(ผลงานคอมเมดีสเปเชียลของ NETFLIX)
- เป็นยังไงบ้าง - สนุกดี
โชคดีนะ
สุภาพบุรุษและสุภาพสตรี โปรดปรบมือ ต้อนรับ เนต บาร์กัตซี
ผมมาอยู่ตรงนี้แล้ว
คือมันเหลือเชื่อมาก ๆ
ผมตื่นเต้นมากที่ได้มาอยู่ที่นี่
ใช่ว่าทุกโชว์เป็นแบบนี้
ผมเคยไปแสดงในคุกหนึ่งครั้ง
เราเข้าไปถึงข้างในคุกกันเลย
มีคนมากกว่าในนี้นิดหน่อย
สมมติว่าพวกคุณเป็นนักโทษนะ
ผมนั่งอยู่ตรงนี้ เล่นมุกเซ่อ ๆ ที่ไม่ฮาสักมุก
ทุกมุกของผมเกี่ยวกับ โลกภายนอกช่วง 30 ปีที่ผ่านมา
พวกเขาเข้าไม่ถึงสักมุก
ผมพูดว่า "การจราจรวุ่นวายมาก จำได้ไหม มีใครจำการจราจรได้บ้าง"
นักโทษคนหนึ่งลุกขึ้นมา แล้วเดินมาทางผม
ผมคิดในใจ "ตายละหว่า เอาแล้วไง ฉันเคยดูหนังมา
เขาจะใช้ฉันเพื่อแหกคุกออกไป"
ผมไม่อยากจะชี้เขาตรง ๆ
ก็เลยพยายามพูดว่า "ช่วงนี้อากาศแปรปรวนนะ
ให้เขาเดินมาแบบนี้จะดีเหรอ"
กลายเป็นว่าเขาแค่จะไปห้องน้ำ ที่อยู่ข้างหลังผม
เขาเป็นคนดี ผมตัดสินเขาจาก เสื้อผ้าของเขาและที่ที่เราอยู่
ผมผิดเอง
ห้องน้ำไม่ได้เป็นแบบปิด มันเป็นที่โล่ง ๆ
ผมยืนหันหลังชนกำแพงอิฐ ที่สูงขึ้นมาครึ่งตัว
ก็เลยเป็นผม กำแพงอิฐ และโถฉี่
แล้วเขาก็เดินออกมาฉี่ และดันเลือกโถฉี่ด้านหลังผม
ตรงนั้นก็เลยมีแค่ผมกับเขาที่ยืนอยู่
เขากำลังฉี่ ส่วนผมก็ พยายามเดี่ยวไมโครโฟน
และเขาก็ฉี่โดยที่ไม่รู้ร้อนรู้หนาว
มันคือที่สุดของความมั่นใจ ที่ผมเคยเจอมาทั้งชีวิต...
ผมนึกในใจว่า "คดีอะไรก็ตามที่คุณ คิดว่าเขาทำ เขาทำแน่ ๆ
คนบริสุทธิ์เขาไม่ฉี่กันแบบนั้น
เขาไม่ได้ออกจากคุกแน่"
ผมลบแอปโซเชียลมีเดียจากมือถือแล้ว
แต่ยังเก็บอินสตาแกรมไว้ ผมรู้สึกแอปนี้ยังใช้ได้
มันปลอดภัยดีน่ะ
คือทวิตเตอร์เหมือน...
มันทำให้ผมรู้สึกเหมือน โดนพวกคนดังด่าว่าคุณมันแย่ที่สุด
เป็นแบบนี้กันทั้งวัน
ช่วงการเลือกตั้งประธานาธิบดี ทุกคนก็จะเกรี้ยวกราด
แล้วก็มีเรื่องท่อส่งน้ำมัน จำได้ไหมครับ
"เราต้องหยุดการวางท่อนี้" ผมก็คิดในใจ "ใช่แล้ว"
ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่า ไอ้ท่อนี้อยู่ที่ไหน
ผมหามันไม่เจอ
จนตอนนี้ ผมก็ไม่รู้ว่าอะไรอยู่ในท่อ
ผมไม่รู้ว่าท่ออยู่บนดินหรือเปล่า
แต่คนก็พูดว่า "เราต้องหยุดมัน ที่นั่นมีอะไรมากมาย
แกจะมาวางท่อเรี่ยราด...
แกจะมาวางท่อเรี่ยราด ทุกที่ที่อยากวางไม่ได้นะ"
แค่...
ผมกดติดตามลีโอนาร์โด ดิคาปริโอ
ผมเป็นแฟนตัวยง ผมแค่อยากรู้ว่าชีวิตเขาเป็นยังไง
ผมได้เรียนรู้ว่าเขา ไม่ทวีตอะไรสนุก ๆ เลย
เขาทวีตว่า "ฉลามถูกมนุษย์ฆ่า ปีละ 100 ล้านตัว"
พูดเฉย ๆ แต่ไม่มีทางออกให้
บ้านผมอยู่เทนเนสซี ไม่มีส่วนไหนใกล้ทะเลเลย
นั่นฉลามเยอะมากนะ
ถ้าให้ผมเดาว่า มีฉลามกี่ตัวที่ยังมีชีวิตอยู่
ผมคงไม่มีวันทายว่า 100 ล้านตัว
ผมอาจทายว่าหนึ่งล้านตัว ใครจะไปรู้ว่ามีฉลามกี่ตัว
ผมทวีตตอบเขาไปว่า "ได้เลยพวก ฉันจะไม่ฆ่าฉลามสักตัว"
ไม่รู้สิ เขาทวีต เพราะต้องการแบบนี้เหรอ
ผมไม่ทำหรอก ผมไม่เคยอยู่ใน สถานการณ์ที่ต้องคิดว่า
"ฉันคงต้องฆ่าฉลามตัวนี้"
ไม่เคยเจอใครที่ลูบหัวฉลามเล่นด้วย
แต่ตอนนี้ผมไม่ยุ่งด้วยแล้ว
แถมเฟซบุ๊กน่ะแย่กว่า เหมือนเพื่อน ๆ กำลังบอกว่าแกน่ะแย่ที่สุด
มันใกล้ตัวกว่า
ในเฟซบุ๊กไม่มีใครมีวันดี ๆ บ้างเลย
เหมือนทุกคนเจอแต่ วันที่แย่ที่สุดในชีวิต
และสิ่งแรกที่คุณเห็น เมื่อคุณตื่นนอน เปิดเครื่อง
แล้วก็จะเป็นแบบนี้ "อยากดูวิดีโอฆาตกรรมไหม"
ผมคิดในใจว่า "ไม่เลยสักนิด ฉันเพิ่งตื่นนะ
ฉันแค่จะดูว่าวันนี้วันเกิดใคร"
และ...
พวกเขาก็ "แหม เราเล่นวิดีโอไปแล้ว เพราะงั้นก็..."
คุณก็เลย "ก็ได้ ฉันจะดูแล้วกัน"
เมียผมโกรธที่ผมไม่กดถูกใจ รูปของเธอเลย
เธอถามว่า "ทำไมคุณไม่ถูกใจ รูปฉันเลยล่ะ"
แล้วผมก็ถามว่า "แค่เราอยู่ด้วยกัน ยังไม่พออีกเหรอ"
ผมชอบรูปนั้นนะ
ตอนที่เราถ่ายรูป ผมบอกว่า "ผมชอบนะ" ผมบอกเลยว่าผมชอบ
ผมดูรูปแล้ว ผมอยู่ในรูปถ่าย
จะให้ผมทำอะไรกับรูปนี้ ไปมากกว่านี้อีก
เราคบกันมาตลอดชีวิตของผม
เราเริ่มคบกันตอนผมอายุ 21 ตอนนี้ผมอายุ 37 แล้ว
เหมือนกับพอผมจากอกแม่มาก็เจอเธอ
ผมเลยไม่รู้ว่าการไม่มีผู้หญิง ในชีวิตเป็นยังไง
"ผมไม่รู้ว่าผมจะมีชีวิตแบบนั้นไหม"
แถมตอนนี้ผมมีลูกสาว ผมเลยไม่มีวันได้รู้
ผมจะไม่มีได้วันรู้
แต่เราก็ยังทะเลาะกัน
เวลาเราแต่งงานกับใครมานาน เราก็พร้อมทะเลาะกันตลอด 24 ชั่วโมง
ตอนไหนก็ได้
เร็ว ๆ นี้ก็เพิ่งทะเลาะกันไป ตอนตีสาม
เราตื่นมาเพื่อทะเลาะกัน
เรามีหมาหนึ่งตัว และหมาเรา กลัวจนเสียสติเวลามีฟ้าผ่า
เราเลยต้องให้มันกินยากล่อมประสาท
เพราะมีหลายครั้งที่คุณ บอกหมาได้ว่ามันก็แค่ฟ้าผ่า
ก่อนที่คุณจะพูดว่า "มันไม่เข้าใจหรอก"
แล้วก็พูดว่า "กินนี่ซะ"
เพราะงั้น ผมเลยตื่นมา ปลุกเมีย แล้วถามว่า "ยากล่อมประสาทอยู่ไหน"
เธอบอกว่า "ในตู้ชั้นบนสุด"
ผมเลยเดินไปหยิบยา พอดูที่ขวดถึงรู้ว่ายาหมดอายุแล้ว
ผมต้องปลุกเธอใหม่แล้วบอกว่า "บนฉลากบอกว่ายาหมดอายุแล้ว"
เธอก็พูดแบบรำคาญ ๆ ว่า
"มันไม่ได้หมดอายุ นั่นมันยาใหม่ในขวดเก่า"
ผมเลยบอก "ผมน่าจะคิดได้นะ ผมผิดเอง"
เวลาใครมาบ้านเรา ถ้าพวกเขาไปหยิบนม แล้วถามว่า "นมหมดอายุยัง"
ผมก็ต้องบอกว่า "นั่นมันนมใหม่ในขวดเก่า
นายนี่โง่ที่สุดที่ฉันเคยเจอเลยมั้ง
ทำไมคิดเองไม่ได้ล่ะ ว่ามันเป็นแบบนั้น"
ผมบอกเธอไปประมาณนั้น มันไม่ตลกเท่าที่คุณฟังหรอก
แล้วเธอก็บอกว่าเรื่องนั้นไม่สำคัญ เพราะยาของหมาไม่มีทางหมดอายุ
ผมก็ "คุณไม่เคยได้ยิน ข่าวลือเรื่องนั้นด้วยซ้ำ"
เราไม่รู้จักคนผลิตยาของสุนัข ผมรู้ว่าเธอรู้จักใครบ้าง
เราไม่รู้จักคนผลิตยาของสุนัข ที่จะส่งข้อความมาหาเธอว่า
"เรากำลังทำสิ่งที่ยิ่งใหญ่ ในโรงงานผลิตยาสุนัข
ผมอยากให้คุณรู้คนแรก
เราได้ผลิตยาที่ไม่มีวันหมดอายุ
เชิญบอกสามีคุณตอนตีสามได้ตามสบาย"
แล้วเราก็มีลูกสาวด้วย
เราพาเธอไปดิสนีย์แลนด์ตอนเธอสองขวบ
มีแต่คนบอกว่าเราพลาดแล้วล่ะ
เราไม่ได้ถามใครนะ แต่พวกเขาก็ยินดีที่จะบอกเรา
"เปลืองเงินเปล่า ๆ น่า เธอจำมันไม่ได้หรอก"
ผมบอกว่า "เธอเชื่อว่ามีมินนี่เมาส์
เธอคิดว่ามินนี่เมาส์มีจริง ผมชอบเวลาเห็นเธอตื่นเต้น"
หรือจะให้ผมขังเธอไว้ในตู้
แล้วถาม "ลูกจำเมื่อวานได้ไหม ไม่เหรอ
งั้นจนกว่าลูกจะเริ่มจำความได้
พ่อจะไม่ผลาญเงินไปกับลูก สักแดงเดียว"
เราก็กำลังพยายามอบรมเธอ
และเด็กสมัยนี้สอนยากมาก
เราตีก้นพวกเขาไม่ได้
คุณพูดเรื่องนี้ออกไมค์ไม่ได้แน่ ดังนั้น...
จะให้ทำยังไง หวังว่า ลูกจะไม่เกเรแล้วกัน
ผู้คนมองการตีลูกในแง่ร้ายเกินจริง
คุณคงเห็นวิดีโอที่มีผู้หญิง ทะเลาะกับลูกในลานจอดรถวอลมาร์ต
ผู้คนบอกว่า "คุณไม่ควรฟาดลูกนะ"
ผมคิดว่า "นั่นก็แค่การทะเลาะธรรมดา
ไม่ใช่อะไรที่เรากำลังพูดถึง"
ผมโดนฟาด คนรุ่นผมโดนหมด ไม่เห็นมีปัญหาอะไร
ถ้าไปคุยกับคนรุ่นเก่าจริง ๆ เขาจะพูดเหมือนโดนไม้เบสบอลตี
พวกเขาพูดโน่นนี่นั่น แบบพอคุณบอกว่า "เรื่องนี้ไม่ควรเกิดขึ้นนะ
คุณน่าจะแจ้งตำรวจ"
"ตำรวจก็ซ้อมเราเหมือนกัน ใคร ๆ ก็ทำ"
ผมชอบเวลาได้กลับบ้าน ปีนี้ผมมี งานเลี้ยงรุ่นม.ปลายครบรอบ 20 ปี
และผมตื่นเต้น ผมอยากมีส่วนร่วมมาก
ผมไม่ได้เข้ามหาวิทยาลัย พวกเขาก็เลย เป็นคนกลุ่มสุดท้ายที่ผมเจอ
ดังนั้นผม...
ผมแทบทนรอไม่ไหว ผมชอบมัน
ผมไปงานเลี้ยงรุ่นตอนสิบปีมา ผมชอบมาก
ผมเสนอให้จัดงานเลี้ยงรุ่น 15 ปี ไม่มีใครอยากจัด
ในที่สุดปีนี้ก็เป็นงานครบรอบ 20 ปี
เพื่อนซี้ผมบอกว่า "ฉันจะลดน้ำหนัก เพื่อไปงานเลี้ยงรุ่น 20 ปี"
และผมก็จะรู้สึกตลอดว่า "ทำไมนายไม่ลดน้ำหนัก
เพื่อคนที่อยู่ในชีวิตนายทุกวัน ตลอด 20 ปีที่ผ่านมาล่ะ
นายปล่อยให้เมียดูหุ่นเผละ ๆ ของนายมา 15 ปี
ทำไมไม่ปั้นหุ่นเพื่อเธอล่ะ"
เขาบอกว่า "ไม่ล่ะ ฉันจะทำให้ คนที่ฉันเกลียดดู"
ผมจะไปทั้งอย่างนี้แหละครับ
นี่แหละสิ่งที่เกิดขึ้น ผมไม่รู้จะเล่าอะไรให้พวกคุณฟัง
ใช่
ผม...
สมัยก่อนผมไม่ออกกำลังกาย ตอนเรียนจบมาก็ไม่ได้เริ่ม
ฉะนั้นผมจะรอดูว่าไปแล้วจะเป็นยังไง
ผมไม่ออกกำลังกายเลย
ก็ไม่ใช่ว่าพวกคุณจะ "โอ้โฮ อื้อฮือ"
คุณคงบอกว่า "ใช่ เราดูออก"
ผมถามทุกโรงแรมที่ไปว่ามีฟิตเนสไหม
ผมไม่มีแม้กระทั่งชุดใส่ออกกำลังกาย
ผมถามว่า "มันเปิดตลอดไหม ผมจะเริ่มออกกำลังกายตอนเที่ยงคืน
ผมสงสัยจังว่านั่น..."
สิ่งที่ง่ายกว่าออกกำลังกาย
คือบอกชาวบ้านไปว่า คุณเคยหนัก 300 ปอนด์
ถือว่าเยอะมาก แต่พวกเขาไม่รู้นี่ ดังนั้น...
ผมไม่เคยหนักถึง 300 ปอนด์
แต่ผมก็จะดูดีใช้ได้ สำหรับคนที่เคยหนัก 300 ปอนด์
ผมบอกว่า "ฉันเหนื่อยกับ การที่ต้องเหนื่อยแล้ว
วันนี้เป็นวันปล่อยผี แต่ปกติฉันควบคุมอาหารนะ"
ผมแค่ไม่กินอาหารเพื่อสุขภาพ
ผมกินอะไรอย่าง...
ผมชอบแอปเปิ้ล แต่ผมชอบแค่ แอปเปิ้ลที่หั่นแล้ว
ผมไม่กินทั้งลูกหรอก ผมไม่ใช่ม้านะคุณ
พวกคุณที่โรงงานแอปเปิ้ล ทำงานกันหน่อยได้ไหม
ถึงสุดท้ายแอปเปิ้ลจะลงท้องก็เถอะ
ผมดูสารคดีหลายรายการ ที่พยายามทำให้เรากินของที่ดีขึ้น
ผมดูสารคดีเรื่อง "เฟ็ดอัป" ที่เกี่ยวกับอาหารที่ผมกินทุกวัน
ไม่มีอาหารอะไรในสารคดี ที่ผมไม่ได้เพิ่งกินมา
มีประโยคที่ว่า "ฉันไม่ได้กินไอ้นั่นมาเป็นชาติ"
ผมก็ไม่ได้พูดแบบนั้นมาเป็นชาติ ไม่มีอะไรที่ผมไม่ได้กิน
เช่น มีคนถามถึงลูกอมแอร์เฮดส์ "ยังขายดีอยู่ไหม"
"มันยังขายดีอยู่
ตอนนี้มีสีเพิ่มขึ้นแล้ว สนุกดีนะ"
ผมไปร้านแฟรนชายส์บ่อยมาก ๆ
ผมคิดอะไรไม่ออก นอกจากไปร้านแฟรนชายส์
ร้านพวกนั้นมีปัญหาตลอด แต่ผมก็ยังกลับไปอีก
ผมไปแมคโดนัลด์ และผมไม่กล้าจะไปโซนไดร์ฟทรู
แล้วบอก "นี่ ผมบอกไม่เอาหอมใหญ่ไง ในนี้มีหอมใหญ่"
พวกเขามองผมแบบ "นายแก่เกินจะมาที่นี่
ไม่ต้องมา นี่ไม่ใช่ร้านแบบร้านอาหารจริง ๆ
ฉันอายุ 11 หมอนั่นอายุ 90
นายอยู่แถวนี้นี่ ไปร้านอาหารจริง ๆ สิ"
ผมมีประเด็นกับร้านสตาร์บัคส์
ผมไปร้านสตาร์บัคส์ แล้วสั่งกาแฟเย็นใส่นม
ไม่ได้สั่งอะไรวิจิตรพิสดาร
คนขายมองหน้าผมแปลก ๆ
นึกออกไหมว่าจะมีความคิด แวบมาในหัวคุณ
"หมอนี่ไม่รู้ว่าฉันสั่งอะไรแน่เลย"
แต่ผมมาไกลแล้ว และมือเราทั้งคู่ ก็จับบัตรเครดิตแล้ว ก็เลย...
ผมเลยต้องคิดว่า "ก็ได้ ไหนดูสิว่าเขาจะฟังเป็นอะไร"
ผมเดินไปที่ปลายเคาน์เตอร์ แล้วเขาก็ยื่นนมใส่น้ำแข็งให้ผม
ผมเลยต้องถามเขาว่า "นั่นอะไร"
เขาบอกว่า "นมใส่น้ำแข็ง"
ผมพูดว่า "คิดอะไรของนาย เห็นฉันเป็นคนบ้าเหรอวะ
ฉันไม่เคยสั่งนม ในที่สาธารณะเลยในชีวิต
ไม่เคยมีสักครั้งที่ฉัน ออกมาข้างนอกแล้วคิดว่า
รู้ไหมว่าตอนนี้ฉันอยากดื่มอะไร นมสักแก้วไง ฉันอยากดื่มจัง
ฉันอยากดื่มนม
ฉันอยากดื่มนมจากหลอด ฉันยังไม่เคยทำมันเลย
เอาแบบนั้นแล้วกัน เอาน้ำแข็งใส่นมเลย
มาทำอะไรที่ฉันยังไม่รู้ว่า นายทำได้กันเถอะ
มาทำทุกอย่างนั่นต่อหน้า คนเหล่านี้ที่ฉันไม่รู้จักกัน"
และสตาร์บัคส์นั่นอยู่ในห้างทาร์เก็ต ไม่ใช่ร้านตั้งโดด ๆ
เป็นสตาร์บัคส์สาขาที่บอกว่า "เราไม่ได้ทำทุกเมนู"
ผมถามว่า "นายขายนมใส่น้ำแข็งเหรอ
นั่นเป็นเมนูพิเศษเหรอ"
ผมไปมันทุกร้าน
และผมก็ยังไปทั้ง ๆ ที่มันก็มีปัญหา
ผมอยากให้พวกเขาขายดีขึ้น
ผมไปวอลมาร์ตมา ผมไม่มีปัญหาอะไรกับที่นั่น
ผมชอบไปวอลมาร์ต แบบว่า "นั่นแหละ ที่ของผม"
ผมเข้าไปในสาขาหนึ่ง เดี๋ยวนี้วอลมาร์ตเริ่ม...
บางครั้งเวลาผมเข้าไป แล้วเจอคนที่ทำงานในนั้น
ผมจะคุยกับพวกเขาพลางคิดว่า "ฉันไม่แน่ใจว่านายทำงานที่นี่
หรือนายเป็นลูกค้า มันก้ำกึ่งน่ะ"
แต่พวกเขาก็ยินดีช่วย ซึ่งเป็นเรื่องดี
ผมเข้าไปในร้าน ผมพยายามจะซื้อเปลญวน
ผมเข้าไปในร้านและเดินไปที่ที่ คิดว่าน่าจะมีเปลญวน
ผมเดินไปหาชายคนหนึ่งแล้วถามว่า "ที่นี่มีเปลญวนขายไหม"
เขาถามว่า "เปลญวนคืออะไร"
และมันทำให้ผมงงพอที่จะคิดว่า "นี่ฉันเรียกผิดเหรอ"
ผมก็ "ผมว่าผมคงพูดผิด เพราะคุณรู้ว่ามันคืออะไร"
แล้วผมก็ถามว่า "มันคือ 'เปลยวง' ที่สะกดด้วย งอ งู ใช่ไหม"
ที่นี่มี 'เปลยวง' ขายไหม"
แล้วเขาก็บอกว่า "เปลยวงหมด ขายไปหมดแล้ว
นี่เป็นฤดูเปลยวง"
แล้วผมก็ออกมาขึ้นรถ หาที่ซื้อ 'เปลยวง' ในกูเกิล
แล้วกูเกิลก็บอกว่า "หรือคุณหมายถึง เปลญวน"
ก็ใช่น่ะสิกูเกิล ตอนเกิดเรื่องนี้ นายหายหัวไปไหนมา
ที่น่าอายก็คือ พอเกิดเรื่องขึ้น
ผมก็โทรหาเพื่อนนักแสดงตลก เพื่อเล่าเรื่องให้ฟัง
ผมบอกว่า "เรื่องนี้ตลกใช่ไหมล่ะ"
แต่แล้วผมก็ถามเขา
"นายคิดว่าถ้าฉันบอกใคร ๆ ว่าฉันจะซื้อเปลญวน
จะฟังดูเหมือนฉันอวดรวยหรือเปล่า"
ไม่รู้ทำไมในหัวผมถึงคิดว่า นั่นเป็นการใช้เงินแบบคนรวย
ที่ซื้อเปลญวนในวอลมาร์ต
ผู้ชมคงบอกว่า "โอ้โฮ ไม่ยักรู้ว่าเรา...
ได้ยินว่าชีวิตคุณดีมาก
ให้ตายสิ การมีต้นไม้สองต้น อยู่ใกล้กันเป็นยังไงนะ
มันดีไหม มันดูดีอยู่นะ ฉันเคยเห็นรูปแล้ว"
ผมเคยใช้เงินฟุ่มเฟือยอยู่หน
ผมไปทำเลสิก
ผมอยู่ที่นิวยอร์ก และผมไปทำเลสิกที่แมนแฮตตัน
ผมได้ส่วนลดมา เลยประหยัดไปได้เยอะ
มันได้ผลนะ ผมมองไม่เห็นห้องฝั่งนี้
แต่ถ้าไม่นับข้างนั้น ข้างนี้มองได้ชัดมาก ๆ
มันก็ดีครับ
และที่ร้านทำอะไรแปลก ๆ อยู่สองสามอย่าง
นอกจากส่วนลดที่ผมได้
พวกเขาอยากให้ผมดูวิดีโอ
ก่อนที่ผมจะผ่าตัด พวกเขาบอกว่า "นี่ ดูการผ่าตัดตานะ"
ผมบอกว่า "ทำ ๆ ไปเถอะครับ ผมไม่อยากดู"
ผมเชื่อใจนะ เราอยู่ในตึกที่ ดูจะเป็นคลินิกหมอจริง ๆ
เพราะงั้นก็แค่...
ถ้าผมไปทำในรถตู้ของใครสักคน ผมก็อาจขอดูวิดีโอนั่น
แต่คุณน่ะทำตัวปกติเถอะ
มีอีกอย่างคือ พวกเขาไม่ให้ผมพาใครไปด้วย
ผมถามว่า "ผมควรพาคนมาด้วย ให้พาผมกลับบ้านไหม"
"ไม่ต้อง ส่วนใหญ่มองเห็น..."
"คุณบอกว่า 'ส่วนใหญ่' แน่ใจนะ
ไม่เป็นไร เดี๋ยวผมจะ บอกใครสักคนว่าอยู่ไหน"
พวกเขาบอกว่า "อย่านะ คุณได้บอกใครไหมว่าอยู่ที่ไหน"
ผมก็เข้าไป พวกเขาให้ผมกินยาแวเลียม
ผมกลับเข้าไปแล้วก็ทำเลสิก แล้วพอทำเสร็จ
พวกเขาก็ให้แว่นกันแดดอันใหญ่มา ผมก็ยังเมาฤทธิ์ยาอยู่
เขาก็ถาม "ไม่เป็นไรนะ"
"ครับ นี่เป็นการผ่าตัด ที่สนุกที่สุดที่ผมเคย...
บอกตามตรงวันนี้สนุกดีครับ"
"คุณมองเห็นไหม" ผมก็บอกว่า "ผมไม่เป็นไร"
แล้วผมก็ออกมา ผมอยู่ที่แมนแฮตตัน
ผมออกมาแล้วเริ่มเดินไปสถานี รถไฟใต้ดินที่ห่างไปไม่กี่ช่วงตึก
แล้วผมก็แสบตามาก จนผมอยากหลับตาให้แน่น
ผมไม่อยากลืมตา
แล้วผมก็คิดว่า "ฉันกลับบ้านไม่ได้"
ผมเลยหยิบมือถือออกมา กะพริบตา แล้วกดโทรหาเมียผม
และผมบอกว่า "คุณต้องมารับผมนะ ผมมองไม่เห็น"
แล้วพูดต่อว่า "ว่าแต่คุณน่าจะมาด้วยนะ
ทำไมคุณไม่มาอยู่ที่นี่"
ผมเลยบอกเธอว่า "คุณต้องมาหาผมนะ
ผมไม่รู้ว่าผมอยู่ตรงไหน ผมเลี้ยวหลายรอบ"
ผมบอกว่า "คุณกลับไปที่ตึกนั่น
แล้วก็เดินหารอบ ๆ ตึก จนกว่าคุณจะเจอผม"
แล้วผมก็เอามือยันตึกไว้ แล้วยืนนิ่ง ๆ
เพราะผมกลัวว่า ตัวเองจะเดินลงไปที่ถนน
แล้วก็เดินมึนไปมา
กว่าจะรู้ตัวผมก็มายืนอยู่กลางถนน พร้อมแว่นกันแดดอันโต
ซึ่งไม่น่าแปลกตาเท่าไร ในนิวยอร์ก แต่...
ผมยืนทำมือแบบนี้ราว ๆ 30 นาที
ผมมาถึงจุดที่ถ้ามีคนกล้าเดินมาหา
เขาก็คงเอาผมกลับบ้านไปด้วยได้
ถ้ามีคนบอกว่า "ไปกันเถอะ"
ผมก็จะไปอยู่กับเขาตลอดชีวิต
การไปแสดงตลกสนุกตรงที่ คุณจะได้เดินทางเยอะมาก
ผมขึ้นเครื่องบินบ่อย ๆ แต่ความบ่อยไม่ได้ทำให้มันง่ายขึ้น
ผมจะคิดว่า เครื่องบินทุกลำที่ผมนั่งจะต้องตก
ผมไม่ได้คิดในแง่ร้าย แต่ก็ไม่เคยสบายใจ
ผมเคย...
ผมเคยนั่งเครื่องบินหนหนึ่ง...
คุณเคยขึ้นไปแล้วมองคนบนเครื่อง
แล้วเหมือนเห็นกลุ่มคนที่ จะตายในเหตุเครื่องบินตกไหม
ผมคิดในใจว่า "ฉันรู้สึกเหมือนเคยเจอทุกคนมาก่อน"
นักบินบอกเราก่อนที่เครื่องจะออกว่า
เขาจะเกษียณและนี่คือ เที่ยวบินสุดท้ายของเขา
ผมคิดว่า "ทำไมนายไม่บอกเรา ตอนเครื่องลงจอดล่ะ
ไม่ใช่ว่าเราจะกลายเป็น คนกลุ่มอื่นเสียหน่อย
เรายังเป็นคนกลุ่มเดิม"
เขาพูดเรียบ ๆ ว่า "ยังไงก็ตาม นี่เป็นเที่ยวบินสุดท้ายของผม"
ผมบอกได้แค่ว่า ผมจะไม่นั่งเครื่องบินอีก
ผมพยายามปรับปรุงนะ
สมัยนี้เวลาคุณไปเที่ยว คุณจะไปเมืองอื่น
เพื่อไปสำรวจเมือง และดูโน่นดูนี่จริง ๆ
ผมไปที่วิลมิงตัน นอร์ทแคโรไลนา มีคนมาจากที่นั่นสองสามคนสินะ
ที่นั่นมีเรือรบลำใหญ่
และมันอยู่ในที่ที่น่าจะเป็นแม่น้ำ เพราะผมมองข้ามฝั่งได้
มันไม่ได้ดูใหญ่ แต่ก็อาจเป็นส่วนหนึ่งของทะเล
เหมือนหนึ่งในแม่น้ำที่ชวนให้คิดว่า "ฉันดื่มน้ำในนี้ได้ไหม"
แต่ผมก็ถามใครไม่ได้ว่า น้ำนี้มาจากไหน...
ผมไม่ได้ขึ้นเรือ แต่ผมเห็นมัน
ผมบอกไว้เผื่อคุณไป จะได้ไม่คิดว่าผมไม่เห็นมัน
ผมหากิจกรรมอย่างอื่นทำแทน
มีสถานที่ชื่อพิพิธภัณฑ์ สัตว์เลื้อยคลานเคปเฟียร์
และมันเป็นแค่บ้านของชายคนหนึ่ง
เขามีงูเป็นโขยง กิ้งก่าเยอะแยะ กับจระเข้ตัวหนึ่ง
รวมอยู่ในบ้านของเขา
เขาทำลายสถิติโลกว่า โดนงูพิษกัดมากที่สุดถึงเจ็ดครั้ง
ซึ่งเป็นสถิติที่ไม่มีใครอยากทำลาย
คือมันหลายครั้งมากนะ
เขาโดนกัดสามครั้ง และหลังจากนั้นก็โดนอีกสี่ครั้ง
นั่นคือจำนวนครั้งที่เขาโดนกัด
แค่สามก็เยอะแล้ว ยิ่งโดนอีกสี่ก็ยิ่งหนัก
แต่ผมก็ "ฉันต้องไปดูที่นี่ มันจะต้องสุดยอดแน่"
ผมก็เลยไป ผมเดินเข้าไป พอเข้าไปก็เจอล็อบบี้ที่เขาตกแต่งไว้
และมีนกแก้วสองตัวอยู่ในล็อบบี้
และใบปิดต่อต้านรัฐบาลจำนวนมาก
มันดูจริงจังมาก เขามีของพวกนั้น
แบบว่ามีนกแก้วสองตัว และป้ายที่พูดเรื่องเมฆพิษ
เขาก็พูดจาแบบ "นี่คือเรื่องที่ผมอยากคุยกับคุณ"
ผมบอกว่า "ผมแค่อยากมาดูงู"
เขาบอกว่า "แต่ต่อจากนั้น คุยเรื่องนี้กันได้ไหม"
ผมพูดว่า "ไหนดูซิว่างูเป็นยังไง"
ผมเดินไปจ่ายค่าเข้าเก้าเหรียญ
ชัดเจนอยู่นะ ที่แบบนั้นรับแต่เงินสด
ผมก็ให้เงินเขาไปเก้าเหรียญ
งูตัวแรกที่ผมเห็นคืองูพิษกาบูน มันเป็นงูพิษที่โคตรอันตราย
แล้วก็มีเรื่องราวแปะไว้ว่า มันมีพิษร้ายแค่ไหน
มีเด็กสองคนแอบเข้าไปใน สวนสัตว์แห่งชาติวอชิงตัน
ตอนต้นยุค 80 ที่นั่นยังมี งูพิษกาบูนอยู่ ไม่รู้จะมีไปทำไม...
พวกเขาไปเอางูมา ยัดงูใส่ถุงขยะ
พวกเขาเดินออกไปโดยมีถุงพาดไหล่
เหมือนลืมว่าตัวเองเพิ่งทำอะไรลงไป
งูกัดถุงขยะทะลุเพราะมันคือ ถุงขยะปี 1980...
ไม่ใช่ถุงยี่ห้อแกลดดี ๆ ที่เราใช้ทุกวันนี้
นี่คือสิ่งที่เกิดขึ้น เมื่อถุงขยะคุณภาพห่วย
งูก็กัดเด็ก เด็กคนนั้น อยู่ในภาวะโคม่าไปสี่วัน
และเรื่องก็มีเท่านี้ เราไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นต่อ
ส่วนผมก็ "นั่นคือเหตุผล ที่ฉันยืนอ่านไอ้นี่นะ
เขาตายไหม เขาแกร่งขึ้นไหม คุณคือเขาเหรอ
แล้วเรื่องที่เหลือล่ะ"
ฉะนั้นถ้าคุณจะไป ผมว่าคุณควรไปนะ
ถ้าคุณจะไป เขาจะให้อาหารพวกมัน วันเสาร์กับอาทิตย์ ตอนบ่ายสาม
ผมดูนาฬิกา ตอนนั้นเป็นเวลาบ่ายสาม
"เราจะไปดูเจ้าพวกนี้กินอาหาร"
งูตัวแรกที่เขาจะให้อาหาร คืองูแบล็กแมมบา
มันคืองูพิษอันตรายอีกพันธุ์
ที่ไม่ควรอยู่นอกสวนสัตว์ในอเมริกา
โดยเฉพาะในบ้านของ ชายที่เกลียดอเมริกา
เราก็เลย "ใช่ เราไปดูกัน"
เราลงไปข้างล่าง แล้วเขาก็เอารั้วตาข่ายล้อมมัน
เวลางูหลุดออกมา มันจะได้ปีนขึ้นรั้วได้เร็ว ๆ
บนรั้วมีรูพรุน
ที่ผมคงบรรยายรูว่าใหญ่กว่า ตัวงูแบล็กแมมบ้านิดหน่อย
และเราก็ยืนพิงรั้ว อุ้มเด็ก ๆ ขึ้นเหนือรั้ว
เราบอกว่า "ไม่ ลูกขึ้นมานี่" หน้าเด็ก ๆ อยู่เกือบติดรั้วเลย
เราทุกคนยืนรอบ ๆ ส่วนเขาถือถังใส่หนูตายมา
เขาหยิบหนูโยนเข้าไป งูก็กินหนู ส่วนเราก็ส่งเสียงดีใจ
แล้วเราก็เดินต่อไป
ตัวต่อไปที่เราเจอคือ งูอนาคอนดายาว 12 ฟุต
งูตัวนี้ใหญ่ยักษ์มาก
เขาเปิดตู้กระจกขนาดสองคูณสี่ นั่นคือความใหญ่ของมัน
เขาเปิดตู้ ไม่ต้องล้อมรั้ว เพราะงูไม่มีพิษ
กรณีเลวร้ายที่สุดคือ เราทุกคนต้องมาฟัดกับงูนี่
เราทุกคนยืนตรงนั้น เขาหยิบถังออกมา
คราวนี้มีกระต่ายที่ตายแล้วในถัง
กระต่ายที่ตัวใหญ่ที่สุด ที่ผมเคยเห็น...
ผมยอมจ่ายเก้าดอลลาร์ เพื่อดูว่าชีวิตมันเป็นยังไง
เพื่อดูกระต่ายตัวนั้นไหลลงคองู
เขามีที่คีบขนาดใหญ่เหมือนสองฝ่ามือ เหมือนมันเกิดมาเพื่อสิ่งนี้
เขาหยิบกระต่ายขึ้นมา แล้วถอยหลังเล็กน้อย
เขาจะล่อให้งูออกมาเอา เหมือนมันกำลังล่า
ก็เลยมีกระต่าย มีเขา เด็ก ๆ และเรา
เขาเป็นพนักงานคนเดียวในนั้น
เรายืนอยู่ตรงนั้น โชคดีที่งูออกมา แล้วเอากระต่ายไป
งูรัดกระต่ายแล้วมันก็ร่วงลงพื้น
เขาหยิบกระต่ายใส่กลับเข้าไป แล้วบอกว่า "กระต่ายอีสเตอร์ตายแล้ว"
เขาเล่นมุกให้เด็ก ๆ ฟัง
และเรารอให้เขาพูดว่าล้อเล่น แต่เขาก็ไม่พูด
ครับ เขาจ้องเด็ก ๆ หนักขึ้น แทบจะเป็นการยืนยันคำพูด
นั่นแหละสิ่งที่เกิดขึ้น
แล้วเขาก็พูดว่า "เอาล่ะ ผมอนุญาตให้พวกคุณจับงูได้"
ไม่มีใครขอ เราเดินหนีกันหมด
ไม่มีใครบอกว่า "นี่ไงที่ที่เราเล่นกับงูได้"
พวกเขาเดินหนี ส่วนเขาก็บอกให้เด็ก ๆ ลูบงู
และเด็กส่วนใหญ่ไม่อยากจับงู
เด็กส่วนใหญ่ลูบหัว กระต่ายที่มันกำลังกิน
ที่นั่นไม่มีกฎเกณฑ์อะไรเลย เหมือนย้อนกลับไปในยุค 30
เหมือนนั่งกระเช้าสกี
ผมเคยนั่งกระเช้าสกีไปได้ครึ่งทาง ผมก็ "นี่ ราวกั้นไม่ได้ล็อก
น่าจะล็อกไม่ใช่เหรอ"
ผมจะไม่มีวันทำแบบนี้อีก
และตัวสุดท้ายคือจระเข้ที่ยาวสิบฟุต
จระเข้ตัวนี้เอาแต่จ้องหน้าทุกคน ผ่านกรงของมัน
เหมือนมันพยายามจำหน้าเรา ที่สนับสนุนชายคนนี้
ประมาณว่า "สักวันฉันจะตามหาพวกแก"
ถ้ามันอยู่ในห้องนี้พร้อมหมวกบนหัว ผมจะไม่แปลกใจเลย
นี่แหละความกังวลของผม เวลาผมออกมาข้างนอก
เราทุกคนยืนอยู่รอบ ๆ จระเข้อยู่ตรงนั้น
เขาไขประตู ประตูไม่ได้ล็อก เขาหยิบถังใส่กระต่าย
และคว้ากระต่าย
และเขาจะโยนมันเข้าไป ส่วนเราก็รอดู
เขาหยิบกระต่ายขึ้นมา จระเข้เห็นกระต่าย
แล้วพุ่งเข้าใส่ประตูที่ไม่ได้ล็อก
แถมเรายังได้รู้ว่ากลอนเสีย
มันฟาดประตู เจ้าจระเข้ ย้ายร่างตัวเองออกมาอยู่บนพรม
กับพวกเรา
กับเด็ก ๆ มีจระเข้ยาวสิบฟุตอยู่บนพื้นนะเฮ้ย
ดังนั้นทุกคนก็เลยเริ่มคลั่ง
เหมือนในหนังก็อดซิลล่า
ทุกคนวิ่งหนีร้องไห้โวยวาย
ผู้คนร้องไห้กันหนักมาก ร้องไห้ฟูมฟาย
ผมคิดเอาเองว่าคนข้างหลังตายหมด ผมไม่หันไปมองด้วยซ้ำ
มีผู้หญิงร้องว่า "สามีฉัน..." ผมบอกว่า "สามีคุณตายแล้ว คุณผู้หญิง
เราไม่ควรอยู่ที่นี่
มีสัญญาณเตือนหลายอย่าง ว่าเราไม่ควรมาที่นี่"
แล้วเราก็ออกไป
มีงูเห่าอยู่ตู้ถัดไป ผมเลยคิดว่า "ฉันไม่รู้ว่างูเห่าอยู่ในตู้ไหม
มันอาจกำลังดูเหตุการณ์นี้ กับเราก็ได้"
นี่เป็นเรื่องจริง และนี่คือหลักฐานของผม
ผมมีหลักฐานยืนยันเรื่องนี้
มีคำวิจารณ์ในเว็บทริปแอดไวเซอร์ จากวันนั้น
ไม่ใช่คำวิจารณ์ของผม ผมไม่ชอบเขียนบทวิจารณ์
แต่มีคนลงคำวิจารณ์ไว้ คุณไปหาดูก็ได้
เข้าเว็บทริปแอดไวเซอร์ พิมพ์คำว่า "วิลมังตัน นอร์ทแคโรไลนา
พิพิธภัณฑ์สัตว์เลื้อยคลานเคปเฟียร์"
พอเข้าไปแล้ว คลิกที่ คำวิจารณ์ สี่ดาวถึงหนึ่งดาว
ถ้าคุณอยากเห็นว่าผมพูดถึงอะไร
เริ่มที่หนึ่งดาว
แต่ทุกความเห็นอ่านแล้วก็สนุกดี
คนที่ให้สี่ดาวชอบ พวกเขาคิดว่าที่นั่นเยี่ยมดี
คนที่ให้สองกับสามดาว ยังติดใจโฆษณาชวนเชื่อในล็อบบี้
พวกเขายังคาใจเรื่องนั้น
แล้วก็มีคนที่ให้หนึ่งดาวที่บอกว่า "จระเข้หลุดจากกรง"
เป็นคำวิจารณ์หนึ่งดาว ที่ดีที่สุดที่ผมเคยอ่าน
เหมือนกับ "ใบปิดนั่น ทำร้ายจิตใจคุณเหรอ
ตอนคุณไปมีจระเข้หลุดออกมาไหม
เพราะมันออกมาหาเรา
และเราคิดว่ามันไม่ควรออกมาหาเรา ดังนั้นเราให้หนึ่งดาว"
ขอบคุณมากครับทุกคน
พวกคุณยอดเยี่ยมที่สุด มันมีความหมายมาก ขอบคุณมาก
เนต บาร์กัตซีครับทุกท่าน
คำบรรยายโดย: ชญาธิป วีระขจร