NETFLIX — PROGRAM KOMEDIOWY
Powitajcie brawami Melissę Villaseñor!
O rany.
To niesamowicie miłe z waszej strony. Bardzo dziękuję.
Od razu lepiej się poczułam. Cudownie widzieć wasze urocze twarze.
Jestem Melissa.
Codziennie staram się wzmacniać poczucie własnej wartości.
Moim orężem jest pozytywne słowo.
Mówię takie rzeczy jak: „Jestem zabawna. Świetnie piszę”.
Ale mam tak sarkastyczny głos, że sama sobie nie wierzę.
„Jestem inteligentna”.
Ale na szczęście parodiuję też ludzi. Na przykład Dolly Parton.
Żaden głos tak nie podnosi na duchu.
Wzmacniam swoje poczucie wartości głosem Dolly i jest lepiej.
„Jestem inteligentna”.
„Jestem świetna w tym, co robię”.
„Ciągle mam genialne pomysły”.
„Napisałam »Jolene«”.
„Widzicie?”
Dobra, to nie mój kawałek.
Ale ta metoda się sprawdza. „Jestem przepiękna, kochana i zdolna”.
Zawsze będę kochać siebie
„Ciężko pracuję i jestem skupiona, łatwo realizując cele”.
Pracuję po osiem godzin Dobry sposób na zarobek
Ale wolę dwie godziny do północy Więcej czasu nie stworzę
„Bo stand-upy są wieczorami”.
Zawsze staram się być lepszą Melissą.
Wiecie, co działa mi na nerwy?
Bełkoczę, gdy chcę być asertywna albo gdy o coś proszę.
Załóżmy, że chcę o coś poprosić kelnera.
Nie chcę się narzucać, więc zmieniam szyk zdań.
„Pudding ryżowy, macie go?”
„Arnold Palmer, macie taki drink?”
„Rachunek, poprosimy”.
Gdy się denerwuję, wstępuje we mnie Yoda.
„Pudding ryżowy, macie może?”
Poczekajcie, dawno nie naśladowałam Yody.
„Arnold Palmer?”
Cholera.
„Rachunek. Poprosimy”.
Dobra, bo popuszczę.
A przeć trzeba.
Czasami naśladowanie mi pomaga.
Na przykład The Sims. Pamiętacie jeszcze tę grę?
Może nawet wciąż gracie.
Udaję Sima. Jest to mechanizm obronny.
Jeśli czuję, że ktoś za mną idzie, udaję Sima i to ich odstrasza.
Sprawdźcie potem, co to za gra, a pośmiejecie się.
I przyznaję, że nie pozjadałam wszystkich rozumów.
Czasami zastanawiam się; „Dlaczego pomyślałam sobie coś takiego?”.
Ostatnio powiedziałam znajomej: „Kurde, posłuchaj.
Chyba mam małe cycki, bo przez całe życie spałam na brzuchu.
Nie urosły, bo je zgniatałam”.
A ona: „To tak nie działa”. A ja: „Ale nie mów nikomu”.
Bywam bardzo dziecinna. Ostatnio o tym myślałam.
Spójrzmy na moich rodziców. Mama ogarnia moje finanse.
Zajmuje się podatkami i umowami. Ja nic nie czytam.
Jestem im bardzo wdzięczna. Bardzo mi pomagają z papierologią.
Dlatego uznałam, że chcę umrzeć razem z nimi.
Nie chcę zajmować się papierami.
Żartuję. Będę żyć dalej.
Rodzina jest mi bliska. Jestem z Los Angeles.
Czasami w przerwie od zdjęć do SNL lubię przekimać u rodziców.
Oni to uwielbiają, ja już nie. Nie podoba mi się za każdym razem.
Nie lubię u nich nocować,
gdy wracam późno z występu albo gdy jestem ze znajomymi.
Jest pierwsza, a matka i tak wstanie, by pogadać i posiedzieć z nami.
Rozumiem, że mnie kocha.
Ale mówię jej, że pogadamy rano.
Nienawidzę gadać z nią o pierwszej. Jest gderliwa, szczera do bólu i zaspana.
Patrzy jednym okiem i straszy.
Myję zęby i już myślę o spaniu.
I nagle widzę ją za mną w lustrze. Wygląda jak wiedźma z filmu Disneya.
„Wróciłaś?
Ale tu zimno.
Nie jest ci zimno? Bo mi tak.
Od samego patrzenia na ciebie.
Dlaczego nie masz skarpet ani kapci? Przez to ciągle chorujesz.
Weź moje kapcie”.
„Wolę chodzić boso, mamo!”
„Mam zapasowe w kieszeniach.
I nie takim tonem.
No dobra”.
Ręce ma coraz wyżej.
„Co ty masz na sobie?
Mogłabyś lepiej się ubierać. Występujesz przed ludźmi”.
„Mamo, to mój styl”.
„Dobra tam.
Choć nie rozumiem.
Zawsze mogę ci pożyczyć coś od Burberry albo Michaela Korsa”.
„Nienawidzę Korsa”.
„Przecież wszyscy go lubią.
I szanują.
Dobra tam”.
„Wąsik ci widać. Zajmij się tym. Występujesz przed ludźmi”.
„Widzisz moje nowe krzesło z HomeGoods?
Ale nie dotykaj! Śmierdzą ci ręce.
Dobra tam.
Chodźmy jutro na zakupy do Costco”.
„Nienawidzę Costco!”
„Rany. Kupię ci pizzę”.
„W porządku”.
Dziękuję.
Uwielbiam lunche z mamą. To nasza tradycja.
Za każdym razem każę jej prowadzić.
Inaczej ciągle by komentowała moją jazdę.
Robi to nieustannie, wiedząc, jak mnie to wkurza.
Robi to szeptem.
Co jest gorsze, bo nadal to słyszę,
a brzmi to sprośnie dla moich niewinnych uszu.
Mówi szeptem: „Zwolnij”.
„Za szybko”.
I trzyma się za rączkę nad szybą.
I ciągle coś naciska.
Widać jest tam jakiś ukryty hamulec.
„Zwolnij!”
„Nadal stoimy!”
„Wolniej. Przestań”.
„Wolniej. Nie tak szybko”.
„Ale tu zimno”.
„Nie śpieszy nam się”.
„Moje plecy!”
„To właśnie to miejsce!
I przegapione.
Dobra, musimy zaparkować od tyłu”.
Tak to wygląda.
Ojciec też jest zabawny. Jest przeciwieństwem matki.
Matka jest bezpośrednia i szczera. To boli, ale i śmieszy.
Ojciec jest wrażliwy. Musi wszystkich zadowalać.
Zależy mu na tym, aby każdy miał dobry humor.
Uwielbia musicale. Natomiast mama ich nie cierpi.
Jechałam raz z tatą, gdy w radiu puścili piosenkę z Grease.
I tata od razu podjarany.
A mama na stanowisku.
„Nienawidzę Grease i Danny’ego Zuko” .
Gdy byłam raz u rodziców, mama podeszła i powiedziała:
„Śniło mi się, że twój tata wyznał, że jest gejem”.
Mogła tak pomyśleć, bo co roku, gdy ma we wrześniu urodziny,
odpala swój ulubiony film, czyli Deszczową piosenkę.
Tańczy i śpiewa w salonie.
A ona pewnie na to patrzy i myśli: „Wiedziałam”.
Biedaczek.
Są trochę jak John Candy i Steve Martin w Samolotach, pociągach i samochodach.
Pamiętacie tę produkcję? Kłócą się jak ten filmowy duet.
Słyszę ich w pokoju. Zaczyna moja mama: „Mike!
Nie każdy musi cię lubić. I wcale nie jest ci to potrzebne.
Mnie ludzie nie lubią i jest elegancko. Jakoś nie płaczę. Mam to gdzieś”.
A ojciec: „Przestań, Lupe. Chcę rozbawić dzieci po ciężkim tygodniu”.
„One cię nie lubią, Mike. Nikt cię nie lubi”.
Wchodzę i pytam, czy wszystko gra.
„U mnie tak.
A twój tata płacze, bo nikt go nie lubi”.
Ona lubi dokuczać, a on się wygłupiać.
Tańczy w taki sposób.
A mama mówi: „Gdybym znała cię w szkole, biłabym cię”.
Kurde.
Pochodzę z meksykańskiej rodziny. Musiałam wspomnieć.
Mamy tu Meksykanów?
Wiele osób mi nie wierzy. „Nie wyglądasz jak Meksykanka”.
A mnie od razu łapie skrucha. „Przepraszam, zapomniałam o sombrero.
A może za mało akcentu? Przepraszam”.
A potem salsuję od takiej osoby. „Przepraszam”.
Jestem Amerykanką. Drugie pokolenie.
Za dzieciaka nie uczyłam się hiszpańskiego.
Ale robię to teraz.
Bo wielu moich krewnych zna tylko hiszpański.
Jak moja babcia. Moja abuelita.
To niedobrze, że praktycznie jej nie znam.
I że witamy się kiwnięciem głowy i uśmiechem.
„Cześć, abuelita! Co tam?”
Ma to gdzieś. Patrzy się tylko z dumą w oczach.
„Dzięki. Też jesteś bonita.
Pamiętaj o tym”.
Potem gada z innymi po hiszpańsku.
„Wiem, że jestem loca, ale ty też, co?”
„Ja? Nie”.
„Co to za zmiana tonu? Nie podoba mi się, co tam mówisz”.
„Że co?”
„W porządku”.
Tak mówi moja prababcia.
Nie smućcie się, ale niedawno zmarła.
Ale w wieku 105 lat.
Co za twardzielka. Była najlepsza.
Myślałam o moim ulubionym wspomnieniu z nią.
Podczas wigilijnego spotkania nasikała na naszą kanapę.
Tyle przeżyła, że może wszędzie. To zaszczyt dla właścicieli.
Wszyscy się wtedy śmiali. Było koło północy.
Zobaczyliśmy plamę na poduszce. Nie wiedzieliśmy, czy to wino, czy siki.
O tej porze nie myśleliśmy.
Mama podniosła poduszkę i mówi: „Powąchaj to”.
Uwielbiam węszyć, więc jadę z tematem.
I od razu mogę mówić po hiszpańsku.
Uwielbiam moją kulturę, ale za dzieciaka jej nie doceniałam.
Byłam gówniarą.
Ciągle jedliśmy meksykańskie żarcie. Królowała fasola.
I zrzędziłam mamie: „Nie chcę już więcej fasoli!
Chcę Fettucine Alfredo!”.
Nie dostawałam go.
Miałam tylko wujka Alfredo, który przynosił więcej fasoli.
Babcia by się ucieszyła na wieść, że mam novio.
Mam chłopaka.
I bardzo się z tego powodu cieszę.
Nienawidzę randkowania.
Po prostu tego nienawidzę.
Bo jestem zajebista.
Posłuchajcie.
Bo na większości randek inicjatywa jest tylko moja.
Jestem przezabawna.
Typ mnie nie rozumie, a ja chcę już być sama ze sobą w domu.
„Jestem zajebista”.
Nie lubię też flirtowania. Po prostu nie jestem do tego zdolna.
Flirtowanie z takim głosem?
Zauważyłam, że gdy flirtuję, brzmię jak dumny ojciec.
I mówię do faceta: „Naprawdę fajnie dziś wyglądasz”.
„Fajna kurtka”.
„Dobrze wyglądasz, synu”.
„Zapomnij o nazwaniu cię synem”.
„Dobra, dokończ zadanie domowe”.
Muszę się pochwalić, że mój chłopak jest skrzypkiem.
I to całkiem niezłym.
Prawdziwy z niego artysta.
Jak często spotykacie skrzypków albo skrzypce?
Nieczęsto.
Czasami słucham, jak gra.
Gra w swoim pokoju.
Trochę przerażające.
Zaczynam czuć się jak na Titanicu. Gdy tonął, skrzypkowie zaczęli grać.
Zaczynam pakować cenne rzeczy.
„Bierz owsiankę, psa i trochę drewna!”
Pyta: „Co robisz z drzwiami?”. A ja: „Najpierw kobiety i dzieci, suko!”.
Jest uroczy.
Grał na skrzypcach na pogrzebie mojej babci.
To było bardzo miłe.
I trochę dziwne.
Po mszy moje ciotki zaczęły mu mówić, że powinien zagrać na ich pogrzebach.
Ciężki temat.
I dziwny, bo grał „Highway to Hell”.
Na pogrzebie słyszałam, jak płacze jakieś niemowlę.
Wiem, straszne.
Jeszcze raz.
Wiecie, jak to jest. Niemowlęta zawsze ryczą w kościele.
Pomyślałam, że to był jedyny przypadek, gdy chciałam potrzymać dziecko.
W kościele.
Zawsze płaczą i dzięki temu możesz szybko się urwać.
„Muszę iść, bo się nie uspokoi”.
Wychodzisz i mówisz mu: „Dzięki! Zanudziłabym się na śmierć!”.
Mój chłopak jest ojcem. Ma dwóch małych synków.
Lubię z nimi przebywać, bo uwielbiam dziecinne rzeczy.
Świetnie się bawię.
Czasami mówi do dzieci, ale tak naprawdę do mnie.
Pyta się dzieci: „Chcecie iść na Króla Lwa?”.
„Niech żyje Rafiki!”
„A kto ma ochotę na makaron z serem?”
„A kto się zsikał?”
„No ja.
Mam to po babci”.
Czasami naśladuję głosy dla jego dzieci. Podbudowuje mnie to, bo zawsze się śmieją.
Raz była to Myszka Miki.
„Czołem! Aleście wyjątkowi! Pluto!”
A ich reakcja?
Nie zabrakło też Minionków. „O ja cię, banan!”
Ash Ketchum, młody chłopak z Pokémon. „Pikachu, powiedz im, że są wyjątkowi”.
Ale jeśli nie rozbawię ich naśladowaniem głosów,
z pomocą przychodzi Cartman.
„Nie szanujecie mnie! Ssijcie mi jaja! Spadam do domu”.
Zasługują na to.
Czasami, gdy z nimi jestem,
mój chłopak opowiada im ciekawostki, o których nigdy nie słyszałam.
Idziemy sobie chodnikiem.
Wskazuje na coś i mówi: „Tędy poruszał się ślimak.
Widać to po kleistym śladzie”.
Oni to olali, a ja mówię: „Serio?! Ślimaki tak robią?”.
Mam 33 lata, a nie wiedziałam.
Wróciłam podjarana do domu.
Wklepałam „ślad ślimaka” w Google, ale nie róbcie tego.
Chyba że lubicie sprośne rzeczy,
Uwielbiam poznawać nowe ciekawostki.
Lubię dzielić się nimi ze znajomymi, bo chcę, by sobie myśleli:
„Melissa zawsze powie coś ciekawego”.
Ale tracę pewność siebie, gdy ktoś podaje ciekawostkę w wątpliwość.
Raz na trekkingu mówię chłopakowi:
„To trujący bluszcz. Wiesz, jak go rozpoznać?.
Liście trzy? Giniesz ty”.
A on: „Naprawdę?”.
„Nie wiem.
Chyba gdzieś o tym czytałam.
Nie cytuj mnie! Nie mów o tym znajomym.
Ale mnie wkurzyłeś! Wytarzaj się w tym, to się dowiesz”.
Dobrze, że ma poczucie humoru,
bo umawiałam się z facetami, którzy nie śmieją się z tych rzeczy co ja.
A to jest najgorsze. Czysta samotność.
Parę lat temu skoczyłam z ówczesnym chłopakiem do Meksyku.
Wtedy uznałam, że nic z tego, bo się nie zaśmiał.
Płynęliśmy łódką.
Ruszył w stronę zachodu. Była to typowa, kolorowa łódka.
Płynęliśmy sami.
Patrzę na jego tyłek. Jako dziewczyna chyba mogę, co nie?
Spodnie lekko opuszczone. Widać szczelinę.
Co się robi w takiej sytuacji? Szybki pomiar sondą.
To była podświadoma i automatyczna decyzja.
Szybka akcja i wyciągamy.
Uznałam, że pora na pomiar.
A on na to: „Nie rób tak. Nie lubię tego”.
„Serio?”
„Nie”.
Wróciliśmy na ląd.
I myślę sobie: „O rany”.
Też śmiejecie się bardziej z czegoś, co drugiej osoby w ogóle nie bawi?
Tak było ze mną.
Próbowałam o tym nie myśleć, ale słyszałam to w swoistej pętli.
„Pyk”. „Nie rób tego”.
Śmiałam się i czułam się bardzo samotna.
Po podróży zadzwoniłam do niego, chcąc to zakończyć.
„To nie wypali. Nie śmiejemy się z tych samych rzeczy”.
A on: „To podaj jakiś przykład”.
No to mówię: „Kiedy zapuściłam sondę na łodzi.
Pamiętasz?”.
A on: „Nie lubię tego. Za dzieciaka robił mi tak tata”.
Za każdym razem.
A ja na to: „Ciekawe.
To chyba równy gość.
Nadal jest z twoją mamą? Posondujemy się całą noc”.
Chciał na tej wycieczce iść do kościoła.
Ogólnie bywam problematyczna na wczasach.
Miałam przerwę od SNL i powiedziałam: „Ale ja nie chcę iść do kościoła.
Nie chcę!”.
Ale zabrał mnie tam, a tam info, że zamknięty po trzęsieniu ziemi.
I myślę sobie: „Dzięki Bogu”. Inaczej musiałabym poszukać dziecka.
Chcę nauczyć się hiszpańskiego, aby używać go w sypialni z chłopakiem.
To by było seksowne.
Umawiałam się… Tylko spokojnie.
Nie robiłabym tak…
A może powinnam. Byłoby zabawnie.
Ale chcę nauczyć się hiszpańskiego do sypialni.
Kilka razy słyszałam od facetów:
„Jesteś Meksykanką, więc świntuszysz po meksykańsku?”.
„Nie.
Ale potrafię naśladować moją zmarłą babcię”.
Jest w niebie.
Bo nie żyje.
Wiem, że często się dziś śmiałam z własnych żartów.
To mój plan na każdy dzień życia, ale…
Ale myślałam o tym.
Gdy się zestarzeję i umrę,
chcę, by moje ostatnie słowa roześmiały mnie.
Uwielbiam się rozśmieszać.
Chcę być stara, krucha i w łóżeczku.
Wokół mnie rodzina.
„Wnuki, podejdźcie”.
Takim głosem.
„Podejdźcie. Muszę wam powiedzieć coś ważnego”.
„Tak, babciu?”
„Tak?”
„No powiedz”.
Na nic zdała mi się mądrość
Na nic młodości wyczyny
To wszystko, co zaśpiewać mogę
Bo Netflix nie wykupił praw
Nie zaśpiewam więcej już nic
To wszystko, co zaśpiewać mogę Z kawałka Nickelback
„To Nickelback?”
„Częściowo.
To nie wszystko”.
„Nie!”
„Tak”.
„Nie, umrzyj już”.
„Ależ to chamskie! To ja zdecyduję, kiedy to nastąpi”.
„Przestań”.
Nie jestem idealna…
„Hoobastank. Babcia ich uwielbia”.
„Odejdź już”.
„Nabrałam was”.
Wstawaj, makijaż nakładaj! „Chop Suey”! Idealne na koniec.
Dziękuję.
Napisy: Krzysiek Igielski