NETFLIX ORİJİNAL STAND-UP KOMEDİSİ
-Nasıldı? -Eğlenceli.
İyi eğlenceler.
Hanımlar, beyler, Nate Bargatze için bir alkış lütfen!
Cidden oluyor.
Yani bu... İnanılmaz bir şey.
Burada olmak çok heyecan verici.
Her gösteri böyle olmuyor.
Bir keresinde bir hapishanede sahne almıştım.
En ucuna kadar girdik.
Buradakinden biraz daha az insan vardı.
İçeri girdik. Sizin mahkûm olduğunuzu farz edelim.
Ben de oturmuş saçma sapan şakalarımı yapıyordum. İşe yaramıyordu.
Şakalarımın hepsi 30 senedir dışarıda olmakla ilgiliydi.
Hiçbirini anlamıyorlar bile.
"Trafik manyak bir şey, hatırlar mısınız? Trafiği hatırlayan var mı?" diyorum.
Mahkûmlardan biri kalkıp bana doğru yürüyor.
"Eyvah, başlıyoruz işte. Tam filmlerdeki gibi." diyorum.
"Adam kaçmak için beni kullanacak."
Adamı parmakla göstermek istemiyorum.
"Hava da çok garip." falan diyorum.
"Böyle ayaklanması normal mi?"
Meğer tam arkamda kalan tuvalete gidiyormuş.
İyi adammış. Kıyafetleriyle ve olduğumuz yerle yargılamışım onu.
Suç bende.
Tuvaletler de... Açık tuvaletler işte.
Tuğla duvara dayanmışım, duvar belime kadar geliyor.
Yani ben, tuğla duvar ve pisuarlar gibi bir sıralama var.
Ayağa kalkıyor, gelip işiyor ve tam arkamdaki pisuarı seçiyor.
Böylece baş başa kalıyoruz, öylece dikiliyoruz.
O işiyor, ben konuşmaya çalışıyorum.
Adamın umurunda bile değil, işiyor sadece.
Hayatım boyunca böyle bir özgüven görmedim. Yani...
"Bu adamı neyle suçluyorsanız o şeyi kesin yapmıştır." dedim.
Masum biri öyle işemez.
Buradan asla kurtulamayacak.
Sosyal medya hesaplarımı telefonumdan sildim.
Instagram hala duruyor ama. "Hiç yoktan iyidir." diyorum.
Sonuçta... Güvenli bir şey işte.
Twitter'a gelince...
Ünlüler bir araya gelip sizin berbat olduğunuzu haykırıyor sanki.
Bu kadar. Gün boyunca.
Başkanlık seçimlerinde herkes öfkeliydi.
Bir de şu boru hattı meselesi vardı, hatırladınız mı?
"Boru hattını durdurmalıyız!" "Evet, aynen." dedim.
Bilmiyorum bile. Nerede olduğundan haberim yok.
Bulamadım ki.
Şu anda bile borunun içinde ne vardı bilmiyorum.
Yer altında mıydı, onu bile bilmiyorum
ama "Durmalıyız, insanların malı mülkü var!" dedim.
"Öyle etrafa boru saçılmaz ki."
"Canınızın istediği yere boru saçamazsınız!"
Yani...
Leonardo DiCaprio'yu takip ediyorum.
Adamın hayranıyım, hayatını görmek istiyorum.
Asla eğlenceli bir şey paylaşmıyor, o kadarını anladım.
"Yılda 100 milyon köpek balığı, insanlar tarafından öldürülüyor." yazdı mesela.
Söyleyip kaçtı. Çözüm sunmak yok.
Tennessee'de, evimdeyim. Okyanus teğet bile geçmiyor.
Ne çok köpek balığı.
"Kaç köpek balığı yaşıyor?" diye sorsanız
100 milyonu asla tahmin edemezdim.
Bir milyon falan. Ne bileyim? Kaç köpek balığı olduğunu bilen var mı?
"Tamam dostum, köpek balığı öldürmem." diye tweet attım.
Ne bileyim. "Böyle bir şey mi bekliyordun yani?"
Öldürmem. Hayatımda hiçbir durumda
"Köpek balığı öldürebilirim." demedim.
Köpek balığı okşamış biriyle de tanışmadım
şimdi bu işe bulaşacak hâlim yok.
Facebook, orada da arkadaşlarınız size berbat olduğunuzu hatırlatıyor.
Daha yerel yani.
Facebook'ta iyi bir gün geçirilemez.
Herkesin hayatının en kötü günü olur.
Baktığınız ilk şey... Uyanıp telefonu alıyorsunuz
"Cinayet videosu izler misin?" diye bir şey çıkıyor.
"Ben almayayım. Yeni uyandım." diyorsunuz.
"Kimin doğum günü, onu görmek istemiştim."
Ve...
"Oynatmaya başlamıştık aslında." diyor.
"Tamam, izleyeyim madem."
Eşim, fotoğraflarını beğenmiyorum diye kızıyor.
"Niye fotoğraflarımı beğenmiyorsun?" diyor.
Birlikte yaşamamız falan yetmiyor mu yani?
Biliyorum. Zaten beğenmiştim.
Fotoğrafı çektiğimizde "Beğendim." demiştim zaten.
Fotoğrafa baktım, ben de varım. Fotoğraftayım.
Bu fotoğraf için elimden daha fazlası gelmez.
Hayatım boyunca birlikteydik.
Çıkmaya başladığımızda 21'imde falandım. Şimdi 37'yim.
Annemin kucağından ona gittim resmen.
Etrafımda "Yerinde olsam öyle yapmazdım." diyen birinin olmaması
nasıldır bilmiyorum bile.
Şimdi kızımız da var, asla bilemeyeceğim.
Asla bilemeyeceğim.
Hâlâ kavga ediyoruz.
Uzun süre evli kalınca 24 saat kavga etmek söz konusu oluyor.
Herhangi bir anda.
Geçen gün sabahın üçünde kavga ettik.
Kavgaya başlamak için uyandık.
Köpeğimiz var. Köpeğimiz, şimşek çakınca aklını kaybediyor.
Biz de ona yatıştırıcı verdik
çünkü köpeğe bir yere kadar bunun şimşek olduğu söyleniyor.
Sonra "Anlamıyor galiba." diyorsunuz.
"Al şu hapı."
Uyandım ve eşimi de uyandırdım. "Sakinleştirici nerede?" diye sordum.
"Dolapta." dedi.
Dolaba gittim. Şişeye bakınca son kullanma tarihinin geçtiğini gördüm.
Onu tekrar uyandırıp "Bunun tarihi geçmiş." dedim.
Çok gıcık oldu.
"Tarihi geçmedi, eski kutuya yeni hapları koydum." dedi.
"Aklıma gelmeliydi. Benim hatam." dedim.
"Evimize gelen insanlar sütü gösterip 'Bunun tarihi mi geçti?' diye soruyor.
Artık ben de 'Eski kutuya koyduğum yeni süt o.' demeliyim.
'Tanıdığım en salak insan mısın sen?
Böyle olduğunu nasıl anlamazsın ki?' dedim."
Aşağı yukarı böyle dedim. Böyle eğlenceli olmadı tabii.
Ama o fark etmeyeceğini, köpek ilacının tarihinin geçemeyeceğini söyledi.
"Bunun söylentisini bile duymuş olamazsın." dedim ona.
"Köpek sağlıkçısı tanıdığımız yok." Biliyorum yok.
Ona şöyle mesajlar gönderen köpek ilacı üreticisi yok:
"Şu anda köpek ilacı fabrikasında büyük şeyler yapıyoruz.
Önce sana söylemek istedim.
Tarihi geçmeyen bir ilaç icat ettik.
İstersen sabahın üçünde kocana da söyle."
Bir de kızımız var.
İki yaşındayken Disneyland'e gittik.
İnsanlar "Bu bir hata." demişti.
Kimseye bir şey sormadık ama bizi uyarmaktan memnundular.
"Para israfı bu, hatırlamayacak bile."
"Minnie Mouse'a inanıyor." dedim.
"Onu gerçek sanıyor. Mutlu olduğunu görmek güzel."
Ne yani, kızı dolaba kilitleyip
"Dünü hatırlıyor musun? Hayır mı?
Sen hatırlamaya başlayana kadar
paramı israf etmeyeceğim!" mi diyeyim?
Disiplinli olmasını istiyoruz.
Bugünlerde çocukları yola getirmek zor.
Dövemiyorsunuz.
Mikrofonu alıp konuşamadığınız da kesin...
Elden ne gelir? Hayırlısını umuyorsunuz.
Şamar atmayı iyice abartıyorlar.
Bir kadının otoparkta çocuğuyla kavga ettiği videoyu görüyorsunuz mesela.
İnsanlar "Tokat atmamak lazım." diyor.
"Normal kavgaydı bu.
Bundan bahsetmiyoruz ki." diyorsunuz.
Ben şamar yedim, benim neslim de yedi. Sorun yoktu bunda.
Çok daha eski nesillere sorduğunuzda sopayla dövülmüş gibi anlatıyorlar.
Öyle şeyler anlatıyorlar ki, insan "Böyle olmamalıydı." diyor.
"Polisi arasaydın keşke."
"Polis de bizi dövüyordu, herkes bizi dövüyordu!"
Eve dönmek güzel. Bu sene lisemin 20'nci yıl buluşması yapılacak.
Çok heyecanlıyım, bunu iple çekiyorum.
Üniversiteye gitmedim. Yani, tanıştığım son insan grubu bu oldu.
Bu yüzden...
Sabırsızlanıyorum işte. Bayılıyorum buna.
Onuncu yıldönümüne gittim. Bayıldım.
15'inciyi kutlamayı önerdim. Kimse istemedi.
Nihayet 20'nci seneye geldik.
Bir arkadaşım "20'nci sene buluşması için kilo vereceğim." dedi.
İnsan istemeden şöyle düşünüyor:
"Şunu 20 senedir hayatında olan insanlar için yapsan ya?
İğrenç vücudunu 15 yıldır karının gözüne sokuyorsun.
Biraz da onun için toparlasan?"
"Yok, nefret ettiğim insanlara saklayacağım." diyor.
Ben olduğum gibi gidiyorum. Böyle.
Böyle bir şey oldu. Ne diyeceğimi bilmiyorum.
Evet.
Ben...
Ben o zamanlar spor yapmazdım, okuldan sonra da başlamadım.
Nasıl bir hâl alacağını görmek istedim.
Asla egzersiz yapmıyorum.
Hem de... "Vay canına, hadi ya?" der gibi değilsiniz.
Daha çok "Evet, anlamıştık." der gibisiniz.
Otellere hep "Spor salonu var mı?" derim.
Hâlbuki spor yapmaya uygun kıyafetim bile yok.
"24 saat açık mı peki? Gece yarısında başlayacaktım da." derim.
"Acaba şey mümkün mü..."
Spor yapmaktan daha kolay olan
insanlara eskiden 135 kilo olduğunuzu söylemek.
Bu biraz fazla. Nereden bilecekler yani?
Hiç 135 kilo olmadım
ama eskiden 135 kilo olan birine göre harika görünüyorum.
"Evet, yorulmaktan yorulmuştum işte.
Bugün kaçamak günüm, normalde cidden katıyımdır." deyin.
Asla sağlıklı bir şey yemem.
Yediklerim...
Elma severim mesela ama sadece dilimlenmiş olanları.
Bütün bir elmayı yemem. Bakın ben at değilim, tamam mı?
Elma fabrikasına biraz özen gösterebilir misiniz acaba?
Artık elmalar bize nasıl ulaşıyorsa.
Sağlıklı beslenmenizi öğütleyen o belgeselleri izledim.
Tıka Basa'yı izledim. Her gün yediğim şeyleri gösterip durdular.
Son zamanlarda yemediğim hiçbir şey yoktu.
"Yıllardır ağzıma sürmedim!" diye bir laf var ya?
İşte o laf yıllardır ağzımdan çıkmadı. Yemediğim hiçbir şey yok.
Airheads şekeri için "Hâlâ iyi mi?" diyenler var.
"Evet, gayet iyi.
Şimdi biraz daha renklendiler. Çok eğlenceli."
Restoran zincirlerine karşı bir ilgim var.
Bu zincirler dışında bir yere gitmek aklıma gelmiyor.
Her seferinde çuvallıyorlar ama yine de tekrar gidiyorum.
McDonald's'a gidiyorum ve arabaya sipariş vermek sinirlerimi hoplatıyor.
"Çocuklar, soğan olmayacak demiştim ama var." deyince
"Burası için çok yaşlısın." der gibi bakıyorlar.
"Gelmesene. Gerçek bir restoran değil bu.
Ben 11 yaşındayım, bu adam da 90.
Zaten buralarda yaşıyorsun. Düzgün bir yere git."
Starbucks'ta ciddi bir mevzu yaşadım.
Starbucks'a girdim, sütlü bir soğuk kahve söyledim.
Öyle çılgınca bir şey de değil.
Adam bana tuhaf tuhaf baktı.
Hani birden dank eder ya?
"Ne dediğimi kesin anlamadı." dersiniz.
Ama artık iyice batmışsınızdır ve ikinizin de eli kredi kartındadır.
"Tamam, bakalım ne duyduğunu sandı." demekten başka çare kalmaz.
Tezgâhın sonuna gittiğimde bana buzlu süt verdi.
Sormak zorundaydım. "Bu ne?" dedim.
"Buzlu süt." dedi.
"Oradan psikopat gibi mi görünüyorum arkadaşım?" dedim.
Asla... Hayatım boyunca asla toplum içinde süt sipariş etmedim.
Hayatım boyunca aklımdan asla şöyle bir düşünce geçmedi:
"Şu an ne iyi giderdi biliyor musun? Bir bardak süt. Keşke olsa.
Keşke şimdi süt olsa.
Olsa da pipetle içsek. Bak bunu da hiç yapmam.
Hadi öyle yapalım, içine de buz koyarız.
Yapabileceğini bile bilmediğim bir şeyler yapalım.
Hadi bunu tanımadığım bunca insanın gözü önünde yapalım."
Hem de alışveriş merkezindeydi. Bağımsız bir Starbucks değil.
"Biz öyle her şeyi yapmayız." diyen Starbucks'lardan.
"Acaba buzlu süt var mı?" diye mi soracağım?
"Öyle bir şeyiniz var mı?"
Hepsine gidiyorum.
Hâlâ gidiyorum ama her defasında aynı şey oluyor.
Çok daha iyisini yapmalarını istiyorum.
Wal-Mart'a gitmiştim. Oraya gidiyorum. Onlarla bir sorunum yok.
Wal-Mart'çıyım ben. Beni orada bulabilirsiniz.
Şubelerinden birine gitmiştim. Wal-Mart bu aralar biraz tuhaf.
Bazen içeri girince çalışanları görürsünüz
ve konuşmaya başlarsınız ya, "Burada mı çalışıyorsun
yoksa müşteri misin? Yüzde 50 şansım var."
Ama yardım etmeye meraklılar. Güzel bir şey bu.
Şubelerinden birine gittim. Hamak alacaktım.
İçeri girdim, hamakların yaşadığına inandığım yere geldim.
Adamın tekine yaklaşıp "Hamak satıyor musunuz?" dedim.
"Hamak ne ki?" dedi bana.
Öyle gafil avlandım ki, "Yanlış mı söylüyorum acaba?" dedim.
"Galiba yanlış söyledim çünkü ne olduğunu biliyorsundur." dedim.
"Hamat mı acaba? T harfiyle miydi? Bir şey ifade etti mi?
Hamat satıyor musunuz?"
"Hamat kalmadı, hamatlarımız bitti." dedi.
"Hamat sezonu bu."
Arabama döndüm ve Google'a nereden hamat alabileceğimi sordum.
Google "Bunu mu demek istediniz: Hamak?" diye sordu.
Aynen öyle Google. Onca olay olurken neredeydin?
Bir de şöyle utanç verici bir şey oldu:
Sonrasında komedyen bir arkadaşımı arayıp hikâyeyi anlattım.
"Komik, değil mi?" dedim.
Sonra şunu sordum:
"Sence hamak almaya gittiğimi söylesem
hava atıyor gibi olur muyum?"
Nedense bu lüks bir tüketim gibi geliyor.
Wal-Mart'tan hamak alıyorum sonuçta.
Seyirci "Vay be, bunu beklemiyorduk işte." diyecek.
"Bu kadar iyi kazandığını bilmiyorduk.
Birbirine yakın iki ağaca sahip olmak nasıl bir şey?
Güzel mi? Çok güzel olmalı. Fotoğraflarda görmüştüm."
Ama lüks bir tüketimim olmuştu.
Lazerle göz ameliyatı yaptırdım.
New York'ta yaşıyorduk. Ameliyatı Manhattan'da oldum.
İndirim vardı. Belki oradan kurtarırım.
İşe yaradı. Odanın bu kısmını göremiyorum
ama bunu saymazsak diğer kısım gayet net.
Hayır, iyi geçti.
Tuhaf bir şeyler yaptılar.
İndirim dışında tabii.
Size bir video izletmek istiyorlar.
Ameliyattan önce "Al, göz ameliyatı izle." diyorlar.
"Yapın işte. İzlemek istemiyorum." diyorsunuz.
"Size güveniyorum. Binadayız, gayet gerçekçi görünüyor.
O yüzden acaba...
Birinin minibüsünün arkasında yapıyor olsak video izlemek isterim
ama siz normal davranın."
Bir de yanımda kimseyi getirmeme izin vermediler.
"Beni eve götürecek biriyle geleyim mi?" dedim.
"Çoğu insan görebiliyor..."
"'Çoğu insan' dedin, emin misin?
Nerede olduğumu birine haber vereyim." dedim.
"Söyleme, yerini kimseye söyledin mi?" dediler.
Ameliyata girdim. Diazepam veriyorlar.
Bayılıp ameliyata giriyorsunuz. İşiniz bittiğindeyse
dev güneş gözlüklerinden veriyorlar. Diazepam etkisindeyim.
"İyi misin?"
"Evet, en eğlenceli ameliyatımdı bu.
Aslında çok eğlenceli bir gündü."
"Görebiliyor musun?" "Evet, iyiyim ben." dedim.
Çıktım, Manhattan'dayım.
Dışarıdayız ve birkaç sokak ötedeki metroya yürüyorum.
Gözlerim bir anda öyle acımaya başladı ki gözümü açmak istemedim.
İnsanın gözünü açası gelmiyor.
"Eve gidemeyeceğim." dedim.
Telefonumu çıkardım ve gözümü kırpıştırarak eşimi aradım
"Beni alman lazım, göremiyorum." dedim.
"Bu arada senin de gelmen gerekirdi.
Neden burada değilsin ki?"
"Gelip beni alman lazım.
Neredeyim bilmiyorum, birkaç kez sokağa saptım."
Ona diyordum ki, "O mekâna dön
ve beni bulana kadar binalar arasında dolan."
Orada kalakaldım. Elimi bir binaya dayadım ve öylece durdum.
Sokaktan çıkarım
ve dolanıp dururum diye korktum.
Sonra bir bakmışım, dev gözlüklerimle yolun ortasındayım.
Aslında New York için pek alışılmadık bir şey değil.
Ama elimi bu şekilde dayayıp 30 dakika bekledim.
Yani öyle bir noktadayım ki, kendine güvenen herhangi biri gelip
beni tuttuğu gibi eve götürebilirdi.
"Hadi gidelim." diyen ilk insanla
hayatımın sonuna kadar yaşamak zorunda kalırdım.
Stand-up'la uğraşmak eğlenceli, seyahat ediyorsunuz.
Sık sık uçakla yolculuk ederim. Uçmak asla kolay olmuyor.
İçinde olduğunuz her uçak düşecekmiş gibi geliyor.
Karamsar oldu, biliyorum. İçiniz bir türlü rahat etmiyor.
Bir keresinde...
Bir gün uçağa binmiştim.
Hiç uçağa binip de etrafınıza bakıp
yolcuları uçak kazası yapacak bir gruba benzettiğiniz olur mu?
"Herkesi daha önce görmüştüm sanki." dersiniz.
Bir keresinde pilot, tam kalkıştan önce
emekli olacağını, bunun son uçuşu olduğunu söylemişti.
Şunu indikten sonra söylesene be adam!
Farklı insanlar olacak hâlimiz yok ya.
Aynı insanlarız işte!
"Sonuç ne olursa olsun son uçuşum bu." dedi resmen.
"Tek söyleyebileceğim, bir daha asla uçmayacağım."
Daha iyi olmak isterim.
Seyahat edince farklı şehirlere gider
gittiğiniz şehri keşfeder ve yeni şeyler görürsünüz.
Wilmington, North Carolina'ya gittim. İki kişi miyiz? Peki.
Orada büyük bir savaş gemisi var.
Karşı tarafı görebildiğiniz nehir gibi bir yerde yüzüyor.
Büyük değil ama muhtemelen okyanusun bir kısmı.
"Bu içme suyu mu, değil mi?" dedirten türden bir su birikintisi.
Ama kimseye suyun nasıl işlediğini de soramıyorsunuz.
Gemiye binmedim bile ama orda işte.
Gidecek olursanız görmediğimi falan düşünmeyin de.
Yapacak başka şeyler de aradım.
Cape Fear diye bir sürüngen evi varmış.
Aslında adamın tekinin evi.
Bir sürü yılanı, kertenkelesi ve bir timsahı var.
Evinde yani.
Engerek yılanı tarafından sokulma rekoru onda. Yedi kez sokulmuş.
Kimsenin sahip olmaya çalışmadığı bir rekor bu.
Bu hiç... Bu sayı çok fazla.
Üç kez sokulmuş, sonra dört kez daha sokulmuş.
İşte o kadar sokulmuş.
Üç kez sokulmak zaten fazla, dört kez daha sokulmaksa abartılı artık.
Ben de "Bunu görmem lazım, harika olacak." diye düşündüm.
Böylece oraya gittim, içeri girdim. Girişe bir lobi kurmuş.
Lobide de iki papağan
ve bir dizi hükümet karşıtı poster var.
Ciddiyim. Bu iki şey karşılıyor sizi.
İki papağanla kimyasal püskürtmeyle ilgili yığınla şey.
"Sizinle bu konuda konuşmak istiyorum." diyor resmen.
"Ben yılan görecektim." diyorsunuz.
"Peki sonrasında bundan bahsetsek olur mu?" diyor.
"Bakalım yılanlar ne yapıyormuş."
Para verdim. Dokuz dolar ödedim.
Tabii böyle bir yerde sadece nakit geçiyor.
Dokuz dolarımı verdim adama.
Gördüğüm ilk yılan engerek yılanıydı. İnanılmaz zehirli bir yılan.
Ne kadar zehirli olduğuna dair bir hikâye yazılıydı.
İki çocuk Washington Hayvanat Bahçesi'ne giriyor.
80'lerin başında her nedense orada zehirli bir engerek yılanı var.
İçeri girip yılanı bir çöp poşetine koyuyorlar.
Çöp poşeti omuzlarında, dışarı çıkıyorlar.
Az önce ne yaptıklarını unutmuşlar sanki.
Yılan, çöp poşetini deliyor çünkü poşet, 1980'lerin poşeti.
Şimdikiler kadar iyi değil sonuçta.
Çöp poşetlerinin iyi durumda olmadığı zamanlar.
Çocuğu sokuyor ve çocuk dört gün komada kalıyor.
Tek bildiğimiz bu. Ne olduğunu bilmiyoruz.
İnsan "Bunu okumamın sebebi bu zaten." diyor.
"Öldü mü? Güçlendi mi? Yoksa sen o musun?
Hikâyenin devamı ne yani?"
Oraya gidecek olursanız, bence kesin gidin
cumartesi ya da pazar saat üçte giderseniz o saatte yılanları besliyor.
Saatime baktım, öğlenin üçü olduğunda
"Bakalım ne yiyorlar?" dedim.
Besledikleri ilk yılan, bir kara mambaydı.
Bu da çok zehirli bir yılandır.
Hayvanat bahçesi dışında Amerika'da bulunmamalı.
Hele ki, Amerika'dan nefret eden bir adamın evinde.
"Tamam, bunu görmemiz lazım." dedik.
Bir de baktık ki, etrafına bir kümes teli çekiyor.
Böylece yılan kaçacak olursa hemencecik yukarı tırmanabilir.
Telin deliklerinin
bir kara mambadan biraz daha büyük olduğunu söyleyebilirim.
Tele yaslanıyoruz, çocuklar çarpıp duruyor.
"Hayır, sen böyle gel." diyoruz, çocuklar suratlarını dayıyor.
Biz ayakta dikilirken bir kova ölü fare çıkarıyor.
Farelerden birini içeri atıyor. Yılan yiyor, biz tezahürat yapıyoruz
ve yolumuza gidiyoruz.
Sonra üç buçuk metrelik bir anakondaya yaklaşıyoruz.
Devasa bir yılan bu.
Cam kafesi beş santime on santimlik bir keresteyle açıyor, o kadar büyük.
Açıyor ama bu kez kümes teli yok. Yılan zehirli değil.
En kötü ihtimalle hep birlikte yılanla güreş tutarız.
Biz ayakta duruyoruz, adam kovasını tekrar çıkarıyor
ama bu kez içinde ölü tavşanlar var.
Hayatımda gördüğüm en büyük tavşanlar!
O tavşanın hayatını görmek için dokuz dolar verirdim.
Sırf o günü nasıl atlattığını görmek için.
İki kollu devasa maşasını çıkarıyor. Maşa da sanki bu iş için üretilmiş gibi.
Tavşanlardan birini tutuyor, biraz geri çekiliyor.
Yılanı dışarı çıkarıp avlanıyormuş gibi bir ortam yaratacak.
Tavşan, adam, çocuklar ve biz varız.
Oranın tek çalışanı bu adam yani.
Öylece duruyoruz. Neyse ki yılan çıkıp tavşanı kapıyor.
Tavşanı sıkıştırıyor, tavşan yere düşüyor.
Adam tavşanı yerine koyuyor ve diyor ki: "Paskalya tavşanı öldü."
Çocuklara yapıyor bu espriyi!
Şaka yaptığını söylesin diye bekledik, söylemedi.
Evet, onları ikna etmek ister gibi çocuklara daha da sert bakmaya başladı.
Aynen böyle oldu.
Sonra da "Tamam, yılana dokunabilirsiniz." dedi.
Kimse bir şey sormuyor, uzaklaşıyoruz.
Kimse "Herhâlde buradan okşanıyordur." demedi.
Millet giderken çocuklara yılanı sevdiriyor
ve çoğu, yılana dokunmak istemiyor.
Çoğu, yılanın yediği tavşanı okşuyor.
1930'lu yıllardaydık sanki. Kuraldan eser yoktu.
Kayak teleferiği gibi.
Bindikten sonra yarı yolda "Benimki açık kalmış, kilitlemeli miydim?"
dediğiniz oldu mu hiç?
"Bunu hiç yapmam da!"
Son olarak timsaha gittik. Üç metrelik timsah!
Timsah, kafesinden millete dik dik bakıyor.
Bu herifi desteklediğimiz için bizi ezberlemeye çalışıyor gibiydi.
"Günün birinde sizi bulacağım." der gibi.
Şu anda kafasında şapkayla burada oturuyorsa şaşırmam.
Çıktığımda işte o kadar gerilmiştim.
Öylece bekliyoruz, karşımızda timsahlar var
adam kapıyı açıyor, kapı kilitli değil. Tavşan kovasını alıyor.
Tavşanı tutuyor.
Tavşanı içeri atacak, biz de izleyeceğiz.
Tavşanı tutuyor, timsah tavşanı görüyor
ve öne atılıp kapıya vuruyor, kapı açık olduğu gibi kırıkmış da.
Kapıya vuruyor ve dışarı, halının üstüne kadar ilerliyor.
Dibimize kadar geliyor yani.
Çocuklar... Tam dibimizde üç metrelik bir timsah var!
Herkes kafayı yiyor.
Godzilla filmi gibi.
İnsanlar koşuşturuyor, millet ağlıyor.
İnsanlar öyle ağlıyor ki! Haykırıyorlar resmen.
Geride kalan herkes ölmüş. Öyle düşünüyorsunuz. Bakmıyorsunuz bile.
Kadının teki "Kocam." diyordu. "Kocanız öldü hanımefendi!" dedim ona.
"Buradan çıkmalıyız!
Burada olmamamız gerektiğini gösteren çok fazla işaret var!"
Gidiyoruz
çünkü sırada kobra var. Kobranın kafeste olduğu da kesin değil.
Bizimle birlikte olanları izliyor olabilir.
Bu gerçek bir hikâye, bu da kanıtı.
Hikaye için bir kanıtım var.
Trip Advisor'da o güne dair bir değerlendirme var.
Bana ait değil, ben değerlendirme bırakmam.
Biri değerlendirmiş işte. Bakabilirsiniz.
Trip Advisor'a girip Wilmington, North Carolina yazın.
Cape Fear Sürüngen Evi'ne bakın.
Dörtten bir yıldıza kadar olan değerlendirmelere girin.
Neden bahsettiğimi görmek için bir yıldızlılardan başlayın.
Gerçi hepsini okumak eğlenceli.
Dört yıldız verenler bayılmış, harika mekân diyorlar.
Üç ve iki yıldız verenler, lobideki propagandaya takılanlar.
Bir türlü atlatamamışlar.
Sonra da "Timsah kafesten çıktı." yazana geçin.
Hayatımda duyduğum en iyi tek yıldızlı değerlendirme.
"O poster duygularınızı mı incitti?
Timsah da kafesinden kaçtı mı bari?
Bizdeki kaçtı da.
Aramıza karışmaması gerekiyordu, o yüzden bir yıldız."
Çok teşekkürler.
Harikasınız. Bu benim için çok şey ifade ediyor. Çok sağ olun.
Nate Bargatze karşınızdaydı!
Alt yazı çevirmeni: Ezgi Acar