ΕΝΑ ΨΥΧΑΓΩΓΙΚΟ ΣΟΟΥ ΤΟΥ NETFLIX
-Πώς ήταν; -Το διασκέδασα.
Καλά να περάσεις.
Κυρίες και κύριοι, παρακαλώ υποδεχτείτε τον Νέιτ Μπαργκάτζι!
Αρχίζουμε λοιπόν!
Θέλω να πω, είναι εντελώς απίστευτο.
Είμαι πολύ ενθουσιασμένος.
Δεν είναι έτσι όλα τα σόου.
Μια φορά, έκανα ένα σόου σε μια φυλακή.
Ναι, μέσα στη φυλακή. Μέσα.
Είχε λίγο περισσότερο κόσμο στη φυλακή από ότι έχει εδώ.
Μπαίνουμε μέσα. Ας πούμε ότι όλοι εσείς είστε οι κρατούμενοι.
Κι εγώ καθόμουν και έλεγα σαχλά αστεία. Κανένας δεν γελούσε.
Δεν μπορείς να καταλάβεις τα αστεία μου αν ήσουν στη στενή για 30 χρόνια.
Τους ήταν ακατανόητα.
Τους λέω: "Η κίνηση είναι ανυπόφορη! Θυμάστε; Ποιος θυμάται την κίνηση;"
Ένας κρατούμενος σηκώνεται και με πλησιάζει.
Και σκέφτηκα: "Αμάν, την κάτσαμε! Το έχω δει στις ταινίες.
Σκοπεύει να με πάρει όμηρο"!
Δεν ήθελα, λοιπόν, να τον δείξω με το δάχτυλο.
Αλλά προσπαθούσα! Έλεγα: "Ο καιρός είναι χάλια τελευταία!
Θα έπρεπε να πλησιάζει έτσι αυτός;"
Αλλά τελικά πήγαινε στην τουαλέτα, η οποία ήταν πίσω μου.
Ήταν καλός τύπος. Τον έκρινα βάσει της ενδυμασίας του και του χώρου.
Εγώ έφταιγα.
Οι τουαλέτες δεν ήταν τυπικές. Ήταν ανοιχτές.
Πίσω μου ήταν ένας τοίχος που έφτανε μέχρι τη μέση μου.
Στεκόμουν με την πλάτη στον τοίχο και από πίσω ήταν τα ουρητήρια.
Σηκώνεται λοιπόν να κατουρήσει. Διαλέγει το ουρητήριο ακριβώς πίσω μου.
Είμαστε εγώ κι αυτός, λοιπόν. Μόνο οι δυο μας είμαστε όρθιοι.
Αυτός κατουράει κι εγώ προσπαθώ να μιλήσω.
Αυτός κατουρούσε. Δεν τον απασχολούσε καν.
Δεν έχω ξαναδεί τέτοια αυτοπεποίθηση σε όλη μου τη ζωή! Θέλω να πω...
Σκέφτηκα: "Ό,τι και αν υποψιάζεσαι ότι έκανε, το έκανε!
Κανένας αθώος άνθρωπος δεν κατουράει έτσι!
Δεν υπάρχει περίπτωση να βγει!
Έχω βγάλει τα κοινωνικά δίκτυα από το κινητό μου.
Αλλά έχω κρατήσει το Instagram. Νομίζω ότι αυτό είναι ακόμα εντάξει.
Ξέρετε τι εννοώ; Είναι ακόμα ασφαλές.
Ενώ το Twitter είναι σαν...
Είναι σαν να σου λένε οι διάσημοι ότι είσαι απόβρασμα της κοινωνίας.
Αυτό γίνεται όλη μέρα.
Είχαμε προεδρικές εκλογές και όλοι ήταν έξαλλοι.
Θυμάστε το μπάχαλο που έγινε όταν έχτιζαν τον αγωγό;
"Πρέπει να σταματήσουμε τον αγωγό"! Κι εγώ συμφωνούσα.
Δεν είχα ιδέα. Δεν ήξερα καν κατά πού έπεφτε!
Δεν το έβρισκα πουθενά.
Αυτήν τη στιγμή δεν έχω ιδέα τι μετέφερε ο αγωγός,
δεν ξέρω καν αν ήταν υπόγειος ή όχι.
Και όμως, έλεγα: "Σταματήστε! Ο κόσμος έχει πράγματα εκεί.
Δεν μπορείτε να χτίζετε...
Δεν μπορείτε να χτίζετε αγωγούς όπου σας καπνίσει, εντάξει";
Απλώς...
Ακολουθώ τον Λεονάρντο Ντι Κάπριο, ξέρετε.
Τον θαυμάζω πάρα πολύ. Έχω περιέργεια να δω πώς ζει.
Αλλά δεν γράφει τίποτα διασκεδαστικό στο Twitter.
Μια φορά έγραψε: "Κάθε χρόνο, οι άνθρωποι σκοτώνουν 100 εκατομμύρια καρχαρίες".
Το πέταξε έτσι απλά. Χωρίς λύση.
Ήμουν στο σπίτι μου στο Τένεσι. Δεν έχουμε θάλασσα εκεί!
Πολλοί καρχαρίες!
Αν μου έλεγες να μαντέψω πόσοι καρχαρίες υπάρχουν,
ποτέ δεν θα μάντευα 100 εκατομμύρια.
Θα έλεγα το πολύ ένα εκατομμύριο! Ποιος ξέρει πόσοι καρχαρίες υπάρχουν;
Και του απάντησα: "Εντάξει, δικέ μου. Δεν θα σκοτώσω καρχαρίες".
Τι να πω; Δεν ξέρω. Αυτό ήθελε να πετύχει με την ανάρτησή του;
Δεν πρόκειται να το κάνω. Ποτέ δεν έχω βρεθεί στη θέση να σκεφτώ:
"Πρέπει να σκοτώσω έναν καρχαρία".
Ποτέ μου δεν είχα καμία επαφή με καρχαρίες
και δεν έχω καμία πρόθεση να αρχίσω να μπλέκομαι με καρχαρίες.
Το Facebook είναι κάπως διαφορετικό. Εκεί οι φίλοι σου σε λένε απόβρασμα.
Είναι πολύ πιο τοπικό.
Κανείς δεν περνά καλά στο Facebook.
Όλοι περνάνε τη χειρότερη μέρα της ζωής τους.
Είναι το πρώτο πράγμα που βλέπεις. Ξυπνάς και το ανοίγεις.
Και ξαφνικά: "Θέλεις να δεις έναν φόνο σε βίντεο;"
Κι εσύ λες: "Όχι, καθόλου. Μόλις ξύπνησα.
Απλώς θέλω να δω ποιος έχει γενέθλια"!
Και τότε,
αντιλαμβάνεσαι ότι το Facebook άρχισε ήδη να το παίζει.
Και σκέφτεσαι: "Καλά, εντάξει τότε. Ας το δω".
Η γυναίκα μου θυμώνει επειδή δεν κάνω "like" στις φωτογραφίες της.
Με ρωτάει: "Γιατί δεν μου κάνεις ποτέ 'like'";
Κι εγώ σκέφτομαι: "Καλά, δεν σου φτάνει που ζούμε μαζί;"
Δεν ξέρω! Άλλωστε, μου άρεσε!
Όταν την τραβήξαμε, της το είπα: "Μου αρέσει"! Της το είπα!
Κοίταξα τη φωτογραφία. Είμαι κι εγώ μέσα.
Τι άλλο μπορώ να κάνω με αυτήν τη φωτογραφία;
Είμαστε μαζί μια ολόκληρη ζωή.
Τα φτιάξαμε όταν ήμουν 21 χρονών. Τώρα πια είμαι 37 χρονών.
Μετά τη μαμά μου, πέρασα κατευθείαν στη γυναίκα μου.
Δεν ξέρω καν, λοιπόν, πώς είναι να μην έχεις μια γυναίκα να σου λέει:
"Δεν θα το έκανα αυτό στη θέση σου"! Καταλάβατε;
Τώρα που έχουμε μια κόρη, δεν θα το μάθω ποτέ.
Δεν θα το μάθω ποτέ.
Ξέρετε, τσακωνόμαστε ακόμα.
Όταν είσαι παντρεμένος πολύ καιρό, οι καβγάδες ξεσπάνε στο πιτς φιτίλι.
Ανά πάσα στιγμή.
Πρόσφατα, τσακωθήκαμε στις 3:00 π.μ.
Ξυπνήσαμε για να τσακωθούμε.
Έχουμε μια σκυλίτσα. Κι αυτή η σκυλίτσα φρικάρει άσχημα όταν ακούει κεραυνό.
Της δίνουμε, λοιπόν, ηρεμιστικά,
γιατί όσες φορές και να πεις σε σκυλί να μην τρομάζει με τον κεραυνό,
θα δεις ότι δεν εννοεί να το καταλάβει.
Και τελικά της δίνεις το ηρεμιστικό.
Ξυπνάω, λοιπόν. Ξυπνάω και τη γυναίκα μου και της λέω: "Πού είναι τα ηρεμιστικά;"
Αυτή απαντά: "Στο ντουλάπι".
Πάω να τα φέρω. Κοιτάω το μπουκαλάκι και βλέπω ότι έχουν πλέον λήξει.
Πάω λοιπόν και την ξυπνάω ξανά. Της λέω ότι είναι ληγμένα.
Ενοχλημένη, μου είπε:
"Είναι καινούργια χάπια, αλλά το μπουκάλι είναι παλιό".
Κι εγώ της λέω: "Έπρεπε να το σκεφτώ αυτό. Εγώ φταίω.
Αν έρθει κάποιος στο σπίτι μας και με ρωτήσει αν το γάλα είναι ληγμένο,
εγώ θα του πω: 'Είναι καινούργιο γάλα σε παλιό μπουκάλι!
Μα καλά, πόσο βλάκας μπορεί να είσαι;
Πώς δεν σου πέρασε από το μυαλό ότι έτσι έχουν τα πράγματα;'"
Αυτό της είπα, περίπου. Αλλά δεν ήταν τόσο αστείο.
Και μου είπε ότι δεν έχει σημασία, διότι τα φάρμακα των σκύλων δεν λήγουν.
Και της λέω: "Αυτό δεν το έχεις ακούσει ούτε καν ως φήμη"!
Δεν ξέρουμε κτηνιάτρους! Ξέρω τους γνωστούς της!
Κανείς που παράγει φάρμακα για σκύλους δεν της έστειλε μήνυμα:
"Κάνουμε μεγάλες καινοτομίες με τα φάρμακα για σκύλους!
Θέλουμε να το μάθεις πρώτη.
Εφηύραμε φάρμακα που δεν λήγουν!
Πες το στον άντρα σου κατά τις 3:00 το πρωί"!
Έχουμε και μια κόρη.
Την πήγαμε στην Ντίσνεϋλαντ μικρή.
Μας είπαν όλοι ότι ήταν λάθος.
Δεν ρωτήσαμε κανέναν βέβαια, αλλά προθυμοποιήθηκαν να μας το πουν.
"Χαλάτε τα λεφτά σας. Δεν θα το θυμάται".
Κι εγώ τους λέω: "Πιστεύει στη Μίνι Μάους!
Πιστεύει ότι υπάρχει! Έχει πλάκα όταν ενθουσιάζεται".
Να την κλειδώσω σε ένα ντουλάπι;
Θέλετε να της πω: "Θυμάσαι τι κάναμε χθες; Δεν θυμάσαι;
Μέχρι να αρχίσεις να θυμάσαι,
δεν θα χαραμίσω τα λεφτά μου για εσένα"!
Προσπαθούμε να την πειθαρχήσουμε,
πράγμα δύσκολο τη σήμερον ημέρα όσον αφορά τα παιδιά.
Δεν μπορείς να τα χτυπάς.
Δεν μπορείς να μιλάς για χαστούκια μπροστά σε τόσο κόσμο.
Οπότε τι κάνεις; Ελπίζεις για το καλύτερο.
Έγινε πολύ μεγάλη φασαρία με τα χαστούκια.
Κυκλοφόρησε ένα βίντεο με μια γυναίκα να χτυπιέται με τον γιο της στο Walmart.
Και λένε: "Μη χαστουκίζετε τα παιδιά"!
Αλλά αυτός ήταν κανονικός καβγάς!
Δεν έχει καμία σχέση με αυτό που λέμε!
Εγώ έφαγα χαστούκια, όπως όλη η γενιά μου. Δεν είχα πρόβλημα.
Αλλά οι παλαιότερες γενιές μιλάνε λες και τους χτυπούσαν με ρόπαλα!
Σου τα λένε, λοιπόν, κι εσύ απαντάς: "Μα αυτό δεν έπρεπε να συμβαίνει!
"Γιατί δεν κάλεσες την αστυνομία;"
"Και η αστυνομία μας βάραγε! Όλοι μας βάραγαν"!
Χαίρομαι που γύρισα στην πόλη μου. Θα ξαναβρεθώ με όλους τους συμμαθητές μου.
Έχω ενθουσιαστεί πάρα πολύ. Ανυπομονώ!
Ήταν η τελευταία ομάδα ανθρώπων που γνώρισα, διότι δεν σπούδασα,
οπότε...
Θέλω να πω ότι ανυπομονώ. Λατρεύω τις επανενώσεις.
Διασκέδασα στην επανένωση των 10 ετών.
Πρότεινα μία για τα 15 χρόνια. Δεν την ήθελε κανείς.
Επιτέλους, φέτος κλείσαμε 20 χρόνια.
Ο κολλητός μου μού είπε: "Θα χάσω κιλά για την επανένωση των 20 χρόνων".
Κι εγώ πάντα σκέφτομαι: "Τότε γιατί δεν τα έχασες
για χάρη όσων είχες στη ζωή σου, κάθε μέρα, τα τελευταία 20 χρόνια;
Εδώ και 15 χρόνια, η γυναίκα σου αναγκάζεται να κοιτά την μπάκα σου!
Γιατί δεν αδυνατίζεις λίγο;"
Και μου είπε: "Όχι, θα χάσω κιλά για αυτούς που μισώ".
Εγώ θα πάω ακριβώς όπως είμαι, ξέρετε.
Αυτός είμαι, όπως με βλέπετε. Δεν ξέρω τι περιμένετε να σας πω.
Ναι.
Δεν...
Δεν γυμναζόμουν τότε. Δεν ξεκίνησα όταν αποφοίτησα.
Απλώς θέλω να δω πώς θα εξελιχθούν τα πράγματα στην πορεία.
Δεν γυμνάζομαι καθόλου.
Καθόλου, σας λέω. Θέλω να πω, δεν είναι λες και σας ξάφνιασε αυτό.
Μόλις με είδατε, είπατε νοερά: "Το βλέπουμε ότι δεν γυμνάζεσαι".
Παντού ρωτάω αν έχουν γυμναστήριο.
Δεν έχω καν τα σωστά ρούχα για να γυμναστώ!
"Είναι ανοιχτό όλο το εικοσιτετράωρο; Σκόπευα να ξεκινήσω απόψε, τα μεσάνυχτα.
Αναρωτιόμουν αν επιτρέπεται αυτό"!
Αλλά η πιο εύκολη εναλλακτική
είναι να λες σε όλους ότι κάποτε ζύγιζες 140 κιλά.
Είναι πολλά κιλά! Και πού ξέρουν αυτοί ότι τους λες ψέματα;
Ποτέ δεν έχω ζυγίσει 140 κιλά,
αλλά είμαι πολύ κομψός για κάποιον που ζύγιζε 140 κιλά!
Τους λέω: "Απλώς κουράστηκα να νιώθω συνέχεια κουρασμένος.
Προφανώς σήμερα κλέβω λιγάκι, αλλά συνήθως είμαι πιο πειθαρχημένος".
Ποτέ δεν τρώω υγιεινά φαγητά.
Τρώω, ας πούμε...
Μου αρέσουν τα μήλα, αλλά μόνο όταν είναι κομμένα κομματάκια.
Δεν μπορώ να φάω ένα ολόκληρο μήλο! Για άλογο με περάσατε δηλαδή;
Μου φαίνεται ότι τεμπελιάζετε λίγο στο εργοστάσιο με τα μήλα!
Δεν ξέρω από πού προέρχονται τα μήλα.
Έχω δει πολλά ντοκιμαντέρ που θέλουν να σε πείσουν να τρως υγιεινά.
Είδα το Fed Up και στην ουσία, έδειξαν όλα τα φαγητά που τρώω καθημερινά.
Δεν έδειξαν κανένα φαγητό που να μην το είχα φάει πρόσφατα.
Έχετε ακούσει να λένε: "Έχω καιρό να το φάω αυτό;"
Ποτέ δεν το έχω πει αυτό. Δεν υπάρχει τίποτα που να μην το έχω φάει.
Με τις καραμέλες Airheads λέω: "Ακόμα τις πουλάνε;"
"Ναι, ακόμα τις πουλάνε!
Τώρα έχουν περισσότερα χρώματα, έχει πλάκα"!
Πάω σε πολλά εστιατόρια που ανήκουν σε αλυσίδες.
Μόνο σε αλυσίδες καταστημάτων πάω πια. Δεν πάω αλλού.
Κάθε φοράω που πάω τα κάνουν μαντάρα. Και όμως, πηγαίνω ξανά και ξανά.
Όταν πάω στα ΜακΝτόναλντς και παραγγέλνω, δεν έχω το θάρρος να τους πω:
"Σας είπα χωρίς κρεμμύδι, αλλά μου βάλατε κρεμμύδι".
Με κοιτάνε λες και σκέφτονται: "Έχεις γεράσει πια.
Μην έρχεσαι εδώ. Δεν είναι αληθινό εστιατόριο.
Εγώ είμαι 11 χρονών! Αυτός είναι 90!
Πήγαινε σε ένα σωστό εστιατόριο! Εδώ κοντά μένεις! Πήγαινε"!
Μια φορά που πήγα σε ένα Starbucks, είχα μεγάλο πρόβλημα.
Στα Starbucks, παρήγγειλα έναν παγωμένο καφέ με γάλα.
Τίποτα το ξεχωριστό.
Ο τύπος με κοίταξε περίεργα.
Σας έχει κολλήσει ποτέ στο μυαλό αυτό;
"Είμαι σίγουρος ότι δεν κατάλαβε τι του είπα".
Αλλά είναι πλέον πολύ αργά. Έχετε βγάλει την πιστωτική κάρτα.
Θέλοντας και μη, θα πείτε: "Εντάξει. Ας δούμε τι νομίζει ότι άκουσε".
Πάω λοιπόν στην άλλη άκρη του ταμείου και ο τύπος μου δίνει ένα γάλα με παγάκια.
Κι εγώ τον ρώτησα: "Τι είναι αυτό;"
Και μου λέει: "Γάλα με πάγο".
Κι εγώ σκέφτομαι: "Μα καλά, σου φαίνομαι για ψυχανώμαλος, φίλε;
Ποτέ μου... Ποτέ δεν έχω παραγγείλει γάλα, σε δημόσιο χώρο, σε όλη μου τη ζωή!
Ποτέ στη ζωή μου, την ώρα που ήμουν έξω, δεν μου πέρασε η σκέψη:
'Ξέρεις τι θέλω αυτήν τη στιγμή; Ένα ποτήρι γάλα! Πολύ θα το ήθελα.
Θέλω ένα ποτήρι γάλα.
Θέλω να το πιω με καλαμάκι, κάτι που επίσης δεν έχω κάνει ποτέ!
Αυτό θα κάνω. Θα βάλω και πάγο μέσα!
Ας κάνω κάτι που δεν φανταζόμουν καν ότι είναι εφικτό!
Ας το κάνω όλο αυτό, λοιπόν, μπροστά σε αυτό το πλήθος αγνώστων'"!
Και ήταν ένα Starbucks μέσα σε ένα Target. Δεν ήταν κανονικό.
Μιλάμε για ένα Starbucks με περιορισμένο μενού
κι εγώ τους λέω: "Μήπως έχετε γάλα με πάγο;
Το πουλάτε αυτό εδώ";
Πάω σε όλα αυτά τα μέρη.
Ακόμα πηγαίνω και ακόμα τα κάνουν μαντάρα.
Θέλω πάρα πολύ να βελτιωθούν.
Πήγα στο Walmart. Ναι, πάω κι εκεί. Δεν έχω κανένα πρόβλημα μαζί τους.
Τέτοιος τύπος είμαι. Νιώθω πολύ άνετα στο Walmart.
Πήγα σε ένα Walmart. Όσον αφορά τα Walmart, λοιπόν,
καμιά φορά, όταν ψωνίζω εκεί και βλέπω τους εργαζομένους,
την ώρα που τους μιλάω, σκέφτομαι: "Δεν είμαι σίγουρος αν εργάζεσαι εδώ
ή αν είσαι πελάτης. Είναι εξίσου πιθανό".
Αλλά είναι εξυπηρετικοί, πράγμα ευχάριστο.
Πήγα μια φορά στα Walmart επειδή ήθελα να αγοράσω μια αιώρα.
Μπαίνω μέσα λοιπόν και πάω εκεί που πιστεύω ότι θα τις βρω.
Πλησιάζω έναν τύπο και του λέω: "Μήπως πουλάτε αιώρες εδώ;"
Και μου λέει: "Τι είναι οι αιώρες;"
Ξαφνιάστηκα τόσο, λοιπόν, που σκέφτηκα: "Μήπως το λέω λάθος και δεν το κατάλαβα;"
Σκέφτηκα: "Μάλλον το λέω λάθος. Σίγουρα ξέρεις τι είναι".
Του λέω: "Μήπως είναι 'αιώλες', με λάμδα; Ακούγεται σωστό;
Μήπως πουλάτε 'αιώλες' εδώ;"
Και μου λέει: "Μας τέλειωσαν οι 'αιώλες'. Ξεμείναμε.
Όλοι τις αγοράζουν".
Έφυγα, γύρισα στο αυτοκίνητό μου, έψαξα 'αιώλες' στο Google
και το Google απάντησε: "Μήπως εννοούσατε 'αιώρες';"
Αυτό ακριβώς εννοώ, Google! Πού ήσουν την ώρα που σε χρειαζόμουν;
Αλλά αυτό που με ντρόπιασε περισσότερο ήταν ότι αφού συνέβη όλο αυτό,
πήρα έναν φίλο μου που είναι κωμικός για να του πω την ιστορία.
Και του λέω: "Πλάκα δεν έχει;"
Αλλά μετά τον ρώτησα:
"Πιστεύεις ότι αν πω ότι αγόραζα μια αιώρα
θα ακουστεί σαν να καυχιέμαι;"
Για κάποιον λόγο, ήμουν πεπεισμένος ότι επρόκειτο για πολύ κυριλάτη αγορά.
Μιλάμε για μια αιώρα από το Walmart!
Σκέφτηκα ότι το κοινό θα έλεγε: "Δεν το περιμέναμε αυτό!
Θα αρχίσεις να μας μιλάς για την πλούσια ζωή σου;
Πώς είναι να έχεις δύο δέντρα τόσο κοντά το ένα με το άλλο;
Είναι ωραίο; Άκουσα ότι είναι ωραίο. Έχω δει φωτογραφίες".
Έχω κάνει μία πραγματικά ακριβή αγορά στη ζωή μου.
Έκανα εγχείρηση στα μάτια μου με λέιζερ.
Τότε ζούσαμε στη Νέα Υόρκη. Μου έκαναν την επέμβαση στο Μανχάταν.
Μου την έκαναν με έκπτωση. Αυτό με βοήθησε αρκετά.
Και έπιασε. Δεν βλέπω αυτήν την πλευρά της αίθουσας,
αλλά πέρα από αυτό, βλέπω πολύ καθαρά αυτήν την πλευρά.
Μια χαρά πήγε.
Και έκαναν ένα-δυο παράξενα πράγματα,
πέραν από την έκπτωση που μου έδωσαν.
Επιμένουν να σου δείξουν το βίντεο.
Πριν σου κάνουν την επέμβαση, θέλουν να δεις πώς γίνεται.
Κι εσύ λες: "Εγχειρήστε με! Δεν θέλω να δω!
Σας εμπιστεύομαι! Είμαστε σε κτήριο. Φαίνεται επίσημο.
Απλώς εγχειρήστε με"!
Αν με εγχειρούσαν σε ένα φορτηγάκι, ίσως να τους ζητούσα το βίντεο,
αλλά σε αυτήν την περίσταση, δεν είναι φυσιολογικό αυτό!
Επιπλέον, δεν με συμβούλευσαν να φέρω κανέναν.
Τους είπα: "Να φέρω κάποιον για να με πάει στο σπίτι μου;"
"Οι περισσότεροι βλέπουν".
"Μόνον οι περισσότεροι;
Δεν είναι πρόβλημα. Θα πω σε κάποιον πού είμαι".
Και μου είπαν: "Μη! Είπες στους πάντες πού είσαι;"
Πήγα λοιπόν και μου έδωσαν μια διαζεπάμη.
Περνάς στην αίθουσα, κάνεις την επέμβαση και μόλις τελειώσεις,
σου δίνουν τα μεγάλα γυαλιά ηλίου. Και είχα πάρει διαζεπάμη!
Μου λένε: "Όλα καλά;"
"Ναι, πρώτη φορά περνάω τόσο καλά σε μια εγχείρηση!
Ειλικρινά, πέρασα ωραία σήμερα".
"Βλέπεις;" Κι εγώ λέω: "Ναι, μια χαρά είμαι".
Κατεβαίνω τα σκαλιά. Είμαι στο Μανχάταν.
Βγαίνω έξω και πηγαίνω προς το μετρό, λίγα τετράγωνα παρακάτω.
Τότε τα μάτια μου άρχισαν να πονάνε. Ήθελα να τα κρατήσω κλειστά!
Δεν ήθελα να τα ανοίξω καθόλου.
Και λέω: "Πώς θα γυρίσω σπίτι;"
Έβγαλα το κινητό μου. Με μεγάλη δυσκολία, βρήκα τη γυναίκα μου και την πήρα.
Της είπα: "Πρέπει να με μαζέψεις. Δεν βλέπω τίποτα".
Και πρόσθεσα: "Έπρεπε κι εσύ να έρθεις, παρεμπιπτόντως.
Γιατί δεν είσαι κι εσύ εδώ;"
Της λέω: "Πρέπει να έρθεις να με βρεις. Δεν ξέρω πού είμαι, έχω κάνει στροφές"!
Της λέω: "Πήγαινε στην κλινική
και περπάτα γύρω από τα κτήρια μέχρι να με βρεις".
Στάθηκα ακίνητος, λοιπόν. Έβαλα το χέρι μου στον τοίχο και στάθηκα.
Επειδή φοβόμουν πολύ ότι θα παραστράτιζα.
Θα προχωρούσα με πολύ μικρά βήματα
και θα βρισκόμουν στη μέση του δρόμου φορώντας τα τεράστια γυαλιά ηλίου,
πράγμα που δεν θα ήταν τόσο περίεργο για τα δεδομένα της Νέας Υόρκης.
Στάθηκα λοιπόν με το χέρι απλωμένο έτσι, στον τοίχο, για περίπου 30 λεπτά.
Θέλω να πω, είχα φτάσει στο σημείο που αν με πλησίαζε κάποιος με πεποίθηση
θα μπορούσε να με πάρει σπίτι του.
Εάν με πλησίαζε κάποιος και μου έλεγε: "Έλα, πάμε,"
θα ζούσα μαζί του για το υπόλοιπο της ζωής μου.
Είναι ωραίο να είσαι κωμικός διότι ταξιδεύεις συχνά.
Πετάω με το αεροπλάνο αρκετά συχνά, αλλά δεν είναι ποτέ εύκολο να πετάς.
Κάθε φορά που πετάω, είμαι πεπεισμένος ότι το αεροπλάνο μου θα πέσει.
Είσαι συνέχεια στο σκοτάδι και δεν είναι καθόλου καθησυχαστικό.
Μια φορά,
ανέβηκα σε ένα αεροπλάνο.
Σας έχει τύχει να κοιτάξετε γύρω σας
και να σας φανεί ότι οι συνεπιβάτες σας έχουν τις φάτσες ναυαγών;
Έχετε σκεφτεί: "Αυτούς τους ανθρώπους τους έχω ξαναδεί κάπου";
Λίγο πριν αναχωρήσουμε, ο πιλότος είπε
ότι αυτή θα ήταν η τελευταία πτήση του.
Σκέφτηκα: "Γιατί δεν μας το λες αυτό αφού προσγειωθούμε;
Δεν θα είμαστε άλλοι άνθρωποι τότε!
Οι ίδιοι θα είμαστε"!
Στην ουσία είπε: "Ο,τι και αν γίνει, είναι η τελευταία μου πτήση".
Το μόνο που ξέρω στα σίγουρα είναι ότι δεν θα ξαναπετάξω.
Προσπαθώ να βελτιωθώ.
Όταν ταξιδεύω και πηγαίνω σε μακρινές πόλεις,
προσπαθώ να τις εξερευνώ. Προσπαθώ να βλέπω καινούργια πράγματα.
Όπως στο Γουίλμινγκτον, στη Βόρεια Καρολίνα.
Έχετε πάει κι εσείς; Ωραία.
Έχουν ένα μεγάλο θωρηκτό πλοίο εκεί.
Μοιάζει σαν να είναι σε ποτάμι. Μπορείς να δεις την άλλη όχθη.
Όμως, μάλλον είναι κομμάτι του ωκεανού.
Είναι ένα από αυτά τα μέρη όπου σκέφτεσαι: "Κάνει να πιω το νερό ή όχι;"
Αλλά δεν μπορείς να πας και να ρωτήσεις πώς λειτουργεί το νερό.
Δεν ανέβηκα στο πλοίο, αλλά το είδα.
Απλώς δεν ήθελα να νομίζετε ότι δεν το είδα, αν πάτε.
Έψαξα κι άλλα πράγματα να δω.
Έχουν και το Ερπετόσπιτο στην Ακτή του Τρόμου.
Στην ουσία, είναι το σπίτι ενός τύπου
που έχει ένα σωρό φίδια και σαύρες κι έναν κροκόδειλο,
μέσα στο σπίτι του!
Αυτός κατέχει το παγκόσμιο ρεκόρ για δαγκωνιές από οχιά. Επτά δαγκωνιές!
Κανείς δεν τον ανταγωνίζεται για αυτό το ρεκόρ.
Μιλάμε για...
Μιλάμε για πολλές δαγκωνιές!
Τον δάγκωσαν τρεις φορές και μετά τον δάγκωσαν άλλες τέσσερις.
Τόσες φορές τον δάγκωσαν.
Τρεις φορές είναι πάρα πολλές. Αν βάλεις άλλες τέσσερις, άσ' τα να πάνε!
Αλλά σκέφτηκα: "Πρέπει να το δω αυτό, θα είναι απίστευτο"!
Πηγαίνω, λοιπόν, και μπαίνω στο σπίτι. Έχει φτιάξει μια αίθουσα αναμονής.
Στην αίθουσα αυτή έχει δύο παπαγάλους
και ένα σωρό αντικυβερνητικές αφίσες.
Σοβαρά σας μιλάω. Πράγματι, τα έχει όλα αυτά.
Έχει δύο παπαγάλους και κάτι αφίσες για τους αεροψεκασμούς.
Στην ουσία, μου είπε: "Θέλω πολύ να σου μιλήσω για αυτό το θέμα".
Εγώ απλώς ήρθα για να δω τα φίδια.
Και μου λέει: "Μπορούμε να το συζητήσουμε αργότερα;"
Και του λέω: "Ας δω τα φίδια πρώτα και βλέπουμε".
Πήγα και πλήρωσα. Εννέα δολάρια.
Εννοείται ότι δεχόταν μόνο μετρητά.
Του δίνω, λοιπόν, τα εννέα μου δολάρια.
Το πρώτο που είδα ήταν μια οχιά Γκαμπούν, ένα τρομερά δηλητηριώδες φίδι.
Υπάρχει μια ιστορία για το δηλητήριό της.
Δύο παιδιά μπήκαν κρυφά σε έναν ζωολογικό κήπο.
Αυτό έγινε τη δεκαετία του '80. Έκλεψαν λοιπόν μια οχιά Γκαμπούν.
Την έβαλαν μέσα σε έναν σάκο σκουπιδιών.
Ξαναβγήκαν με τον σάκο να κρέμεται στον ώμο,
λες και ξέχασαν τι είχαν μόλις κάνει.
Το φίδι δάγκωσε τον έναν. Ήταν απλώς ένας πλαστικός σάκος του '80!
Δεν ήταν από ανθεκτικό υλικό, όπως σήμερα!
Τότε η σάκοι των σκουπιδιών ήταν για τα μπάζα.
Η οχιά δάγκωσε το παιδί. Το παιδί ήταν σε κώμα για τέσσερις ημέρες.
Δεν ξέρουμε τίποτα για το τι συνέβη μετά.
Και έλεγα: "Μα αυτός είναι ο μόνος λόγος που το διαβάζω όλο αυτό!
Πέθανε; Δυνάμωσε; Εσύ είσαι το παιδί;
Πώς τελειώνει η ιστορία;"
Αν πάτε, λοιπόν, και σας συνιστώ να πάτε,
αν πάτε ποτέ, Σάββατα και Κυριακές, στις 3:00 μ.μ., ο τύπος ταΐζει τα φίδια.
Κοίταξα λοιπόν το ρολόι μου. Ήταν 3 μ.μ.
"Πάμε να τα δούμε να τρώνε".
Το πρώτο φίδι που τάισε ήταν ένα μαύρο μάμπα.
Είναι επίσης πολύ δηλητηριώδες
και θα έπρεπε να το έχουν σε έναν ζωολογικό κήπο,
όχι στο σπίτι ενός τύπου που μισεί την Αμερική!
Και λέμε: "Εντάξει, πάμε να το δούμε λοιπόν".
Τον ακολουθούμε, λοιπόν. Στήνει γύρω του έναν συρμάτινο φράχτη.
Αν το φίδι το έσκαγε, θα τον σκαρφάλωνε πάρα πολύ γρήγορα.
Ο φράχτης είχε τρύπες
και θα έλεγα ότι ήταν λίγο πιο φαρδιές από το πάχος ενός μαύρου μάμπα!
Κι εμείς ακουμπούσαμε πάνω του! Μικρά παιδιά τον περιστοίχιζαν!
Οι γονείς τους έλεγαν: "Ανέβα"! Πίεζαν τις φάτσες τους στον φράχτη!
Στεκόμασταν όλοι τριγύρω. Είχε έναν κουβά με νεκρά ποντίκια.
Πέταξε ένα ποντίκι μέσα. Το φίδι το έφαγε, εμείς χειροκροτήσαμε
και πήγαμε παρακάτω.
Μετά είδαμε μια ανακόντα με μήκος τρία μέτρα.
Μιλάμε για ένα γιγάντιο φίδι!
Άνοιξε το γυάλινο κλουβί με μια σανίδα με μήκος 1,2 μέτρα! Τόσο μεγάλο ήταν.
Δεν έστησε τον φράχτη. Δεν είναι δηλητηριώδες φίδι.
Στη χειρότερη περίπτωση, θα παλεύαμε όλοι με το φίδι.
Στεκόμασταν τριγύρω του, λοιπόν, και αυτός έβγαλε πάλι τον κουβά του.
Αυτήν τη φορά είχε νεκρά κουνέλια.
Πρώτη φορά έβλεπα τόσο μεγάλα κουνέλια!
Θα πλήρωνα εννέα δολάρια για να δω πώς ζούσαν αυτά τα κουνέλια!
Μόνο και μόνο για να δω αυτά τα κουνέλια.
Πιάνει μια λαβίδα με τα δυο του χέρια. Φαίνεται ειδικά φτιαγμένη για αυτό.
Πιάνει ένα κουνέλι στη λαβίδα και φαίνεται να υποχωρεί λίγο.
Θέλει να κάνει το φίδι να το ακολουθήσει, λες και το κυνηγά.
Μπροστά το κουνέλι, μετά αυτός, τα παιδιά και από πίσω εμείς.
Θέλω να πω ότι ήταν ο μόνος εργαζόμενος στον χώρο.
Στεκόμασταν εκεί, λοιπόν. Ευτυχώς, το φίδι βγήκε από το κλουβί και άρπαξε το κουνέλι.
Τυλίχτηκε γύρω του και έπεσε στο πάτωμα.
Ο τύπος το έβαλε στο κλουβί και είπε: "Πάει το Λαγουδάκι του Πάσχα"!
Ένα αστειάκι για τα παιδάκια.
Περιμέναμε να πει ότι αστειευόταν, αλλά δεν το έκανε.
Κοίταξε τα παιδιά με περισσότερη επιμονή, λες και σιγουρευόταν ότι τον πίστεψαν!
Αυτό ήταν!
Και τότε είπε: "Εντάξει, σας επιτρέπω να χαϊδέψετε το φίδι".
Κανείς δεν το ζητούσε αυτό. Όλοι φεύγαμε.
Κανείς δεν ανυπομονούσε να χαϊδέψει τα φίδια!
Την ώρα που έφευγαν, έβαλε τα παιδιά να το χαϊδέψουν
και τα περισσότερα δεν ήθελαν.
Αντί για αυτό, χάιδευαν το κουνέλι που έτρωγε!
Ήταν σαν τη δεκαετία του '30! Δεν υπήρχαν καθόλου κανόνες.
Ήταν σαν το τελεφερίκ.
Έχετε βρεθεί ποτέ σε τελεφερίκ; Έχετε πει στα μισά: "Η μπάρα δεν κλείδωσε!
Να την κλειδώσω";
Εγώ ποτέ δεν το κάνω αυτό.
Στο τέλος ήταν ένας κροκόδειλος με μήκος τρία μέτρα.
Ο κροκόδειλος μας παρακολουθούσε όλους από το κλουβί του
λες και απομνημόνευε όλους όσους υποστήριξαν αυτόν τον τύπο.
Σκεφτόταν: "Θα το πληρώσετε μια μέρα"!
Αν ήταν εδώ μέσα και φορούσε καπέλο, δεν θα μου έκανε καμία εντύπωση.
Τόσο ανήσυχος είμαι κάθε φορά που ξεπορτίζω.
Όλοι στεκόμασταν γύρω από τον κροκόδειλο.
Ο τύπος ξεκλείδωσε την πόρτα και έπιασε τον κουβά με τα κουνέλια.
Έβγαλε ένα κουνέλι.
Θα το πετούσε στο κλουβί. Εμείς θα παρακολουθούσαμε.
Έπιασε το κουνέλι. Ο κροκόδειλος είδε το κουνέλι
και πλησίασε. Έπεσε πάνω στην ξεκλείδωτη πόρτα,
η οποία ήταν επίσης σπασμένη!
Έπεσε πάνω στην ξεκλείδωτη πόρτα και ο κροκόδειλος βγήκε έξω στο χαλί,
εκεί που ήμασταν και εμείς!
Ένας τρίμετρος κροκόδειλος σερνόταν στο πάτωμα!
Όλοι μας πανικοβληθήκαμε!
Ήταν σαν το Γκοντζίλα!
Όλοι έτρεχαν και κλαίγανε από τον τρόμο!
Κλαίγανε πάρα πολύ, είχαν πλαντάξει για τα καλά!
Όσοι έμειναν πίσω ήταν νεκροί. Απλώς το υποθέταμε. Δεν κοιτούσαμε πίσω.
Μια κυρία φώναζε: "Ο άντρας μου! Και της λέω: "Ο άντρας σου είναι νεκρός!
Δεν πρέπει να μείνουμε εδώ!
Τόσα και τόσα σημάδια μας λένε να την κάνουμε"!
Φύγαμε, λοιπόν.
Γιατί μετά ήταν η κόμπρα! Δεν ήμασταν σίγουροι αν ήταν στο κλουβί!
Μπορεί η κόμπρα να κρυβόταν ανάμεσά μας!
Αυτή είναι μια αληθινή ιστορία και μπορώ να σας το αποδείξω.
Μπορώ να σας το αποδείξω!
Υπάρχει μια κριτική στο Trip Advisor.
Δεν έγραψα εγώ την κριτική. Δεν είμαι κριτικός τύπος.
Αλλά κάποιος την έγραψε. Μπορείτε να τη δείτε.
Πηγαίνετε στο Trip Advisor. Γράψτε: "Γουίλμινγτοκ, Βόρεια Καρολίνα,
Ακτή του Τρόμου. Ερπετόσπιτο".
Η κριτικές είτε έχουν τέσσερα αστέρια είτε μόνον ένα.
Για να βρείτε αυτό που σας είπα,
αρχίστε από τα χαμηλά.
Οι κριτικές έχουν πολύ πλάκα αν τις διαβάσετε.
Όσοι έβαλαν τέσσερα αστέρια λάτρεψαν το μέρος.
Όσοι έβαλαν τρία ή δύο τα είχαν πάρει με τις αφίσες προπαγάνδας.
Μέχρι εκεί έφτασαν μόνο.
Και τελικά θα βρείτε την κριτική που λέει: "Ο κροκόδειλος το έσκασε".
Είναι η καλύτερη κριτική που έχω διαβάσει στη ζωή μου.
Στην ουσία λέει: "Σας πλήγωσαν οι αφίσες στον τοίχο;
Το έσκασε ο κροκόδειλος όσο ήσασταν εκεί;
Με εμάς το έσκασε.
Πιστεύουμε ότι δεν έπρεπε να το σκάσει. Ένα αστέρι λοιπόν"!
Σας ευχαριστώ πολύ!
Είστε και οι πρώτοι! Το εκτιμώ πάρα πολύ! Ευχαριστώ!
Ο Νέιτ Μπαργκάτζι, κυρίες και κύριοι!
Υποτιτλισμός: Νάσος Πρωτόπαπας