BİR NETFLIX STAND-UP KOMEDİSİ
Melissa Villaseñor'a hoş geldin diyelim!
Aman tanrım.
Tamam. Bu…
Bu çok tatlı.
Teşekkürler.
Çok iyi hissettirdi. Teşekkürler.
Güzel yüzlerinizi görmek çok güzel.
Ben Melissa.
Öz güvenim için her gün kendime onaylama yapan biriyim.
Kendime gaz veriyorum.
Şöyle şeyler diyorum.
"Ben komiğim, harika bir yazarım."
Ama sesim o kadar alaycı geliyor ki kendime inanmıyorum.
"Çok zekiyim."
Neyse ki taklit yapıyorum. Dolly Parton taklidim var ve…
En çok neşelendiren ses bu.
Kendimi onaylarken Dolly sesiyle yapıyorum ve daha çok işe yarıyor.
"Çok zekiyim."
"Ben…"
"Ben yaptığım işte çok iyiyim.
Sürekli yaratıcı fikirler buluyorum."
"Jolene'i ben yazdım."
Jolene
Sana yalvarıyorum Lütfen erkeğimi benden alma
"Değil mi?"
Jolene'i ben yazmadım.
Ama işe yarıyor.
"Çok güzelim.
Sevimliyim. Ben yetenekliyim."
Kendimi hep seveceğim
"Çok çalışıyorum. Odaklandım.
Hedeflerimi kolayca tamamlarım."
Saat dokuzdan beşe kadar çalışıyorum Böyle yaşıyorum
Aslında sabah 10'dan 12'ye kadar Çünkü vaktim o kadar
"Çünkü geceleri stand-up, değil mi?"
Hep daha iyi bir Melissa olmaya çalışıyorum.
Şu anda sinirime dokunan bir şey
bir konuda net olmam ya da bir şey sormam gerekirse mırıldanarak söylerim.
Restorandayken garsondan bir şey isteyeceğim diyelim.
Rahatsız etmek istemem, o yüzden tersten söylerim.
"Sütlaç, sizde var mı?"
"Arnold Palmer? Burada yapıyor musunuz?"
"Hesap. Almaya hazırız."
Gergin olduğumda hep Yoda gibiyim. Tersten söylerim.
"Sütlaç, sizde var mı?"
Durun. Uzun zamandır Yoda yapmıyorum. Çalışmam gerek.
"Arnold Palmer. Siz yapıyor musunuz?"
Durun.
"Hesap, sizde var mı? Hazırız."
Boş verin. Altıma yapmak istemem.
Bu ıkınarak oluyor.
Yaptığım taklitler bana yardımcı oluyor.
Sims taklidi yapıyorum. The Sims oyununu hatırlıyor musunuz?
Evet, belki hâlâ oynuyorsunuzdur.
Savunma mekanizması olarak o karakterleri taklit ediyorum.
Yalnız yürüyorsam ve birisi beni takip ediyorsa
bir sim gibi davranıyorum, korkuyorlar.
Böyle.
Eğer Sims'i bilmiyorsanız sonra bakın, o zaman gülersiniz.
Bakın, ben aşırı zeki biri değilim.
Tamam mı? Yani…
Bazen aklıma bir şeyler geliyor. "Bunu niye düşündüm ki?" diyorum.
Geçenlerde arkadaşıma dedim ki "Bak, dinle şimdi.
Sanırım benim göğüslerim küçük
çünkü ben hep yüz üstü uyuyorum."
"Büyüyemediler."
"Onları ezdim."
Arkadaşım "O öyle olmuyor" dedi.
"Tamam. Kimseye söyleme."
Ben çocuksu biriyim.
Düşünüyordum da… Tam bir çocuğum.
Bakın, ebeveynlerim…
Annem benim muhasebecim.
Tüm vergilerimi, sözleşmelerimi yapıyor. Hiçbir şey okumuyorum.
Ailem için çok minnettarım.
Evrak işlerinde bana yardımcı oluyorlar.
O yüzden karar verdim, onlar öldüğünde ben de ölmek istiyorum.
Evraklarla uğraşmak istemiyorum.
Şaka yapıyorum. Biraz daha kalırım.
Aileme çok yakınım. Ben Los Angeles'lıyım.
Bazen SNL'e ara verdiğimde
eve gider ailemin yanında kalırım.
Onlar seviyor, ben pek sevmiyorum.
Hep değil.
Geceyi onlarla geçirmeyi sevmediğim zamanlar var.
Stand-up'tan geç geldiğimde
ya da gece 01,00'e kadar arkadaşlarımla takıldığımda
annem hemen yatağından fırlayıp onlarla konuşmak, takılmak ister.
Beni sevdiğinden, anlıyorum.
"Şimdi olmaz anne. Yarın sabah konuşuruz."
Geç saatte annemle konuşmayı sevmem.
Huysuzdur, açık konuşur, yarı uykulu.
Bir gözü açık. Ürkütüyor.
Ben dişimi fırçalıyorum. "Uyumak için sabırsızlanıyorum."
Aynadan onu görürüm.
Küçük bir Disney cadısı gibi.
"Eve mi geldin?"
"Çok üşüyorum."
"Sen üşümüyor musun Melissa?"
"Üşüyorum. Sana baktıkça üşüyorum."
"Neden çorap ya da terlik giymiyorsun?
Bu yüzden hep hasta oluyorsun.
Al, bunları giy."
"Hayır anne, istemiyorum."
"Merak etme, cebimde yedek var."
"Bana surat yapma, tamam mı?"
"Neyse…"
Kolları yükselir.
"Ne giyiyorsun?"
"Tarzını beğenmiyorum, daha güzel giyinebilirsin. Programa çıkıyorsun."
"Anne, bu benim tarzım." "Peki."
"Anlamıyorum."
"Bana sorabilirsin, Burberry ve Michael Kors'larımı alabilirsin"
"Michael Kors'tan nefret ediyorum anne." "Herkes Michael Kors'u sever."
"Ona saygı duyuyorlar."
"Neyse…"
"Bıyıkların çıkmış. Hallet onu, programa çıkıyorsun."
"Yeni koltuğumu gördün mü?"
"HomeGoods."
"Dokunma. Ellerin pis."
"Neyse…"
"Yarın Costco'ya gitmek ister misin?"
"Hayır. Costco'dan nefret ediyorum." "Tanrım. Sana pizza ısmarlarım."
"Tamam."
Teşekkür ederim.
Annemle yemeğe gitmeyi severim. Bizim olayımız bu.
Öğle yemeği.
Ama her seferinde arabayı sürmeyi anneme bırakıyorum.
Ben sürmek istemiyorum çünkü annem arkadan yorum yapmayı sever.
Şoförlüğüme laf eder ve beni kızdırdığını bilir.
O yüzden fısıldayarak yapıyor.
Bu daha da kötü çünkü onu hâlâ duyabiliyorum.
Söylediği her şey kulağa çok ahlaksız geliyor.
Fısıldıyor, "Yavaş git."
"Çok hızlı."
Yan koltukta, eli kolda.
Ayağıyla sürekli…
Herhalde orada fren var çünkü böyle yapıyor.
"Yavaş!"
"Park hâlindeyiz."
"Yavaşla."
"Dur."
"Sakin ol."
"Çok soğuk!"
"Acelemiz yok."
"Sırtım!"
"İşte, tam orası. Tam oraya!"
"Kaçırdın."
"Şimdi arkaya park edeceğiz." Çok fena!
Hepsi doğru.
Babam da komik biri.
Annemin tam tersi.
Annem çok acımasız, çok dürüst. Acıtıyor ama komik.
Babam tam tersi. Çok hassas. İnsanları memnun etmeyi sever.
Neşelidir. Herkesi güldürmek ister.
Müzikalleri sever.
Annem müzikallerden nefret eder.
Babamın kamyonetindeydim
ve Grease müzikalinden bir şarkı çalıyordu.
Ama şimdi hiçbir yerde…
Babam "Evet" deyip sesi açtı.
Annem orada…
"Grease'den nefret ediyorum."
"Danny Zuko'dan nefret ediyorum."
O uykusuz gecelerden birinde annem bana geldi.
"Rüyamda babanın gey olduğunu gördüm" dedi.
Yani…
Sanırım biz her yıl babamın doğum gününde, Eylül ayında
en sevdiği film Yağmur Altında'yı açıyoruz diye.
Filmi açıp dans eder.
Yağmurda dans ediyorum
Bize bakıp "Biliyordum" demiştir.
Zavallı babam.
Uçaklar, Trenler ve Otomobiller filmindeki John Candy ve Steve Martin gibiler.
Hatırlıyor musunuz?
O filmdeki gibi tartışıyorlar.
Odada kavga ediyorlar, annem diyor ki
"Hey Mike.
Herkesin seni sevmesine gerek yok. Herkesin seni sevmesine ihtiyacın yok.
Beni herkes sevmez, sorunum yok. Ben ağlıyor muyum?
Umurumda değil."
Babam dedi ki, "Kes şunu, Lupe.
Çocukları güldürmeye çalışıyorum. Zor bir hafta geçirdiler."
"Seni sevmiyorlar Mike."
"Kimse seni sevmiyor."
İçeri girip "Anne, baba, iyi misiniz?"
"Ben iyiyim."
"Baban ağlıyor."
"Onu kimse sevmiyor."
Tam bir zorba. Babamın da inek hâlleri var.
Dans ederken böyle yapar.
Annem onu dans ederken görür.
"Seni okulda tanısaydım döverdim."
Vay.
Benim ailem Meksikalı. Bunu paylaşmalıyım.
Meksikalı var mı? Evet.
Çoğu zaman inanmıyorlar. "Meksikalı görünmüyorsun" diyorlar.
Ben de özür diliyorum.
"Pardon, sombrero'mu unutmuşum."
"R harflerini abartmadım mı?"
"Pardon." Sonra salsa yaparak giderim.
"Pardon."
Ama çok Amerikanlaştım. Ben ikinci nesilim.
Çocukken İspanyolcamı devam ettirmedim.
Ama şimdi öğreniyorum.
Öğreniyorum çünkü…
Evet, sadece İspanyolca konuşan akrabalarım var.
Büyükannem. Abuelita.
Onu pek tanımıyorum ve bu iyi bir şey değil.
Onu gördüğümde başımı sallayıp gülümsemem doğru değil.
"Selam abuelita. Nasıl gidiyor?"
Umurunda değil. Oturup bana bakabilir.
Gururla bakar. Böyle…
"Teşekkürler. Sen de bonita."
"Unutma."
Sonra diğerleriyle İspanyolca konuşur.
"Evet ben loca. Sen de mi?"
Hayır, ben değil.
"Ne oldu? Tonun değişti. Ne diyorsun? Bu hoşuma gitmiyor."
"Nasıl yani?"
"Haklısın."
Evet, bu büyükannemin sesi.
Paylaşmalıyım. Üzülmeyin. Yakın zamanda vefat etti. Tamam mı?
Ama 105 yaşındaydı.
Çok fena bir kadın. Harikaydı.
Abuelita'm hakkında en sevdiğim anılarımdan bir tanesi.
Bir Noel arifesi günü…
Kanepemize işedi ve…
Yani artık bunu hak etmişsiniz. İstediğiniz yere yapın. Bu bir onur.
Ama o Noel arifesi, herkes gitmiş, gece yarısı olmuş.
Kanepede ıslaklığı gördük. Şarap mı sidik mi anlayamadık.
Saat geç olunca şapşallaşıyoruz. Annem minderi aldı.
"Kokla."
Bir şeyleri koklamaya bayılırım. Ben de yaklaştım.
Artık İspanyolca konuşabiliyorum.
Dedim ki…
Kültürümü severim ama çocukken çok kötüydüm, değerini bilemedim.
Küçük bir velettim.
Sürekli Meksika yemeği yerdik, evde hep fasulye olurdu.
Anneme şikâyet ederdim. "Artık fasulye istemiyorum."
"Fasulye olmasın."
"Fettuccine alfredo istiyorum."
Hiç alfredo almadım.
Tek bildiğim alfredo dayım Alfredo oldu.
O da daha çok fasulye getirdi.
Sanırım büyükannem bir novio'm olduğunu bilse çok sevinirdi.
Bir erkek arkadaşım var.
Evet. Ben çok minnettarım. Randevulaşmaktan nefret ediyorum, cidden.
Nefret ediyorum çünkü neden…
Çok komik olduğum için bundan nefret ediyorum.
Çoğu zaman…
Bakın…
Çoğu zaman randevularda ben çok gülüyorum.
Harika espriler yapıyorum.
O beni anlamıyor.
"Eve gidip kendimle takılmak istiyorum" diyorum.
"Çok komiğim."
Flört etmeyi sevmem.
Bana uymuyor.
Bu sesle? Flört?
Sesim çocuğuyla gurur duyan baba gibi çıkıyor.
Enerjim bu.
Flört ederken "Çok hoş görünüyorsun."
"Ceketini beğendim."
"Evet, çok şık olmuşsun evlat."
"Pardon. 'Evlat' dediğimi unut."
"Her neyse, ödevini bitir."
Erkek arkadaşım, biraz hava atayım, bir kemancı.
İyi çalıyor, fena değil.
Evet, öyle.
Kaç kemancı tanıdınız? Kaç tane keman gördünüz?
Pek değil.
Bazen onu keman çalarken duyuyorum.
Bir odada.
Ürkütücü oluyor. Endişeleniyorum. Kendimi Titanik'te gibi hissediyorum.
Hani batarken kemancılar çıkıyor ya?
Değerli eşyalarımı topluyorum.
"Çabuk, biraz yulaf ezmesi al. Köpeğimi al, bir parça odun al."
"Kapıyla ne yapıyorsun?" diyor.
"Önce kadınlar ve çocuklar sürtük!"
Çok tatlı biri.
Abuelita'mın cenazesinde keman çaldı.
Çok tatlıydı.
Ama sonra tuhaflaştı.
Törenden sonra teyzelerim onun yanına geldi.
"Benim cenazemde de çalmalısın."
Çok ürkütücü.
Ayrıca garip çünkü Highway to Hell çaldı.
Yani…
Cenazede küçük bir bebek ağlaması duydum.
Böyle…
Evet, ürkütücü.
Bir daha yapayım.
Bebeği duydum. Yani, bebekler kilisede hep ağlar.
Ben de düşündüm ki
bir bebeği tutmak isteyeceğim tek yer kilise.
Çünkü hep ağlarlar ve oradan kaçmak için bahaneniz olur.
Bebeği tutarsınız… "Gitmem gerekiyor, ağlıyor."
Dışarı çıkarsınız, "Teşekkürler bebek!
Orası çok sıkıcıydı."
Erkek arkadaşım bir baba.
İki küçük oğlu var.
Onlarla takılmayı seviyorum
çünkü benim sevdiğim her şey çocukça.
Çok eğleniyoruz.
Bazen çocuklarıyla konuşuyor, ama aslında benimle konuşuyor.
Çocuklara bakıp "Kim Aslan Kral izlemek istiyor?"
"Rafiki? Evet!"
"Tamam. Kim peynirli makarna ister?"
"Tamam. Kim altına işedi?"
"Ben."
"Büyükannemden bana kalmış."
Bazen çocuklara taklit yapıyorum
ve öz güvenime iyi geliyor çünkü her sese bayılıyorlar.
Mickey Mouse taklidi yapmıştım.
"Selam çocuklar. Siz çok özlesiniz. Pluto!"
Onlar da…
Bir keresinde Minion yaptım. "Muz" dedim.
Pokémon'dan Ash Ketchum. Küçük çocuk diyor ki
"Pikachu, onlara özel olduklarını söyle!"
Ama eğer çocuklar taklitlerime gülmezlerse
onlara Cartman yapmak zorunda kalırım.
"Otoriteme saygı duymuyorsunuz.
Sikimi yalayabilirsiniz, ben eve gidiyorum."
Hak ediyorlar.
Bazen onlarla takılırken
erkek arkadaşım onlara eğlenceli şeyler öğretir ve ben de ilk kez duyarım.
Evet, bir keresinde kaldırımda yürüyorduk.
Parmağıyla gösterdi, "Bakın, salyangoz izi.
Salyangozun arkasındaki parlak iz."
Onlar umursamadı ama ben? "Ciddi misin? Bu salyangoz izi mi?"
Bilmiyordum, 33 yaşındayım ve bilmiyordum.
Çok heyecanlandım, eve gittim.
"Salyangoz izi"ni Google'da aradım. Bunu yapmayın.
Çok fena şeylerden hoşlanıyorsanız ayrı.
Eğlenceli bilgileri severim. Arkadaşlarımla paylaşmaya bayılırım.
"Melissa çok akıllı bilgiler saklıyor" diye düşünmelerini isterim.
Ama beni rahatsız eden şey şu.
Birisi bu bilgileri sorguladığı anda tüm öz güvenimi kaybediyorum.
Erkek arkadaşımla yürüyüşe çıkmıştık.
"O zehirli sarmaşık, nasıl anladım?
'Üçlü yaprağı varsa elleme.'"
"Gerçekten mi?" dedi.
"Bilmem."
"Bilmiyorum, sanırım bir yerde okudum.
Benim söylediğimi söyleme. Arkadaşlarına anlatma.
Sinirlendim şimdi.
Gidip üstünde yuvarlan da öğren."
İyi bir mizah anlayışı var. Bunun için minnettarım.
Benimle aynı şeylere gülmeyen erkekler oldu.
Bu en kötüsü.
Yalnız kalıyorsunuz.
Birkaç yıl önce biriyle görüşüyordum.
Meksika'ya gittik ve Meksika'da bir şey oldu.
"İşe yaramayacak. Bana gülmedi."
Küçük bir teknedeydik.
Gün batımı. Meksika'daki küçük renkli teknelerden.
Sadece o ve ben.
Kıçına bakıyorum. İznim var, sonuçta birlikteyiz.
Pantolonu biraz düşmüş, biraz çatalı görünüyor.
Yani biraz kıç çatalı görünce ne yaparsınız?
Parmakla dokunursunuz.
Beynim direkt bunu söyledi. "Evet, biraz dokun."
"Parmağı fazla tutma, azcık yap."
Çatalı gördüm. "Tamam, yapıyorum" dedim.
"Bunu yapma. Bunu sevmiyorum" dedi.
"Gerçekten mi?" dedi. "Hoşuma gitmiyor" dedi.
Karaya vardık.
"Aman tanrım" diyorum.
Hani size bir şey komik gelir
ama karşınızdaki hiç gülmez, sizi daha çok güldürür ya?
Bana öyle oldu.
"Artık düşünme, unut gitsin" diyorum.
Ama aklımda sürekli tekrar ettim.
Sürekli kafamda "Bunu yapma…"
Kendimi gülerken çok yalnız hissettim.
Gezi bitti, "Ayrılmam lazım" diye düşündüm ve onu aradım.
"İlişki yürümüyor, aynı şeylere gülmüyoruz ve bu doğal" dedim.
"Ne zaman oldu? Bir örnek ver" dedi.
"Hani teknede arkadan sana dokundum ya…"
"Teknede sana dokundum."
"O hoşuma gitmiyor" dedi.
"Küçükken babam yapardı."
Hep aynı şey…
"İlginç" dedim.
"Baban hoş biri gibi."
"Hâlâ annenle mi? Ben tüm gece böyle yapmak istiyorum."
Meksika'daki o gezide kiliseye gitmek istedi.
Ben tatillerde yaramazlık yaparım.
SNL'e ara vermiştim.
"Kiliseye gitmek istemiyorum.
Gitmek istemiyorum. Hayır."
Beni kiliseye götürdü. "Kilise kapalıymış, depremden zarar görmüş."
"Tanrı'ya şükür" dedim.
Bir bebek bulmam gerekecekti.
İspanyolca öğrenmek istiyorum, böylece yatak odamıza katabilirim.
Ama… Evet, seksi olur.
Bazıları… Tamam, sakin ol.
Ben…
Sanki yatakta bunu yapacağım.
Belki de bunu yapmalıyım. Komik olurdu.
Yatak odasında İspanyolca konuşmak istiyorum.
Birlikte olduğum birkaç erkek bunu dedi.
"Meksikalısın, İspanyolca tahrik edici şeyler söyleyebiliyor musun?"
"Hayır" dedim.
"Ama…
Rahmetli büyükannemi taklit edebilirim."
"…cennette."
Çünkü öldü.
Bakın, kendi esprilerime güldüğümü gördüğünüzü biliyorum.
Benim hayatım için planım bu.
Bunu düşündüm.
Yaşlanıp öldüğümde
son sözlerimin beni güldürecek bir şey olmasını istiyorum.
Kendimi güldürmeye bayılırım.
Planım şu. Yaşlı ve zayıf hâlimde yataktayım ve rahatım.
Ailem yanımda.
"Torunlarım, gelin."
"Gelin." Sesimi böyle yaparım. "Gelin."
"Size söylemem gereken önemli bir şey var."
"Evet, büyükanne?"
"Ben…"
"Evet?"
"Ben…"
"Söyle."
"Ben…"
Bilge biri olarak asla başaramadım
Fakir bir adam olarak Hırsızlığı başaramadım
Bu şarkının anca Bu kadarını söyleyebilirim
Çünkü Netflix bu şarkının Haklarını satın almadı
Anca bu kadarını söyleyebilirim
Nickelback'in şarkısından Tek söyleyebileceğim bu kadar
"Bu Nickelback miydi?" "Evet, biraz öyleydi."
"Durun, dahası var."
"Hayır."
"Evet."
"Hayır büyükanne, öl artık." "Hayır, kabalık etme."
"Ben bilirim."
"Ben…"
"Kes şunu."
"Ben…"
Ben mükemmel biri değilim
"Hoobastank, büyükannenin en sevdiklerinden biri."
"Öl artık."
"Kandırdım."
Uyan, biraz makyaj yap Chop Suey
Böyle bitireyim.
Teşekkürler.
Alt yazı çevirmeni: Gökay Örsel