‪(สแตนด์อัพคอมเมดี้จาก NETFLIX)
‪ทุกท่าน ขอเสียงต้อนรับเมลิสซ่า บิยาเซญญอร์!
‪โอ้พระเจ้า
‪เยี่ยมเลย น่า…
‪น่ารักมากจริงๆ
‪ขอบคุณทุกคน
‪ให้ตายสิ มันทำให้ฉันรู้สึกดีจัง ขอบคุณนะคะ
‪ดีใจที่ได้เห็นหน้าสวยๆ หล่อๆ ของคุณ
‪ฉันชื่อเมลิสซ่า
‪ฉันเป็นคนที่พูดตอกย้ำทุกวัน ‪เพื่อความมั่นใจในตัวเอง
‪มันเป็นการพูดเชิงบวกกับตัวเอง
‪ฉันพูดอะไรประมาณว่า
‪"ฉันตลก ฉันเป็นนักเขียนที่เก่ง"
‪แต่ฉันรู้ว่าเสียงฉันฟังดูประชดประชันมาก ‪ฉันไม่เชื่อตัวเองหรอก
‪"ฉันฉลาดมาก"
‪แต่โชคดีที่ฉันเลียนแบบเก่ง ‪ฉันเลยเลียนแบบดอลลี พาร์ตัน และ…
‪มันเป็นเสียงที่ฟังแล้วมีกำลังใจที่สุด
‪ตอนนี้ฉันเลยพูดตอกย้ำตัวเองแบบดอลลี ‪และมันได้ผลดีกว่ามาก
‪"ฉันฉลาดมาก"
‪"ฉันเป็น…"
‪"ฉันเก่งในสิ่งที่ฉันทำ"
‪"ฉันคิดไอเดียที่สร้างสรรค์ได้ตลอดเวลา"
‪"ฉันเขียนเพลงโจลีน"
‪โจลีน
‪ขอร้องล่ะ อย่าเอาผู้ชายของฉันไปเลย
‪"เห็นไหม"
‪ฉันไม่ได้เขียนเพลงโจลีนหรอก
‪แต่มันได้ผลดีมาก
‪"ฉันสวยมาก"
‪"ฉันน่ารัก ฉันมีความสามารถ"
‪ฉันจะรักตัวเองตลอดไป
‪"ฉันทำงานหนัก ฉันมีสมาธิ"
‪"ฉันทำตามเป้าหมายได้ง่ายๆ"
‪ฉันทำงานเก้าโมงถึงห้าโมง ‪เป็นการทำมาหากินที่ดีจริงๆ
‪แต่เป็นสี่ทุ่มถึงเที่ยงคืนมากกว่า ‪เพราะนั่นคือเวลาทั้งหมดที่ฉันได้มา
‪"เพราะเดี่ยวไมค์ ‪ต้องแสดงตอนกลางคืน เข้าใจไหม"
‪ฉันพยายามเป็นเมลิสซ่าที่ดีขึ้นเสมอ
‪ตอนนี้สิ่งที่ทำให้ฉันหงุดหงิดเกี่ยวกับตัวเอง
‪คือฉันพึมพำเวลาที่ต้องกล้าแสดงออก ‪หรือต้องขออะไรบางอย่าง
‪ถ้าฉันอยู่ที่ร้านอาหารและอยากขออะไรจากบริกร
‪ฉันไม่เคยอยากรบกวนพวกเขาเลย ‪คำพูดของฉันเลยย้อนกลับตลอด
‪ฉันจะพูดว่า "พุดดิ้งข้าว คุณมีไหม"
‪"อาร์โนลด์ พาล์มเมอร์ล่ะ ที่นี่ทำไหมคะ"
‪"คิดเงินเลย เราพร้อมแล้ว"
‪มันเป็นโยดาตลอด เวลาฉันประหม่า มันถอยหลัง
‪แบบว่า "พุดดิ้งข้าว คุณมีไหม"
‪เดี๋ยวนะ ฉันไม่ได้เลียนแบบโยดา ‪มาสักพักแล้ว ขอซ้อมแป๊บ
‪"อาร์โนลด์ พาล์มเมอร์ คุณทำ… คุณมี…"
‪เดี๋ยว… บ้าจริง
‪"คิดเงินเลย คุณมี… เราพร้อมแล้ว"
‪ช่างเถอะ ฉันไม่อยากขี้แตก
‪เสียงนั้นต้องเบ่งมาก
‪หลายๆ การเลียนแบบที่ฉันทำ ‪บางอย่างก็ช่วยฉันได้จริงๆ
‪ฉันคิดว่า… ฉันเลียนแบบซิมส์ จำเดอะซิมส์ได้ไหม
‪หรือทุกวันนี้คุณอาจจะยังเล่นอยู่
‪แต่ฉันเลียนแบบซิมเพื่อเป็นกลไกป้องกันตัว
‪ถ้าฉันเดินคนเดียวและรู้สึกว่ามีคนตามฉันมา
‪ฉันจะสมมติว่าฉันเป็นซิม ‪พวกเขาจะกลัวหนีไปเลย ฉันแค่…
‪"สวัสดี"
‪"ไง"
‪ถ้าคุณไม่รู้จักซิมส์ เดี๋ยวลองหาดูนะ ‪แล้วคุณจะขำมาก
‪ฟังนะ ต้องบอกเลยว่าฉันไม่ใช่คนที่ฉลาดที่สุด
‪โอเคนะ ฉันคิดว่า…
‪บางทีฉันก็คิดอะไรขึ้นมาที่แบบว่า ‪"ไม่ ทำไมฉันถึงคิดแบบนั้น"
‪ไม่นานมานี้ ฉันบอกเพื่อนว่า "นี่ ฟังฉันนะ"
‪"ฉันคิดว่านมฉันเล็ก
‪เพราะฉันนอนคว่ำมาตลอดชีวิต"
‪"มันโตไม่ได้"
‪"ฉันบีบอัดมันไว้"
‪เพื่อนฉันบอกว่า "ไม่เกี่ยวซะหน่อย"
‪ฉันบอก "โอเค อย่าบอกใครนะ"
‪ฉันเหมือนเด็กมาก
‪ฉันกำลังคิดเรื่องนี้ ให้ตายสิ ฉันมันเด็กจริงๆ
‪ฟังนะ พ่อแม่ฉัน…
‪แม่ฉันเป็นคนทำบัญชีให้ฉัน
‪แม่ทำภาษีของฉัน สัญญาทุกอย่าง ‪ฉันไม่อ่านอะไรเลย
‪ฉันรู้สึกขอบคุณพ่อแม่มากนะ
‪พวกเขาช่วยฉันเรื่องเอกสารเยอะมาก
‪นั่นคือเหตุผลที่ฉันตัดสินใจว่า ‪เมื่อพวกเขาตาย ฉันก็อยากตาย
‪ฉันไม่อยากจัดการเรื่องเอกสาร
‪ล้อเล่นนะ ฉันจะอยู่ต่อแหละ
‪ฉันสนิทกับครอบครัวมาก ฉันมาจากแอลเอ
‪บางครั้ง ในช่วงพักกองเอสเอ็นแอล
‪ฉันก็จะกลับบ้าน ไปนอนค้างบ้านพ่อแม่
‪พวกเขาชอบมาก แต่ฉันไม่ชอบ
‪ตลอดเวลา
‪คืนที่ฉันไม่ชอบนอนค้างบ้านพ่อแม่
‪คือเวลาที่ฉันกลับบ้านดึกหลังเดี่ยวไมค์
‪หรือไปเที่ยวกับเพื่อน กลับไปตีหนึ่ง
‪แม่ฉันมักจะจะโดดลงมาจากเตียง ‪เพียงเพื่อจะคุยและอยู่กับฉัน
‪เพราะแม่รักฉัน ฉันเข้าใจ
‪แต่มันแบบว่า "ไม่ใช่ตอนนี้น่ะแม่ ‪ค่อยคุยกันพรุ่งนี้เช้า"
‪ฉันไม่ชอบคุยกับแม่ตอนตีหนึ่ง
‪แม่อารมณ์เสีย แม่พูดตรงมาก แม่ครึ่งหลับครึ่งตื่น
‪ลืมตาข้างเดียว มันทำให้ฉันกลัว
‪ฉันจะแปรงฟันและคิดว่า "อยากนอนจะแย่แล้ว"
‪แล้วฉันก็เห็นแม่ในกระจก เดินมาข้างหลังฉัน
‪เหมือนแม่มดน้อยดิสนีย์ พูดว่า…
‪"กลับมาแล้วเหรอ"
‪"หนาวเนอะ"
‪"ไม่หนาวเหรอ เมลิสซ่า"
‪"แม่หนาว"
‪"เห็นแกแล้วแม่หนาวเลย"
‪"ทำไมไม่ใส่ถุงเท้าหรือรองเท้าแตะล่ะ"
‪"แกถึงได้ไม่สบายตลอดไง"
‪"นี่ เอารองเท้าแตะแม่ไป"
‪"ไม่ แม่ หนูชอบเดินเท้าเปล่า"
‪"ไม่ต้องห่วง ‪แม่มีรองเท้าแตะสำรองในกระเป๋า"
‪"อย่าเสียมารยาทกับแม่ โอเคไหม"
‪"แต่นั่นแหละ…"
‪แล้วแขนแม่ก็สูงขึ้น
‪"ใส่ชุดอะไรของแกน่ะ"
‪"แม่ไม่ชอบที่แกแต่งตัวเลย แกสวยกว่านี้ได้"
‪"เดี๋ยวนี้แกออกทีวีแล้วนะ"
‪ฉันบอก "แม่ นี่มันสไตล์หนู" "โอเค"
‪"แม่ไม่เข้าใจเลย"
‪"แกถามแม่ได้ตลอดนะ"
‪"แกยืมชุดเบอร์เบอรี่ของแม่ได้ ‪หรือไมเคิล คอร์สก็ได้"
‪"หนูเกลียดไมเคิล คอร์ส"
‪"ใครๆ ก็ชอบไมเคิล คอร์สนะ"
‪"ใครๆ ก็เคารพเขา"
‪"แต่นั่นแหละ…"
‪"หนวดแกขึ้นแล้วนะ"
‪"จัดการหน่อยสิ แกออกทีวีแล้วนะ"
‪"เห็นเก้าอี้ตัวใหม่ที่แม่ซื้อมาไหม"
‪"ของโฮมกู๊ดส์"
‪"อย่าแตะต้องมันนะ มือแกเหม็นมาก"
‪"แต่นั่นแหละ…"
‪"พรุ่งนี้อยากไปคอสต์โกกับแม่ไหม"
‪"ไม่ หนูเกลียดคอสต์โก"
‪"ให้ตายสิ แม่จะซื้อพิซซ่าให้แกนะ"
‪"ไปก็ได้"
‪ขอบคุณค่ะ
‪ฉันชอบไปกินมื้อเที่ยงกับแม่ ‪มันเป็นเรื่องที่เราชอบทำกัน
‪มื้อเที่ยง
‪แต่พอเราไปจริงๆ ฉันจะให้แม่ขับรถทุกครั้ง
‪ฉันไม่อยากขับรถ ‪เพราะแม่ฉันชอบวิจารณ์การขับรถ
‪แม่วิจารณ์การขับรถของฉัน ‪และแม่รู้ว่ามันทำให้ฉันโมโห
‪แม่เลยพูดทุกอย่างเกี่ยวกับการขับรถของฉันเบาๆ
‪ซึ่งแย่กว่าอีก เพราะฉันก็ยังได้ยินอยู่ดี
‪และทุกอย่างที่แม่พูด ‪มันหยาบคายต่อหูที่ใสซื่อของฉันมาก
‪ฉันได้ยินแม่พูดเบาๆ ว่า "ช้าหน่อย"
‪"เร็วไปแล้ว"
‪และแม่นั่งอยู่เบาะหลัง จับราวไว้
‪และแม่เหยียบ…
‪ฉันคิดว่ามีเบรกอยู่ตรงนั้นมั้ง ‪ฉันไม่รู้เพราะแม่เหยียบใหญ่เลย แม่แบบว่า…
‪"ช้าหน่อย"
‪"เรายังจอดอยู่"
‪"ช้าหน่อย"
‪"หยุดได้แล้ว"
‪"ใจเย็นๆ"
‪"หนาวจัง"
‪"เราไม่ได้รีบร้อน"
‪"หลังฉัน!"
‪"มีที่ว่างอยู่ ตรงนั้นแหละๆ"
‪"แกพลาดไปแล้ว"
‪"ทีนี้เราต้องจอดด้านหลังแล้ว" "แย่มาก!"
‪เรื่องจริงทั้งหมดนะ
‪พ่อฉันก็เป็นคนตลกเหมือนกัน
‪เขาตรงข้ามกับแม่ฉันเลย
‪แม่ฉันโหดมาก พูดตรงมาก มันเจ็บนะ แต่ก็ตลกดี
‪พ่อฉันตรงกันข้ามเลย ‪เขาอ่อนไหวมาก เขาชอบเอาใจคน
‪เขาร่าเริง เขาอยากทำให้ทุกคนยิ้ม
‪เขาชอบละครเพลง
‪แม่ฉันเกลียดละครเพลง
‪ฉันเคยนั่งรถบรรทุกของพ่อตอนที่พ่อขับรถ
‪และวิทยุเปิดเพลงของกรีส
‪แต่ตอนนี้ไม่มีที่ไหน…
‪และพ่อฉันแบบว่า "เจ๋ง"
‪แม่ฉันนั่งแบบว่า…
‪"ฉันเกลียดกรีส"
‪"ฉันเกลียดแดนนี่ ซูโก"
‪หนึ่งในคืนที่ง่วงมากๆ แม่มาหาฉันและพูดว่า
‪"แม่ฝันว่าพ่อแกเป็นเกย์"
‪ซึ่งเหมือนกับ…
‪ฉันเดาว่าแม่คิดแบบนั้น ‪เพราะในวันเกิดพ่อทุกปีในเดือนกันยายน
‪พ่อจะเปิดหนังเรื่องซิงกิ้งอินเดอะเรน ‪พ่อชอบเรื่องนี้มาก
‪พ่อจะเปิดหนังและเต้น
‪ฉันกำลังร้องเพลงในสายฝน
‪และแม่จะมองมาและพูดว่า "นึกแล้วเชียว"
‪คุณพ่อผู้น่าสงสาร
‪พลังของพวกเขา ‪เหมือนจอห์น แคนดี้กับสตีฟ มาร์ติน
‪ในหนังเรื่องเพื่อนแท้แต่แปลกหน้า
‪จำได้ไหม
‪พวกเขาเถียงกันเหมือนในหนังเรื่องนั้น
‪ฉันได้ยินเสียงพ่อกับแม่ในห้อง ฉันได้ยินแม่พูดว่า
‪"นี่ ไมค์"
‪"ทุกคนไม่จำเป็นต้องชอบคุณหรอก โอเคไหม"
‪"คุณไม่จำเป็นต้องให้ทุกคนมาชอบคุณ"
‪"คนไม่ชอบฉัน ฉันก็ไม่เป็นไร"
‪"คุณไม่เห็นฉันร้องไห้"
‪"ฉันไม่สน"
‪พ่อฉันบอก "หยุดเถอะ ลูเป้"
‪"ผมพยายามทำให้เด็กๆ หัวเราะ ‪พวกเขาเหนื่อยมาทั้งอาทิตย์"
‪"พวกเขาไม่ชอบคุณหรอก ไมค์"
‪"ไม่มีใครชอบคุณ"
‪แล้วฉันก็เดินเข้าไป "พ่อ แม่ โอเคกันรึเปล่า"
‪"แม่ไม่เป็นไร"
‪"พ่อแกร้องไห้อยู่"
‪"ไม่มีใครชอบเขา"
‪แม่นักเลงมาก พ่อก็ติงต๊องด้วย
‪เวลาพ่อเต้น พ่อจะเต้นแบบนี้
‪บางครั้งแม่ฉันจะมองเขาแล้วพูดว่า
‪"ถ้าฉันรู้จักคุณที่โรงเรียน ฉันซ้อมคุณแน่"
‪ให้ตายสิ
‪ฉันมาจากครอบครัวเม็กซิกัน
‪เรื่องนี้ต้องขอเล่า
‪มีคนเม็กซิกันไหม ใช่
‪ไม่ค่อยมีใครเชื่อฉัน
‪คนพูดกับฉันเยอะมากว่า ‪"เธอดูไม่เหมือนคนเม็กซิกัน"
‪และฉันรู้สึกผิดมาก
‪ฉันแบบ "ฉันขอโทษจริงๆ ‪ฉันลืมใส่หมวกปีกกว้าง"
‪"ฉันควบกล้ำร.เรือไม่รัวพอเหรอ"
‪"ขอโทษอย่างแรง" ‪และฉันต้องเต้นซัลซาถอยไปด้วย
‪"ขอโทษอย่างแรง"
‪แต่ฉันมีความเป็นอเมริกันมาก ‪เพราะเป็นคนรุ่นที่สอง
‪ตอนเด็กๆ ฉันไม่ได้ฝึก ‪พูดภาษาสเปนอย่างต่อเนื่อง
‪แต่ตอนนี้ฉันเรียนอยู่นะ
‪ฉันเรียนอยู่เพราะฉัน…
‪ใช่ ญาติฉันหลายคนพูดแต่ภาษาสเปน
‪เช่นย่าฉัน อาบูเอลิตาของฉัน
‪ฉันไม่รู้ว่าย่าเป็นใคร ‪และมันไม่ถูกต้อง นึกออกไหม
‪มันไม่ถูกต้องที่เวลาฉันเจอย่า ‪ฉันแค่พยักหน้าและยิ้ม
‪"ไงคะ อาบูเอลิตา เป็นไงบ้าง"
‪ย่าไม่สน ย่านั่งจ้องฉันเฉยๆ ก็ได้
‪ย่าภูมิใจมาก แค่…
‪"ขอบคุณค่ะ ย่าก็โบนิตาเหมือนกัน"
‪"อย่าลืมล่ะ"
‪แล้วย่าก็ไปคุยกับคนอื่นเป็นภาษาสเปน
‪"หนูรู้ค่ะว่าหนูโลก้า ย่าก็เหมือนกันใช่ไหม"
‪ไม่ ย่าไม่
‪"อะไรน่ะ น้ำเสียงเปลี่ยนไป ‪ย่าพูดอะไรน่ะ หนูไม่ชอบเลย"
‪"อะไรวะเนี่ย"
‪"ก็จริง"
‪นั่นคือเสียงของย่าฉัน
‪ฉันต้องเล่าให้ฟัง อย่าเศร้านะคะ ‪ย่าเพิ่งเสียชีวิตไป
‪แต่ย่าอายุ 105 ปี
‪โคตรเจ๋งเลย ย่าเจ๋งที่สุด
‪ฉันคิดว่าความทรงจำหนึ่งที่ฉันชอบที่สุด ‪เกี่ยวกับอาบูเอลิตาคือตอนที่…
‪งานเลี้ยงคืนก่อนวันคริสต์มาสปีนึง
‪ย่าฉี่ใส่โซฟาเรา แล้วก็…
‪ฟังนะ อายุขนาดนั้น คุณควรทำแบบนั้นได้
‪จงไปทุกที่ ถือเป็นเกียรติ
‪แต่ฉันจำคืนก่อนวันคริสต์มาสนั้นได้
‪ทุกคนกลับแล้ว ตอนนั้นเที่ยงคืนแล้ว
‪เราเห็นแอ่งน้ำบนเบาะโซฟา
‪เราไม่รู้ว่าเป็นไวน์หรือฉี่
‪และในตอนนั้นเราก็โง่มาก
‪แม่ฉันหยิบเบาะขึ้นมา แม่บอกว่า
‪"ดมสิ"
‪และฉันชอบดมของทุกอย่าง ฉันก็เข้าไปเลย
‪และฉันก็พูดภาษาสเปนได้เลย
‪ฉันพูดว่า…
‪ฉันรักวัฒนธรรมของฉัน แต่ตอนเด็กๆ ‪ฉันเป็นเด็กเลว ฉันไม่เห็นคุณค่าของมัน
‪ฉันเป็นเด็กเลว
‪เราจะกินอาหารเม็กซิกันตลอดเวลา ‪บ้านเรามีถั่วเยอะมาก
‪และฉันจะบ่นกับแม่ ‪ฉันจะบอกว่า "หนูไม่อยากกินถั่วแล้ว"
‪"ไม่เอาถั่วแล้ว"
‪"หนูอยากกินเฟตตูชินีอัลเฟรโด"
‪ฉันไม่ได้กินอัลเฟรโดเลย
‪อัลเฟรโดเดียวที่ฉันได้คือติโอ อัลเฟรโด
‪และเขาทำให้ถั่วมากขึ้นอีก
‪ฉันว่าย่าฉันต้องดีใจมากแน่ๆ ‪ถ้ารู้ว่าฉันมีโนวิโอแล้ว
‪ฉันมีแฟนแล้ว
‪ใช่แล้ว แล้วรู้ไหม ฉันซาบซึ้งใจจริงๆ
‪ฉันเกลียดการเดต ฉันเกลียดจริงๆ
‪ฉันเกลียดมันเพราะ… ทำไมทุกเดต…
‪ฉันเกลียดการเดตเพราะฉันเป็นคนตลก
‪และส่วนใหญ่…
‪ฟังนะ ฉัน…
‪เดตส่วนใหญ่ที่ฉันไป ฉันได้แต่หัวเราะอยู่คนเดียว
‪ปล่อยมุกรัวๆ นึกออกไหม
‪แล้วผู้ชายก็ไม่เข้าใจฉัน
‪ฉันคิดว่า "ฉันอยากกลับบ้าน ‪ไปอยู่กับตัวเองจะแย่แล้ว"
‪"ฉันตลก"
‪ฉันไม่ชอบเจ๊าะแจ๊ะ
‪มันไม่ได้ผลกับฉัน
‪เสียงแบบฉันเนี่ยนะ ให้เจ๊าะแจ๊ะเหรอ
‪ฉันรู้ว่าเวลาฉันเจ๊าะแจ๊ะ ‪ฉันฟังดูเหมือนพ่อที่ภาคภูมิใจ
‪นั่นคือพลังของฉัน
‪เวลาฉันเจ๊าะแจ๊ะผู้ชาย ฉันแบบว่า ‪"นี่ คืนนี้คุณดูดีมากนะ"
‪"โห ฉันชอบแจ็กเก็ตคุณนะเนี่ย"
‪"ใช่ คุณดูเท่มาก ไอ้หนู"
‪"ให้ตายสิ ช่วยลืมทีนะว่าฉันพูดว่า 'ไอ้หนู'"
‪"ยังไงก็ทำการบ้านให้เสร็จนะ"
‪แฟนฉัน… ฉันต้องขออวด เขาเป็นนักไวโอลิน
‪เก่งด้วยนะ ไม่ใช่กระจอก
‪ใช่ เขาเก่งจริงๆ
‪คุณเจอนักไวโอลินสักกี่คนเชียว ‪คุณเจอไวโอลินสักกี่ตัว
‪ไม่มากหรอก
‪บางครั้งฉันจะได้ยินเขาเล่นไวโอลิน
‪ในห้องนั้น แบบว่า…
‪และมันน่ากลัว นึกออกไหม
‪ฉันรู้สึกกังวล ‪ฉันเริ่มรู้สึกเหมือนอยู่บนเรือไททานิก
‪เพราะตอนที่มันกำลังจม นักไวโอลินออกมาสี…
‪ฉันเลยเริ่มคว้าของมีค่า
‪ฉันแบบ "เร็ว ไปเอาข้าวโอ๊ตมา ‪เอาหมาฉันมา เอาแผ่นไม้มา"
‪เขาถามว่า "ทำอะไรกับประตูของผมน่ะ"
‪ฉันบอก "ผู้หญิงกับเด็กก่อนโว้ย"
‪เขาเป็นคนน่ารักค่ะ
‪เขาเล่นไวโอลินในงานศพ ‪ของอาบูเอลิตาของฉันด้วย
‪ซึ่งน่ารักมาก
‪แต่แล้วมันก็แปลกๆ
‪หลังพิธีมิสซา ‪พวกป้าๆ ของฉันมาหาและบอกเขาว่า
‪"เธอต้องไปเล่นที่งานศพฉันด้วยนะ"
‪มันหดหู่มาก
‪และมันก็แปลกมากอีกอย่าง ‪เพราะเขาเล่นเพลงถนนสู่นรก
‪นึกออกไหม
‪ที่งานศพ ฉันได้ยินเสียงเด็กร้องไห้
‪ฉันได้ยินเสียง…
‪ฉันรู้ว่ามันน่ากลัว
‪ฉันจะทำอีกครั้งนะ
‪ฉันได้ยินเสียงเด็ก ‪และรู้ไหม เด็กชอบร้องไห้ในโบสถ์
‪ฉันคิดว่ารู้อะไรไหม
‪นั่นเป็นช่วงเวลาเดียวที่ฉันอยากอุ้มเด็ก ‪นั่นคือในโบสถ์
‪เพราะพวกเขามักจะร้องไห้ ‪และมันทำให้คุณออกไปข้างนอกได้
‪คุณอุ้มเด็ก… คุณบอก ‪"ฉันต้องไปแล้ว เขากำลังโมโห"
‪แล้วคุณก็ออกไปข้างนอกและบอกว่า ‪"ขอบใจมากนะหนูน้อย"
‪"ในนั้นน่าเบื่อมาก"
‪แฟนฉันเป็นพ่อคนแล้ว
‪เขามีลูกชายตัวน้อยสองคน
‪และฉันชอบอยู่กับพวกเขา
‪เพราะฉันรู้ว่าทุกอย่างที่ฉันชอบมันเหมือนเด็ก
‪ฉันเลยมีความสุขมาก
‪บางครั้งเขาคุยกับลูกเขา ‪ซึ่งจริงๆ แล้วเขาคุยกับฉันอยู่
‪เขาจะมองลูกเขาแล้วพูดว่า ‪"ใครอยากดูไลอ้อนคิงบ้าง"
‪"และราฟิกิด้วยใช่ไหม สุดยอด!"
‪"ใครอยากกินมักกะโรนีกับชีสตรงนี้บ้าง"
‪"เอาละ ใครฉี่ราดกางเกงบ้าง"
‪"ฉันเอง"
‪"ฉันเหมือนย่าฉันไง"
‪บางครั้งฉันก็ทำเสียงให้ลูกๆ เขาฟัง
‪และมันเพิ่มความมั่นใจให้ฉัน ‪เพราะพวกเขาขำทุกเสียง
‪ฉันทำเสียงมิกกี้เมาส์ให้พวกเขาฟัง ฉันพูดว่า
‪"นี่ พวก เจ้าหนู นายนี่พิเศษจริงๆ พลูโต "
‪และพวกเขาก็…
‪ฉันเคยทำเสียงมินเนียนให้พวกเขาฟัง ‪ฉันบอก "โอ้ บานาน่า"
‪เสียงซาโตชิจากเรื่องโปเกมอน เด็กนั่นพูดว่า…
‪"นี่ พิคาชู บอกเด็กพวกนี้ทีว่าพวกเขาพิเศษ"
‪"พิคา พิคาชู!"
‪แต่ถ้าเด็กพวกนี้ไม่ขำเสียงฉัน
‪ฉันก็ไม่มีทางเลือกนอกจากทำเสียงคาร์ตแมน
‪ฉันจะ "พวกนายไม่ยำเกรงอำนาจฉันเลย"
‪"ดูดไข่ฉันซะ ฉันจะกลับบ้านแล้ว"
‪พวกเขาสมควรโดน
‪บางครั้งเวลาฉันอยู่กับพวกเขา
‪แฟนฉันจะสอนเรื่องสนุกๆ ให้พวกเขา ‪ซึ่งฉันเรียนรู้เป็นครั้งแรก
‪ใช่ เราไปเดินบนทางเท้ากัน
‪แล้วเขาก็ชี้ให้เด็กๆ ดู เขาบอก ‪"เด็กๆ ดูสิ มันคือรอยหอยทาก"
‪"รอยแวววาวที่อยู่หลังหอยทาก"
‪พวกเขาไม่สน แต่ฉันเหรอ ฉันแบบว่า ‪"จริงเหรอ หอยทากทำแบบนั้นเหรอ"
‪ฉันไม่รู้เลย อายุ 33 แล้วแต่ไม่รู้เลย
‪ฉันตื่นเต้นมาก ฉันกลับบ้านไปและ…
‪ฉันกูเกิลคำว่า "รอยหอยทาก"
‪อย่ากูเกิลคำว่า "รอยหอยทาก" เชียว
‪เว้นแต่ว่าคุณจะชอบของน่ารังเกียจ ก็จัดไป
‪ฉันชอบเรียนรู้เรื่องสนุกๆ
‪เพราะฉันชอบเล่าเรื่องสนุกๆ ให้เพื่อนฟัง
‪เพราะฉันอยากให้พวกเขาคิดว่า
‪"แม่เจ้า เมลิสซ่า ‪ก็แอบรู้เรื่องฉลาดๆ เหมือนกัน"
‪แต่รู้ไหมว่าอะไรที่กวนใจฉัน ‪ทันทีที่มีคนสงสัยเรื่องสนุกๆ ของฉัน
‪ฉันจะหมดความมั่นใจไปเลย
‪ฉันไปปีนเขากับแฟน และฉันแบบว่า…
‪"นี่ ตรงนั้นคือพอยซันไอวี ‪แล้วรู้ไหมว่ารู้ได้ยังไง
‪"ใบไม้สามใบ ปล่อยมันไป"
‪แล้วเขาก็พูดว่า "จริงเหรอ"
‪"ฉันไม่รู้"
‪"ฉันไม่รู้ ฉันว่าฉันเคยอ่านเจอนะ"
‪"ฉันไม่รู้ อย่าอ้างฉันนะ อย่าไปบอกเพื่อนคุณนะ"
‪"พระเจ้า ตอนนี้ฉันโมโหแล้ว"
‪"ลองกลิ้งเข้าไปพิสูจน์เองไหมล่ะ"
‪เขาเป็นมีอารมณ์ขันดีค่ะ ฉันดีใจจริงๆ
‪เพราะฉันเคยไปเที่ยวกับผู้ชาย ‪ที่ไม่ได้หัวเราะเรื่องเดียวกับฉัน
‪และมันแย่สุดๆ
‪คุณเดียวดาย นึกออกไหม
‪ฉันคบกับผู้ชายคนหนึ่งเมื่อสองสามปีก่อน
‪เราไปเม็กซิโกกัน
‪และมีบางอย่างเกิดขึ้นในเม็กซิโกที่ฉันคิดว่า
‪"ไปกันไม่รอดหรอก เขาไม่ขำฉัน"
‪เราอยู่บนเรือลำเล็กๆ
‪เขาจัดเตรียมของตอนพระอาทิตย์ตก
‪หนึ่งในเรือสีสันสดใสในเม็กซิโก
‪มีแค่ฉันกับเขาอยู่บนเรือ แบบว่า…
‪และฉันมองก้นเขา ฉันมีสิทธิ์นะ ฉันคบกับเขาอยู่
‪ฉันเห็นว่ากางเกงเขาเลื่อนลงต่ำจนร่องก้นโผล่
‪คุณจะทำยังไงถ้าเห็นร่องก้นนิดๆ
‪ก็ต้องจิ้มน่ะสิ
‪สมองฉันคิดทันที "ใช่ ก็ต้องจิ้มอยู่แล้ว"
‪อย่าคานิ้วไว้นานนะ จิ้มไวๆ…
‪พอฉันเห็นร่องก้นก็คิดเลย"เจ๋ง ฉันจะจิ้ม"
‪จึ๋ง
‪เขาบอก "อย่าทำแบบนั้น ผมไม่ชอบ"
‪"จริงเหรอ" เขาบอก "ผมไม่ชอบ"
‪แล้วเราก็ขึ้นฝั่ง
‪แล้วฉันก็แบบ "ตายแล้ว"
‪รู้ใช่ไหมว่าเรื่องที่เราตลก
‪แต่คนอื่นไม่ตลกด้วย มันจะยิ่งทำให้เราขำมากขึ้น
‪นั่นคือสิ่งที่เกิดขึ้นกับฉัน
‪ฉันแบบว่า "เลิกคิดถึงมันได้แล้ว ลืมมันไปซะ"
‪แต่ไม่ ฉันได้ยินมันในหัวตลอดเวลา
‪ฉันได้ยินตลอดว่า จึ๋ง "อย่าทำแบบนั้น"
‪และฉันไม่เคยรู้สึกเดียวดายเท่านั้นเลย ‪ได้แต่หัวเราะ
‪ทริปนี้จบลงแล้วฉันก็คิดว่า "ฉันต้องจบมัน"
‪ฉันโทรหาเขา
‪"เราไปกันไม่รอดหรอก ‪เราไม่หัวเราะเรื่องเดียวกัน ซึ่งไม่เป็นไรนะ"
‪เขาพูดว่า "ยกตัวอย่าง ‪ตอนที่เราไม่ได้หัวเราะเรื่องเดียวกันหน่อยสิ"
‪"ก็ตอนอยู่บนเรือ ที่ฉันจิ้มร่องก้นคุณไง"
‪"จิ้มร่องก้นคุณบนเรือน่ะ"
‪เขาพูดว่า "ผมไม่ชอบเลย"
‪"ตอนเด็กๆ พ่อผมทำแบบนั้น"
‪ทุกครั้งเลย
‪แล้วฉันก็พูดว่า "น่าสนใจนะ"
‪"พ่อคุณฟังดูดีมาก"
‪"เขายังอยู่กับแม่คุณไหม ‪เพราะฉันอยากจิ้มร่องก้นทั้งคืนเลย"
‪ตอนไปเที่ยวที่เม็กซิโก เขาอยากไปโบสถ์
‪และฉันก็ทำตัวเลวนิดหน่อยในการเที่ยววันหยุด
‪และฉันก็พักจากการถ่าย ‪เอสเอ็นแอลอยู่ ฉันบอกว่า
‪"ฉันไม่อยากไปโบสถ์"
‪"ฉันไม่อยากไป ไม่"
‪เขาพาฉันไปโบสถ์ และบอกว่า ‪"มันปิดเพราะความเสียหายจากแผ่นดินไหว"
‪แล้วฉันก็คิดว่า "ขอบคุณพระเจ้า"
‪เกือบต้องหาเด็กแล้ว
‪ฉันอยากเรียนภาษาสเปน
‪จะได้เอาไปใช้ในห้องนอนกับแฟนฉัน
‪แต่บาง… ใช่ มันจะเซ็กซี่มาก
‪ฉันเคยคบผู้ชาย… โอเค ใจเย็นๆ นะ
‪ฉัน…
‪อย่างกับฉันจะทำแบบนั้นบนเตียง
‪บางทีฉันน่าจะทำแบบนั้น คงฮาน่าดู
‪ไม่ แต่ฉันอยากเรียนภาษาสเปนในห้องนอน
‪ฉันเคยเดตกับผู้ชาย บางคนบอกว่า
‪"คุณเป็นคนเม็กซิกัน ‪ต้องพูดทะลึ่งเป็นภาษาสเปนได้สิ"
‪แล้วฉันก็แบบ "ไม่ได้"
‪"แต่
‪ฉันเลียนแบบย่าที่ตายไปแล้วได้"
‪เพราะย่าตายไปแล้ว
‪นี่ ฉันรู้ว่าคืนนี้ ‪พวกคุณเห็นฉันขำมุกตัวเองเยอะมาก
‪นั่นคือแผนของฉันในทุกวันของชีวิต แต่…
‪ฉันคิดเรื่องนี้
‪และเมื่อฉันแก่ตัวลงแล้วตายไป
‪ฉันอยากให้คำพูดสุดท้ายของฉัน ‪เป็นคำพูดที่ทำให้ฉันหัวเราะ
‪ฉันชอบทำให้ตัวเองหัวเราะ
‪นี่คือแผนการ ฉันหวังว่าจะเป็น ‪คนแก่เปราะบาง นอนสบายบนเตียง
‪มีครอบครัวรายล้อม
‪"หลานๆ มานี่ซิ"
‪"มา" ฉันจะทำเสียงแบบนั้นด้วย "มานี่"
‪"มีเรื่องสำคัญที่ยายต้องบอกหลาน"
‪"ครับ ยาย"
‪"ยาย…"
‪"ครับ"
‪"ยาย…"
‪"พูดสิ"
‪"ยาย…"
‪ยายไม่เคยทำตัวเหมือนคนฉลาดเลย
‪ยายลืมมันเหมือนพวกหัวขโมยชั้นต่ำไม่ได้
‪และยายร้องเพลงนี้ได้เพียงแค่นี้
‪เพราะเน็ตฟลิกซ์ไม่มีลิขสิทธิ์เพลงนี้
‪และยายร้องได้เพียงเท่านี้
‪ยายเอาเนื้อเพลงของนิกเคลแบ็กมาได้เท่านี้
‪"นั่นนิกเคลแบ็กเหรอครับ" "ใช่ บางส่วน ใช่"
‪"เดี๋ยว มีอีก
‪"ไม่"
‪"มีอีก"
‪"ไม่ครับย่า ตายไปเถอะ"
‪"ไม่ หยาบคายจัง ไม่"
‪"ยายเลือกเองว่าเมื่อไหร่"
‪"ยาย…"
‪"หยุดเถอะครับ"
‪"ยาย…"
‪ยายไม่ใช่คนที่ดีเลิศเลอ…
‪"ฮูบาสแตงก์ อีกวงโปรดของยาย"
‪"ไปซะ"
‪"ยายเข้าใจหลาน"
‪ตื่นเร็ว แต่งหน้าหน่อย ช็อพสุย
‪จบตรงนั้นแหละ
‪ขอบคุณทุกคนค่ะ
‪คำบรรยายโดย กมลรัตน์ ชุติเชาวน์กุล