν σας κάνω καθόλου πλάκα.
Υπάρχουν τέτοιοι άντρες.
Ναι.
Νομίζω ότι είσαι κι εσύ τέτοιος.
Ποτέ δεν τα λες αυτά φωναχτά
διότι έτσι διατηρείς τις σχέσεις σου με τους άλλους.
Μπορείτε να κάνετε αυτές τις σκέψεις! Οπωσδήποτε μπορείτε!
Αλλά να τις κρατάτε θαμμένες βαθιά!
Θεέ μου, ποτέ μην τις αφήνετε να πετάγονται από το στόμα σας! Εντάξει;
Και τότε το σκέφτηκα λίγο και είπα:
"Αυτή θα ήταν μια καλή δικαιολογία".
Ήταν μια αρρενωπή δικαιολογία.
Δηλαδή: "Δεν μπόρεσα να έρθω στη γέννα διότι έπαιρνα μέρος σε άθλημα".
Αλλά μετά του ξέφυγε για το σόφτμπολ.
Καταλάβατε;
Πιστεύω ότι το μόνο πράγμα που είναι πιο θηλυπρεπές από τη γέννα
είναι ένας άντρας πάνω από 30 που παίζει ακόμα σόφτμπολ, ξέρετε.
Οπότε, όταν η αδερφή μου του ζήτησε επιτέλους διαζύγιο,
εμπνεύστηκα κι εγώ να χάσω λίγα περιττά κιλά.
Οπότε,
άρχισα να ποδηλατώ γύρω από μια λίμνη.
Ήταν πάντα ένας τύπος στην είσοδο. Δεν ξέρω αν είχε σπίτι.
Ήταν πάντα παρών, εντάξει;
Και περίπου τρεις μήνες αφού ξεκίνησα το πρόγραμμα άσκησης,
θέλησε να μου δείξει ότι πρόσεξε την πρόοδό μου. Μου φώναξε:
"Καλά, πόσο σκοπεύεις να γυμναστείς;"
Και είπα: "Νομίζω ότι τελείωσα. Μόλις ανακάλυψα τον άντρα της ζωής μου"!
Ουσιαστικά, αυτό είναι οι σχέσεις.
Λες: "Μπορώ να ξαναρχίσω να τρώω;"
Εντάξει τότε.
"Είσαι δικός μου".
Δεν...
Δεν τα φορτώνω στους άντρες,
αλλά ποτέ δεν παρατηρείτε όταν αλλάζει κάτι σε μία γυναίκα.
Είτε έκοψε τα μαλλιά της είτε έχασε 23 κιλά.
Συνάντησα έναν παλιό φίλο που είχα καιρό να δω
και προσπαθούσε να καταλάβει τι είχε αλλάξει πάνω μου.
Με κοίταζε έτσι, με μισό μάτι.
Τελικά εμπνεύστηκε να πει το ακόλουθο: "Ξέρεις, τα βυζιά σου μίκρυναν πολύ".
Και του είπα: "Ευχαριστώ".
Ευχαριστώ που πρόσεξες το μόνο αρνητικό από όλο το βάρος που έχασα!
Έχετε δει διαφημίσεις για δίαιτες
με έναν άντρα να κρατά ένα τεράστιο παντελόνι.
Ποτέ δεν βλέπετε μια γυναίκα να κρατά ένα τεράστιο σουτιέν
και να λέει: "Δεν μου ταιριάζει".
Μετά ο φίλος του πήγε να τον βοηθήσει.
Και είπε: "Ξέρω τι έκανες. Μήπως ψήλωσες;"
Και του λέω: "Ναι. Ναι, κλασικά! Ξαφνικά ψήλωσα στα 30 μου! Βέβαια!
Επίσης μου έπεσαν οι γαλακτίες
και κατέβηκαν τα αρχίδια μου"!
Ξέρετε εκείνες τις αναρτήσεις, στο Facebook, που λένε:
"Έξι χρόνια πριν, σαν σήμερα"; Ποτέ δεν τις απολαμβάνω αυτές.
Σου λένε: "Εμείς στο Facebook σε νοιαζόμαστε".
Κι εγώ λέω: "Δεν φαίνεται".
Φαίνεται ότι ανεβάζετε μια φωτογραφία μου από έξι χρόνια πριν.
Είμαι σε φωτογραφικό θάλαμο
και πίνω από ένα μεγάλο κουτάκι μπίρα που έχω σφηνώσει ανάμεσα στις βυζάρες μου
και χύνω μπίρα μέσα στο ίδιο μου το στόμα!
Εσείς μάλλον το βρήκατε εντυπωσιακό.
Απλά δεν είναι τόσο νοσταλγικό. Πιο πολύ με κάνει να αναρωτιέμαι
πώς επιζούσα τότε με τόσα ελάχιστα like.
Μια εικόνα που ανάρτησα πριν έξι χρόνια είχε μόνο τρία like;
Πως βγήκα από το κρεβάτι εκείνη την ημέρα;
Καταλάβατε;
Τώρα πια, κάνω καλύτερες επιλογές.
Αντί για παγωτό, μπορεί να φάω παγωμένο γιαούρτι.
Σας ευχαριστώ, ναι.
Πιστεύω ότι είμαι η Σταχτοπούτα των παγωμένων γιαουρτιών.
Πάντα γνωρίζω την ώρα και τη στιγμή που κλείνουν όλα τα κοντινά μαγαζιά.
Όταν λοιπόν σημαίνουν μεσάνυχτα, παθαίνω αυτό:
Και δεν ξέρω αν αυτό είναι το άγχος που διακατέχει όλο μου το κορμί
επειδή έχασα την ευκαιρία μου,
ή αν είναι ο πόνος από τα αέρια επειδή έχω ήδη φάει παγωμένο γιαούρτι.
Καταλάβατε;
Μια φορά, πήγα σε ένα μαγαζί που λεγόταν "Γιαουρτένια Ζωή".
Θα έπρεπε να το λένε "Χαμένη Ζωή".
Λοιπόν,
πήγα εκεί τρεις φορές μέσα σε μία ημέρα!
Και μου τηλεφώνησε η τράπεζά μου.
Έλεγαν:
"Παραβιάστηκε η ασφάλεια της κάρτας σας".
Και τους είπα: "Το μόνο που παραβιάστηκε ήταν ο αυτοέλεγχός μου.
Ειλικρινά, την τρίτη φορά πήγα μόνο για γαρνιτούρες".
Είναι πολύ δύσκολο να πετύχεις τις αναλογίες.
Η ιστορία μου δεν έχει πρίγκιπα.
Μόνο τον εσωτερικό εργένη πατέρα μου που φωνάζει: "Σάλτσα φυστικοβούτυρου!
Και καθόλου φρούτα"!
Ευτυχώς, είχαν όλα αίσιο τέλος.
Ξέρετε, ήμουν στο Playboy. Ευχαριστώ, αλλά μην χειροκροτάτε.
Ο λόγος που ήμουν στο Playboy
είναι ότι έκανα περιοδεία τότε και συνέστησαν το σόου μου.
Μια μέρα, λοιπόν, θα με εκτιμήσουν και όχι μόνον για τα λόγια μου.
Η μαμά μου έμαθε για το Playboy λόγω του Facebook.
Με είχαν επισυνάψει στο άρθρο
και η μαμά μου πήγε στα σχόλια και έγραψε:
"Θεέ μου"!
Η μητέρα μου είναι παρθένα, βλέπετε!
"Θεέ μου! Στο Playboy; Πρώτη φορά θα το αγοράσω αυτό"!
Δεν άντεξα να της πω ότι με ανέφεραν μόνο στην ιστοσελίδα.
Δεν με ανέφεραν στο τυπωμένο τεύχος.
Ο κόσμος την παίζει με αυτό το περιοδικό.
Τίποτα δεν σαμποτάρει μια καύλα πιο γρήγορα από μια αστεία γυναίκα.
Ναι, καλά! Δείξτε μου έστω και μία στύση εδώ μέσα!
Είναι πρέπον σε αυτήν την περίσταση.
Εκτιμώ τον επαγγελματισμό σου.
Δεν το είπα λοιπόν στη μαμά μου, επειδή ήθελα να αγοράσει ένα τεύχος.
Όπως σας είπα, είναι δασκάλα και ζούμε σε μια πολύ μικρή πόλη.
Φαντάστηκα λοιπόν τη μαμά μου να πηγαίνει στο σουπερμάρκετ,
να παίρνει το Playboy, να το ακουμπά στο ταμείο
και να λέει: "Δεν είναι αυτό που φαίνεται.
Η κόρη μου είναι σε αυτό το τεύχος".
Φτάνει στο σπίτι. Με ψάχνει και ξεφυλλίζει το περιοδικό.
Και λέει: "Θεέ μου!
Τελικά είναι πολλές κόρες εδώ μέσα"!
Δεν είναι τόσο ξεχωριστό πια.
Όσον αφορά τα παιδιά και τα μωρά, εγώ όντως τα θέλω.
Εγώ και το αγόρι μου κάναμε μεγάλες προσπάθειες,
αλλά εγώ έπαιρνα αντισυλληπτικά.
Και φυσικά,
είναι πολύ δύσκολο να μείνεις έγκυος έτσι.
Έχω ένα αντισυλληπτικό σπιράλ.
Μάλιστα.
Είναι πολύ δημοφιλές.
Δεν σας μιλώ για κάποια ασθένεια.
Είναι μια ενδομητρική συσκευή.
Πάντα θυμάμαι πόσο καιρό έχω το σπιράλ μου
από το φεστιβάλ κωμωδίας που γινόταν όταν μου το έβαλαν.
Το πρώτο ήταν στο Just For Laughs, στο Μοντρεάλ, το 2011.
Αυτό μου κράτησε πέντε χρόνια.
Κατάφερα να κάνω τόσα πράγματα μέσα σε αυτά τα πέντε χρόνια!
Αυτό λοιπόν άντεξε μέχρι το Φεστιβάλ Κωμωδίας Λάιμστοουν.
Μαντεύετε που έγινε αυτό; Στο Μπλούμινγκτον της Ιντιάνα.
Εκεί πήγα να μου το ξεριζώσουν.
Αυτή είναι η τεχνική ορολογία, ναι.
Μπορώ μόνο να το περιγράψω έτσι:
Με μια βαθιά, λαρυγγώδη κραυγή. Πονάει.
Όχι όσο τα δίδακτρα των σπουδών σου.
Αλλά ξέρετε τι εννοώ.
Αν έπρεπε να περιγράψω τον πόνο,
διότι έχω την αίσθηση ότι το θέλετε...
Κυρίες, όταν είστε στις τελευταίες ημέρες της περιόδου
και χρησιμοποιείτε ένα ταμπόν που είναι πολύ απορροφητικό
και πάτε να το βγάλετε, κάπως έτσι:
Είναι αυτός ακριβώς ο πόνος, πολλαπλασιασμένος επί ένα δισεκατομμύριο!
Ξέρετε τι εννοώ.
Κανείς δεν μπορεί να δυσανασχετήσει με τις περιόδους.
Πιστεύω ότι όλοι μας σε αυτήν την αίθουσα
έχουμε προσευχηθεί για μια περίοδο σε κάποια φάση.
Συμπάσχουμε όλοι μαζί.
Η γυναικολόγος μού το βγάζει.
Τη λέω "Τζεντάι της μήτρας".
Λοιπόν.
Το πετά στον κάδο των σκουπιδιών.
Και σκέφτηκα:
"Τι πράγμα;
Θα την πετάξουν έτσι;
Έχει όνομα, ξέρετε"!
Την έλεγαν Μαρίνα.
Ήταν η καλύτερη παίκτρια αντισύλληψης σε ολόκληρο το πρωτάθλημα!
Δεν καταλαβαίνετε; Είχε ρεκόρ! Πάντα εμπόδιζε την άλλη ομάδα να σκοράρει!
Μπλόκαρε τουλάχιστον 953 εύστοχα γκολ!
Έπρεπε να μου την ξεριζώσει
και να την πετάξει πάνω στους δοκούς.
Να την αφήσει να ανεμίζει εκεί πάνω.
Να ξεκουράσει τα κοκαλάκια της.
Παιδιά, ήσασταν υπέροχο κοινό απόψε! Σας ευχαριστώ πολύ
που με ακούσατε!
Σας αγαπώ!
Σας ευχαριστώ πάρα πολύ!
Ένα χειροκρότημα για την Μπεθ Στέλινγκ!
Υποτιτλισμός: Νάσος Πρωτόπαπας