‪(สแตนด์อัพคอมเมดี้จาก NETFLIX)
‪ทุกท่าน ขอเสียงต้อนรับดัสตี้ สเลย์สุดฮา!
‪โอเค
‪โอเค เรากำลังสนุกกัน
‪โอเค ผมตื่นเต้นมากที่ได้มาที่นี่
‪ตื่นเต้นที่ได้มาที่นี่ ‪ที่ได้ออกมาอยู่บนท้องถนน ได้พักที่โรงแรม
‪สนุกดี ผมกลับมาพักที่โรงแรม ‪และผมชอบโรงแรม
‪แต่ผมไม่ได้พักโรงแรมที่ดีที่สุดเสมอไป
‪ผมไปพักโรงแรมนึงเมื่อไม่นานมานี้
‪มีป้ายอยู่ในห้องเขียนว่า
‪"ไม่รับผิดชอบต่อของที่ถูกขโมย"
‪ผมเลยหยิบของไปนิดหน่อย เข้าใจใช่ไหม
‪ผมคิดว่า "ฉันก็ไม่รับผิดชอบเหมือนกัน"
‪"ฉันไม่ได้ทำงานที่นี่ด้วยซ้ำ"
‪ให้ตายสิ ผมอยากได้โคมไฟที่มีปลั๊กมาตลอด
‪เข้าใจใช่ไหม
‪เบื่อที่ต้องเอาของของผม ‪ไปเสียบกับกำแพงที่บ้านแล้ว
‪เข้าใจใช่ไหม
‪การหาโคมไฟที่มีพอร์ตยูเอสบีมันยากนะ
‪พอเจอแล้วก็ต้องเอามา ผมพูดแบบนั้นตลอด
‪โอเค เรากำลังสนุกกัน
‪ผมชอบบอกคนอื่นว่าเรากำลังสนุกกัน
‪ผมไม่ชอบถามน่ะ
‪มีตลกหลายคนออกมายืนตรงนี้ ‪และถามว่า "เราสนุกกันอยู่รึเปล่า"
‪ไม่ใช่ผม ผมไม่กล้าเสี่ยง เข้าใจใช่ไหม
‪คุณไม่มีทางรู้ว่ามันจะเป็นยังไง
‪ผมชอบบอกคุณว่าเรากำลังสนุกกัน
‪ผมเลยได้ทีวีใหม่ไปเครื่องนึง
‪ล่าสุดผมได้โคมไฟหนึ่งดวง ทีวีหนึ่งเครื่อง
‪และทีวีไม่ได้มาจากโรงแรม และ…
‪นานแล้วที่ผมไม่ได้เปลี่ยนเครื่องใหม่ ‪และผมอยากกำจัดเครื่องเก่า
‪แต่ผมไม่อยากทิ้งมัน
‪ผมเลยตัดสินใจเอามันไปให้กู๊ดวิลล์
‪แล้วผมก็โผล่ไปที่กู๊ดวิลล์พร้อมทีวีเก่าเครื่องนี้
‪และคนที่กู๊ดวิลล์บอกว่า "ไม่"
‪เขาบอกว่า "เราไม่รับทีวีแบบนั้นแล้ว"
‪แต่พวกเขาก็รับไว้นะ
‪ต่อมาในคืนนั้น ตอนที่พวกเขาปิดร้าน ‪นึกออกใช่ไหม
‪ทิ้งทีวีนั่นเลย
‪ผมไม่ได้ถูกกู๊ดวิลล์ปฏิเสธ นั่นแหละที่ผมจะบอกคุณ
‪ไม่ใช่วันนี้ ไม่ว่าวันไหน นั่นคือของขวัญ
‪คุณไม่ปฏิเสธของขวัญหรอก
‪แต่ผมไม่ได้ใบเสร็จนะ ‪เพราะฉะนั้นผมจะขอหักภาษีไม่ได้
‪จะเป็นปีที่ยากลำบากแน่ๆ
‪เคยทำแบบนั้นไหมล่ะ ‪เอาเสื้อผ้าไปที่กู๊ดวิลล์ พวกเขาถาม
‪"รับใบเสร็จไหมครับ"
‪ผมบอก "ไม่ ไม่อยากมีหลักฐาน ‪ว่าผมเป็นเจ้าของเสื้อผ้าพวกนี้"
‪แบบว่า "เห็นไหมล่ะว่าผมใส่อะไรอยู่"
‪คิดเอาละกันว่าของที่ผมให้ฟรีจะเป็นยังไง
‪ลองนึกดูสิว่าผมดีเกินไปสำหรับอะไร ‪เข้าใจใช่ไหมครับ
‪ผมซื้อเสื้อผ้าพวกนี้มาเมื่อปีที่แล้ว ‪ที่กู๊ดวิลล์สาขานี้แหละ
‪โอเคนะ เยี่ยมเลย
‪ผมชอบซื้อกรอบรูปที่กู๊ดวิลล์
‪บางครั้งกรอบรูปก็ราคาดี
‪และบางครั้งเราก็ได้ ‪รูปถ่ายของครอบครัวคนอื่นมา
‪ผมไม่รู้ว่ามันเกิดขึ้นได้ยังไง
‪คนคิดว่า "ฉันเบื่อกรอบรูปนี้แล้ว ‪และเบื่อครอบครัวนี้ด้วย"
‪พวกเขามีความหมายกับฉันมาก
‪แต่ไม่มากพอที่จะแงะลวดเย็บกระดาษด้านหลัง
‪ไม่มีเวลาแบบนั้น
‪ใช่ คงต้องแงะลวดเย็บกระดาษทั้งวัน โอเค
‪เรากำลังสนุกกัน ผม…
‪ผมชอบโบกมือแบบนี้ ผมทำแบบนี้บ่อย
‪ผมชอบโบกมือแบบนี้ตอนปล่อยมุกเสร็จ
‪เพื่อให้คุณรู้ว่ามุกนั้นจบแล้ว
‪หลายครั้งคุณจะรู้เพราะคุณจะหัวเราะ
‪แต่บางครั้งผมก็ต้องให้สัญญาณคุณแบบนี้
‪ผมทำหลายอย่างบนนี้
‪ผมชอบจับหมวก จับแว่น จับเข็มขัด
‪ผมเป็นเหมือนเบสโค้ชที่สาม
‪นึกออกใช่ไหม พยายามพาคุณไปที่โฮม
‪โอเค เรากำลังสนุกกัน
‪ผมชอบหมวกใบนี้มาก
‪ผมซื้อมาจากกู๊ดวิลล์ ‪ไม่ใช่ใบนี้ แต่แบบนี้แหละ และ…
‪ผมชอบหมวกใบนี้เพราะมันเปลี่ยนผม
‪หลายคนไม่รู้ว่ามันเปลี่ยนผม ‪เพราะคุณไม่เคยเห็นผมไม่ใส่มัน
‪แต่ถ้าผมถอดมันออก คุณจะพูดว่า
‪"แม่เจ้า ฉันว่าหมอนั่นต้องชอบเพลงร็อกแน่ๆ"
‪ใช่ไหม
‪ถ้าผมใส่หมวกใบนี้ คุณจะพูดว่า ‪"ไม่หรอก เขาเหมือนคนนิ้วล็อกมากกว่า"
‪เข้าใจใช่ไหม
‪โอเค
‪ถ้าผมถอดมันออก คุณจะบอกว่า
‪"หมอนั่นหน้าตาเหมือน ‪นักร้องนำวงร็อกที่ชื่อคอร์นเลย"
‪พอผมใส่หมวก คุณจะบอกว่า ‪"ไม่หรอก เขามาจากเมืองคอน"
‪ใช่แล้ว เรากำลังสนุกกัน
‪ถ้าผมถอดหมวกออก คุณจะบอกว่า ‪"ฉันว่าหมอนั่นต้องดูดกัญชาแน่ๆ"
‪ถ้าผมใส่หมวก คุณจะบอกว่า ‪"หมอนั่นดูดกัญชาชัวร์ป้าบ"
‪หมวกใบนี้เปลี่ยนทุกอย่างไม่ได้หรอก
‪มันไม่ใช่หมวกวิเศษ
‪มีกี่คนที่คิดว่าผมของผมติดกับหมวกใบนี้
‪ใช่ โอเคเลย
‪มีหลายคนคิดแบบนั้น
‪หลายคนบอกว่าผมเหมือนฟอร์เรสท์ กัมพ์ ‪หลังจากเขาวิ่งมานาน
‪หนังน่าจะใหม่กว่านี้หน่อยนะ มุกนี้จะฮากลิ้งเลย
‪มีคนหนึ่งคอมเมนต์ในวิดีโอยูทูบ
‪บอกว่า "เขาดูเหมือนคนที่ออกมาสวดมนต์
‪ก่อนเริ่มแข่งนาสคาร์"
‪ผมไม่รู้ว่ามันหมายถึงอะไร แต่ผมจะสวดมนต์
‪ผมจะสวดมนต์
‪วันนี้ผมของผมรู้สึกดีมากเพราะผมพักที่โรงแรม
‪และเวลาผมพักที่โรงแรม ‪ผมใช้แชมพูเยอะมาก เข้าใจใช่ไหม
‪เพราะมันฟรีและเป็นช่วงเวลาที่ดี
‪แต่รู้ไหม ผมชอบโรงแรมมาก
‪แต่ผมชอบโรงแรมที่ไม่ค่อยน่าไว้ใจนะ
‪เข้าใจใช่ไหม ผมชอบที่ผมเข้ากับมันได้
‪ผมชอบจอดรถหน้าโรงแรม ‪และมีคนสูบบุหรี่อยู่ตรงนั้น
‪ผมไม่อยากให้คนเสพยาเกินขนาด ‪หน้าโรงแรมหรอกนะ
‪แต่ผมอยากให้พวกเขาเสพยากัน
‪ผมชอบเดินผ่านห้องแล้วได้กลิ่นกัญชาโชยออกมา
‪แบบนั้นผมจะรู้ว่าทำอะไรได้ นึกออกไหม
‪พอแผนกต้อนรับโทรมาที่ห้องผมในคืนนั้นและพูดว่า
‪"เราได้กลิ่นกัญชา" ผมจะบอก "ผมก็ได้กลิ่น"
‪มันไม่รบกวนผมหรอก แต่ก็ขอบคุณที่สอบถามผม
‪ถ้าผมต้องการอะไร ผมจะบอกคุณ ‪แต่อย่าขึ้นมาบนนี้ เราสบายดี
‪ผมเคยพักที่โรงแรมหนึ่ง ‪ไม่มีอะไรใช้ได้เลย ลิฟต์ใช้ไม่ได้
‪สุดท้ายผมก็ขึ้นถึงห้องผม แล้วไวไฟก็ใช้ไม่ได้
‪ผมเลยกลับลงไปข้างล่าง ‪บอกว่า "ไวไฟใช้ไม่ได้"
‪เขาบอกว่า "ใช่ มันไม่เสถียรนิดหน่อย ‪แต่ชื่อเครือข่ายคือ "โรงแรมรามาดา 1"
‪ตอนนั้นแหละที่ผมรู้ว่าทำไมมันถึงไม่เสถียร
‪เพราะเราไม่ได้อยู่ที่โรงแรมรามาดา
‪ผมเห็นโรงแรมรามาดาจากทางหน้าต่าง
‪เขาบอกว่า "แต่ที่ล็อบบี้สัญญาณดีมากเลยนะ
‪ทำไมไม่ใช้ที่นี่ล่ะ"
‪ผมบอกว่า "เห็นได้ชัดว่าคุณไม่รู้ ‪ว่าผมต้องการไวไฟเพื่ออะไร"
‪ผมไม่ได้ทำเอกสารอยู่ข้างบนนะเพื่อน
‪ผมเครียดเลย เข้าใจใช่ไหม โอเค
‪เรากำลังสนุกกัน
‪คุณเคยไปพักที่โรงแรมเก่าๆ ‪แล้วเสียบสายชาร์จโทรศัพท์ที่กำแพง
‪แล้วมันหล่นลงบนพื้นเฉยเลยไหม
‪เกิดอะไรขึ้นกับปลั๊กพวกนั้น นึกออกไหม
‪ใครกันที่ขยายรูปลั๊กออกหมด
‪ทำไมมันถึงหมดสภาพแบบนั้น
‪ที่นี่ใครมีที่ชาร์จโทรศัพท์อันใหญ่แบบนั้นบ้าง
‪ผมหมายความแบบนั้นแหละ ‪ที่ชาร์จโทรศัพท์ของผมขนาดปกติ
‪ตอนนี้ผมติดต่อใครไม่ได้ด้วยซ้ำ
‪เดินไปเดินมากับโทรศัพท์ ‪ที่ชาร์จไฟได้ครึ่งเดียวทั้งวัน
‪ผมแค่จะบอกว่าอย่าขยายรูปลั๊กให้คนอื่น
‪คุณอาจไม่ใช่คนสุดท้ายที่ใช้ปลั๊กนั้น
‪ผมชอบปลั๊กแบบเล็กจุ๋มจิ๋ม เข้าใจใช่ไหม
‪ใช่ โอเค เรากำลังสนุกกัน
‪เอาละ เรากำลังสนุกกัน
‪ผมเคยพักที่โรงแรมคาสิโนครั้งหนึ่ง ‪ผมพักโรงแรมมาหลายแห่ง
‪ผมเคยพักที่โรงแรมคาสิโน มีป้ายติดอยู่ในห้อง
‪ที่มีรายการของทุกอย่างที่คุณอาจขโมย ‪และบอกว่าราคาเท่าไหร่
‪แบบนั้นถ้าคุณอยากขโมยอะไร ‪พวกเขาก็จะคิดเงินคุณ
‪ผมเดาว่าเพื่อไม่ให้คุณขโมย
‪แต่ในรายการมีโต๊ะรีดผ้าราคา 20 ดอลลาร์ด้วย
‪ผมคิดว่า "ราคานี้ดีสำหรับฉันนะ"
‪ผมไม่ค่อยได้ซื้อโต๊ะรีดผ้า ผมเลยไม่รู้
‪แต่ผมว่า 20 ดอลลาร์มันเหมือนจะถูก ใช่ไหม
‪อีกอย่าง ใครจะกล้าพอ ‪ที่จะขโมยโต๊ะรีดผ้าจากโรงแรม
‪โคมไฟเหรอ อันนั้นง่าย ก็แค่หยิบใส่กระเป๋า
‪คุณอาจไม่ได้ม่านกันแดด แต่คุณได้โคมไฟ
‪โต๊ะรีดผ้าเหรอ คุณเช็กเอาต์และบอกว่า ‪"ไม่ ผมเอามาด้วยตั้งแต่แรกแล้ว"
‪ใช่ มันดูเหมือนของคุณมาก
‪แต่ผมพกโต๊ะรีดผ้าติดตัวเสมอ
‪ดีนะเนี่ย เพราะในห้องนั้นไม่มีโต๊ะรีดผ้า
‪ลองตรวจสอบได้ ในนั้นไม่มี
‪ผมรีดผ้าไม่เป็นด้วยซ้ำ
‪วันนี้ผมดูดีสุดแล้ว มีคนรีดชุดนี้ให้ผม
‪ผมรู้วิธีใช้เตารีดนะ
‪เสียบปลั๊กกับโคมไฟ จากนั้นก็…
‪ทำแบบนี้ แต่ผมทำให้มันหายยับไม่ได้
‪โรงแรมหลายแห่ง ‪อยากให้คุณเป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อม
‪อย่างน้อยพวกเขาก็พูดแบบนั้น ‪แต่ที่จริงพวกเขาไม่อยากซักผ้าเช็ดตัวให้คุณ
‪มันก็แค่นั้นแหละ พวกเขาบอกว่า ‪"จงรักษ์โลก จงใช้ผ้าขนหนูซ้ำ "
‪และผมไม่รังเกียจที่จะใช้ผ้าขนหนูซ้ำ
‪ผมใช้ผ้าขนหนูซ้ำมานาน ‪จนกลิ่นผ้าเช็ดตัวติดตัวผมเลย
‪ผมต้องกลับไปอาบน้ำใหม่ ‪เพื่อล้างกลิ่นผ้าเช็ดตัวออก
‪ผมแค่จะบอกว่าผมเป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อมมาตลอด
‪คนว่าผมว่าซกมกมาตลอด
‪ผมชอบคำว่า "ซกมก" ‪ผมว่ามันเป็นคำที่สนุก ผมชอบ
‪เพราะถ้าคุณอยากว่าใครว่าน่าขยะแขยง ‪ก็ใช้คำว่า "ซกมก" ได้ ใช่ไหม
‪ฟังแล้วหน้าหงายเลย
‪แต่มันแปลกครับ ‪คำว่า "ซกมก" อาจเป็นคำชมได้
‪ขึ้นอยู่กับสถานที่
‪ถ้าคุณอยู่ในห้องนอน แล้วบอกใครสักคน ‪ว่าซกมกดี พวกเขาอาจจะชอบ
‪แบบ "คุณซกมกดีจัง"
‪แปลกดีที่มีคำที่ใช้ด่าคนว่าน่าขยะแขยงได้ ‪และเป็นคำชมได้ด้วย
‪คุณรู้จักคำที่ไม่เป็นแบบนั้นไหม
‪ชวนอ้วกไง
‪คุณอยู่บนเตียง ‪เมียคุณบอกว่า "พูดทะลึ่งกับฉันสิ"
‪คุณพูดว่า "คุณชวนอ้วก"
‪ผมรู้ว่าแบบนั้นจะไม่ได้ผล ผมเคยดื่มหนักมาก
‪ผมรู้ว่าแบบนั้นจะไม่ได้ผล
‪ผมเคยดื่มหนักมากจริงๆ ผมเลิกดื่มแล้ว
‪ผมต้องเลิกดื่มเพราะผมเมาจนหมดสติตลอดเวลา
‪และไม่เคยมีเรื่องดีเกิดขึ้นเวลาคุณหมดสติ
‪ไม่เคยมีใครบอกว่า "คุณหมดสติ
‪แต่ผมซาบซึ้งใจมากที่คุณช่วยเรื่องภาษี"
‪ผมไม่ได้พยายามจะหมดสติ
‪ผมพยายามจะมึนเท่าดื่มเบียร์สามขวดทั้งวัน
‪ซึ่งมันยากหลังจากดื่มไป 15 ขวด
‪หลังจากดื่ม 15 ขวด เบียร์จะไม่ได้ผลแล้ว ‪คุณต้องเปลี่ยนไปดื่มอะไรที่แรงขึ้น
‪คุณจะดื่มเหล้า
‪คุณดื่มไปสองสามช็อต ‪คุณเข้าสู่สิ่งที่ผมเรียกว่า "มุมมืด"
‪นั่นคือตอนที่จิตใจคุณว่างเปล่า ดวงตาพร่ามัว
‪คุณบอกความลับที่คุณไม่รู้ว่าตัวเองมีกับคนอื่น
‪ผมว่าการหมดสติคือการที่จิตใจคุณคิดว่า
‪"ไม่ นายไม่จำเป็นต้องเห็นสิ่งนี้"
‪ใจคุณคิดว่า "ฉันควบคุมร่างกายไม่ได้แล้ว
‪แต่ฉันกันไม่ให้แกเห็นสิ่งที่มันกำลังจะทำได้"
‪คุณจะรู้เรื่องพรุ่งนี้
‪ที่ทำงาน
‪ถ้าคุณยังมีงานทำอยู่นะ
‪ผมเคยหมดสติบ่อยๆ เราชินกับมัน
‪แต่ผมจำได้ว่าครั้งแรกน่าอายมาก
‪เพื่อนผมโทรมาวันรุ่งขึ้น ถามว่า "เป็นไงบ้าง"
‪ผมบอก "เมาค้างนิดหน่อย แต่ก็รู้สึกดีนะ"
‪เขาบอก "ฉันจะบอกให้ ‪ว่าเมื่อคืนนายบอกอะไรฉัน"
‪ผมบอก "ให้ตายสิ ‪อย่าบอกเรื่องแบบนั้นกับฉันเลย"
‪เขาบอกว่า ‪"นั่นคือสิ่งที่ฉันพยายามจะบอกนายอยู่"
‪แต่พอผ่านไปสักพัก ผมก็เริ่มแกร่ง ‪ผมตื่นมาตอนเช้า ดูมือถือ และพูดว่า
‪"ฉันจะลบคนพวกนี้ออกจากชีวิตฉัน"
‪ไม่รู้เป็นงั้นได้ไง
‪แต่การหาเพื่อนใหม่มันง่ายกว่าการขอโทษ
‪มีบางคนรู้ว่ามันเป็นยังไง
‪ไม่ใช่ทุกคนที่จะเข้าใจเรื่องนั้น ผมเข้าใจ
‪ผมเคยพูดประมาณว่า "นี่ ‪ถ้าพวกเขาดื่มไม่ไหวก็คือดื่มไม่ไหว"
‪ถ้าคุณไม่อยากโดนไล่ออกจากห้าง ‪ตอนกลางวัน ก็เป็นเรื่องของคุณ
‪ใช่ ผมอยากดื่ม แต่ก็ต้องไปซื้อของ
‪ต้องไปซื้อกางเกงสแล็ก ต้องไปงานแต่ง
‪ถ้าพวกเขายังเชิญผมนะ
‪ผมไม่เข้าใจเรื่องกางเกงอยู่บ่อยๆ
‪ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าสแล็กคืออะไร
‪ผมไม่เคยเข้าใจว่ากากีคืออะไร ถามเพื่อนว่า ‪"ฉันควรใส่อะไรไปงานแต่งนาย"
‪เขาบอกว่า "ไม่รู้สิ ก็พวกกากี"
‪ผมถาม "สีอะไร"
‪คุณเข้าใจที่ผมพูด
‪แต่เรากำลังสนุกกัน เข้าใจใช่ไหม
‪ผมไม่เข้าใจว่ากากีคือสี นั่นแหละประเด็น
‪เรากำลังสนุกกัน ไม่ต้องห่วง
‪อย่าให้มันกวนใจคุณ เรากำลังสนุกกัน
‪ผมเคยดื่มแล้วขับบ่อยมาก
‪ไม่ได้โม้นะ แต่ผมเก่งเรื่องนี้มาก
‪คุณเคยตื่นมาแล้วขับรถอยู่ไหม
‪เหมือนคุณหมดสติไป จากนั้นก็แบบว่า
‪"ให้ตายสิ ฉันขับรถอยู่"
‪"ฉันเมาขนาดนี้ได้ไงเนี่ย"
‪"ฉันกำลังจะไปไหน"
‪แล้วรถผมก็ยางแบน ‪"หวังว่ายางที่แบนจะเป็นยางใหม่"
‪"ฉันไม่ได้คิดจะซื้อขอบล้อที่นี่หรอก"
‪ผมขับรถเข้าไปในลานจอดรถ ผมยกรถขึ้น
‪ผมถอดยางที่แบนออก ‪แต่ไม่รู้ว่าจะใส่ยางอะไหล่เข้าไปยังไง
‪ผมเลยโทรไปร้านยาง
‪ผู้ชายคนนั้นโผล่มา ‪เขาพูดว่า "ให้ตายสิ คุณเมา"
‪ผมบอกว่า "ใช่ ปกติผมเปลี่ยนยางได้ "
‪อีกอย่าง ผมค่อนข้างแน่ใจว่าผมโทรไปร้านยาง ‪ไม่ใช่ศูนย์บำบัดเหล้า
‪ใช่ ผมรู้
‪คุณเข้าใจ
‪"เราอยากเปลี่ยนยางเส้นนี้ ‪ผมจะได้กลับไปขับต่อได้"
‪"ผมมีที่ที่ต้องไป"
‪"ไม่รู้ว่าที่ไหน แต่ผมจะคิด ‪ระหว่างที่คุณเปลี่ยนยาง"
‪"ผมยังไม่ต้องการสปอนเซอร์ ‪อีกสองสามปีผมจะโทรหาคุณ"
‪ผมเคยดื่มแล้วขับบ่อยมาก
‪ผมอยู่ที่เทนเนสซี ที่นั่นบอกว่า ‪"มึนแล้วขับเท่ากับเมาแล้วขับ"
‪เพราะงั้นไหนๆ ก็ไหนๆ เมาไปเลยสิ
‪เวลาเข้าคุกจะได้หลับ
‪เข้าใจใช่ไหม พวกเขาเข้าใจ
‪ผมบอกว่า "ถ้าดื่มเบียร์สี่ขวดแล้วโดนจับ ‪ทำไมไม่ดื่ม 14 ขวดซะเลยล่ะ"
‪ผมไม่ได้ออกกฎหมาย ‪แค่พยายามจะอยู่ในกรอบของกฎหมาย
‪คุณโดนข้อหาเมาแล้วขับได้แค่สองครั้ง ‪อย่าเสียครั้งนึงให้กับการมึน
‪ถ้าคุณต้องขี่มอเตอร์ไซค์ไปอีกสองปี
‪ก็ให้มันมีเรื่องราวหน่อย
‪แต่ผมไม่ได้สนับสนุนการดื่มแล้วขับนะ ‪คนคิดว่าผมสนับสนุน
‪แค่จะบอกว่าสมัยที่ผมดื่ม
‪ไม่มีอูเบอร์ ไม่มีแกร็บ แท็กซี่ก็เชื่อถือไม่ได้
‪ดังนั้นถ้าคุณอยากดื่ม คุณก็ต้องขับรถ
‪บางครั้งเราก็มีเพื่อนที่ไม่ดื่มมาขับรถให้
‪แต่ก็ไม่ได้แปลว่าพวกเขาจะไม่ดื่มจริงๆ
‪มันแค่แปลว่าคุณมีคนที่พร้อมจะเสี่ยง
‪เพื่อนคนนั้นที่ไม่มีอะไรจะเสีย
‪เขาบอกว่า "ฉันไม่มีใบขับขี่ด้วยซ้ำ"
‪ผมไม่เคยมีเพื่อนไม่ดื่มเหล้าที่ยินดีจะขับรถให้ผม
‪ที่ผมอยากไปไหนมาไหนด้วยเลย
‪ผมเคยมีเพื่อนที่พูดว่า ‪"ฉันจะขับรถไปส่งนายที่บาร์"
‪ผมบอก "ไม่ เราพยายามจะสนุกกันอยู่
‪ฉันไม่อยากให้สายตามีสติของนายจ้องฉันทั้งคืน"
‪ผมไม่ต้องการให้คนที่จะจำทุกอย่างได้อยู่ใกล้ๆ
‪ผมโตมาในแอละแบมา ในเทนเนสซี ‪และแอละแบมาไม่มีที่ให้เดินไป
‪คุณไม่เดินไปที่บาร์หรือเดินกลับบ้าน
‪ถ้าคุณเดินกลับบ้านดึกๆ ‪คุณอาจโดนคนเมาแล้วขับอีกคนชนคุณ
‪ต้องอยู่อย่างปลอดภัย ขับรถดีกว่า
‪โอเค เรากำลังสนุกกัน
‪โอเค
‪ในแอละแบมาไม่มีรถไฟใต้ดิน
‪มีแต่ซับเวย์ที่เป็นร้านขายแซนด์วิช
‪โอเค คุณเข้าใจ และ…
‪เรากำลังสนุกกัน
‪ผมเคยสูบบุหรี่จัดมาก
‪ผมเคยสูบบุหรี่จัดจนเจ็บปอด
‪แล้วผมก็ใช้ยาเคี้ยวจนปอดหายดี
‪แล้วผมก็สูบบุหรี่ตอนที่ริมฝีปากกำลังหาย
‪ผมไม่เคยสูบบุหรี่ไฟฟ้า ‪ผมเลิกสูบบุหรี่ก่อนจะมีบุหรี่ไฟฟ้า
‪หลังจากนั้นสักพักก็มีบุหรี่ไฟฟ้าหลายแบบเลย
‪มีบุหรี่ไฟฟ้าแบบทั่วไป
‪มีจูลล์ และบางคนสูบบุหรี่จากวิทยุสื่อสาร
‪จำได้ไหม พวกเขาสูบจากเสาอากาศ
‪เสียงยังเหมือนกันเลย มันดัง…
‪จะสับสนเลยละ ‪ถ้าคุณมีทั้งวิทยุสื่อสารและบุหรี่ไฟฟ้า
‪"นี่ฉันกำลังจะดูดบุหรี่หรือกำลังจะตอบวิทยุนะ"
‪แถมมันยังปล่อยควันออกมาเยอะด้วยนะ
‪ผมรถติดอยู่หลังผู้ชายคนนึงเมื่อวันก่อน ‪ผมนึกว่ารถเขาไฟไหม้
‪เขาสูบบุหรี่ไฟฟ้าอยู่ในรถ
‪ฟังเพลงเฮฟวี่เมทัล
‪ผมไม่เคยชอบเพลงเฮฟวี่เมทัลเลย
‪ฉันชอบเพลงคันทรี ‪ผมเป็นแฟนเพลงคันทรี่ตัวยง
‪โอเค น่าจะใช่นะ กี่คนน่ะ สี่คนเหรอ เยี่ยมเลย
‪โอเค นั่นไง พวกเขาอยู่นั่น
‪ผมชอบเพลงคันทรี
‪ผมว่าเพลงคันทรี่ดีๆ จะทำให้คุณ ‪นึกถึงช่วงเวลาที่คุณไม่เคยมี
‪ตอนเด็กๆ เราไม่ใช่ครอบครัวริมทะเลสาบ
‪ครอบครัวผมไม่เคยไปทะเลสาบ ‪แต่ผมเคยฟังเพลงเกี่ยวกับทะเลสาบ
‪ผมก็แบบ "ใช่ ฉันจำได้"
‪นั่นเป็นช่วงเวลาที่ดี
‪เราต้องการสิ่งนั้น เพราะเราไม่เคยเดินทาง
‪ผมโตมาในลานจอดรถบ้าน ในแอละแบมา ‪และเรามีความสุขกัน
‪แต่ไม่แน่ใจว่าทำไมถึงเรียกมันว่าพาร์ก ‪เข้าใจใช่ไหม
‪ในนั้นไม่มีเครื่องเล่น
‪ไม่มีสไลเดอร์น้ำ ‪เราเล่นเกมลื่นและไถลกันเป็นครั้งคราว
‪ใช้ผ้าใบเก่าๆ แล้วราดน้ำยาล้างจานไว้บนนั้น
‪มีครั้งหนึ่งเราเอาเกมลื่นและไถล ‪ไปวางบนรากต้นไม้
‪ใช่ เพราะเราจะกระโดดกัน
‪ซึ่งเขาไม่ได้เล่นกันแบบนั้น
‪ผมชนรากไม้ ผมลุกขึ้นและหางานทำ
‪แบบว่า ฉันเบื่อการเล่นที่นี่แล้ว
‪ฉันเบื่อจะเล่นแล้ว จบนะ ‪ฉันต้องจ่ายค่ารักษาพยาบาลแล้ว
‪ไม่รู้ว่าคุณเคยเอาอกกระแทกรากไม้ ‪ด้วยความเร็ว 110 กม.ต่อชม.ไหม
‪พร้อมใบหน้าที่ยิ้มแย้ม
‪แต่มันกระแทกรอยยิ้มนั้นหายไป
‪ตอนเด็กๆ ผมไม่เคยไปตั้งแคมป์ ‪อย่างที่บอก ผมโตมาในรถบ้าน
‪และเรารู้สึกว่าเราค่อนข้างมั่นใจ…
‪ว่าการตั้งแคมป์คืออะไร
‪เราคิดว่า "ไม่ เราอยู่ในแคมป์อยู่แล้ว"
‪ไม่จำเป็นต้องย้ายไปที่เต็นท์หรอก
‪เรารู้ว่าความจนมันเป็นยังไง
‪เราไม่ได้คิดจะหาคำตอบ ‪ว่าการเป็นคนไร้บ้านเป็นยังไง
‪เราไม่ได้คิดจะฝึกเป็นคนไร้บ้าน
‪หลายคนคิดว่าผมเป็นคนไร้บ้าน
‪ถ้าผมไปเมืองที่มีคนไร้บ้านเยอะๆ
‪เวลาผมแกร่วอยู่ข้างนอก ‪คนจะคิดว่าผมเป็นคนไร้บ้าน
‪มันเกิดขึ้นสองสามครั้ง
‪มีครั้งหนึ่ง ผมอยู่ที่ออสติน เทกซัส ‪และผมอยู่ข้างนอก
‪ผมแต่งตัวแบบนี้ พร้อมขึ้นแสดง และ…
‪ผมนั่งอยู่ที่ม้านั่งในสวนสาธารณะ ก้มหน้าอยู่
‪ผมได้ยินคนพูดว่า "ขอโทษนะคะ"
‪ผมเลยเงยหน้า มีเด็กผู้หญิงยืนอยู่
‪พร้อมถุงสีน้ำตาล เธอพูดว่า
‪"อยากกินแซนด์วิชไหมคะ"
‪ใช่ น่ารักมาก
‪และผมก็อยากกินแซนด์วิชจริงๆ
‪มันได้ผลดี เข้าใจใช่ไหม
‪ท้องผมอิ่ม แต่จิตวิญญาณของผมว่างเปล่า
‪ผมรู้สึกดี แต่ไม่ได้รู้สึกดีกับตัวเอง
‪แต่ผมไม่ปฏิเสธแซนด์วิชฟรีหรอก ‪ผมไม่ได้มีเงินแบบนั้น
‪ผมไม่ได้มีเงินแบบที่จะปฏิเสธแซนด์วิชฟรีหรอก
‪เงินมีหลายแบบ ผมเรียนรู้เรื่องนั้นมาตั้งแต่เด็ก
‪มีเงินเก่า เงินใหม่ ‪เงินเปื้อนเลือด เงินจากยาเสพติด
‪เราไม่มีเงินแบบนั้นเลย
‪สิ่งที่เรามีคือ "เงินที่ได้มาอย่างยากลำบาก"
‪เวลาพ่อแม่ซื้อของที่เราไม่ชอบให้เรา
‪พวกเขาพูดว่า "เราจ่ายไปเยอะเพื่อซื้อมันนะ"
‪เงินที่ได้มายากก็ซื้อของที่แย่ที่สุดได้เหมือนกัน
‪ไม่เคยมีอะไรดีเลย
‪เงินที่ได้มายากซื้อเสื้อยืดที่พ่นชื่อคุณไว้บนเสื้อ
‪จากแกตลินเบิร์ก รัฐเทนเนสซี่
‪ตอนเด็กๆ ผมมีเสื้อยืดลายหมาป่าหลายตัวเลย
‪แม่ผมคิดว่าผมใส่เสื้อยืดหมาป่าแล้วจะดูดี
‪แม่บอกว่า "ยิ่งหมาป่าเยอะ ยิ่งดี ‪ใส่หมาป่าเข้าไปเยอะๆ เลย"
‪อาจจะใส่พระจันทร์ลงไปด้วย ‪เอาไว้ให้หมาป่าหอน
‪ตอนเด็กๆ ผมมีหมวกอยู่ใบนึงที่พ่นชื่อผมไว้ด้านบน
‪เขียนว่า "ดัสตี้" ตรงนี้
‪ผมจะได้ไม่โดนลักพาตัว
‪โจรลักพาตัวเห็นหมวกแล้วจะคิดว่า ‪"ไม่เอาหรอก บ้านเขาไม่มีเงิน"
‪"เอาขนมให้เขากินก็พอ"
‪"เขาคงไม่ได้กินขนมมานานแล้ว"
‪ผมพยายามจะขึ้นรถตู้
‪พวกเขาบอกว่า "ไม่"
‪"เราเป็นโจรลักพาตัวนะ"
‪ผมบอก "ผมรู้ ผมเป็นเด็กไง"
‪"พยายามจะมางีบในรถตู้นี่"
‪พาผมออกไปจากลานจอดรถพ่วงสักพักทีเถอะ
‪สิ่งที่แย่ที่สุดสำหรับผม ‪เกี่ยวกับการอยู่ในลานจอดรถบ้าน
‪คือการต้องเขียนที่อยู่ในอะไรก็ตามสมัยประถม
‪เพราะผมไม่ใช่เด็กยากจน
‪จนกระทั่งต้องเขียนว่า ‪"ล็อตแปด ลานจอดรถบ้านมัวร์"
‪ในเอกสารของโรงเรียน
‪เด็กคนอื่นๆ ถามว่า ‪"ดัสตี้ นายอยู่ในรถบ้านเหรอ"
‪ผมบอก "ไม่เข้าใจว่าทำไมนายถึงแปลกใจ"
‪ก็ฉันชื่อ "ดัสตี้" นะ
‪และฉันก็ใส่เสื้อยืดนาสคาร์มาโรงเรียนทุกวัน
‪และใช้กระเป๋าเป้จากแคตตาล็อกมาร์ลโบโร
‪ใช่แล้ว
‪ในที่สุดพ่อแม่ผมก็สูบบุหรี่มากพอ ‪ให้ผมแบกหนังสือไปเรียนได้
‪กำจัดควันพวกนี่หน่อย ‪ผมจะได้อ่านหนังสือให้เสร็จ
‪นั่นคือวิธีที่เราซื้อของช่วงคริสต์มาส
‪แม่ผมยื่นแคตตาล็อกมาร์ลโบโรให้ผม
‪ผมวงของที่อยากได้
‪แม่เริ่มสูบบุหรี่
‪แม่บอก "เดี๋ยวแม่จัดให้"
‪"เดี๋ยวแม่จัดให้"
‪เดี๋ยวนี้ทำแบบนั้นไม่ได้แล้ว
‪สมัยนี้พวกเขาไม่ให้รางวัลที่คุณสูบบุหรี่แล้ว
‪น่าเสียดายจริงๆ คุณต้องหาซื้อมันตามตลาดนัด
‪ผมชอบตลาดนัดที่ดีนะ
‪เห็นทีไรเป็นต้องแวะ ผมชอบมาก
‪ผมไปตลาดนึงเมื่อไม่นานมานี้ ‪และผู้หญิงคนนึงขายดีวีดีราคาดีมาก
‪และผมชอบดีวีดี
‪ผมชอบที่ผมเชยกว่าคนอื่นอยู่สิบปี รู้ไหม
‪ตอนนี้ผมเลยชอบดีวีดี ‪และมันเป็นช่วงเวลาที่ดีเพราะมันถูก
‪ผู้หญิงคนนี้ตั้งราคาดีมาก ‪เธอขายดีวีดีสามแผ่นในราคาห้าดอลลาร์
‪เป็นราคาที่ดี
‪ผมเลยจะซื้อหกแผ่น จะได้เป็นหกแผ่น สิบเหรียญ
‪สามแผ่น ห้าเหรียญ คูณสอง
‪ง่ายมากใช่ไหมล่ะ
‪แต่ผู้หญิงคนนี้ไม่เข้าใจราคาของตัวเอง
‪ผมไปหาเธอ บอกว่า ‪"นี่ ผมอยากได้ดีวีดีพวกนี้ "
‪เธอถาม "กี่แผ่น"
‪ผมบอก "หกแผ่น"
‪เธอบอก "รู้ใช่ไหมว่าสามแผ่น ห้าเหรียญ"
‪ผมบอก "รู้"
‪"หกแผ่นก็สิบเหรียญ"
‪เธอบอก "คงงั้นมั้ง"
‪ผมไม่รู้จะพูดอะไรเลย
‪ผมไม่อยากให้เธอคิดว่าผมโกงเธอ
‪ผมเลยบอกว่า "ก็นี่ราคาที่คุณตั้งไว้"
‪"ก็แค่สามแผ่น ห้าเหรียญ คูณสอง"
‪ผมคิดว่าจบเรื่องแล้วนะ
‪ใครๆ ก็พลาดกันได้ ‪ผมจะได้ของในราคาสิบเหรียญ
‪แต่แล้วผมก็ได้ยินเธอคิดเลข
‪ผมไม่ได้กุเรื่องนะ เธอแบบว่า…
‪แล้วเธอก็หลับตาพึมพำ…
‪เธอบอก "โอเค รวมเป็น 15 เหรียญ"
‪ผมบอกว่า "ผมไม่ได้พยายามจะต่อราคานะ"
‪"นี่คือราคาที่คุณตั้งเอง"
‪"ก็แค่สามแผ่น ห้าเหรียญ คูณสอง"
‪"ให้ผมซื้อสามแผ่นก็ได้นะ ‪แล้วผมก็จะถอดหมวกออก…
‪แล้วก็ซื้ออีกสามแผ่น"
‪และมันได้ผลครับ เข้าใจใช่ไหม
‪มันได้ผล โอเค เรากำลังสนุกกัน
‪คุณเคยไปร้านค้าปลีกและจ่ายเงินสด
‪แล้วพวกเขาเอาปากกาตรวจแบงก์ปลอม ‪มาขีดบนเงินของคุณ
‪แล้วพอพวกเขาทอนเงินคุณ ‪พวกเขาก็เอาเงินสดให้คุณไหม
‪ผมพูดเสมอว่า "ขอยืมปากกานั่นหน่อย"
‪คุณไม่ไว้ใจผม ผมก็ไม่ไว้ใจคุณ
‪ใช่ ผมรู้ว่ามันตลก เข้าใจใช่ไหม
‪ผมพยายามคิดวกไปวนมา ‪กับเรื่องแบงก์ปลอมอยู่เนี่ย
‪เรากำลังสนุกกัน
‪ตอนเด็กๆ ผมใส่เสื้อยืดนาสคาร์เยอะจริงๆ
‪ซึ่งไม่มีอะไรผิดหรอก ‪แต่ผมใส่เสื้อยืดนาสคาร์เยอะมาก
‪ทุกครั้งที่ผมต้องแต่งตัวดีๆ
‪แม่ผมก็จะจับผมใส่เสื้อยืดนาสคาร์ตัวใหม่
‪ผมจะบอกว่า "มันไม่ได้ดูดีขนาดนั้นนะ" ‪แม่บอก "แม่รู้"
‪"ยัดเสื้อเข้าไป"
‪เพราะทุกอย่างจะเปลี่ยนไป
‪คุณเปลี่ยนจากการซ่อมรถ ‪เป็นไปโบสถ์ด้วยการยัดเสื้อเข้ากางเกง
‪พ่อผมยังทำแบบนั้นอยู่ ‪เขายัดเสื้อเข้ากางเกงแบบตึงๆ เหมือนกัน
‪ตึงมาก เขาทำให้เสื้อคอ ‪เต่ากลายเป็นเสื้อคอวีเลย
‪เสื้อยืดโผล่ออกมาที่ขากางเกงของเขาเลย
‪เห็นขนหน้าอกผ่านเสื้อเลย
‪พ่อผมชอบมหาวิทยาลัยแอละแบมามาก
‪เขายัดเสื้อตึงมาก ‪จนเห็นแค่คำว่า "มหาวิทยาลัย"
‪เหมือนเขาสนับสนุนมหาวิทยาลัยเท่านั้น
‪แต่เขาไม่ได้สนับสนุนมหาวิทยาลัยหรอก ‪พ่อเคยล้อผมเรื่องการอ่านหนังสือ
‪ไม่ใช่วิธีที่ผมอ่านนะ แต่เป็นเพราะผมอ่านหนังสือ
‪เขาบอกว่า ‪"ไม่มีลูกชายฉันคนไหนจะอ่านหนังสือหรอก"
‪ผมเลยเลิกอ่าน
‪หันไปติดยา เข้าใจเนอะ
‪โอเค เรากำลังสนุกกัน
‪ผมไม่เคยเรียนมหาลัย ‪ไม่รู้ว่าคุณรวมมหาลัยกับยาเข้าด้วยกันรึยัง แต่…
‪ผมไม่เคยเรียนเพราะต้องจ่ายค่าเทอม
‪ผมรู้สึกว่าถ้าผมมีเงิน ‪พอจะเรียนมหาลัยตอนอายุ 18
‪ตอนนี้ผมคงสบายไปแล้ว และ…
‪แต่เราไม่ต้องการเรียนเพื่อทุกอย่างหรอก
‪เมื่อก่อนผมไม่รู้ว่าอยากทำอะไร ‪แต่คิดว่าเราไม่ต้องการมัน
‪ถ้าคุณอยากเป็นหมอ เป็นทนาย ‪ก็ต้องเรียนมหาลัยแหละ
‪แต่การสร้างถนน สร้างบ้าน ‪เราไม่จำเป็นต้องเรียนมหาลัย
‪เราจะคิดหาวิธีได้ ใช่ไหม
‪อับราฮัม ลินคอล์นสร้างบ้าน ‪เขาเรียนมหาลัยรึเปล่า
‪ผมไม่รู้
‪ผมไม่รู้ ไม่แน่ใจด้วยซ้ำ ‪ว่าเขาสร้างบ้านรึเปล่า พูดตามตรงนะ
‪มันก็แค่สิ่งที่คนพูดกัน
‪และพวกเขาตั้งชื่อเกมสร้างบ้านตามเขา
‪เข้าใจใช่ไหม คุณเข้าใจ
‪เรากำลังสนุกกัน
‪สิ่งที่สนุกที่สุดสำหรับผม ‪ในการอยู่ในรถบ้านก็คือพายุทอร์นาโด
‪เพราะผมต้องออกจากที่นั่น
‪ต้องไปอยู่บ้านจริงๆ สักพัก ‪ผมชอบการไปอยู่บ้านจริงๆ
‪ผมคิด "ดูก้อนอิฐพวกนี้สิ"
‪ครั้งเดียวที่ผมเคยเห็นก้อนอิฐ ‪คือตอนที่มันพุ่งทะลุหน้าต่างบ้านผม
‪พร้อมกับจดหมาย
‪บอกว่า "ตัดหญ้าซะ"
‪สมาคมเจ้าของบ้านเคลื่อนที่ทำแบบนั้นแหละ
‪เรากำลังสนุกกัน
‪ตอนนี้ผมอยู่ในแนชวิลล์ รัฐเทนเนสซี
‪ในเดือนธ.ค.ปีนึง ‪มีการแจ้งเตือนว่าจะมีพายุทอร์นาโด
‪ผมฟังวิทยุอยู่ พวกเขาบอกว่าต้องทำยังไง
‪ระหว่างการแจ้งเตือนพายุทอร์นาโด ‪ตามประเภทของบ้านที่คุณอยู่
‪พวกเขาบอกว่า "ถ้าคุณอยู่ในบ้าน ‪ที่มีชั้นใต้ดิน ให้ลงไปที่ชั้นใต้ดิน"
‪"ถ้าคุณอยู่ในบ้านที่ไม่มีชั้นใต้ดิน ‪ให้เข้าไปในห้องน้ำหรือห้องเล็กๆ"
‪และพวกเขาบอกว่า "ถ้าคุณอยู่ในลานจอดรถบ้าน
‪เราอยากให้คุณไปที่บ้านของเพื่อนบ้าน ‪หรือออกไปข้างนอกและนอนลงไปในคูน้ำ"
‪ใช่ นั่นคือเรื่องจริง
‪พวกเขาบอกว่า "เราไม่รู้จะบอกอะไรคุณ"
‪"คุณตัดสินใจผิดพลาดมาตลอด"
‪"ตอนนี้คุณก็ต้องรับมือกับมัน ‪เราช่วยคุณไม่ได้"
‪พวกเขาบอกว่า "ใช่ ผมรู้ว่าข้างนอกฝนตก ‪และคูน้ำจะมีน้ำเต็มไปหมด"
‪"ลงไปละกัน"
‪ใช่ มันคือเดือนธันวาคม มันจะหนาว"
‪"คุณอาจจะป่วย แต่ก็ลงไปเถอะ"
‪"ฟังนะ เรารู้ว่าอยู่ข้างนอกนั่นคุณจะไม่มีวิทยุ"
‪"คุณจะไม่รู้เมื่อเรายกเลิกคำเตือน ‪แต่อยู่ข้างนอกจนฝนหยุดตกละกัน"
‪"และนอนอยู่ในนั้นแหละ"
‪ผมชอบที่อีกทางเลือกที่พวกเขาให้ ‪คือการไปบ้านเพื่อนบ้าน
‪เพราะผมไม่รู้ว่า ‪พวกเขารู้จักลานจอดรถบ้านแบบไหน
‪แต่ทุกลานจอดรถบ้านที่ผมเคยอยู่ ‪เพื่อนบ้านผมก็อยู่ในรถบ้านเหมือนกัน
‪เหมือนพวกเขาอยากให้เราเจอกันในที่เดียว
‪ช่วยกันถ่วงน้ำหนักบ้านไว้
‪และถ้าเรามีเพื่อนบ้านจริงๆ
‪พวกเขาก็ไม่ค่อยต้อนรับ ‪คนจากลานจอดรถบ้านหรอก
‪พวกเขาไม่ "เข้ามาเลย มาดูของของเราสิ"
‪"ถ้าทอร์นาโดไม่ทำมันพัง ‪อาทิตย์หน้านายมาเอาไปได้"
‪คนพวกนั้นอยากให้คุณ ‪ถอดรองเท้าก่อนเข้าไปในบ้าน
‪ไปที่บ้านใครสักคนแล้วพวกเขาบอกว่า ‪"เข้ามาสิ ช่วยถอดรองเท้าได้ไหม"
‪ผมบอก "ไม่ละ ฉันกลับบ้านดีกว่า "
‪"น่าจะโทรบอกแต่แรก จะได้ไม่ต้องมา"
‪จะให้ใส่ถุงเท้าเดิน ‪เหมือนเรากำลังจะเล่นโยคะเนี่ยนะ
‪พวกเขาบอก "นมัสเต" ‪ผมบอก "ไม่ ฉันจะกลับแล้ว"
‪ให้ฉันไปจากที่นี่เถอะ ‪แต่ตอนเด็กๆ เราไม่ได้จนมากหรอก
‪เราแค่ไม่ได้มีทุกอย่าง ‪ตอนเด็กๆ ผมไม่เคยกินไอศกรีมเลย
‪แม่ฉันชอบเทนมใส่ชาม
‪แล้วเรียกผมเข้าไปในห้อง ‪และบอกว่า "เนี่ย แกมาช้าไป"
‪แบบว่า "คราวหน้าถ้าแม่เรียกแก ‪แกคงมาทันทีนะ"
‪ผมนอนอยู่ในคูน้ำน่ะ
‪"นั่นไม่ใช่เสื้อหมาป่าตัวใหม่ที่แม่ซื้อให้แกนี่"
‪"จ่ายไปเยอะเพื่อสิ่งนี้"
‪พ่อแม่ผมหย่ากันตอนผมสองขวบ
‪แล้วก็เกิดศึกชิงสิทธิ์เลี้ยงดูบุตร และแม่ผมแพ้
‪ผมเลยต้องไปอยู่กับแม่ และ…
‪เรื่องจริงนะ และ…
‪เรากำลังสนุกกัน หมอนี่ชอบนะ และ…
‪เรากำลังสนุกกัน
‪ผมว่าพ่อแม่สมัยนี้ไม่เหมือนสมัยผมเด็กๆ
‪โดยเฉพาะเมื่อเป็นเรื่องสัตว์เลี้ยง
‪ทุกวันนี้คุณอาจได้ยินพ่อแม่พูดว่า ‪"เราต้องพาแมวไปหาสัตวแพทย์"
‪แต่ตอนผมเด็กๆ พ่อผมจะพูดว่า ‪"เราไม่มีแมวแล้ว"
‪และแมวตัวนั้นก็หายไป
‪ผมโกรธไม่ได้ด้วยซ้ำ ‪ผมแค่พูดว่า "หวังว่าเราจะได้เลี้ยงอีกตัว"
‪พ่อบอกว่า "ดูก่อนว่าอะไรจะเดินผ่านมา"
‪เพราะเราไม่ได้เลี้ยงสัตว์จริงๆ หรอก ‪เรามีแต่นักโทษแห่งธรรมชาติ
‪เช่นมีหมาเดินผ่านมา เราก็ล่ามมันไว้กับต้นไม้
‪เราเลี้ยงแมวที่ดุที่สุด ‪เท่าที่คุณเคยเห็นอยู่สองสัปดาห์
‪ปรากฏว่ามันเป็นพอสซัม
‪ผมบอกคุณแล้วว่าเราไม่ใช่นักอ่าน
‪และสมัยนั้นก็ไม่มีอินเทอร์เน็ต
‪เราแค่คิดว่ามันเป็นแมวสายพันธุ์ประหลาด
‪คุณเคยเห็นพอสซัมไหม
‪ผมว่าคุณไม่น่าจะเคยเห็นนะ
‪ออกแบบมาสำหรับกลางคืนจริงๆ
‪พอสซัมทุกตัวที่ผมเคยเจอแบบตัวเป็นๆ ‪เราสบตากัน
‪ณ ขณะนั้น พอสซัมตัวนั้นพูดกับผมว่า
‪"นายไม่ควรออกมาที่นี่ตอนนี้นะ"
‪"ฉันไม่ได้เลือกที่จะมีหน้าตาแบบนี้"
‪"นี่คือเวลาของฉัน"
‪"ฉันกำลังออกมากินขยะของนาย"
‪"อย่างน้อยก็ให้ความเป็นส่วนตัวฉันหน่อย"
‪คุณเคยไปบ้านใคร แล้วหมาของพวกเขาเห่าคุณ
‪คำรามใส่คุณ และพวกเขาพูดว่า ‪"มันไม่กัดหรอก" ไหม
‪คือแบบ "ทำไมถึงคิดแบบนั้นล่ะ"
‪"เพราะมันไม่เคยกัดใครเหรอ ‪วันนี้อาจเป็นวันแรกที่กัดก็ได้"
‪"เพราะมันดูเหมือนมันอยากกัดนะ"
‪พวกเขาชอบพูดว่า ‪"แต่มันอาจเลียนายจนตายนะ"
‪ผมแบบ "ตายเหรอ"
‪"ใครพูดอะไรเกี่ยวกับความตายกัน"
‪"ฉันแค่กลัวโดนกัด นายพูดเรื่องตายขึ้นมาทำไม"
‪ผมแค่คิดว่ามันเป็นความคิดที่แปลก ‪เพราะหมาดูเหมือนจะอยากกัดคุณ
‪เหมือนคุณโผล่ไปที่บ้านใครสักคน ‪และมีคนถือมีดอยู่
‪เขาทำแบบนี้
‪และพวกเขาบอกว่า "เขาไม่แทงนายหรอก"
‪"ใช่ เขาอาจเลียนายจนตาย"
‪"ใช่ เดี๋ยวเขาก็สงบสติอารมณ์แล้วละ"
‪"เขาแค่ไม่ชินกับการอยู่ใกล้คนอื่น"
‪เอาละ ขอบคุณมากครับ ขอบคุณมาก
‪ขอบคุณ
‪คำบรรยายโดย กมลรัตน์ ชุติเชาวน์กุล