EEN NETFLIX-COMEDYSPECIAL
Een groot applaus voor Melissa Villaseñor.
Lieve help.
Oké dan.
Dat is heel erg lief, dank jullie wel.
Dat gaf me echt een goed gevoel, bedankt.
Wat fijn om jullie mooie gezichten te zien.
Ik ben dus Melissa.
Ik doe elke dag affirmaties voor m'n gevoel van eigenwaarde.
Je zegt positieve dingen over jezelf. Ik zeg dingen als:
'Ik ben grappig. Ik ben een geweldige schrijver.'
Maar ik besef dat ik zo sarcastisch klink, dat ik mezelf niet geloof.
'Ik ben heel slim.'
Maar gelukkig doe ik imitaties. Ik heb een Dolly Parton-imitatie…
Het is de meest opbeurende stem die er is.
Dus nu doe ik m'n affirmaties als Dolly en dat werkt veel beter.
'Ik ben zo slim.
Ik ben goed in wat ik doe.
Ik heb altijd creatieve ideeën.
Ik schreef Jolene.
Jolene
ik smeek je, pak mijn man niet af
'Zie je wel?'
Ik heb Jolene niet geschreven.
Maar het werkt prima.
'Ik ben zo mooi.
Ik ben lief. Ik ben capabel.'
ik zal altijd van mij houden
'Ik werk hard. Ik ben gefocust.
Ik bereik mijn doelen met gemak.'
ik werk van negen tot vijf wat een manier om rond te komen
meer van 10 tot 12 aan meer tijd kan ik niet komen
'Want stand-up doe je 's avonds, snap je?'
Ik probeer altijd een betere Melissa te worden.
Wat me nu op m'n zenuwen werkt…
…is dat ik mompel als ik assertief moet zijn of om iets moet vragen.
Als ik in een restaurant de ober om iets wil vragen…
…wil ik hen nooit storen, dus zeg ik het andersom.
'Rijstebrij, hebben jullie dat?
Arnold Palmer? Maken jullie die hier?
De rekening. Zijn we klaar voor.'
Als ik nerveus ben, word ik Yoda. Alles achterstevoren.
Zo van: 'Rijstebrij. Hebben jullie dat?'
Wacht even. Yoda is even geleden, ik moet oefenen.
'Arnold Palmer. Maken jullie die?'
Verdorie.
'De rekening. Zijn we klaar voor.'
Laat maar, straks moet ik schijten.
Je moet bij die echt persen.
Sommige imitaties die ik doe, helpen me echt.
Ik zat te denken. Ik doe een Sims-imitatie. Ken je die nog?
Misschien speel je het nog wel steeds.
Ik doe dus een Sim als verdedigingsmechanisme.
Als ik alleen loop en iemand me volgt, doe ik die Sim. Dat schrikt af.
Dan doe ik:
'Hoi.'
Als je De Sims niet kent, zoek het op, dan kun je lachen.
Ik moet zeggen dat ik niet de slimste ben, oké?
Ik dacht… Soms bedenkt ik dingen waarvan ik denk: waarom dacht ik dat?
Laatst zei ik dit tegen een vriendin: 'Ik denk dat m'n borsten zo klein zijn…
…omdat ik m'n hele leven al op m'n buik slaap.
Ze konden niet groeien.
Ik heb ze geplet.'
Ze zei: 'Zo werkt dat niet.' 'Oké. Vertel dit aan niemand.'
Ik ben heel kinderlijk. Ik dacht nog: wat ben ik toch een kind.
Luister, mijn ouders…
M'n moeder is m'n boekhouder. Belastingen, contracten, ik lees niets.
Ik ben m'n ouders zo dankbaar. Ze helpen me echt met al die papieren.
Daarom wil ik heengaan als zij heengaan.
Ik heb geen zin in al die papieren.
Grapje. Ik blijf nog wel.
Ik ben hecht met mijn familie. Ik kom uit LA.
Als ik even geen SNL doe, ga ik naar huis en slaap ik bij m'n ouders.
Vinden ze geweldig. Ik niet.
Niet altijd.
De nachten dat ik er niet graag slaap…
…kom ik laat thuis van stand-up, of van mijn vrienden, om één uur.
M'n moeder springt dan altijd uit bed en komt met me praten.
Da's liefde, ik snap het. Maar: 'Niet nu, mam. We praten morgenochtend.'
Niet om 1 uur 's nachts. Ze is nukkig, super-eerlijk…
…slaapt nog half, één oog open. Ik krijg er de kriebels van.
Ik sta m'n tanden te poetsen, en kan niet wachten tot ik lig.
Dan verschijnt ze in de spiegel achter me, als een kleine Disney-heks.
'Ben je thuis?
Het is zo koud.
Heb jij het niet koud?
Ik wel. Als ik je zie, krijg ik het koud.
Waarom heb je geen sokken of slippers aan?
Daarom word je altijd ziek.
Hier. Neem mijn slippers maar.'
'Ik wil op blote voeten.'
'Geen zorgen. Ik heb extra in m'n zakken.
Geen grote mond, oké?
Maar goed…'
Dan doet ze haar armen hoger.
'Wat heb je aan?
Vreselijk, je kunt er mooier uitzien. Je komt nu op tv.'
'Mam, dit is mijn stijl.'
'Ik begrijp het niet.
Je mag me altijd vragen.
Je mag m'n Burberry-spullen lenen, of m'n Michael Kors.'
'Ik haat Michael Kors.' 'Iedereen houdt van Michael Kors.
Ze respecteren hem.
Maar goed…
Je snor komt erdoor.
Hou dat toch bij, je komt nu op tv.
Zie je mijn nieuwe stoel?
Van HomeGoods.
Niet aanraken. Je handen stinken.
Maar goed…
Wil je morgen mee naar Costco?'
'Nee. Ik haat Costco.'
'Jezus. Dan krijg je een pizza.'
Dank jullie wel.
Ik ga graag lunchen met m'n moeder, dat is ons ding.
Maar als we gaan, laat ik haar altijd rijden.
Ik wil niet rijden, want mijn moeder heeft commentaar.
Op m'n rijstijl. En ze weet dat ik dat niet trek.
Dus fluistert ze alles.
Wat erger is, want ik hoor haar nog…
…en alles wat ze zegt klinkt vies in mijn onschuldige oortjes.
Al fluisterend hoor ik haar zeggen: 'Langzamer.
Te snel.'
Ze houdt zich vast aan dat handvat.
En ze trapt steeds…
Ik denk dat daar ook een rem zit, want ze trapt erop.
'Langzamer.'
'We staan nog geparkeerd.'
'Langzamer.
Niet doen.
Rustig aan.
Het is zo koud.
We hebben geen haast.
M'n rug.
Daar is nog een plekje. Daarzo.
Je hebt hem gemist.
Nu moeten we achterin parkeren. Getver.'
Dit is allemaal waar.
M'n vader is grappig, het tegenovergestelde van m'n moeder.
Mijn moeder is bruut eerlijk. Het doet pijn, maar het is grappig.
Mijn vader is anders. Gevoelig, wil je behagen…
…hij is vrolijk, wil iedereen laten lachen.
Hij houdt van musicals.
M'n moeder haat musicals.
Ik zat in m'n vaders auto, hij reed, dat nummer van Grease kwam erop.
but now there's nowhere
En mijn vader gaat dan van:
M'n moeder aan de andere kant…
'Ik haat Grease.
Ik haat Danny Zuko.'
Op zo'n slaperige nacht kwam mijn moeder naar me toe en zei:
'Ik heb net gedroomd dat je vader opeens homo was.'
En dat is…
Ze denkt dat vast omdat hij elk jaar op z'n verjaardag…
…Singing in the Rain opzet, z'n favoriete film.
Hij zet hem aan en danst mee.
I'm singing in the rain
Dan kijkt ze vast en fluistert: 'Ik wist het wel'.
Arme papa.
Ze zijn net John Candy en Steve Martin in Planes, Trains & Automobiles.
Ken je die nog?
Ze maken ruzie zoals in die film.
Ik hoor ze in de kamer. M'n moeder zegt: 'Hé Mike.
Niet iedereen hoeft je aardig te vinden. Dat is helemaal niet nodig.
Niemand mag mij, prima.
Daar zie je mij niet om janken. Boeit me niks.
En m'n pa: 'Hou op, Lupe.
Ik wou de kinderen laten lachen, zware week.'
'Ze mogen je niet, Mike.
Niemand mag je.'
Ik kwam binnen: 'Mam, pap, gaat het?' 'Met mij wel.
Je vader jankt.
Niemand mag hem.'
Ze is een pestkop. Hij is ook een beetje suf.
Als hij danst, danst hij zo.
Soms kijkt m'n moeder en zegt: 'Op school had ik je in elkaar geslagen.'
Jemig.
Ik kom uit een Mexicaans gezin. Dat moet ik delen.
Zijn hier Mexicanen?
Weinig mensen geloven me. Ze zeggen vaak: 'Je ziet er niet Mexicaans uit.'
Dan maak ik excuses:
'Het spijt me zo. Ik ben m'n sombrero vergeten.
Rolde ik mijn 'R' niet genoeg? Sorry.' En dan moet ik weg salsaën.
'Sorry.'
Maar ik ben erg veramerikaanst. Tweede generatie.
Ik heb vroeger m'n Spaans niet bijgehouden.
Ik ben het nu aan het leren.
Dat doe ik omdat…
Veel familieleden spreken alleen Spaans.
Zoals m'n oma, mijn abuelita.
Ik weet niet wie ze is, en dat klopt niet. Snap je?
Dat ik alleen maar knik en glimlach als ik haar zie.
'Hé, abuelita. Hoe gaat het?'
Het boeit haar niet. Ze zit gewoon trots te staren.
‘Bedankt. Jij bent ook bonita.
Onthoud dat.'
Dan praat ze Spaans met de rest.
'Ik weet dat ik loca ben. Jij ook, hè?'
Nee. Ik, nee.
'Wat? De toon is veranderd. Wat zeg je? Ik vind dit niks.'
'Wat is dit?'
'Daar heb je een punt.'
De stem van m'n grootmoeder. Even delen, niet huilen…
Ze is onlangs overleden. Oké?
Maar ze was 105. Echt een bikkel, ze was de beste.
Een van m'n favoriete herinneringen aan mijn abuelita was toen…
…ze een keer op kerstavond…
…op onze bank heeft geplast, en…
Als je zo lang leeft, heb je dat verdiend. Laat het overal lopen, het is een eer.
Maar ik herinner me die avond. Iedereen was weg, middernacht.
We zagen een plasje op het kussen, geen idee of het wijn of pis was.
Zo laat deden we wat dwaas. M'n moeder pakte het kussen en zei:
'Ruiken.'
Ik ruik graag dingen. Dus ik nam een grote teug.
En nu spreek ik Spaans.
Ik zei…
Ik hou van mijn cultuur, maar vroeger waardeerde ik hem niet.
Ik was een snotaap.
We aten altijd Mexicaans. We kregen veel bonen thuis.
En ik klaagde bij mijn moeder. 'Ik wil geen bonen meer. Geen bonen meer.
Ik wil fettuccine Alfredo.'
Ik kreeg geen Alfredo.
Ik kreeg alleen m'n tio Alfredo…
…en die bracht alleen meer bonen.
Mijn oma zou wel heel blij zijn dat ik een novio heb.
Oké? Ik heb een vriendje.
Echt. En weet je wat? Ik ben heel dankbaar. Oké?
Ik haat daten. Echt waar.
Ik haat het omdat… Elke date…
Ik haat daten omdat ik hilarisch ben.
En de meeste dates die ik heb gehad, zit ik alleen grappen te maken, geniaal.
Die vent snapt me dan niet, en ik: wat wil ik graag thuis chillen met mij.
Ik ben hilarisch.
Ik hou niet van flirten.
Het werkt niet voor me.
Met mijn stem? Flirten?
Als ik flirt, klink ik als een trotse vader.
Die energie geef ik af.
Als ik met jongens flirt, is het: 'Je ziet er goed uit vanavond.
Man, wat een mooie jas.
Strak hoor, mijn jongen.
Verdomme. Vergeet dat ik 'mijn jongen' zei.
Maar goed. Maak je huiswerk af.'
Even opscheppen, mijn vriend is violist.
En een goeie, geen slechte.
Ja, dat is hij echt.
Hoeveel violisten kom je tegen? Of hoeveel violen?
Niet veel.
Soms hoor ik hem vioolspelen.
In een kamer.
En het is eng, snap je?
Ik word bang, alsof ik op de Titanic zit. Toen die zonk, kwamen de violisten.
Ik pakte al m'n waardevolle spullen.
'Snel. Pak de havermout, en mijn hond, en een stuk hout.'
En hij: 'Wat doe je met m'n deur?'
'Vrouwen en kinderen eerst, zak.'
Het is een schatje.
Hij speelde viool op de begrafenis van mijn abuelita…
…wat heel lief was.
Maar het werd vreemd.
Na de mis kwamen veel van mijn tantes naar hem toe en zeiden:
'Speel ook op mijn begrafenis.'
Dat is zo duister.
En ook heel raar, want hij speelde 'Highway to Hell'.
Snap je?
Op de begrafenis hoorde ik een baby'tje huilen.
Zo van:
Ja, eng hè?
Nog een keer.
Ik hoorde de baby, en baby's huilen altijd in de kerk.
En ik dacht, weet je wat?
Dat is de enige keer dat ik een baby wil vasthouden, in de kerk.
Want ze huilen altijd, en dan mag je dus weg.
Jij hebt die baby… 'Ik moet weg. Heftige huilbui.'
En buiten zeg je: 'Dank je wel, baby'tje. Het was daar vreselijk saai.'
Mijn vriend is vader, hij heeft twee zoontjes.
En ik vind het leuk om met ze om te gaan. Alles wat ik leuk vind, is kinderlijk.
Dus ik geniet volop.
Soms praat hij met ze, terwijl hij het echt tegen mij heeft.
Hij kijkt naar ze, en zegt: 'Wie wil Lion King zien?'
'Met Rafiki? Echt wel.'
'Oké. Wie wil er macaroni met kaas?'
'Wie heeft er in z'n broek geplast?' 'Ikke.
Dat heb ik van m'n oma.'
Soms doe ik stemmetjes voor ze.
Goed voor m'n zelfvertrouwen, bij elk stemmetje liggen ze dubbel.
Ik deed Mickey Mouse voor ze:
'Dag jongens, jullie zijn heel bijzonder. Pluto.'
En zij van:
Ik deed ook een keer een Minion voor ze: 'Banaan'.
Ash Ketchum van Pokémon, dat jongetje:
Pikachu, zeg tegen ze dat ze speciaal zijn.'
'Pika Pikachu.'
Maar als die kinderen niet om mijn stemmetjes lachen…
…moet ik wel Cartman worden.
'Jullie respecteren mijn autoriteit niet. Lik m'n ballen maar, ik ga naar huis.'
Dat verdienen ze.
Soms, als we samen zijn…
…leert mijn vriend ze leuke weetjes die ik voor het eerst hoor.
We liepen op de stoep.
Hij wees omlaag en zei: 'Jongens, kijk. Een slakkenspoor.
Dat glimmende spoor achter de slak.'
Het kon ze niet schelen. Mij wel. 'Meen je dat? Doet de slak dat?
Wist ik niet.' 33, en ik wist het niet.
Ik ging super-enthousiast naar huis…
…en googelde 'slakkenspoor'. Nooit 'slakkenspoor' googelen.
Tenzij je van gore dingen houdt. Leef je dan uit.
Ik ben dol op leuke weetjes. Oké?
Ik deel ze graag met mijn vrienden, ik wil dat ze denken:
Melissa weet echt slimme dingen.
Maar als iemand twijfelt aan m'n feitje, verlies ik m'n zelfvertrouwen.
Ik was aan het lopen met m'n vriend:
'Dat is gifsumak. Weet je hoe ik dat weet?
Zitten er drie bladeren aan: laat het staan.
En hij: 'Is dat zo?'
'Geen idee.
Ergens gelezen, dacht ik. Niet aan je vrienden vertellen.
Nu ben ik boos.
Wil je het weten? Rol er maar lekker in.'
Hij heeft een goed gevoel voor humor. Ben ik dankbaar voor.
Ik heb kerels gedatet die niet om dezelfde dingen lachen…
…en iets ergers is er gewoon niet.
Dan sta je alleen, snap je?
Een paar jaar geleden ging ik met een vent naar Mexico…
…en daar gebeurde iets waardoor ik dacht: dit gaat niet werken, hij lachte niet.
We zaten in een bootje.
Had hij geregeld, bij zonsondergang, zo'n kleurrijk bootje in Mexico.
Alleen hij en ik, in dat bootje.
Ik keek naar zijn kontje. Dat mocht, ik ging met hem uit.
Z'n broek hing laag, ik kon z'n bilspleet zien.
Wat doe je als je een stukje spleet ziet?
Dan doe je even…
Dat zei m'n brein meteen. Ja, natuurlijk.
Je houdt je vinger er niet lang in. Even snel…
Ik zag de spleet en dacht: tof, ik ga ervoor.
Piep.
En hij: 'Niet doen, daar hou ik niet van.'
'Serieus?' En hij: 'Ik vind het niks.'
Dus we kwamen aan land.
En ik dacht: allemachtig.
Ken je dat? Als je iets grappig vindt, en de ander niet, dat je nog harder lacht?
Dat gebeurde bij mij dus.
'Niet meer aan denken. Laat het gaan.'
Nee, het werd een herhaling in m'n hoofd.
Piep. Niet doen.
Ik heb me nooit zo alleen gevoeld, ik bleef lachen.
Na de reis dacht ik: ik moet het uitmaken. Dus ik belde hem:
'Dit wordt niks. We lachen niet om dezelfde dingen. En dat is prima.'
En hij zei: 'Noem eens een voorbeeld dan.'
'Nou, toen ik je prikte op de boot.
Ik prikte je op de boot.'
'Daar hou ik gewoon niet van. Dat deed m'n vader vroeger.'
Elke keer weer.
En ik zei: 'Interessant.
Je vader lijkt me geweldig.
Is hij nog bij je moeder? Want ik wil de hele nacht wel prikken.'
In Mexico wilde hij naar de kerk, en ik ben een klein kind op vakantie.
Ik had even geen SNL en ik zei:
'Ik wil niet naar school. Ik wil niet, nee.'
We kwamen bij een kerk. 'Gesloten wegens aardbevingsschade.'
Ik dacht: Godzijdank.
Anders moest ik een baby zoeken.
Ik wil Spaans leren…
…om in bed Spaans tegen mijn vriend te kunnen praten.
Dat lijkt me best geil.
Ik heb met kerels gedatet… Rustig maar.
Dat doe ik niet in bed.
Misschien moet ik het wel doen, grappig.
Ik wil Spaans leren voor in bed.
Meerdere kerels die ik heb gedatet, zeiden:
Je bent Mexicaans, zeg vieze dingen in het Spaans.
'Kan ik niet.
Maar…
…ik kan wel m'n dode oma nadoen.'
'Ik ben in de hemel.'
Omdat ze dood is.
Jullie hebben me vanavond veel zien lachen om m'n eigen grappen.
Heb ik me voorgenomen, elke dag van mijn leven. Maar…
Ik heb erover nagedacht.
Als ik ouder word en sterf…
…wil ik dubbel liggen om mijn laatste woorden.
Ik lach graag om mezelf.
Dit is het plan. Ik lig oud, breekbaar en knus in bed.
Overal familie.
'Kleinkinderen, kom hier.
'Kom.' Die stem doe ik dan ook. 'Kom hier.
Ik moet jullie wat belangrijks zeggen.'
'Ja, oma?'
'Ik…
Ik…'
'Zeg het nou.'
'Ik…
ben nooit een wijs man geworden
ik redde het niet als arme dief
en meer mag ik niet zingen van dit lied
want Netflix kon de rechten niet krijgen
meer mag ik dus niet zingen
meer mag ik nu niet brengen van het Nickelback-lied
'Was dat Nickelback?'
'Ja, maar een stukje.'
'Ho, er komt meer.'
'Nee, oma. Ga nou.'
'Nee. Wat onbeleefd. Nee.
Ik bepaal wanneer.
'Ik…'
'Hou op.'
'Ik…'
ben geen perfect mens
'Hoobastank. Een van oma's favorieten.'
'Ga nou.'
'Gefopt.'
word wakker, doe je make-up
Daar eindig ik mee.
Bedankt, mensen.
Ondertiteld door: Martijn Beunk