BİR NETFLIX STAND-UP KOMEDİSİ
Sahneye çok komik Dusty Slay geliyor!
Peki.
Tamam. İyi vakit geçiriyoruz.
Peki. Burada olmaktan mutluyum.
Burada olmak, yollarda olmak, otellerde olmak güzel.
Eğlenceli. Oteldeyim, oteli seviyorum.
Hep en iyi oteller gelmiyor.
Yakın zaman önce bir oteldeydim. Odanın içinde bir tabela vardı.
"Çalınan eşyalardan sorumlu değiliz."
Ben de bir şeyler çaldım, anlarsınız ya?
"Ben de değilim" dedim.
"Burada çalışmıyorum."
Üstünde priz olan lambaya ihtiyacım vardı.
Anlıyor musunuz?
Duvar prizi kullanmaktan sıkıldım. Anlıyor musunuz?
Üstünde USB girişleri olan lamba bulmak zor.
Bulduğunuzda almalısınız. Hep böyle derim.
Evet, iyi vakit geçiriyoruz.
İyi vakit geçirdiğimizi söylemeyi seviyorum.
Sormayı sevmem.
Komedyenler "İyi vakit geçiriyor muyuz?" diyor.
Ben yapmam. Riske atamam.
Ne olacağını bilemeyiz.
"Burada iyi vakit geçiriyoruz" demeyi severim.
Yeni bir TV aldım.
Yeni bir lamba ve TV.
TV otelden gelmedi.
Yenilemeyi uzun zamandır istiyordum ve eskisinden kurtulmak istedim
ama atmak istemiyordum.
Goodwill'e bağışlamaya karar verdim.
Eski bir TV ile oraya gittim ve orada çalışan bana "Hayır" yaptı.
"Artık böyle TV'leri almıyoruz" dedi.
Ama aldılar.
Gece, kapattıkları zaman. Anladınız mı?
Bıraktım oraya.
Goodwill tarafından reddedilmeyeceğim.
Bugün olmaz, asla olmaz. Bu bir hediye.
Hediye geri çevrilmez.
Fiş vermediler ama… Vergi iadesi alamayacağım.
Zor bir yıl olacak.
Hiç yapıyor musunuz? Bir poşet kıyafet bağışlayınca…
"Fiş ister misiniz?"
"Hayır, bu kıyafetlere sahip olduğumun kanıtını istemiyorum."
"Ne giydiğimi görüyorsun.
Bedava verdiğim şeyleri hayal et."
"Bana yetmeyen şeyleri bir düşün.
Bu kıyafetleri geçen sene buradan aldım."
Değil mi? Tamam.
Goodwill'den çerçeve almayı severim. Bazen iyi fiyatlar oluyor.
Bazen başka insanların olduğu fotoğraflar oluyor.
Bu nasıl oluyor anlamıyorum.
"Bu çerçeveden bıktım, aileden de."
"Benim için önemliler ama çıkarmakla uğraşacak kadar değil."
"Buna vaktim yok."
Ben bütün gün yaparım.
İyi vakit geçiriyoruz.
Böyle el sallamayı severim. Sık yapıyorum. Espri bitince böyle yaparım.
Esprinin bittiğini anlamanız için.
Çoğu zaman anlarsınız çünkü gülüyor olursunuz.
Bazen size böyle yapmam gerekir.
Bir sürü şey var.
Şapkama dokunurum, gözlüğüme, kemerime…
Üçüncü kale koçu gibiyim.
Anlarsınız ya? Sayı almaya çalışıyoruz.
Peki. İyi vakit geçiriyoruz.
Bu şapkayı seviyorum.
Bunu Goodwill'den aldım. Bu değil ama benzeri.
Seviyorum çünkü beni değiştiriyor.
Çoğu insan bunu fark etmiyor çünkü beni şapkasız görmediniz.
Çıkardığım zaman hemen
"Şu adama bir bak, kesin rock müzik sever" dersiniz.
Değil mi?
Şapkayı taktığım anda "Hayır, taş koleksiyonu var" dersiniz.
Anlıyor musunuz?
Peki.
Çıkardığım zaman siz
"Rock grubu Korn'un solisti" dersiniz.
Taktığım zaman "Hayır, o anca tarla solisti."
Evet, iyi vakit geçiriyoruz.
Çıkardığım zaman "Bu adam ot içer" dersiniz.
Taktığım zaman "Bu adam kesin ot içer" dersiniz.
Şapka her şeyi değiştiremiyor.
Sihirli bir şapka değil.
Kaç kişi saçımın şapkayla birleşik olduğunu düşündü?
Evet. Peki.
Birçok insan öyle düşünüyor.
Uzun süre koşmuş Forrest Gump'a benzediğimi söylüyorlar.
Keşke yeni bir film olsaydı, iyi bir espri olurdu.
Birisi YouTube videosuna yorum atmış.
"NASCAR yarışı başlamadan önce dua edecek birine benziyor."
Ne demek olduğunu tam anlamadım ama yaparım.
Yaparım.
Saçım bugün iyi çünkü otelde kaldım.
Otelde kaldığım zaman çok fazla şampuan kullanırım.
Çünkü ücretsiz ve eğlenceli.
Yani, otelleri severim.
Biraz şüpheli otelleri severim.
Anlarsınız ya? Uyum sağlarım.
Otele geldiğimde ön kapıda sigara içenleri görmeyi severim.
Ön kapıda aşırı dozdan ölenleri görmek istemem.
Ama biraz uyuşturucu kullanabilirler.
Bir odanın önünden geçerken ot kokusu duymayı isterim.
Yani izin verildiğini anlarım.
Resepsiyon telefonla arayıp "Ot kokusu geliyor" deyince "Bana da" derim.
"Beni rahatsız etmiyor ama sorduğunuz için teşekkürler."
"Bir ihtiyacım olursa ararım ama buraya gelmeyin, iyiyiz."
Bir otel vardı, her şey bozuktu. Asansör çalışmıyordu.
Sonunda odaya gittim ve Wi-Fi çalışmıyordu.
Aşağı indim, "Wi-Fi çalışmıyor" dedim.
"Evet, bazen yapıyor öyle ama ağ ismi 'Ramada Inn 1'" dedi.
İşte o zaman şüpheli olduğunu anladım. Çünkü otelin adı Ramada Inn değildi.
Ramada Inn pencereden görünüyor.
"Ama lobiden iyi çekiyor" dedi.
"Burada kullansana."
"Wi-Fi ile ne yapacağımı anlamadın sanırım."
Evrak hazırlayacak değilim yani.
Stresliyim. Anlarsınız ya. Peki.
İyi vakit geçiriyoruz.
Eski bir otele gidersiniz ve telefonu duvar prizine takarsınız.
Priz yere düşer. Başınıza geldi mi?
Bu prizlere ne oluyor böyle?
Bunları kim esnetiyor?
Niye hepsi eskimiş?
Bu büyük telefon şarj aletleri kimde var?
Ben de bunu diyorum. Benimki normal boy.
Bağlantı bile kuramıyorum.
Bütün gün yarım şarj ile dolaşıyorum.
Yani bu prizleri böyle genişletmeyin.
Sizden sonra başkaları da gelecek.
Dar bir priz severim, anlarsınız ya?
Evet, iyi vakit geçiriyoruz.
Tamam. İyi vakit geçiriyoruz.
Bir keresinde kumarhaneli otelde kaldım. Bir sürü otelde kaldım.
Kumarhaneli otelde bir tabela vardı.
Çalabileceğiniz şeylerin listesini ve fiyatını yazmışlar.
Eğer çalarsanız faturaya yansıyor.
Sanırım hırsızlık olmasın diye ama 20 dolara bir ütü masası vardı.
"Bence iyi bir fiyat" dedim.
Yani pek ütü masası almam, bilmiyorum.
Ama 20 dolar bana ucuz geldi.
Ayrıca bir ütü masasını otelden çalabilecek kadar cesur biri var mı?
Lamba? Kolay, çantaya koy.
Gölgeliğini alamayabilirsiniz ama lambayı alırsınız.
Ütü masası? Resepsiyondayken "Hayır, bunu yanımda getirdim."
"Evet sizinkine benziyor
ama yanımda hep ütü masası taşırım.
İyi olmuş çünkü odada yok."
"Bakabilirsiniz, yok."
Ütü yapmayı bile bilmiyorum.
En iyi görünüşüm bu. Birisi benim için ütüledi.
Nasıl çalıştığını biliyorum.
Lambaya takıyorsunuz ve…
Böyle yapıyorsunuz ama kırışıkları geçiremiyorum.
Birçok otel çevre dostu olmanızı istiyor.
Öyle diyorlar ama aslında havluları yıkamak istemiyorlar.
Olay bu. "Gezegeni kurtarın, havluları tekrar kullanın."
Ben tekrar kullanırım.
Bir havluyu o kadar çok kullandım ki kokusu benim üstüme geçiyor.
Kokuyu geçirmek için tekrar duş almam gerek.
Yani ben bunca zamandır çevre dostuyum.
Bana pis diyorlar.
"Pis" lafını severim, eğlenceli bir şey. Seviyorum.
Birine berbat demek istediğiniz zaman "pis" dersiniz.
Çok fena çarpar.
Ama bu iltifat da olabilir, değil mi?
Ortama göre.
Yatak odasında birine "Çok pis yapmışsın" dersiniz, hoşlarına gider.
"Çok pisti be."
Hem berbat hem de iltifat anlamına gelebilen bir kelime.
Böyle olmayan kelime hangisi?
İğrenç.
Yatakta karınız "Bana kötü şeyler söyle" diyor.
Siz "Sen iğrençsin" diyorsunuz.
Böyle olmaz. Eskiden çok içerdim. İşe yaramayacağını biliyorum.
Eskiden çok içerdim. İçkiyi bıraktım.
Bırakmak zorundaydım çünkü düşüp bayılırdım.
Bayılınca iyi bir şey olmaz.
Kimse size "Dün gece bayıldın ama yardımların için teşekkürler" demez.
Bayılmaya çalışmıyordum.
Üç biranın verdiği güzel kafayı istiyordum ama 15 bira içince zor oluyor.
15'ten sonra bira kesmiyor. Ağır bir şeyler gerekiyor.
Shot içmeye başlıyorsun.
Birkaç shot içtikten sonra "karanlık taraf"a geçiyorsun.
Beynin duruyor, gözlerin gidiyor. Olduğunu bilmediğin sırları anlatıyorsun.
Bayılmak bence beynin cevabı.
"Hayır, bunu görmene gerek yok."
Beynin diyor ki "Vücudun kontrolünü kaybettim
ama yapacağı şeyi görmeni engelleyebilirim."
"Yarın öğrenirsin."
"İş yerinde.
Hâlâ bir işin varsa…"
Eskiden çok bayılırdım. Alışıyorsun.
Ama ilk defa olduğunda utanç vericiydi.
Ertesi gün arkadaşım aradı. "Nasıl oldun?" dedi.
"Biraz akşamdan kalmayım ama iyiyim."
"Dün gece bana dediklerini anlatayım" dedi.
"Bana böyle şeyler söyleme" dedim.
"Ben de bunu demek istiyorum" dedi.
Bir süre sonra sertleşmeye başladım. Uyanıp telefonuma bakıyorum.
"Bu insanları hayatımdan siliyorum."
Ne olduğunu bilmiyorum
ama yeni arkadaşlar edinmek özür dilemekten daha kolay olur.
Birkaç kişi bundan anlıyor.
Herkes bunu anlamaz. Anlıyorum.
Eskiden "Eğer takılmak istemiyorlarsa onlar bilir." diyordum.
"Gündüz vakti marketten kovulmak istemiyorsan senin bileceğin iş."
Evet, içmek istiyorum ama alışveriş yapmam lazım.
Pantolon alacağım, bir düğüne gideceğim.
Hâlâ davetliysem.
Çoğu zaman pantolondan anlamam.
Tam ne anlama geldiğini de anlamıyorum.
Hâki pantolonları hiç anlamam. "Düğününe ne giyeyim?" dedim.
"Bilmem, hâki pantolon giy" dedi.
"Ne renk olacak?" dedim.
Anlıyorsunuz.
Beraber iyi vakit geçiriyoruz.
Hâkinin bir renk olduğunu anlamamıştım. Espri bu.
İyi vakit geçiriyoruz. Endişelenmeyin.
Canınızı sıkmayın, iyi vakit geçiriyoruz.
Eskiden içkili araba sürerdim.
Övünmüyorum ama çok iyiydim.
Araba sürerken uyandınız mı hiç?
Bayılmışsınız, uyanıyorsunuz. "Vay, araba sürüyorum."
"Nasıl bu kadar sarhoş oldum? Nereye gidiyorum?"
Lastik de patlamış. "Umarım yeni patlamıştır.
Yeni bir jant alamam."
Bir otoparka çektim. Arabayı kaldırdım.
Patlak lastiği çıkardım ama yedek lastiği takamadım.
AAA servisi aradım.
Görevli geldi, "Sen sarhoşsun" dedi.
"Evet, normalde değiştirebiliyorum."
"Ayrıca ben yol servisini çağırdım, alkolik destek grubunu değil."
Evet.
Anladınız.
"Lastiği değiştirelim de yola çıkayım.
Gitmem gereken yerler var.
Neresi bilmiyorum ama lastik değişince karar veririm.
Sponsora ihtiyacım yok. Birkaç yıla seni ararım."
Eskiden hep içkili araba kullanırdım.
Tennessee'de yaşadım. "Güzel sürmek sarhoş sürmektir" derler.
Eğer sürecekseniz, sarhoş sürün.
En azından nezarette uyursunuz.
Anlıyor musunuz? Anladınız.
Dört bira için tutuklanabiliyorsan neden 14 tane içmiyorsun?
Yasaları ben koymuyorum, sadece uymaya çalışıyorum.
Sadece iki hakkınız var, bari sağlam sarhoş olun.
Eğer iki yıl moped motosiklet sürecekseniz anlatacak bir hikâyeniz olsun.
Bunu desteklemiyorum, desteklediğimi sanıyorlar.
Ama içtiğim zamanlarda Uber ya da Lyft yoktu.
Taksiler kötüydü.
Eğer içmek istiyorsanız araba sürmeniz gerekiyordu.
Bazen aramızda şoför seçerdik
ama bu içmeyecekleri anlamına gelmiyordu.
Sadece riske atacak birini bulduğunuz anlamına geliyordu.
Kaybedecek bir şeyi olmayan bir arkadaş.
"Ehliyetim bile yok" diyor.
Takılmayı isteyebileceğim ve bana şoförlük yapacak,
içmeyen bir arkadaşım olmadı.
"Seni bara götüreyim" diyen oldu.
"Hayır, ben iyi vakit geçirmeye çalışıyorum."
"Bütün gece ayık ayık bakmanı istemiyorum."
"Her şeyi hatırlayacak birini yanımda istemem."
Alabama'da büyüdüm. Tennessee ve Alabama'da yürüyecek bir yer yok.
Bara ya da eve yürünmez.
Geç saatte eve yürürseniz başka bir sarhoş şoför size çarpabilir.
Güvenli olmalı, arabada kalmalısınız.
İyi vakit geçiriyoruz.
Peki.
Alabama'da metro yok.
Var ama bir sandviç dükkânı.
Tamam, anladınız.
İyi vakit geçiriyoruz.
Eskiden çok sigara içerdim.
Ciğerlerim ağrıyana kadar içerdim.
Ciğerlerim iyileşene kadar tütün çiğnerdim.
Dudaklarım iyileşene kadar da sigara içerdim.
Elektronik sigara içmedim. Onlar çıkmadan önce bıraktım.
Bir sürü farklı çeşidi vardı.
Normal sigara türü vardı.
Juul diye bir şey çıktı. Kiminin sigarası telsiz gibiydi.
Hatırladınız mı? Anteninden içerlerdi.
Sesi bile aynıydı. Böyle…
Hem telsiziniz hem elektronik sigaranız varsa kafa karıştırıcı olur.
Sigara mı içiyorum yoksa telsiz mi ötüyor?
Çok fazla duman çıkarıyor.
Bir keresinde birinin arkasındaydım, arabası alev aldı sandım.
Sadece sigaraydı.
Heavy metal dinliyordu.
Hiç heavy metal hayranı olmadım. Country müzik severim. Hayranıyım.
Evet, doğru. Dört kişi falan, harika.
Evet, işte. Oradalar.
Country müzik severim.
Güzel bir country şarkısı hiç yaşamadığınız zamanları hatırlatır.
Biz bir göl ailesi değildik.
Hiç göle gitmedik ama bir göl şarkısı duyduğum zaman
"Evet, hatırlıyorum" diyorum.
Güzel zamanlardı.
Çünkü biz pek seyahat etmezdik.
Ben Alabama'da, karavan parkında büyüdüm. Güzel zamanlardı.
Niye park dediklerini anlamıyorum ama…
Orada binecek bir şey yok.
Su kaydırağı yok. Bazen kaymaca oyunu vardı.
Eski bir muşambaya deterjanlı su dökersiniz.
Bir keresinde bunu bir ağaç köküne doğru yaptık.
Evet, zıplatsın diye.
Öyle olmuyor o iş.
Ağaç köküne çarptım ve bitti. Kalkıp iş buldum.
"Burada oynamayı bırakıyorum" dedim.
Oyun oynamayı komple bıraktım, hastane masraflarım var.
Göğsünüzün üstünde 110 km hızla giderken ağaç köküne çarptınız mı hiç?
Yüzünüzde bir gülümseme…
Ama gülümsemeyi alır götürür.
Çocukken hiç kampa gitmedim. Dediğim gibi, karavanda büyüdüm.
Yani, ne olduğunu anlıyorduk.
Kamp ne demek diye…
"Hayır, zaten karavan kampı yapıyoruz."
Çadıra düşmemize gerek yok.
Fakir olmayı zaten biliyoruz.
Evsiz olmanın ne olduğunu anlamaya çalışmıyoruz.
Evsizliği öğrenmeye çalışmıyoruz.
Birçok insan evsiz olduğumu düşünüyor.
Evsizlerin çok olduğu bir şehre gidersem,
dışarıda takılırken beni evsiz sanıyorlar.
Birkaç defa oldu.
Bir keresinde Austin, Teksas'taydım ve dışarıdaydım.
Böyle giyinmiştim, programa hazırdım.
Parkta bir bankta oturuyordum, başım eğikti.
Birisi bana "Pardon" dedi.
Kafamı kaldırdım, küçük bir kız vardı. Elinde kahverengi bir poşet.
"Sandviç ister misin?" dedi.
Evet. Çok tatlıydı.
Sandviç istiyordum zaten.
İşe yaradı yani. Anlıyor musunuz?
Karnım doymuştu ama ruhum gitmişti.
İyi hissettim ama kendimle ilgili değil.
Ama bedava sandviçi geri çevirmem. O kadar param yok.
Bedava sandviçi reddedecek kadar param yok.
Paranın birçok türü vardır, büyürken bunu öğrendim.
Eski para, yeni para, kan parası, uyuşturucu parası.
Bizde hiçbiri yoktu.
Bize "iyi para" vardı.
Aileniz istemediğiniz bir şeyi aldığı zaman.
"Buna iyi para ödedik" derler.
İyi para hep en kötü şeyleri alır.
Hep kötüdür.
İyi para ile adınızın spreyle yazıldığı tişört alırsınız.
Gatlinburg, Tennessee'den.
Çocukken bir sürü kurtlu tişörtüm vardı.
Annem kurt tişörtüyle iyi görüneceğimi düşünürdü.
"Ne kadar kurt, o kadar iyi" derdi. "Her yere koyun."
"Şuraya bir ay koyun da oraya ulusun."
Bir şapkam vardı, spreyle adım yazıyordu.
"Dusty" yazıyordu.
Kaçırılmayayım diye.
Kaçıracak kişi bu şapkayı görünce "Hayır, bunun ailesi fakir" desin diye.
"Şeker verin ona."
"Muhtemelen uzun zamandır şeker yememiştir."
Ben minibüse binmeye çalışıyorum.
"Hayır" diyorlar.
"Biz adam kaçırıyoruz."
"Evet, ben adam sayılırım.
Beni de kaçırın."
"Beni karavan parkından kurtarın."
Karavan parkında yaşamanın en kötü yanı
ilkokuldayken adresimi yazmak zorunda kalmaktı.
Fakirliğim böyle ortaya çıktı. "Bölge 8, Moore's Karavan Parkı" yazınca.
Evraklara böyle yazardım.
Çocuklar "Dusty, sen karavanda mı yaşıyorsun?" derlerdi.
"Nasıl şaşırdınız buna?
Benim adım Dusty."
Her gün okula NASCAR tişörtüyle geliyorum.
Sırt çantam Marlboro kataloğundan.
Evet.
O kadar çok sigara içtiler ki kitap taşımaya başladım.
Şu duman biraz azalsın da kitap okuyabileyim.
Noel alışverişini böyle yaptık.
Annem bana bir Marlboro kataloğu verdi,
Ben istediğimi işaretledim.
O sigara içmeye başladı.
"Ben hallederim.
Ben alırım.
Alırım."
Artık böyle şeyleri alamıyorsunuz. Sigara içince ödül vermiyorlar.
Çok yazık. Bit pazarından bulursunuz. Bit pazarına bayılırım.
Ne zaman bir bit pazarı görsem giderim.
Kısa süre önce gittim, bir kadında çok iyi DVD'ler vardı.
DVD'leri severim.
Herkesten 10 yıl geride olmayı seviyorum.
Onlara şimdi başlıyorum. Tam zamanı çünkü ucuzlar.
Çok iyi bir fiyat verdi. Üç DVD, beş dolar.
İyi bir fiyat.
Ben altı tane alacağım. Böylece altı tanesi 10 dolar. Değil mi?
Beş tanesi üç dolar, iki kere.
Çok kolay. Değil mi?
Ama bu kadın kendi fiyatından haberdar değil.
Dedim ki "Bu DVD'lerden altı tane istiyorum."
"Kaç tane?"
"Altı" dedim.
"Üç tanesi beş dolar, biliyorsun değil mi?"
"Evet" dedim.
"10 tanesine altı dolar."
"Öyle olsun o zaman" dedi.
Ne diyeceğimi bilemedim.
Onu kazıkladığımı düşünmesini istemedim.
"Hayır, bu senin fiyatın. Beş tanesi üç dolar, iki kere."
Anlaştık diye düşündüm.
Basit hata, şimdi 10 vereceğim.
Ama arkada hesap yapıyor, duyabiliyorum.
Bunu uydurmuyorum. Böyle…
Gözlerini kapadı.
"Tamam, 15 dolar olacak" dedi.
"Seninle pazarlık yapmaya çalışmıyorum" dedim.
Bu senin verdiğin fiyat.
"Beş tanesi üç dolar, iki kere.
Eğer istiyorsan beş tanesini üç dolara alırım, sonra şapkamı çıkartırım…
Ve diğer üçünü alırım.
Ve işe yaradı…
İşe yaradı. Peki. İyi vakit geçiriyoruz.
Bir markete gidip nakit para verdiğinizde
sahte para kontrol eden kalemi çıkartırlar, çizerler.
Sonra size kasadan para üstü verirler hani?
"Şu kalemi bir de ben alayım" derim.
Sen bana güvenmiyorsan ben de sana güvenmem.
Evet, bir dolar sadece. Farkındayım.
Ben sahte bir dolarlarla takılıyorum.
İyi vakit geçiriyoruz.
Çocukken NASCAR tişörtleri giyerdim.
Bunda yanlış bir şey yok ama o kadar çok giydim ki
eğer güzel bir şey giymem gerekirse annem en yeni NASCAR tişörtümü çıkartırdı.
"Bu güzel değil" derdim. "Biliyorum" derdi.
"İçine sok."
Çünkü bu her şeyi değiştirir.
İçine sokunca bir anda kiliseye gidebilir hâle gelirsiniz.
Babam hâlâ yapar. Sıkıca içine sokar.
Çok sıkı. Boğazlı kazağı V yakaya dönüştürür.
Tişört pantolonunun altından çıkar.
İçinden göğüs kılları görünür.
Babam büyük bir Alabama Üniversitesi hayranı.
O kadar sıkı sokuyor ki sadece Üniversite kısmı görünüyor.
Yüksek eğitimi destekler gibi.
Ama hiç de öyle değil. Bir keresinde okuduğum için dalga geçmişti.
Nasıl okuduğum için değil. Okuduğum için.
"Benim oğlum kitap okumayacak."
Ben de bıraktım.
Uyuşturucuya başladım.
Peki. İyi vakit geçiriyoruz.
Üniversiteye gitmedim. Bunu anlamışsınızdır artık.
Gitmedim çünkü ücretli.
Eğer 18 yaşında o kadar param varsa
zaten her şey iyi gidiyor demektir.
Her şey için gerek yok bence.
Ne yapmak istediğimi bilmiyordum ama gerek görmedim.
Doktor ya da avukat olmak istiyorsanız elbette gerekli.
Ama yol yapmak, ev yapmak için üniversite gerekli değil.
Çözeriz, değil mi?
Abraham Lincoln ev yaptı. Üniversiteye gitti mi?
Bilmiyorum.
Bilmiyorum. Ev yapıp yapmadığını da bilmiyorum açıkçası.
Lafın gelişi, insanlar böyle der.
Onun adına bir oyuncak yaptılar.
Değil mi? Anladınız.
İyi vakit geçiriyoruz.
Karavanda yaşamanın en eğlenceli anlarından biri hortumlardı.
Çünkü fırtına olunca gitmek gerekiyor.
Gerçek bir eve gidebiliyorsun. Gerçek evlere gitmeyi severdim.
"Şu tuğlalara bir bakın."
Tuğla gördüğüm tek zaman genelde penceremden atılınca oluyor.
Bir notla birlikte.
"Çimini kes" yazıyor.
Mobil Ev Sahipleri Derneği böyle mesaj gönderiyor.
İyi vakit geçiriyoruz.
Nashville, Tennessee'de yaşıyorum.
Aralık ayında bir hortum uyarısı yapıldı.
Radyo dinliyorum, yapılacakları söylüyor.
Yaşadığınız eve göre farklı uyarılar var.
"Eğer evinizde bodrum katı varsa, oraya inin.
Eğer bodrum katınız yoksa banyoya ya da küçük bir odaya gidin.
Eğer karavanda yaşıyorsanız
bir komşunuzun evine gidin ya da dışarı çıkıp bir çukura yatın."
Evet, gerçek haber böyle.
"Bakın, size ne diyeceğimizi bilemiyoruz.
Hayatında bazı kötü kararlar verdiniz.
Şimdi derdini çekeceksiniz. Size yardımcı olamayız."
"Evet, yağmur yağıyor ve o çukur su dolacak."
"İçine girin."
"Evet, aralık ayı, soğuk olacak."
"Muhtemelen hasta olacaksınız. Girin içine."
"Bakın, orada radyo yok, biliyoruz.
Uyarının bittiğini anlayamayacaksınız Yağmur bitene kadar orada kalın.
İçinde bekleyin."
Diğer bir seçenek ise bir komşunun evine gitmek.
Nasıl bir karavan parkı gördüler bilmiyorum.
Ama benim karavan parkındaki komşularımın hepsi de karavanda yaşıyor.
Sanki aynı karavanda buluşmamızı istiyorlar.
Ağırlık yaparız.
Evi olan komşularımız
karavanda kalanları evine almaya pek hevesli değil.
"Gelin, eşyalarımıza bakın" demezler.
"Eğer fırtınaya kapılmazsa siz alırsınız."
Eve girmeden önce ayakkabılarını çıkarmanı isteyen tipler.
Eve gelirsiniz. "Buyurun. Ayakkabılarınız çıkarır mısınız?" derler.
Ben "Hayır, eve gidiyorum" derim.
"Keşke gelmeden söyleseydin. Bilsem gelmezdim."
Yoga yapacakmışız gibi çoraplarımla uzanıyorum.
"Namaste" diyorlar. "Hayır, ben gidiyorum" diyorum.
Bırakın da gideyim. Çok da fakir değildik.
Her şeyimiz yoktu. Hiç dondurma yemedim mesela.
Annem bir kâseye süt koyardı.
Odaya çağırırdı. "Geç kaldın" derdi.
"Bir sonraki çağırışımda çabuk gelirsin."
Ben çukurda yatıyordum.
"Bu sana yeni aldığım kurtlu tişört değil."
"Ona iyi para ödedim."
Ben iki yaşındayken annemler boşandı.
Sonra velayet savasını annem kaybetti.
Annemle yaşamak zorunda kaldım.
Doğru, evet.
İyi vakit geçiriyoruz. Bu adam anlıyor.
İyi vakit geçiriyoruz.
Bugünkü ebeveynler bizim zamanımızdan farklı.
Özellikle evcil hayvan konusunda.
Bugün ebeveynler "Kediyi veterinere götürmeliyiz" derler.
Ben çocukken babam "Artık bir kedimiz yok" derdi.
Kedi gitti.
Kızgın bile olamazdım. "Umarım yeni bir kedimiz olur" derdim.
"Bakalım, gelirse buluruz."
Onlar gerçek evcil hayvan değildi. Doğadan gelen mahkûmlardı.
Başıboş bir köpek görürseniz hemen ağaca bağlarsınız.
İki haftalığına çok yaramaz bir kedimiz vardı.
Öğrendik ki aslında sıçanmış.
Pek okumadığımızı söylemiştim.
O zamanlar internet yoktu.
Garip bir cins sanmıştık.
Hiç keseli sıçan gördünüz mü? Görmemeniz gerekiyor sanırım.
Onlar kesinlikle gece hayvanı.
Ne zaman canlı bir keseli sıçan görsem göz göze geliriz.
O anda sanki bana diyor ki "Şu an dışarıda olmamalısın."
"Böyle görünmeyi ben seçmedim."
"Bu benim zamanım."
"Şu anda çöpünden yiyorum. En azından beni rahat bırak."
Başkasının evine gidersiniz ve köpek size havlar ya?
Hırlar. "Isırmaz" derler.
"Neden böyle düşünüyorsun?
Daha önce yapmadı diye mi? Belki bugün yapar."
"Çünkü ısırmak istiyor gibi."
"Seni ölesiye yalayabilir" derler.
"Ölesiye mi?"
"Ölmek nerden çıktı?"
"Ben ısırılmaktan korkmuştum. Niye ölmekten bahsettin ki?"
Garip bir şey çünkü köpek ısırmak ister gibi bakıyor.
Birinin evine gidince karşınızdakinin bıçakla çıkması gibi.
Böyle yapıyor.
"Seni bıçaklamaz" diyorlar.
"Evet, yalayarak öldürebilir."
"Evet, birazdan sakinleşir."
"İnsanların etrafında olmaya alışkın değil."
Evet, çok teşekkürler. Harikasınız.
Teşekkürler.
Alt yazı çevirmeni: Gökay Örsel