ΕΝΑ ΨΥΧΑΓΩΓΙΚΟ ΣΟΟΥ ΤΟΥ NETFLIX
Ας καλωσορίσουμε τη Μελίσα Βιγιασενιόρ!
Θεέ μου.
Ωραία…
Είστε πολύ καλοί.
Σας ευχαριστώ, παιδιά.
Με κάνατε να νιώσω όμορφα. Ευχαριστώ.
Χαίρομαι που βλέπω τα όμορφα πρόσωπά σας.
Είμαι η Μελίσα.
Καθημερινά κάνω επιβεβαιώσεις για την αυτοεκτίμησή μου.
Κάνω έναν θετικό διάλογο με τον εαυτό μου.
Λέω πράγματα όπως
"Είμαι αστεία. Είμαι φοβερή συγγραφέας".
Αλλά διαπιστώνω ότι η φωνή μου είναι τόσο σαρκαστική, που δεν με πιστεύω.
"Είμαι πολύ έξυπνη".
Αλλά, ευτυχώς, κάνω μιμήσεις. Κάνω την Ντόλι Πάρτον…
Είναι η πιο εμψυχωτική φωνή που υπάρχει.
Οπότε κάνω την επιβεβαίωσή μου ως Ντόλι και πάει καλύτερα.
"Είμαι πολύ έξυπνη.
Είμαι…
Είμαι καταπληκτική στη δουλειά μου.
Όλη την ώρα κατεβάζω δημιουργικές ιδέες.
Έγραψα το Τζολίν."
Τζολίν
Σε ικετεύω Μη μου πάρεις τον άντρα
"Βλέπετε;"
Δεν έγραψα το Τζολίν.
Αλλά δουλεύει.
"Είμαι πολύ όμορφη.
Είμαι αξιαγάπητη. Είμαι ικανή".
Θα με αγαπώ για πάντα
"Δουλεύω σκληρά. Είμαι συγκεντρωμένη.
Πετυχαίνω εύκολα τους στόχους μου".
Δουλεύω εννιά με πέντε Τι τρόπος να βγάζω το ψωμί μου
Καλύτερα 10 με 12 π.μ. Γιατί τόσο χρόνο έχω
"Γιατί τα σταντ απ είναι το βράδυ. Το 'πιασες;"
Πάντα προσπαθώ να γίνω καλύτερη. Ωραία;
Τώρα, κάτι που μου τη δίνει επάνω μου
είναι ότι μουρμουράω όταν πρέπει να είμαι δυναμική ή να ζητήσω κάτι.
Στο εστιατόριο αν πρέπει να ζητήσω κάτι από τον σερβιτόρο,
δεν θέλω να τον ενοχλήσω, γι' αυτό μιλάω ανάποδα.
Λέω "Ρυζόγαλο, έχετε;"
"Κοκτέιλ; Φτιάχνετε;"
"Λογαριασμό. Τελειώσαμε."
Μιλάω σαν τον Γιόντα όταν αγχώνομαι. Πάντα ανάποδα.
"Ρυζόγαλο. Έχετε;"
Μισό. Έχω καιρό να κάνω τον Γιόντα. Να εξασκηθώ.
"Κοκτέιλ. Έχετε… Φτιάχνετε…"
Μισό. Γαμώτο.
"Λογαριασμό. Έχετε; Τελειώσαμε".
Αφήστε. Δεν θέλω να κάνω κακά.
Εκεί πρέπει να σπρώξεις.
Πολλές μιμήσεις που κάνω με βοηθάνε.
Κάνω μια μίμηση από το Sims. Θυμάστε το The Sims;
Ίσως παίζεται ακόμα.
Κάνω αυτήν τη μίμηση ως μηχανισμό άμυνας.
Αν περπατάω μόνη και νιώθω κάποιον να με ακολουθεί,
κάνω ότι είμαι sim και φοβούνται.
Κάνω…
"Γεια.
Γεια σου".
Αν δεν ξέρεις το παιχνίδι, ψάξ' το μετά και τότε θα γελάσεις.
Πρέπει να πω ότι δεν είμαι και η πιο έξυπνη.
Σκεφτόμουν...
Κάτι φορές σκέφτομαι κάτι και λέω "Γιατί δεν μου ήρθε νωρίτερα;"
Τις προάλλες είπα στη φίλη μου "Άκουσέ με.
Νομίζω ότι έχω μικρό στήθος
επειδή πάντα κοιμάμαι μπρούμυτα.
Δεν μπόρεσαν να μεγαλώσουν.
Τα πλάκωνα".
Η φίλη μου είπε "Δεν γίνεται έτσι". Και λέω "Καλά. Μην το πεις πουθενά".
Κάνω σαν μικρό παιδί. Εντάξει; Το σκεφτόμουν. Κάνω σαν παιδάκι.
Κοιτάξτε, οι γονείς μου…
Η μαμά μου είναι λογίστρια.
Μου κάνει τη δήλωση, τα συμβόλαια. Δεν διαβάζω τίποτα.
Ευγνωμονώ τους γονείς μου.
Με βοηθάνε με τη χαρτούρα.
Γι' αυτό αποφάσισα ότι όταν φύγουν, θα φύγω κι εγώ.
Δεν θέλω να ασχοληθώ με τη χαρτούρα.
Αστειεύομαι. Εδώ θα μείνω.
Είμαι δεμένη με την οικογένειά μου. Είμαι από το Λος Άντζελες.
Μερικές φορές στα διαλείμματα της εκπομπής μου,
πηγαίνω και κοιμάμαι στο πατρικό μου.
Τους αρέσει πολύ. Εμένα πάλι όχι.
Συνέχεια.
Δεν μ' αρέσει να κοιμάμαι στο πατρικό μου,
όταν γυρίζω αργά από σταντ απ
ή όταν βγαίνω με τους φίλους μου. Είναι 1 π.μ.
Η μαμά μου θα σηκωθεί να μιλήσουμε και να αράξουμε.
Επειδή με αγαπάει. Εντάξει.
Της λέω "Όχι τώρα, μαμά. Τα λέμε το πρωί".
Δεν μ' αρέσει να της μιλάω στη 1 π.μ.
Είναι γκρινιάρα, είναι ειλικρινής, μισοκοιμισμένη.
Με το ένα μάτι ανοιχτό. Τρομάζω.
Πλένω τα δόντια μου και λέω "Θέλω να την πέσω".
Και τη βλέπω στον καθρέφτη πίσω μου. Μοιάζει με μάγισσα της Ντίσνεϊ.
"Γύρισες;
Κάνει κρύο.
Δεν κρυώνεις, Μελίσα;
Κρυώνω.
Κρυώνω που σε κοιτάζω.
Γιατί δεν φοράς παντόφλες ή κάλτσες;
Γι' αυτό κρυολογείς συνέχεια.
Έλα. Πάρε τις δικές μου".
"Όχι, μ' αρέσει να είμαι ξυπόλυτη".
"Μην ανησυχείς. Έχω κι άλλες στις τσέπες.
Μη μου μιλάς έτσι. Εντάξει;
Τέλος πάντων".
Τα χέρια της ανεβαίνουν.
"Τι φοράς;
Δεν μ' αρέσει όπως ντύνεσαι. Μπορείς καλύτερα.
Είσαι σ' εκπομπή τώρα".
Λέω "Μαμά, αυτό είναι το στιλ μου". "Καλά.
Δεν το καταλαβαίνω.
Μπορείς να μου ζητήσεις.
Να σου δανείσω τα Burberry ή τα Michael Kors".
"Δεν μ' αρέσει ο Michael Kors, μαμά". "Σε όλους αρέσει.
Τον σέβονται.
Τέλος πάντων.
Βγαίνει το μουστάκι σου.
Να το βγάλεις. Είσαι σε εκπομπή τώρα.
Βλέπεις τη νέα καρέκλα που πήρα;
Είναι ακριβή.
Μην την πιάνεις. Έχεις βρόμικα χέρια.
Τέλος πάντων.
Πάμε μαζί σούπερ μάρκετ αύριο;
"Δεν μου αρέσει".
"Καλά. Θα σου πάρω πίτσα".
"Εντάξει".
Ευχαριστώ.
Μ' αρέσει να βγαίνω για φαγητό με τη μαμά μου.
Εντάξει; Μεσημεριανό.
Όταν βγαίνουμε, της λέω να οδηγεί πάντα.
Δεν θέλω να οδηγώ, επειδή η μαμά μου κάθεται πίσω
και κριτικάρει πώς οδηγώ και με τσαντίζει.
Ψιθυρίζει διαρκώς για το πώς οδηγώ.
Πράγμα χειρότερο επειδή την ακούω.
Ό,τι λέει ακούγεται βρόμικο στα αθώα αυτιά μου.
Την ακούω να ψιθυρίζει "Κόψε.
Τρέχεις".
Κάθεται και κρατιέται από τη χειρολαβή.
Και πατάει...
Μάλλον το φρένο, δεν υπάρχει, αλλά πατάει.
"Κόψε!"
"Δεν έχουμε ξεπαρκάρει".
"Κόψε.
Σταμάτα.
Με το μαλακό.
Κάνει κρύο.
Δεν βιαζόμαστε.
Η πλάτη μου!
Να, έχει θέση εκεί.
Την έχασες.
"Τώρα θα παρκάρουμε πίσω. Ψώνιο!"
Αληθινός διάλογος.
Κι ο μπαμπάς μου έχει πλάκα.
Είναι το αντίθετο της μαμάς.
Η μαμά είναι ωμή και ειλικρινής. Τσούζει, αλλά έχει πλάκα.
Ο μπαμπάς είναι το αντίθετο. Θέλει να ευχαριστεί τους άλλους.
Είναι χαρούμενος. Θέλει να χαμογελούν όλοι.
Του αρέσουν τα μιούζικαλ.
Η μαμά τα σιχαίνεται.
Είμαι στο αμάξι του μπαμπά, οδηγεί
και το ράδιο παίζει τραγούδι από το Grease.
Τώρα δεν υπάρχει πουθενά…
Ο μπαμπάς λέει "Ναι".
Η μαμά λέει…
"Μισώ το Grease.
Μισώ τον Ντάνι Ζούκο".
Ένα βράδυ ήρθε η μαμά και μου είπε
"Ονειρεύτηκα ότι ο μπαμπάς σου μου βγήκε γκέι".
Δηλαδή…
Μάλλον νομίζει ότι επειδή στα γενέθλιά του τον Σεπτέμβρη
βάζει το Τραγουδώντας στη βροχή. Είναι η αγαπημένη του ταινία.
Θα το βάλει και θα χορεύει
Τραγουδώ στη βροχή
Κι αυτή θα τον κοιτάξει και θα πει "Το 'ξερα".
Καημένε μπαμπά.
Η δυναμική τους είναι σαν τον Τζον Κάντι και τον Στιβ Μάρτιν
στο Αεροπλάνα, Λιμουζίνες και Τρένα.
Το θυμόσαστε;
Τσακώνονται όπως στην ταινία.
Ακούω τους γονείς μου. Λέει η μαμά
"Άκου, Μάικ.
Δεν είναι ανάγκη να σε συμπαθούν όλοι.
Δεν χρειάζεται να είσαι αρεστός. Εμένα δεν με συμπαθούν. Κανένα πρόβλημα.
Με είδες να κλαίω;
Δεν με νοιάζει.
Ο μπαμπάς λέει "Σταμάτα, Λούπε.
Ήθελα να κάνω τα παιδιά να γελάσουν. Είχαν ζόρικη βδομάδα".
"Δεν σε συμπαθούν, Μάικ.
Κανένας".
Μπαίνω μέσα και λέω "Μαμά, μπαμπά, είστε καλά;"
"Καλά είμαι.
Ο μπαμπάς σου κλαίει.
Δεν τον συμπαθεί κανείς".
Σε φοβίζει. Είναι και λίγο χαζούλα.
Ο μπαμπάς χορεύει έτσι.
Μερικές φορές η μαμά τον κοιτάζει και λέει "Αν σε ήξερα στο σχολείο, θα σε έδερνα".
Γαμώτο.
Είμαστε Μεξικάνοι.
Πρέπει να σας το πω.
Έχουμε Μεξικάνους εδώ; Ναι.
Λίγοι με πιστεύουν.
Πολλοί μου λένε "Δεν μοιάζεις Μεξικάνα".
Κι αρχίζω να ζητάω συγγνώμη. "Συγγνώμη, ξέχασα το σομπρέρο μου.
Μήπως δεν λέω έντονα το "ρ";
Ντρέπομαι". Κι αποχωρώ με σάλσα.
"Ντρέπομαι".
Έχω αμερικανοποιηθεί. Είμαι δεύτερη γενιά.
Δεν έμαθα ισπανικά μικρή.
Αλλά μαθαίνω τώρα.
Μαθαίνω επειδή…
Πολλοί συγγενείς μου μιλούν μόνο ισπανικά.
Όπως η γιαγιά μου, η abuelita μου.
Δεν τη γνωρίζω και δεν είναι σωστό.
Δεν είναι σωστό μόνο να γνέφω και να χαμογελώ.
"Γεια, Abuelita. Πώς πάει;"
Δεν τη νοιάζει. Μπορεί να κάθεται και να με κοιτάζει.
Είναι περήφανη. Απλώς…
"Ευχαριστώ. Κι εσύ είσαι bonita.
Μην το ξεχάσεις".
Μετά μιλάει στους άλλους ισπανικά.
"Ξέρω ότι είμαι loca. Κι εσύ, ε;"
Όχι. Εγώ, όχι.
"Τι; Άλλαξε ο τόνος. Τι λες εκεί; Δεν μ' αρέσει".
"Τι στο καλό;"
"Εντάξει".
Αυτή είναι η φωνή της προγιαγιάς μου.
Θα σας πω αλλά μη λυπηθείτε. Πέθανε πρόσφατα.
Ήταν 105.
Ήταν και γαμώ.
Μια από τις αγαπημένες μου αναμνήσεις της abuelita μου ήταν όταν…
Μια παραμονή Χριστουγέννων
κατουρήθηκε στον καναπέ και…
Κοίτα, σε αυτό το σημείο, σ' το χρωστάει η ζωή.
Πήγαινε παντού. Είναι τιμή.
Τη θυμάμαι εκείνη την παραμονή. Έφυγαν όλοι. Ήταν μεσάνυχτα.
Είδαμε μια λιμνούλα στο μαξιλάρι του καναπέ.
Δεν ξέραμε αν ήταν κρασί ή κάτουρο.
Εκείνη η ώρα ήταν της βλακείας.
Αρπάζει η μαμά το μαξιλάρι και λέει
"Μύρισέ το".
Μ' αρέσει να μυρίζω διάφορα. Πάω εκεί.
Τώρα μιλάω ισπανικά.
Είπα…
Αγαπώ την κουλτούρα μου, αλλά μικρή δεν την εκτιμούσα.
Ήμουν κακομαθημένη.
Τρώγαμε συνέχεια μεξικάνικο. Πολύ φασόλι στο σπίτι.
Παραπονιόμουν στη μαμά μου. "Δεν θέλω άλλα φασόλια.
Όχι άλλα φασόλια.
Θέλω φετουτσίνι Αλφρέντο".
Δεν μου έφερε Αλφρέντο.
Το μόνο Αλφρέντο που έφερε ήταν ο tio Αλφρέντο,
κι αυτός έφερε φασόλια.
Η γιαγιά μου θα χαιρόταν αν μάθαινε ότι έχω novio.
Έχω αγόρι.
Όντως. Και ξέρετε κάτι; Είμαι ευγνώμων.
Δεν μου αρέσουν καθόλου τα ραντεβού.
Τα μισώ γιατί... Γιατί κάθε ραντεβού...
Δεν μ' αρέσουν επειδή είμαι πολύ αστεία.
Και την περισσότερη...
Κοιτάξτε.
Στα περισσότερα ραντεβού γελάω μόνη μου.
Το τερματίζω.
Ο τύπος δεν με πιάνει
και λέω "Ανυπομονώ να πάω σπίτι να αράξω μαζί μου.
Είμαι πολύ αστεία".
Δεν μου αρέσει το φλερτ.
Δεν μου πάει.
Να φλερτάρω με τέτοια φωνή;
Κατάλαβα ότι όταν φλερτάρω ακούγομαι σαν περήφανος μπαμπάς.
Έτσι μου βγαίνει.
Όταν φλερτάρω, λέω "Ωραίος είσαι απόψε.
Ωραίο σακάκι, φίλε.
Είσαι πολύ σένιος, αγόρι μου.
Γαμώτο. Ξέχασε ότι είπα, 'αγόρι μου'.
Καλά, τελείωνε τα μαθήματά σου".
Θα κοκορευτώ για το αγόρι μου. Παίζει βιολί.
Είναι καλός.
Ναι, πολύ καλός.
Πόσους βιολιστές ξέρετε;
Όχι πολλούς.
Μερικές φορές τον ακούω να παίζει.
Σ' ένα δωμάτιο απλώς…
Είναι λίγο τρομακτικό.
Έχω άγχος. Νιώθω λες και είμαι στον Τιτανικό.
Όταν βυθιζόταν οι βιολιστές έκαναν…
Οπότε πάω κι αρπάζω τα τιμαλφή μου.
"Γρήγορα. Τη βρώμη. Πιάσε τον σκύλο. Φέρε και μια σανίδα".
Αυτός λέει "Τι κάνεις με την πόρτα;" Λέω "Πρώτα τα γυναικόπαιδα, μαλάκα".
Είναι γλύκας.
Έπαιξε βιολί στην κηδεία της abuelita μου,
πολύ γλυκό εκ μέρους του.
Αλλά ήταν κάπως.
Μετά την εκκλησία, πολλές θείες ήρθαν και του είπαν
"Να παίξεις και στη δική μου κηδεία".
Ανατριχιαστικό.
Κι είναι παράξενο γιατί έπαιξε το Στον δρόμο για την κόλαση.
Φοβερό!
Στην κηδεία άκουσα να κλαίει ένα μωρό.
Άκουσα…
Το ξέρω ότι είναι τρομακτικό.
Θα το ξανακάνω.
Άκουσα το μωρό… Τα μωρά πάντα κλαίνε στην εκκλησία.
Και σκέφτηκα
Η μόνη φορά που θέλω να κρατήσω μωρό είναι στην εκκλησία.
Επειδή κλαίνε και μπορείς να την κάνεις.
Κρατάς το μωρό και λες "Πρέπει να φύγω. Έπαθε κρίση".
Βγαίνεις έξω και λες "Ευχαριστώ, μωράκι.
Βαριόμουν εκεί μέσα".
Το αγόρι μου είναι μπαμπάς.
Έχει δύο αγοράκια.
Μου αρέσει να κάνουμε παρέα,
επειδή μου αρέσουν τα παιδικά πράγματα.
Περνάω τέλεια.
Κάτι φορές μιλάει στα παιδιά του, ενώ ουσιαστικά μιλάει σ' εμένα.
Κοιτάει τα παιδιά του και λέει "Να δούμε τον Βασιλιά των λιονταριών;"
"Και Ρατατούη; Ναι!"
"Ποιος θέλει μακαρόνια με κιμά;"
"Ωραία. Ποιος κατουρήθηκε;"
"Εγώ.
Κόλλησα από τη γιαγιά".
Μερικές φορές κάνω μιμήσεις για τα παιδιά
κι ενισχύει την αυτοεκτίμησή μου γιατί ξεκαρδίζονται.
Τους έκανα τον Μίκι Μάους
"Γεια σας, παιδιά. Είσαι πολύ καλός, Πλούτο!"
Κι αυτά έκαναν…
Τους έκανα ένα Μίνιον μια φορά. Λέω "Μπανάνα".
Τον Ας Κέτσαμ από το Πόκεμον. Το αγόρι λέει
"Γεια, Πίκατσου. Πες στα παιδάκια ότι είναι καλά".
"Πίκα, Πίκατσου!"
Αλλά αν δεν γελάνε με τις φωνές,
δεν έχω άλλη επιλογή, θα κάνω τον Έρικ Κάρτμαν.
Λέω "Δεν σέβεστε την εξουσία μου.
Κλάστε μου τ' αρχίδια. Πάω σπίτι μου".
Τους αξίζει.
Μερικές φορές, εκεί που καθόμαστε
το αγόρι μου τους μαθαίνει αστεία πράγματα που ακούω πρώτη φορά.
Περπατούσαμε στο πεζοδρόμιο.
Τους δείχνει κάτω και λέει "Παιδιά, ίχνη σαλιγκαριού.
Αυτό το αφήνει το σαλιγκάρι προχωρώντας".
Δεν ενδιαφέρθηκαν. Αλλά εγώ είπα "Αλήθεια; Το σαλιγκάρι το κάνει αυτό;"
Δεν το ήξερα. Είμαι 33, αλλά δεν το ήξερα.
Ενθουσιάστηκα. Πήγα σπίτι
και γκούγκλαρα "ίχνος σαλιγκαριού".
Μην το κάνετε.
Εκτός κι αν σας αρέσουν τα πρόστυχα.
Μ' αρέσει να μαθαίνω αστεία πράγματα.
Και μ' αρέσει να τα λέω στους φίλους μου, γιατί θέλω να σκέφτονται
"Η Μελίσα ξέρει αστεία πράγματα".
Ξέρετε τι με ενοχλεί; Όταν με αμφισβητούν.
Τότε χάνω την αυτοπεποίθησή μου.
Έκανα πεζοπορία με το αγόρι μου και λέω
"Αυτός είναι δηλητηριώδης κισσός. Ξέρεις πώς το ξέρω;
Τρία φυλλαράκια, μακριά τα χεράκια".
Λέει "Αλήθεια;"
"Δεν ξέρω.
Νομίζω κάπου το διάβασα.
Μην πεις ότι σ' το είπα. Μην το πεις στους φίλους σου.
Τώρα τσαντίστηκα.
Θες να κυλιστείς επάνω του να μάθουμε;"
Έχει πολύ χιούμορ. Είμαι ευγνώμων γι' αυτό.
Έχω βγει με τύπους που δεν γελάμε με τα ίδια πράγματα
κι αυτό είναι το χειρότερο.
Είσαι απλώς μόνος σου.
Έβγαινα με έναν τύπο πριν λίγα χρόνια. Πήγαμε στο Μεξικό.
Κάτι έγινε εκεί και λέω "Δεν θα προχωρήσει, δεν γέλασε μαζί μου".
Είμαστε σε μια βαρκούλα.
Κανόνισε να πάμε στο ηλιοβασίλεμα.
Ήταν μια πολύχρωμη μεξικάνικη βαρκούλα.
Οι δυο μας στη βαρκούλα.
Κοιτάζω τον πισινό του. Επιτρέπεται. Αφού βγαίναμε.
Το παντελόνι του είχε κατέβει λίγο. Φαινόταν η σχισμή.
Τι κάνετε όταν το βλέπετε αυτό;
Βάζετε το δαχτυλάκι.
Το μυαλό μου λέει "Ναι. Βάλε το δάχτυλο.
Όχι πολλή ώρα. Ίσα-ίσα…
Βλέπω, λοιπόν, τη σχισμή και λέω "Ωραία. Πάμε".
Δαχτυλάκι.
"Μην το κάνεις. Δεν μου αρέσει".
Λέω "Αλήθεια;" Λέει "Δεν μ' αρέσει".
Οπότε βγήκαμε από τη βάρκα.
Και λέω "Θεέ μου".
Ξέρετε, αν κάτι είναι αστείο για σας
αλλά όχι για τον άλλο, δεν γελάτε περισσότερο;
Αυτό μου συνέβη.
Λέω "Άσ' το. Μην το σκέφτεσαι άλλο".
Εγώ το σκεφτόμουν συνέχεια, όμως.
Άκουγα, δαχτυλάκι, "Μην το κάνεις".
Δεν έχω ξανανιώσει τόσο μόνη γελώντας.
Γυρίσαμε και είπα "Πρέπει να το λήξω". Τον πήρα τηλέφωνο.
"Δεν προχωράει. Δεν γελάμε με τα ίδια πράγματα".
Λέει "Δώσε μου ένα παράδειγμα".
"Τότε στη βάρκα που σου έβαλα δαχτυλάκι.
Σου έβαλα δαχτυλάκι στη βάρκα".
Λέει "Δεν μου αρέσει αυτό.
Μου το έκανε ο μπαμπάς μου όταν ήμουν μικρός.
Συνέχεια".
Και είπα "Ενδιαφέρον.
Καλός ο μπαμπάς σου.
Είναι ακόμα με τη μαμά σου; Θέλω να κάνω το δαχτυλάκι όλη νύχτα".
Εκείνη τη φορά στο Μεξικό, ήθελε να πάει εκκλησία
κι εγώ στις διακοπές γίνομαι διαβολάκι.
Είχα άδεια από τη δουλειά και του λέω
"Δεν θέλω να πάω εκκλησία.
Δεν θέλω. Όχι".
Με πήγε και λέει "Είναι κλειστή λόγω ζημιών από τον σεισμό".
Και σκέφτηκα "Ευχαριστώ, Θεέ μου.
Αλλιώς θα έπρεπε να βρω ένα μωρό".
Θέλω να μάθω ισπανικά
για να τα λέω στο κρεβάτι με το αγόρι μου.
Ναι, θα είναι πολύ σέξι.
Έχω βγει με κάποιους... Καλά, ηρεμήστε.
Εγώ…
Σιγά μην το 'κανα στο κρεβάτι.
Ίσως θα πρέπει. Θα έχει πλάκα.
Όχι. Θέλω να μάθω ισπανικά για το κρεβάτι.
Κάποιοι τύποι μου έβγαινα έλεγαν
"Αφού είσαι Μεξικάνα, ξέρεις βρομόλογα στα ισπανικά;"
Και λέω "Όχι".
"Αλλά
μπορώ να μιμηθώ την πεθαμένη γιαγιά μου".
Επειδή έχει πεθάνει.
Βλέπω ότι απόψε γελάτε πολύ με τα αστεία μου.
Αυτό θέλω κάθε μέρα που ζω. Αλλά…
Το σκέφτηκα.
Όταν γεράσω και πεθάνω,
θέλω τα τελευταία μου λόγια να είναι αστεία που γελάω εγώ.
Μ' αρέσει να γελάω μόνη μου.
Αυτό θέλω. Να είμαι γριά, εύθραυστη, στο κρεβάτι.
Γύρω η οικογένεια.
"Εγγόνια, πλησιάστε.
"Ελάτε". Έτσι θα μιλάω. "Ελάτε εδώ.
"Έχω κάτι σημαντικό να σας πω".
"Αλήθεια, γιαγιά;"
"Εγώ…"
"Ναι;"
"Εγώ…"
"Πες".
"Εγώ…"
Ποτέ δεν τα κατάφερα ως σοφός
Δεν μπορούσα να κλέψω αν και φτωχός
Μόνο αυτό μπορώ να πω από το τραγούδι
Γιατί το Netflix δεν έχει τα δικαιώματα
Μόνο αυτό μπορώ να τραγουδήσω
Μόνο αυτό από το τραγούδι των Nickelback
"Nickelback ήταν αυτό;" "Ναι, κάποιοι στίχοι".
"Κάτσε. Έχει κι άλλο".
"Όχι".
"Ναι".
"Όχι, γιαγιά. Άντε, πέθανε".
"Τι αγένεια. Όχι.
Εγώ θα πω πότε.
"Εγώ…"
"Σταμάτα".
"Εγώ…"
Δεν είμαι τέλεια…
"Hoobastank. Από τα αγαπημένα της γιαγιάς μου".
"Μήπως να πεθάνεις;"
"Σ' έπιασα".
Ξύπνα, βάλε λίγο μέικαπ "Chop Suey"
Τέλος μ' αυτό.
Ευχαριστώ, παιδιά.