NETFLIX — PROGRAM KOMEDIOWY
Powitajcie brawami przezabawnego Dusty’ego Slaya!
Widzę, że dobrze się bawimy.
Miło mi, że tu jestem.
Będąc ciągle w trasie i nocując po hotelach.
Fajna sprawa, bo lubię hotele, choć nie zawsze trafiają się te najlepsze.
Ostatnio miałem w pokoju napis:
„Brak odpowiedzialności za skradzione rzeczy”.
No to zawinąłem kilka.
„Też za to nie odpowiadam. Nawet tu nie pracuję”.
Potrzebowałem lampy z paroma wejściami.
Miałem dość podłączania wszystkiego do ściany.
Ciężko znaleźć lampę z portami USB.
Gdy jakąś widzisz, to ją bierzesz.
No dobrze. Widzę, że się świetnie bawimy.
Lubię to mówić ludziom.
Nie lubię pytać.
Wielu komików pyta: „Dobrze się bawicie?”.
Ja nie mogę ryzykować.
Nigdy nie wiadomo. Wolę uprzedzić fakty i to potwierdzić.
Oprócz lampy pozyskałem też nowy telewizor.
Telewizor nie jest z hotelu.
Musiałem się pozbyć starego, ale nie chciałem go wyrzucać.
Uznałem, że oddam go fundacji.
Pojawiłem się w Goodwill ze starym pudłem, ale koleś od nich mówi: „Zapomnij.
Takich już nie przyjmujemy”.
Ale ostatecznie go przyjęli. Później, gdy biuro było już zamknięte.
Podrzuciłem im go.
Nie dam się przepędzić spod placówki Goodwill.
Nigdy. To był podarunek. A podarunków się nie odrzuca.
Nie dostałem pokwitowania, więc nici z odpisania od podatku.
Oj ciężki rok.
Macie tak, że oddajecie ciuchy, oferują pokwitowanie, a wy:
„Nie chcę dowodu, że należały do mnie.
Widzicie, co mam na sobie”.
Pomyślcie, co muszę oddawać.
Co jest poniżej moich wymagań.
Kupiłem je rok temu tutaj, w Goodwill.
Lubię kupować tam ramki do zdjęć.
Czasami kupisz ramkę w dobrej cenie. Czasem ze zdjęciami obcej rodziny.
Jak to się dzieje? „Znudziła mi się ta ramka i rodzina.
„Wiele dla mnie znaczą, ale nie tyle, by wyciągnąć fotę.
Nie mam na to czasu”.
Czyli ja będę je wyciągał cały dzień.
Dobrze się bawimy.
Lubię tak machać. Zwłaszcza przy puencie żartu.
Wtedy wiecie, że to koniec.
Często podpowie wam o tym wasz śmiech. Ewentualnie pomacham.
Lubię dotykać czapki, okularów czy paska.
Baseball pełną parą.
Pomagam pozostałym graczom.
Dobrze się bawimy.
Lubię tę czapkę. Kupiłem sobie podobną w Goodwill.
Ale tę lubię, bo mnie zmienia.
Wiele osób tego nie wie, bo nie widziało mnie bez niej.
Jeśli ją ściągnę, pomyślicie sobie, że na bank słucham rocka.
Prawda?
Gdy ją założę, uznacie, że zbieram rockowe płyty.
Gdy ją ściągnę, weźmiecie mnie za wokalistę Korn.
A po ubraniu? Wyglądam jak farmer kukurydzy.
Dobrze się bawimy.
Ściągam i co? „Pewnie lubi jarać zioło”.
Ubieram i co? „Na bank lubi jarać zioło”.
Nie zmienia jednak wszystkiego.
Nie jest magiczna.
Myśleliście, że włosy są do niej przypięte, co?
Wiele osób tak myśli.
I mówi, że wyglądam jak Forrest Gump po długim biegu.
Żart wyszedłby, gdyby był to nowszy film.
Miałem też komentarz na YouTubie.
„Wygląda jak gość, który zmawia modlitwę przed wyścigiem NASCAR”.
Nie wiem, co to znaczy, ale zrobię to.
Zrobię to.
Z włosami jest git, bo byłem w hotelu.
W hotelach zużywam całe hektolitry szamponu.
Bo jest darmowy i fajnie czas mija.
Po prostu lubię hotele. Zwłaszcza te nieco obskurne.
Jakbym był u siebie.
Lubię, jak pod wejściem sporo osób jara fajki.
Nie chcę, by walili tam złote strzały, ale lubię, gdy biorą jakieś narkotyki.
Lubię czuć zapach zioła przy drzwiach pokoju.
Od razu wiem, co jest dozwolone.
Gdy recepcja mówi, że czuje zioło, odpowiadam: „Ja też.
Nie przeszkadza mi to, ale dzięki za telefon.
Dam znać, jeśli będę czegoś potrzebował, ale nie przychodźcie tu”.
W jednym nic nie działało. Nie działała winda.
W pokoju nie działało Wi-Fi.
Schodzę i zgłaszam to w recepcji.
„Czasami się przytnie, ale nazwa sieci to »Ramada Inn 1«”.
Wtedy zrozumiałem naturę problemu. Nie byliśmy w Ramada Inn.
Widziałem ten hotel przez okno.
„Ale w holu działa dobrze. Niech pan skorzysta tutaj”.
„Chyba nie wiecie, po co mi Wi-Fi”.
Nie pracuję tu na Excelu.
Zestresowałem się.
Ale dobrze się bawimy.
Mieliście tak, że w starym hotelu podłączacie ładowarkę, a ona odpada?
Co jest z tymi gniazdkami? Kto je tak na siłę rozszerza?
Dlaczego są tak zajechane?
Kto używa tych dużych ładowarek? Bo moja ma normalny rozmiar.
I ciężko mi gdzieś podłączyć telefon. Ciągle nie jest w pełni naładowany.
Nie rozszerzajcie tych gniazdek. Ktoś może korzystać po was.
Ja wolę ładnie dopasowane.
Dobrze się bawimy.
A poza tym dobrze się bawimy.
Raz byłem w hotelu przy kasynie. Często podróżuję.
W pokoju była konkretna informacja.
Lista rzeczy, które można ukraść wraz z informacją, ile są warte.
Jeśli coś ukradniesz, to tyle ci potrącą. Chyba ma to odwodzić od kradzieży.
Ale deskę do prasowania wycenili na 20 dolców.
Niezła okazja.
Nie za często je kupuję, ale 20 dolarów to całkiem tanio, co nie?
I kto ma tyle odwagi, by ukraść deskę do prasowania z hotelu?
Lampa zmieści się w torbie.
Może bez klosza, ale zawsze coś.
A deska do prasowania? „Nie, miałem ją ze sobą.
Jasne, podobna do waszej. ale zawsze zabieram w podróż swoją.
I dobrze, bo w pokoju nie było.
Sprawdźcie. Lipa.
Nie potrafię nawet prasować. Ktoś wyprasował mi tę koszulę.
Ale wiem, jak to działa. Podłączasz deskę do lampy.
Robisz tak, ale mi coś nie wychodzi”.
Hotele forsują ekologiczne podejście.
Ale tak naprawdę nie chcą prać twoich ręczników.
„Chroń planetę. Użyj ręcznika ponownie”. I nie mam nic przeciwko.
Czasem robię to tak długo, że zapach ręcznika przechodzi na mnie.
Aż muszę brać prysznic.
Ekologiczne podejście od samego początku. A ludzie mówią, że bywam paskudny.
Lubię słowo „paskudny”.
Tak mówisz na kogoś, kto jest ohydny, prawda?
To może zaboleć.
Ale czasami może to być komplement. To zależy od sytuacji.
Jeśli nazwiesz tak kogoś w łóżku, może to tę osobę zachęcić.
„Aleś paskudny”.
Dziwne, że jedno słowo może kogoś obrazić i skomplementować.
A które słowo tak nie działa?
„Obrzydliwy”.
Żona mówi ci: „Powiedz coś sprośnego”. A ty: „Jesteś obrzydliwa”.
Wiem, że to nie działa. Kiedyś sporo piłem.
Sporo piłem, ale rzuciłem.
Musiałem, bo ciągle urywał mi się film, a to nie prowadzi do niczego dobrego.
Nikt ci później nie dziękuje za pomoc w zeznaniu podatkowym.
Nie dążyłem do tego.
Chciałem mieć trzypiwkową fazę, co jest ciężkie po 15 browcach.
Po 15 piwo nie działa. Trzeba wbić wyższy bieg.
Walisz shoty. I wtedy pojawia się ciemna strona Mocy.
Oczy ci gasną i opowiadasz tajemnice, o których sam nie wiedziałeś.
Urwany film to umysł mówiący: „Nie musisz tego oglądać.
Straciłem kontrolę nad ciałem, ale nie zobaczysz, co będzie wyprawiać.
Jutro wszystkiego się dowiesz.
W pracy.
O ile nadal ją masz”.
Często rwał mi się film. Idzie przywyknąć.
Ale pierwszy raz był straszny.
Następnego dnia dzwoni kumpel: „Jak się czujesz?”.
A ja: „Lekki kac, ale ogólnie dobrze”.
„Powiem ci, co mi wczoraj mówiłeś”.
Mówię mu: „Lepiej mi nie mów”. A on: „Właśnie próbuję ci powiedzieć”.
Ale pewnego dnia wstaję, patrzę na telefon i myślę sobie:
„Usunę tych ludzi z mojego życia”.
Łatwiej znaleźć nowych znajomych, niż przeprosić za coś takiego.
Parę osób wie, o co chodzi. Ale jasne, nie każdy musi to akceptować.
Mówiłem: „Jeśli nie mogą wisieć, trudno”.
„Jak chcesz, to niech cię wywalą ze sklepu”.
Lubiłem łączyć chlanie z zakupami.
Potrzebuję spodni na wesele. O ile nadal jestem zaproszony.
Nie znam się na spodniach. Nie wiem, jak wyglądają takie do garniaka.
Albo takie khaki. Zapytałem kumpla, co założyć na jego ślub.
A on: „Nie wiem, coś w khaki”. No to pytam: „A jaki kolor”?
Sami rozumiecie.
I dobrze się bawimy.
Chodzi o to, że nie wiedziałem, że to kolor.
Ale przynajmniej dobrze się bawimy, więc nie przejmujcie się.
Jeździłem po pijaku.
Nie chwalę się, ale dobrze mi szło. Obudziliście się kiedyś w trakcie jazdy?
Budzicie się i widzicie, że jedziecie.
„Jak mogłem się tak upodlić? Dokąd jadę?
Oby to była nowa opona. Felgi nie będę tu kupował”.
Zjechałem na parking i ściągnąłem oponę, ale nie wiedziałem, jak nałożyć zapasową.
Przyjechał laweciarz i mówi: „Stary, jesteś nastukany”.
Mówię, że normalnie dałbym sobie radę.
„I prosiłem o pomoc drogową, a nie AA”.
„Załatwmy to szybko, bo muszę jechać dalej.
Nie wiem dokąd, ale zaraz wymyślę.
Nie potrzebuję sponsora. Zadzwonię za parę lat”.
Sporo jeździłem po pijaku.
W moim Tennessee piętnuje się każdą ilość. Jeśli chcesz jechać, to już się nawal.
No i wyśpisz się na dołku.
Załapali.
Skoro mają cię aresztować za cztery piwa, to lepiej za 14.
Staram się tylko żyć w obrębie prawa.
Możesz wpaść dwa razy, więc idź na całego.
A jeśli czekają cię dwa lata na skuterze, miej godną opowieść.
Ale wbrew pozorom nie popieram tego.
Gdy chlałem, nie było Ubera czy Lyfta, a na taksach nie można było polegać.
Jeśli piłeś, to musiałeś jechać.
Czasami mieliśmy trzeźwego kierowcę, ale i on pił.
Chodziło o kogoś, kto podejmował ryzyko.
Kumpla, który nie miał nic do stracenia. „Nie mam nawet prawka”.
Ja nie miałem trzeźwego kumpla-kierowcy, z którym chciałbym się zadawać.
Gdy ktoś proponował podwózkę do baru, mówiłem: „Dzięki, ale my się tu bawimy.
Precz z tym trzeźwym spojrzeniem.
Nie chcę, by ktoś wszystko pamiętał”.
Dorastałem w Alabamie.
Tam i w Tennessee nie chodzi się do baru czy do domu.
Jeśli jest zbyt późno, może potrącić cię pijany kierowca.
Lepiej bezpiecznie za kółkiem.
Widzę, że dobrze się bawimy.
W Alabamie nie ma też metra. Chyba że mowa o czasopiśmie.
Załapaliście.
Dobrze się bawimy.
Kiedyś paliłem tak wiele fajek, że bolały mnie płuca.
Potem żułem tytoń, aż się zagoiły.
A potem paliłem, gdy goiły się usta.
Ale rzuciłem palenie przed e-papierosami. Przez długo czas było tego sporo.
Takie o smaku papierosów.
Potem JUUL. Później palono z krótkofalówki.
Pamiętacie? Przez antenę.
Nawet dźwięk był podobny.
Gorzej, jeśli używałeś jednego i drugiego.
„Sztacham się, czy gadam z kimś?”
I sporo z tego leci dymu.
Raz stałem za typem w korku, myśląc, że mu auto płonie.
A on palił e-papierosa, słuchając heavy metalu.
Nigdy nie byłem fanem heavy metalu. Wolę muzykę country.
Nieźle. Cztery pochwały? Idealnie.
Widzę was.
Uwielbiam country.
Dobry kawałek country powinien przypominać o nieprzeżytych chwilach.
Za dzieciaka nie jeździliśmy nad jezioro, ale słysząc kawałek country o tym,
myślę sobie: „No, pamiętam.
Dobre czasy”.
Przydawało się to wobec braku podróży. Jestem z miasteczka barakowozów.
Było całkiem spoko.
Ale dlaczego „miasteczko”? Nie było tam kolejek.
Żadnych basenów oprócz ślizgów.
W postaci plandeki z płynem do naczyń.
Raz oparliśmy ślizg o korzeń, myśląc, że będziemy tak wyskakiwać.
Ale to tak nie działa.
Walnąłem, ogarnąłem się i znalazłem pracę.
Skończyłem z tym.
Dorosłem. Muszę opłacać swoje leczenie.
Nie wiem, czy walnęliście kiedyś klatą w korzeń z prędkością 110 km/h,
mając uśmiech na twarzy.
Ale później go nie macie.
Na camping nie jeździliśmy, bo dorastałem w przyczepie.
Czyli wiedzieliśmy…
jak to jest z campingiem.
„Mieszkamy w przyczepie. Nie zniżymy się do poziomu namiotu.
Znamy już biedę, ale bezdomność nas nie pociąga.
Nie chcemy tego ćwiczyć”.
Wielu bierze mnie za bezdomnego.
Gdy w mieście jest dużo bezdomnych, jestem na ulicy za takiego brany.
Często tak bywało.
Raz spacerowałem po Austin w Teksasie. Byłem ubrany właśnie tak. Jak na występ.
Siedzę na ławce w paru i słyszę: „Przepraszam”.
Była to mała dziewczynka z papierową torbą.
I pyta: „Chce pan kanapkę?”.
To było bardzo urocze. No i w sumie chciałem.
Udało się.
Pełny brzuch, ale pustka w duszy. Poczułem się dobrze, ale nie ze sobą.
Ale nie odmówię darmowej kanapki. Nie jestem aż tak bogaty, by to robić.
Z kasą i zamożnością jest różnie.
Starobogaccy, nowobogaccy, krwawa forsa, forsa z dragów.
U nas tego nie było. Wszystko sprowadzało się do „ładnie”.
Rodzice kupowali ci coś kijowego i co? „Ładnie nas to kosztowało”.
Ładna kasa i najbrzydsze rzeczy.
Nic w tym ładnego.
To jak koszulki z twoim imieniem.
„Z Gatlinburg w Tennessee”.
Za dzieciaka miałem sporo koszulek z wilkami.
Mama myślała, że mi pasują.
„Im więcej wilków, tym lepiej. Niech się wylewają.
I jeszcze księżyc, do którego by wyły”.
Miałem też czapkę z moim imieniem. „Dusty” na całej długości.
Żeby mnie nie porwano.
Porywacz od razu zauważy, że starzy nie mają kasy.
„Dam mu cukierka.
Pewnie od dawna go nie jadł”.
Próbuję wskoczyć do furgonetki.
„Idź sobie, jesteśmy porywaczami”.
A ja: „Wiem. A ja dzieckiem.
Próbuję dać się porwać.
Zabierzcie mnie z tych baraków”.
Najgorsze było zapisywanie mojego adresu w szkole podstawowej.
Biedny byłem wtedy, gdy musiałem pisać „działka nr 8, osiedle barakowozów Moore”
na dokumentach szkolnych.
Dzieciaki pytały: „Mieszkasz w przyczepie?”.
A ja: „Nie wiem, skąd to zaskoczenie. Przecież mam na imię Dusty”.
Codziennie przychodziłem w koszulce NASCAR.
I plecaku z katalogu Marlboro.
Rodzice w końcu palili tak wiele, że szło wymienić punkty na plecak.
„Nie palcie tu tyle, bo chcę poczytać”.
Tak wyglądały zakupy świąteczne.
Mama dawała mi katalog Marlboro.
Zakreślałem, co chciałem, a ona zaczynała palić.
I mówi: „Dostaniesz”.
„I to też”.
„I to również”.
Dziś już nie nagradzają za palenie.
A szkoda. Trzeba ganiać po pchlich targach.
Które uwielbiam.
Zawsze chętnie tam zachodzę.
Ostatnio babka miała świetną ofertę na płyty DVD.
Uwielbiam płyty DVD.
Lubię być dobrą dekadę za wszystkimi.
Dlatego się teraz wkręciłem. I elegancko, bo są tanie.
A babka oferowała trzy płytki za pięć dolców.
Świetna cena.
Czyli mógłbym kupić sześć za zaledwie dysię.
Dwa zestawy.
Nieźle, co nie? Ale babka nie ogarniała własnej promki.
Mówię, że kupiłbym trochę płyt. Zapytała, ile chcę.
„Sześć”.
A ona: „Ale sprzedaję trzy za pięć”.
No to odpowiadam: „Wiem. Czyli sześć za dziesięć”.
A ona na to: „No niby tak”.
Nie wiedziałem, co powiedzieć.
Nie chciałem, by wzięła mnie za kanciarza. I mówię: „Tak pani oferuje.
Trzy za pięć i razy dwa”.
Uznałem, że sprawa wyjaśniona i płacę dziesięć dolców.
I nagle usłyszałem, jak to liczy. Tak właśnie to wyglądało.
Zamknęła oczy i leci…
„Dobra, poproszę 15 dolarów”.
Mówię jej: „Ja się nie targuję. To pani oferta.
Trzy za pięć i razy dwa.
Mogę kupić trzy, ściągnąć czapkę…
i znowu kupię trzy”.
I to naprawdę przeszło.
Udało się. I dobrze się bawimy.
Płaciliście kiedyś w sklepie gotówką, gdzie sprawdzają banknoty
markerem antyfałszerskim i wydają resztę też w banknotach?
Zawsze też chcę użyć tego markera.
Wzajemny brak zaufania.
„Wiem, że to jednodolarówka”.
Za wiele z takimi podróbkami nie zawalczę.
Dobrze się bawimy.
Za dzieciaka miałem sporo koszulek NASCAR. Nie ma w nich nic złego.
Ale było ich tyle, że gdy musiałem się ładnie ubrać,
matka ubierała mnie w najnowszą koszulkę NASCAR.
Mówiłem, że trochę lipa. A ona: „Wiem.
Włóż w spodnie”.
No tak, naprawiasz auto, wkładasz koszulkę w spodnie i do kościoła.
Mój ojciec jest w tym mistrzem.
Potrafi zrobić dekolt z golfu.
Aż koszulka wystaje z nogawek.
A na górze widać włosy na klacie.
To fan Uniwersytetu Alabamy.
Wciska ją tak głęboko, że widać tylko „Uniwersytet”.
Jakby wspierał uniwerki.
Ale tak nie jest. Raz wyśmiał to, że czytam.
Po prostu sam fakt, że to robiłem.
„Mój syn nie będzie czytał książek”.
I je rzuciłem.
Wybrałem narkotyki.
Dobrze się bawimy.
Nie studiowałem. Może się domyśliliście.
Głównie dlatego, że trzeba było za to bulić.
Uznałem, że skoro mnie na to stać, to pewnie wystarczająco daję sobie radę.
Uznałem, że nie zawsze się przydają. A ja nie wiedziałem, co chcę robić.
Chcesz być lekarzem albo prawnikiem? Idź na studia.
Ale budujący drogi i domy poradzą sobie bez nich.
Lincoln też zbudował dom. A studiował?
Nie wiem.
W sumie nie wiem też, czy zbudował dom.
Tak mówią ludzie. I nazwali po nim drewienka do układania.
Wiecie, w czym rzecz.
Dobrze się bawimy.
Najfajniejsze w życiu w przyczepie są bez wątpienia tornada.
Bo mogłem się stamtąd urwać.
Uwielbiałem prawdziwe domy.
„Patrzcie na te cegły!”
Cegłę widziałem tylko raz. Ktoś wrzucił ją przez okno z liścikiem.
„Skoś trawę”.
Typowe zarządzanie wspólnotą.
Dobrze się bawimy.
Mieszkam teraz w Nashville. W grudniu miało uderzyć tornado.
W radiu mówili, jak postępować w zależności od rodzaju domu.
„Jeśli masz piwnicę, zejdź do niej.
Jeśli jej nie masz, to do łazienki albo małego pokoju”.
A potem: „A jeśli na osiedlu barakowozów, przejdź do domu sąsiada
albo wyjdź na zewnątrz i przeczekaj żywioł w rowie”.
Tak nam doradzali.
„Nie wiemy, co wam powiedzieć.
Podjąłeś w życiu złe decyzje.
Jesteś zdany na siebie.
Oczywiście rów wypełni się wodą.
Ale zanurz się w nim.
Tak, mamy grudzień. Nie będzie ciepło.
Pewne zachorujesz, ale zostań tam.
Wiemy, że nie będzie tam radia.
Nie dowiesz się, że zagrożenie minęło, ale poczekaj na koniec opadów.
Zostań tam”.
Fajna jest ta druga opcja z domem sąsiada.
Nie wiem, jakie osiedla barakowozów znają,
ale ja żyłem w takich, gdzie sąsiedzi też mają baraki.
Może chodzi o przytrzymanie jednego, by go nie zwiało.
A nawet jeśli obok byłby dom, to średnio by nas chcieli.
Nie mówią: „Zobaczcie, co tu mamy.
Jak nie zabierze tego tornado, to pewnie wy”.
To tacy, co życzą sobie ściągania butów.
Przychodzisz i słyszysz: „Zapraszam! Możesz ściągnąć buty?”.
„Nie, wracam do domu.
Mogliście uprzedzić, to bym nie przychodził”.
Mam łazić w skarpetach jak na jodze.
Oni: „Namaste”. Ja: „Spadam stąd”.
Ale gdy byłem mały, nie byliśmy aż tak biedni.
Po prostu nie mieliśmy wszystkiego. Na przykład lodów.
Mama lała mleko do miski,
wołała mnie i mówiła: „Za późno przyszedłeś.
Następnym razem nie ociągaj się”.
A ja byłem w rowie.
„To chyba nie nowa koszulka z wilkiem? Ładnie za nią zapłaciłam”.
Rozwiedli się, gdy miałem dwa lata.
Matka przegrała walkę o prawa do opieki, więc musiałem z nią zamieszkać.
Naprawdę.
Dobrze się bawimy. Panu się podoba.
I dobrze się bawimy.
Rodzice są dziś inni niż wtedy.
Zwłaszcza gdy chodzi o zwierzaki.
Dziś powiedzą: „Musimy zabrać kotka do weterynarza”.
A u mnie ojciec mówi: „Nie mamy już kota”.
I tyle go widzieli.
Nawet się nie gniewałem. „Oby pojawił się kolejny”.
„Zobaczymy, co się przypałęta”.
Nie mieliśmy zwierzaków domowych, tylko jeńców natury.
Przybłąkał się pies i cyk, do drzewa na łańcuch.
Przez dwa tygodnie mieliśmy wrednego kota, ale okazał się oposem.
Mówiłem, że nie czytaliśmy książek. I nie było wtedy Internetu.
Uznaliśmy, że to dziwna rasa.
Widzieliście kiedyś oposa? I nie powinniście.
To nocne zwierzęta.
Z każdym oposem nawiązywałem kontakt wzrokowy.
Mówił mi: „Nie powinno cię tu być.
Nie wybierałem dla siebie wyglądu. To moja pora.
Przyszedłem wyżreć ci śmieci. Proszę o trochę prywatności”.
Szczekał i warczał kiedyś na was pies znajomych,
a oni mówią, że „nie gryzie”?
Skąd taka pewność?
Bo nigdy tego nie zrobił? Może dziś jest ten dzień.
Bo wygląda, jakby jednak chciał.
A oni mówią: „Zaliże cię na śmierć”.
A ja: „Śmierć?.
Kto wspominał o umieraniu?
Boję się, że mnie ugryzie. Co to za gadka o śmierci?”.
To dziwne, bo pies wygląda tak, jakby chciał ugryźć.
Wyobraźcie sobie, że jesteście w gościach i ktoś macha w waszym kierunku nożem.
A gospodarze: „Nie dziabnie cię.
Może zaliże cię na śmierć.
Za chwilę się uspokoi.
Nie jest przyzwyczajony do ludzi”.
Bardzo dziękuję.
Dzięki.
Napisy: Krzysiek Igielski