NETFLIX – ORYGINALNY PROGRAM KOMEDIOWY
- Jak było? - Spoko.
Dobrej zabawy.
Panie i panowie, przywitajmy Nate'a Bargatze!
To się dzieje.
Niesamowite.
To zaszczyt być tutaj.
Czasami jest inaczej.
Raz miałem występ w więzieniu.
W samym środku.
Było trochę więcej ludzi.
Wchodzimy. Wyobraźcie sobie, że jesteście więźniami.
Siedzę tam, opowiadam durne żarty i żadnej reakcji.
Żarty dotyczą życia na wolności w ciągu ostatnich 30 lat.
Brak punktu zaczepienia.
Mówię: „Straszne korki na drodze. Kto pamięta korki?”.
Więzień wstaje i idzie w moją stronę.
Myślę sobie, widziałem takie filmy.
Weźmie mnie na zakładnika.
Staram się nie wskazać go palcem.
Mówię coś stylu: „Straszna pogodna.
Czy powinien tak chodzić?”.
Okazało się, że idzie do łazienki, która jest za mną.
Osądziłem go po ubraniu i miejscu, w którym przebywa.
Moja wina.
Łazienki są tam otwarte.
Stoję przy takiej ściance z cegieł.
Czyli jestem ja, ścianka i pisuary.
Zaczyna lać do pisuaru. Wybiera ten dokładnie za mną.
Stoimy więc tam sobie.
On sika, a ja próbuję mówić.
On sika, nie ma z tym problemu.
W życiu nie widziałem kogoś tak bezczelnego.
Ten facet na pewno zrobił to, za co siedzi.
„Niewinny człowiek tak nie sika.
On nigdy nie wyjdzie!”
Usunąłem media społecznościowe z telefonu.
Zostawiłem tylko Instagram. Jest spoko.
W miarę bezpieczny.
Na Twitterze...
celebryci mówią ci, że jesteś zerem.
Przez cały dzień.
Są wybory prezydenckie, wszyscy się wściekają
i wybucha afera z rurociągiem, pamiętacie?
„Musimy skończyć z tym rurociągiem”.
Nawet nie wiem, gdzie on jest.
Nie umiałem go znaleźć.
Dotąd nie wiem, co było w rurze.
Nie wiem, czy była nad ziemią,
ale wszyscy trąbili: „Musimy przestać.
Żadnych rur.
Nie można dawać w rurę, gdzie ci się podoba”.
Tylko...
Obserwuję Leonardo DiCaprio.
Jestem fanem, chcę poznać jego życie.
Nie tweetuje śmiesznych rzeczy.
Napisał: „Ludzie zabijają rocznie 100 milionów rekinów”.
Tylko to. Żadnego rozwiązania.
Siedzę w domu w Tennessee, z dala od oceanu.
Tyle rekinów.
Gdyby ktoś mnie spytał, ile jest rekinów,
nie zgadłbym, że 100 milionów.
Powiedziałbym, że milion. Kto wie, ile jest rekinów?
Odpisałem: „Dobrze, stary. Nie zabiję żadnego rekina”.
Takiej reakcji oczekiwałeś?
Nie zrobię tego. W życiu nawet nie pomyślałem:
„Może zabiję tego rekina”.
Nie poznałem kogoś, kto głaskał rekina,
teraz już to mnie nie interesuje.
Na Facebooku przyjaciele mówią ci, że jesteś zerem.
Jest bardziej swojsko.
Na Facebooku wszyscy psioczą.
Każdy ma pieski dzień.
To pierwsza rzecz, którą czytasz po przebudzeniu:
„Chcesz obejrzeć filmik z morderstwem?”.
„Nie chcę. Dopiero wstałem.
Sprawdzam, kto ma dziś urodziny”.
A oni wtedy:
„Właśnie zaczynamy oglądać”.
Na co ty: „No to obejrzę”.
Moja żona się złości, bo nie lajkuję jej zdjęć.
Pyta: „Dlaczego nie dajesz mi polubień?”.
Ja na to: „Nie wystarczy, że razem mieszkamy?”.
Podobało mi się.
Gdy je zrobiliśmy, mówiłem ci, że mi się podoba.
Spojrzałem na nie. Jestem na zdjęciu.
Nic więcej nie mogę z nim zrobić.
Jesteśmy razem całe życie.
Odkąd skończyłem 21 lat. Teraz mam 37.
Mieszkałem z mamą, a potem z nią.
Nie wiem, jak wygląda życie bez kobiety.
„Lepiej tego nie rób”.
Teraz mamy córkę,
więc już się nie dowiem.
Często się kłócimy.
Po tylu latach małżeństwa można się kłócić cały czas.
O dowolnej porze.
Ostatnio o trzeciej w nocy.
Specjalnie się obudziliśmy.
Mamy psa, który wariuje podczas burzy.
Dajemy mu środki uspokajające,
bo powtarzając psu, że to tylko burza, łapiesz się na tym,
że on tego nie rozumie.
Dajesz mu pigułkę.
Obudziłem się, budzę żonę i pytam, gdzie są środki uspokajające.
Mówi, że w szafce.
Biorę buteleczkę i widzę, że są przeterminowane.
Znowu ją budzę i mówię, że są przeterminowane.
Wkurzyła się i mówi:
„To nowe tabletki w starej butelce”.
Ja na to: „Nie pomyślałem. Moja wina”.
Gdy goście pytają mnie, czy mleko jest przeterminowane,
odpowiadam, że to świeże mleko w starej butelce.
Porąbało was?
Dlaczego tak pomyśleliście?
Tak jej powiedziałem, ale się nie śmiała.
A potem mówi mi, że psie leki nie ulegają przeterminowaniu.
Na co odpowiadam, że tego nie wie.
Nie znamy specjalistów od psich leków.
Żaden producent psich leków nie pisze do niej:
„W fabryce psich leków robimy wspaniałe rzeczy.
Produkujemy leki,
które nie ulegają przeterminowaniu.
Niech powie to pani w nocy mężowi”.
Mamy też córkę.
Pojechaliśmy z nią do Disneylandu.
Mówili nam, że to błąd.
Nie pytaliśmy ich o to, ale nam powiedzieli.
„Inwestowanie w dwulatka to strata kasy”.
Mówię: „Ona wierzy w Minnie Mouse.
Myśli, że jest prawdziwa. Lubimy, gdy się cieszy”.
Mam ją zamknąć w szafie
i spytać: „Pamiętasz, jak było wczoraj? Nie?
Póki sobie nie przypomnisz,
nie będę trwonił na ciebie pieniędzy”.
Próbujemy ją dyscyplinować.
Dziś ciężko zdyscyplinować dzieciaki.
Zakazano klapsów.
Nie można o tym mówić przez mikrofon.
Możesz tylko liczyć, że się uda.
Z tymi klapsami to lekka przesada.
Oglądasz filmik, na którym kobieta tłucze na parkingu dziecko.
Komentują: „Klapsy są zakazane”.
Ty na to: „To prawdziwa walka.
Nie o tym mówimy”.
Moje pokolenie dostawało klapsy i git.
Wcześniejsze pokolenia okładano kijami.
Nie wygadują bzdur typu: „To nie powinno się zdarzyć.
Trzeba było wezwać policję”.
„Policja też wtedy biła!”
Fajnie wrócić do domu. W tym roku mamy zjazd absolwentów liceum.
Jestem podekscytowany.
Nie poszedłem na studia, więc to ostatnia znana mi grupa ludzi.
Więc...
Dosłownie nie mogę się doczekać.
Byłem na dziesięcioleciu. Super.
Zaproponowałem piętnastkę. Bez echa.
A w tym roku dwudziestolecie.
Kumpel powiedział mi, że chce schudnąć na zjazd.
Ja na to: „Dlaczego nie schudniesz dla osób
obecnych w twoim życiu przez ostatnie 20 lat?
Od 15 lat zmuszasz żonę do oglądania tego ciała łosia.
Zrób to dla niej”.
On: „Zostawię to dla tych, których nienawidzę”.
Ja idę tak...
Stało się. Nie wiem, co powiedzieć.
Tak...
Ja...
Wtedy nie pakowałem i potem też nie.
Zobaczymy, jak będzie.
Wcale nie ćwiczę.
Nie słyszę odgłosów niedowierzania.
Czyli się domyśliliście.
W każdym hotelu pytam o siłownię.
Nawet nie mam ubrań do ćwiczeń.
„Jest całodobowa? Zacznę o północy.
Zamiast ćwiczyć,
lepiej mówić ludziom,
że się ważyło 150 kilo.
To sporo. Przecież nie wiedzą.
Nigdy nie ważyłem 150,
ale wyglądam super jak na gościa, który ważył 150.
Mówisz, że miałeś już tego dość.
„Dziś sobie pofolguję, ale normalnie przestrzegam diety”.
Nie jadam zdrowej żywności.
Jem...
Lubię jabłka, ale pokrojone.
Całego nie zjem. Nie jestem koniem.
Możecie się postarać w fabryce jabłek?
Nieważne, skąd macie jabłka.
Oglądałem dokumenty promujące zdrową dietę.
Fed Up jest o moim jedzeniu.
Jadam wszystko, co tam pokazali.
Znacie powiedzenie: „Wieki tego nie jadłem?”.
Wieki tego nie mówiłem. Jem wszystko.
„Ciągle sprzedają gumy rozpuszczalne?”
„No jasne.
Mają teraz więcej kolorów. Są super”.
Za często chodzę do sieciówek.
Nie myślę o alternatywie.
Zawsze coś schrzanią, ale i tak tam wracam.
Chodzę do McDonald's, ale omijam McDrive.
Mówię im: „Hej, miało być bez cebuli”.
A oni do mnie: „Jesteś za stary.
Nie przychodź tu. To nie restauracja.
Mam 11 lat. Tamten gość 90.
Mieszkasz w okolicy. Znajdź normalny lokal”.
Zrobiłem awanturę w Starbucksie.
Zamówiłem u nich mrożoną kawę z mlekiem,
nic wydumanego.
Gość dziwnie spojrzał.
Jakby miał coś z głową.
Jestem pewien, że mnie nie zrozumiał.
Ale już bierze moją kartę kredytową.
Nie można tego zatrzymać. Ciekawe, co usłyszał.
Gość podaje mi mleko z lodem.
Pytam: „Co to jest?”.
„Mleko z lodem”.
Mówię: „Masz mnie za psychola?
Nigdy w życiu nie zamówiłem mleka.
Nigdy w życiu nawet nie pomyślałem:
»Mam ochotę na kubek mleka«.
Kubek mleka.
I chcę pić je przez słomkę. Tego też nie robiłem.
A do środka włóżmy lód.
Zróbmy coś, o czym nawet nie słyszałem.
Na oczach tych nieznanych mi osób”.
I był to Starbucks w galerii. Nie wolnostojący.
Starbucks w stylu: „Nie mamy pełnego asortymentu”.
„Ale macie mleko z lodem?
To chcesz powiedzieć?”
Chodzę do sieciówek
i w każdej zawsze coś odwalą.
Chciałbym, żeby działały lepiej.
Chodzę do Wal-Martu. Nie mam z tym problemu.
To mój sklep. Dobrze tam się czuję.
Wal-Mart trochę się zmienia.
Widząc ludzi, którzy tam pracują,
pytam czasem: „Nie wiem, czy tu pracujesz,
czy jesteś klientem, bo ciężko wyczuć?”.
Ale są pomocni, to miłe.
Raz chciałem kupić hamak.
Idę więc tam, gdzie powinny być hamaki,
i pytam się gościa: „Sprzedajecie hamaki?”.
A on do mnie: „Co to hamak?”.
Zbił mnie z pantałyku, więc pytam: „Źle to wymawiam?
Na pewno pan wie, co to jest”.
Pytam: „A może to »hamat« przez T?
Sprzedajecie »hamaty«?”.
A on na to: „Nie ma już »hamatów«.
Jest sezon”.
Wróciłem do samochodu i wyguglowałem, gdzie kupić »hamat«.
A Google na to: „Czy chodziło ci o »hamak«?”.
No jasne, Google. Gdzie byłeś podczas tej rozmowy?
Ta historia miała swój dalszy, krępujący ciąg.
Opowiedziałem ją jednemu komikowi.
Mówię: „Zabawne, co?”.
Lecz potem pytam:
„Czy mówiąc ludziom o kupnie hamaka,
brzmię, jakbym się przechwalał?”.
Z jakiegoś powodu w mojej głowie stał się on atrybutem bogaczy.
Hamak z Wal-Martu.
Jakbym czekał na reakcję publiczności:
„Nieźle ci się powodzi. Jakie to uczucie
mieć dwa drzewa tak blisko siebie?
Wygląda nieźle. Widziałem na zdjęciach”.
Raz w życiu się szarpnąłem...
na laserową operację oka.
Mieszkaliśmy w Nowym Jorku. To było na Manhattanie.
Dostałem zniżkę, więc nie było źle.
Poszło dobrze. Nie widzę tej strony sali,
ale tę stronę widzę aż za dobrze.
Było dobrze.
Zrobili kilka dziwnych rzeczy.
Nie licząc zniżki.
Chcą pokazać ci film.
Przed operacją możesz ją sobie obejrzeć.
„Róbcie swoje. Nie chcę oglądać”.
Ufam wam. Jesteśmy w budynku.
Wygląda to wiarygodnie.
Gdyby to było w furgonetce, obejrzałbym film,
ale tu nie ma potrzeby.
Nie mówili, bym z kimś przyszedł.
Pytam: „Czy ktoś ma mnie odwieźć?”.
„Nie. Większość osób widzi”.
„Większość?
To nie problem. Powiem komuś”.
„Nie. Komuś pan powiedział?”
Wchodzę, podają mi valium.
Wracasz tam i, gdy jest po wszystkim,
dają ci okulary przeciwsłoneczne, a ja jestem na valium.
Pytają: „OK?”.
„Tak, zabawna operacja.
Całkiem zabawny dzień”.
„Widzi pan?” „Tak, w porządku”.
Wychodzę, jestem na Manhattanie.
Idę w stronę metra, kilka przecznic dalej.
Wtedy oczy zaczynają tak boleć, że chcę je zamknąć.
Nie chcę ich otwierać.
Nie mogę jechać do domu.
Biorę telefon, mrużę oczy i dzwonię do żony.
„Przyjedź po mnie. Nic nie widzę.
Powinnaś być tu ze mną.
Dlaczego cię nie ma?”
Mówię: „Musisz mnie znaleźć.
Nie wiem, gdzie jestem. Skręcałem”.
Mówię: „Jedź tam
i poszerzaj obszar poszukiwań, póki mnie nie znajdziesz”.
Oparłem się ręką o budynek i tak stałem.
Bałem się, że wejdę na ulicę
i powłócząc nogami,
znajdę się na środku jezdni w wielkich okularach,
co w Nowym Jorku nikogo nie dziwi.
Stoję tak oparty od pół godziny.
Gdyby ktoś podszedł do mnie pewnym krokiem,
mógłby zabrać mnie do domu.
Jeśli ktoś powie: „Chodźmy,
zostanę z tą osobą do końca życia.
Będąc komikiem, dużo się podróżuje.
Dużo latam, nie jest wtedy lekko.
Myślisz, że twój samolot spadnie.
Czarne myśli. Zero relaksu.
Mam tak...
Wchodząc do samolotu,
czy przyglądacie się wszystkim
jak potencjalnym ofiarom katastrofy?
Myślisz: „Mam wrażenie, że już was widziałem”.
Raz przed startem pilot powiedział,
że to jego ostatni lot przed emeryturą.
„Może powiedziałbyś to po wylądowaniu.
Nie będziemy innymi ludźmi.
Będziemy tacy sami”.
A on tylko: „Tak czy siak, to mój ostatni lot”.
Więcej nie wsiądę do samolotu.
Staram się poprawić.
Podróżując do różnych miast,
zwiedzacie je, chcecie coś zobaczyć.
Byłem w Wilmington w Karolinie Północnej. Nie ja jeden.
Mają tam wielki okręt wojenny.
Tu jest rzeka i wszystko widać.
Nie za duża, pewnie część oceanu.
Zastanawiasz się, czy to woda pitna.
Nie będziesz pytać kogoś o wodę.
Nawet nie wszedłem do środka.
Ale widziałem go na własne oczy.
Widziałem też inne rzeczy.
Mają tam Cape Fear Serpentarium.
To zwykły dom jakiegoś gościa.
Facet ma kilka węży, jaszczurek i krokodyla.
W swoim domu.
Jest rekordzistą świata w ilości ukąszeń przez żmije. Siedem razy.
Nikt inny nie próbuje go pobić.
Tyle razy.
Został ukąszony trzy razy, a potem jeszcze cztery.
Tyle razy był ukąszony.
Trzy to multum, kolejne cztery to za dużo.
Myślę: „Muszę to zobaczyć, będzie super”.
Wchodzę do środka. Jestem w holu.
Są tam dwie papugi
i kilka antyrządowych plakatów.
Naprawdę. Tak to wygląda.
Dwie papugi i mnóstwo materiałów o teoriach spiskowych.
Jakby mówił: „O tym chcę wam opowiedzieć”.
„Ja chcę tylko zobaczyć węże”.
„Może później, porozmawiajmy o tym”.
„Może jednak węże”.
Zapłaciłem dziewięć dolców.
Oczywiście płatność tylko gotówką.
Daję mu więc dziewięć dolarów.
Pierwszy wąż to żmija gabońska, strasznie jadowita.
Jest tam nawet historyjka na ten temat.
Dzieciaki włamały się do zoo w Waszyngtonie.
Początek lat 80. Wciąż mają tam żmiję gabońską.
Ładują ją do worka na śmieci.
Wychodzą z workiem na ramieniu
i zapomnieli o tym, co zrobili.
Wąż gryzie przez worek, bo to worek z lat 80.
Żaden supermocny.
Wtedy takich nie mieli.
Wąż ugryzł dzieciaka, a ten przez cztery dni był w śpiączce.
Tylko tyle wiemy.
Myślisz: „To cała historia? Czy on zmarł?
Posiadł moc? Czy to pan?”.
Jaki jest ciąg dalszy?
Jeśli tam pójdziecie, a powinniście,
to w soboty i niedziele o 15,00 je karmi.
Patrzę na zegarek, jest 15,00.
„Idę zobaczyć, jak jedzą”.
Najpierw karmią czarną mambę.
Kolejny jadowity wąż,
który w Ameryce powinien przebywać w zoo,
a nie u kogoś, kto nienawidzi Ameryki.
Czyli oglądamy karmienie.
Facet otacza węża siatką.
Jeśli wąż się wymknie, łatwo ją pokona.
W siatce są dziury
trochę tylko większe od czarnej mamby.
Opieramy się o nią, przesadzamy przez nią dzieci.
„Teraz twoja kolej”. Dzieci przyklejają twarz do siatki.
Stoimy dookoła, a on ma wiadro martwych myszy.
Bierze mysz, rzuca ją, wąż ją zjada, a my klaszczemy.
Idziemy dalej.
Następna w kolejce to czterometrowa anakonda.
Prawdziwy olbrzym.
On otwiera wielką, szklaną klatkę.
Żadnej siatki, nie jest jadowita.
W najgorszym wypadku rzucimy się na nią.
Stoimy więc tam, a on wyciąga wiadro.
Tym razem to martwe króliki.
Największe króliki, jakie widziałem.
Zapłaciłbym dziewięć dolców, by poznać ich życie.
Zobaczyć, jak kicają.
Facet bierze do ręki olbrzymie szczypce.
Chwyta królika, trochę się cofa.
Chce, by wąż wyszedł i na niego zapolował.
Jest więc królik, on, dzieci i my.
On jest jedynym pracownikiem.
Stoimy więc tam. Na szczęście wąż wychodzi i chwyta królika.
Dusi go, rzuca na ziemię.
Facet go podnosi i mówi: „Króliczek Wielkanocny nie żyje”.
Taki żart dla dzieci.
Czekamy, aż powie, że to żart. Nie powiedział.
Tylko groźnie spojrzał na dzieci.
Tak było.
Wtedy mówi: „Pozwalam wam dotknąć węża”.
Nikt nie prosił, odchodzimy.
Nikt nie ma na to ochoty.
A on każe dzieciom głaskać węża.
A nikt nie ma ochoty.
Głaskają królika, którego wąż jadł.
Było jak w latach 30. Żadnych reguł.
Jak jazda na wyciągu.
Gdy w połowie drogi widzisz, że poprzeczka się nie zamknęła.
„Jak to zamknąć?”
Więcej tego nie zrobię.
Ostatni był krokodyl. Trzy i pół metra.
Przyglądał się wszystkim z klatki.
Jakby chciał zapamiętać, że pomagacie temu facetowi.
„Kiedyś was znajdę”.
Gdyby siedział gdzieś tu w kapeluszu, nie zdziwiłbym się.
Denerwuję się, wychodząc z domu.
Stoimy tam, krokodyl pośrodku,
gość otwiera drzwi, bierze wiadro z królikami
i wyciąga królika.
Wrzuca go tam na naszych oczach.
Chwyta królika, krokodyl go widzi.
Podchodzi, stuka w drzwi, które są otwarte
i, jak się okazuje, zepsute.
On stuka w drzwi i krokodyl wypada na dywan.
Obok nas.
Dzieciaki... Na podłodze jest wielki krokodyl.
Wszyscy wpadają w panikę.
Jest jak w Godzilli.
Ludzie biegają, wszyscy krzyczą.
Naprawdę głośno, straszny wrzask.
Zakładasz, że ci za tobą nie żyją. Strach patrzeć.
Kobieta krzyczy: „Mój mąż...”. A ja: „Pani mąż nie żyje.
Nie powinniśmy tu być!
Wszystkie znaki na to wskazują”.
I wychodzimy.
Bo następna jest kobra. „Nie wiem, czy kobra jest w klatce.
Może ogląda to z nami”.
To prawdziwa historia i wam to udowodnię.
Mam na to dowód.
Na TripAdvisor jest recenzja z tego dnia.
Nie moja, nie piszę recenzji.
Ale ktoś to opisał i można przeczytać.
Wpiszcie na TripAdvisor: „Wilmington, Karolina Północna,
Cape Fear Serpentarium”.
Są recenzje od czterech gwiazdek do jednej.
Historią, którą wam opowiadam,
ma jedną gwiazdkę.
Jednak wszystkie są warte uwagi.
Cztery gwiazdki to zachwyty.
Dwie i trzy gwiazdki skupiają się na propagandzie w holu.
Nie przejdą obojętnie.
Recenzja z jedną gwiazdką: „Krokodyl uciekł z klatki”.
Najlepsza jednogwiazdkowa recenzja.
„Czy plakat zranił twoje uczucia?
Czy krokodyl uciekł z klatki?
Bo u nas uciekł,
a chyba nie powinien być z nami, jedna gwiazdka”.
Wielkie dzięki.
Jesteście najlepsi. Dziękuję.
Nate Bargatze!
Napisy: Wojciech Rogalski