ΕΝΑ ΨΥΧΑΓΩΓΙΚΟ ΣΟΟΥ ΤΟΥ NETFLIX
Καλώς ορίστε όλοι σας τον πολύ αστείο Ντάστι Σλέι!
Εντάξει.
Ωραία. Περνάμε καλά.
Εντάξει. Νιώθω γαμάτα που βρίσκομαι εδώ.
Γαμάτα που είμαι εδώ και σε περιοδεία, να μένω σε ξενοδοχεία.
Είναι διασκεδαστικό. Ξανά σε ξενοδοχείο. Μ' αρέσουν τα ξενοδοχεία.
Βέβαια, δεν μένω πάντα στα καλύτερα.
Έμεινα σε ένα ξενοδοχείο πρόσφατα. Μέσα στο δωμάτιο, ένα ταμπελάκι έγραφε:
"Δεν φέρουμε ευθύνη για απώλεια αντικειμένων".
Οπότε τσίμπησα μερικά πραγματάκια, με πιάνετε;
"Ούτε εγώ φέρω καμία ευθύνη.
Δεν δουλεύω καν εδώ".
Χρειαζόμουν ένα πορτατίφ με πριζάκια.
Με πιάνετε;
Βαρέθηκα να χρησιμοποιώ τις πρίζες στον τοίχο μου.
Με πιάνετε;
Δύσκολα βρίσκεις πορτατίφ με θύρες USB. Καταλάβατε;
Όταν βρίσκεις ένα, το τσιμπάς. Αυτό λέω πάντα. Εντάξει;
Εντάξει. Περνάμε καλά.
Μου αρέσει να λέω στους άλλους ότι περνάμε καλά.
Δεν μ' αρέσει να ρωτάω.
Πολλοί κωμικοί ανεβαίνουν και λένε "Περνάμε καλά;"
Όχι εγώ. Δεν μπορώ να το ρισκάρω. Με πιάνετε;
Δεν ξέρεις πώς θα πάει.
Θέλω να σας λέω ότι περνάμε καλά εδώ.
Αγόρασα τηλεόραση.
Πρόσφατα πήρα πορτατίφ, τηλεόραση…
Τηλεόραση όχι από ξενοδοχείο, και…
Πάει καιρός από τότε που έκανα αναβάθμιση και ήθελα να ξεφορτωθώ την παλιά,
αλλά δεν ήθελα να την πετάξω.
Αποφάσισα να την πάω στην Goodwill.
Και εμφανίζομαι στο θριφτάδικο με την παλιά τηλεόραση
και ο υπάλληλος της Goodwill μου κάνει "Μπα.
"Δεν δεχόμαστε πλέον τέτοιες τηλεοράσεις".
Αλλά την πήραν.
Αργότερα, το ίδιο βράδυ, αφότου έκλεισαν. Με πιάνετε;
Τους την παράτησα.
Δεν δέχομαι να με απορρίψει η Goodwill, αυτό σας λέω.
Ούτε σήμερα ούτε ποτέ. Δώρο τους έκανα.
Δεν αρνείσαι ένα δώρο.
Βέβαια, δεν πήρα απόδειξη. Δεν θα έχω έκπτωση φόρου.
Θα είναι δύσκολη χρονιά.
Το κάνετε; Αφήνετε μια σακούλα με ρούχα στο Goodwill και λένε
"Θέλετε απόδειξη;"
"Δεν θέλω αποδεικτικά στοιχεία ότι είχα τέτοιο γούστο".
Σαν να λέω "Βλέπεις τι φοράω".
Φανταστείτε τι ρούχα χαρίζω.
Φανταστείτε πόσο καλός είμαι για κάποια πράγματα.
Αυτά τα ρούχα τα αγόρασα από δω, πέρσι, σε αυτό το Goodwill.
Εντάξει; Μάλιστα.
Αγοράζω κορνίζες από το Goodwill.
Ενίοτε, πετυχαίνεις καλή τιμή.
Ενίοτε η κορνίζα συνοδεύεται από οικογενειακή φωτογραφία τρίτων.
Δεν ξέρω πώς γίνεται αυτό.
Σαν να λένε "Βαρέθηκα αυτήν την κορνίζα και αυτήν την οικογένεια.
Σημαίνουν πολλά για μένα,
αλλά βαριέμαι να αφαιρέσω τη φωτογραφία από μέσα.
Δεν έχω τόσο χρόνο στα χέρια μου.
Ναι. Θα αφαιρώ φωτογραφίες από κορνίζες όλη μέρα. Καλά.
Περνάμε καλά. Εμένα…
Μου αρέσει να χαιρετάω έτσι. Το κάνω συχνά.
Χαιρετάω έτσι στο τέλος ενός αστείου,
για να ενημερώσω ότι το αστείο τελείωσε.
Πολλές φορές θα το πιάνετε, αφού θα γελάτε.
Άλλες φορές, θα πρέπει να κάνω αυτήν την κίνηση.
Κάνω πολλά εδώ πάνω.
Αγγίζω το κασκέτο μου, τα γυαλιά μου, τη ζώνη μου.
Είμαι σαν προπονητής του μπέιζμπολ και…
Με πιάνετε; Και προσπαθώ να σας οδηγήσω στη νίκη.
Εντάξει. Περνάμε καλά.
Γουστάρω αυτό το κασκέτο.
Το πήρα από ένα Goodwill. Όχι το συγκεκριμένο, ένα παρόμοιο. Και…
Μου αρέσει επειδή με αλλάζει.
Πολλοί δεν ξέρουν ότι με αλλάζει, επειδή δεν με έχουν δει χωρίς αυτό.
Αλλά αν το βγάλω, θα αντιδράσετε:
"Ρε φίλε. Στοίχημα ότι ο τυπάς γουστάρει τη ροκ μουσική".
Έτσι;
Αν το φορέσω, θα πείτε: "Μπα. Έχει συλλογή από πέτρες".
Με πιάνετε;
Εντάξει.
Αν το βγάλω θα πείτε:
"Είναι φτυστός ο τραγουδιστής των Korn".
Αν το φορέσω, θα πείτε: "Μπα. Καλλιεργεί καλαμπόκια".
Έτσι. Περνάμε καλά.
Αν το βγάλω θα πείτε "Ο τυπάς σίγουρα κάνει μπάφο".
Αν το φορέσω, θα πείτε "Μπα. Ο τυπάς σίγουρα κάνει μπάφο".
Το καπέλο δεν αλλάζει τα πάντα.
Δεν είναι μαγικό καπέλο.
Πόσοι από εσάς πίστευαν ότι το μαλλί ήταν κολλημένο στο κασκέτο;
Ναι. Εντάξει.
Πολλοί είναι αυτοί που το πιστεύουν αυτό.
Μου λένε ότι μοιάζω στον Φόρεστ Γκαμπ αφότου έχει τρέξει για χιλιόμετρα.
Αν υπήρχε πιο πρόσφατη ταινία, το αστείο θα ήταν πετυχημένο.
Κάποιος σχολίασε σε βίντεο στο YouTube.
"Είναι σαν αυτόν που λέει την προσευχή πριν ξεκινήσει ένα ράλι στο NASCAR".
Δεν ξέρω τι ακριβώς σημαίνει αυτό, αλλά θα το κάνω.
Θα το κάνω.
Το μαλλί μου είναι στα καλύτερά του, αφού ήμουν σε ξενοδοχείο.
Και όταν είμαι σε ξενοδοχείο, χρησιμοποιώ πολύ σαμπουάν, με πιάνετε;
Επειδή είναι τσαμπέ και το απολαμβάνεις.
Αλλά, ξέρετε, μ' αρέσουν τα ξενοδοχεία. Μ' αρέσουν τα κάπως παρακμιακά ξενοδοχεία.
Με πιάνετε; Μην είμαι σαν μύγα μέσα στο γάλα.
Μου αρέσει να παρκάρω απέξω και να κάθονται κάποιοι να καπνίζουν.
Δεν θέλω να έχουν τεζάρει από υπερβολική δόση απέξω,
αλλά δεν θα με χαλούσε να έκαναν κάνα ναρκωτικό.
Να περνάω έξω από ένα δωμάτιο και να μου μυρίζει χόρτο.
Έτσι θα ξέρω τι επιτρέπεται, καταλάβατε;
Έτσι, όταν παίρνουν από τη ρεσεψιόν και μου λένε
"Μας μυρίζει χόρτο", απαντάω "Κι εμένα".
Δεν μ' ενοχλεί, αλλά εκτιμώ που με ενημερώσατε.
Αν θέλω κάτι, θα σας ενημερώσω, αλλά μην ανεβείτε. Είμαστε μια χαρά.
Έμεινα σε ένα ξενοδοχείο που δεν λειτουργούσε ούτε το ασανσέρ.
Ανέβηκα στο δωμάτιό μου και δεν είχε ούτε Wi-Fi.
Κατεβαίνω και λέω "Το Wi-Fi δεν λειτουργεί".
Μου κάνει "Ναι. Δεν είναι σταθερό. Το όνομα δικτύου είναι 'Ramada Inn 1'".
Τότε κατάλαβα τι έπαιζε.
Δεν ήμασταν στο Ramada Inn.
Έβλεπα το Ramada Inn από το παράθυρο.
Μου λέει "Στην είσοδο πιάνει μια χαρά.
Γιατί δεν το χρησιμοποιείτε εδώ;"
"Προφανώς δεν ξέρεις γιατί χρειάζομαι το Wi-Fi".
Δεν δουλεύω σε εξελόφυλλο εδώ, φίλε.
Φιλαράκι, είμαι στρεσαρισμένος. Με πιάνεις; Εντάξει.
Περνάμε καλά.
Έχετε βάλει ποτέ τον φορτιστή σας σε πρίζα τοίχου παλιού ξενοδοχείου
και μετά να πέφτει στο πάτωμα;
Τι έχουν πάθει εκείνες οι πρίζες;
Ποιος έχει ξεχαρβαλώσει όλες τις πρίζες;
Γιατί είναι σε τέτοιο κακό χάλι όλες;
Ποιος έχει μεγάλους φορτιστές εδώ;
Αυτό εννοώ κι εγώ. Ο φορτιστής μου είναι μεσαίου μεγέθους.
Και τώρα δεν κάνει καν επαφή.
Τριγυρίζω με ένα μισοφορτισμένο κινητό όλη τη μέρα.
Απλώς λέω να αφήνετε και καμιά πρίζα για τους υπόλοιπους.
Δεν είστε ο τελευταίος που τη χρησιμοποιεί.
Εμένα μου αρέσουν τα πώματα πρωκτού. Με πιάνετε;
Ναι. Εντάξει. Περνάμε καλά εδώ.
Εντάξει. Περνάμε καλά.
Κάποτε έμεινα σε ξενοδοχείο με καζίνο. Έχω μείνει σε πολλά ξενοδοχεία.
Στο ξενοδοχείο με το καζίνο είχαν ένα ταμπελάκι στο δωμάτιο.
Μια λίστα όσων μπορούσες να κλέψεις και την τιμή τους, εντάξει;
Έτσι, αν κλέψεις κάτι, το βάζουν στον λογαριασμό σου.
Μάλλον για να σε αποτρέψουν,
αλλά είχαν μια σιδερώστρα που κόστιζε 20 δολάρια.
Σκέφτηκα "Τρελή ευκαιρία".
Δεν αγοράζω συχνά σιδερώστρες, οπότε δεν ξέρω.
Αλλά τα 20 δολάρια μου φαίνονται λίγα.
Άσε που ποιος έχει τα κότσια να κλέψει σιδερώστρα από ξενοδοχείο;
Το πορτατίφ είναι εύκολο. Το βάζεις στον σάκο σου.
Το καπέλο μπορεί όχι, αλλά το πορτατίφ θα το πάρεις.
Σιδερώστρα, όμως; Φεύγοντας λες "Μπα, αυτήν την είχα φέρει μαζί μου".
Ναι, μοιάζει με τη δική σας,
αλλά πάντα κουβαλάω σιδερώστρα μαζί μου.
Ευτυχώς, επειδή δεν είχε στο δωμάτιο.
Ψάξτε. Δεν υπάρχει σιδερώστρα.
Δεν ξέρω να σιδερώνω.
Είμαι στα καλύτερά μου. Βέβαια, μου το σιδέρωσε άλλος.
Ξέρω πώς λειτουργεί, εντάξει;
Το βάζεις στην πρίζα του πορτατίφ και μετά…
Κάνεις έτσι, αλλά οι ζάρες του δεν φεύγουν.
Πολλά ξενοδοχεία θέλουν να έχεις οικολογική συνείδηση.
Έτσι λένε, στην ουσία όμως, δεν θέλουν να πλένουν τις πετσέτες σου.
Έτσι πάει. Λένε "Σώσε τον πλανήτη. Ξαναχρησιμοποίησε την πετσέτα".
Εμένα δεν με χαλάει αυτό.
Χρησιμοποιώ την ίδια πετσέτα τόσες φορές, που το σώμα μου μυρίζει πετσετίλα.
Ξαναμπαίνω στο ντους για να φύγει η μυρωδιά της πετσέτας.
Ανέκαθεν είχα οικολογική συνείδηση.
Ο κόσμος με αποκαλεί σιχαμένο.
Μου αρέσει η λέξη "σιχαμένος". Διασκεδαστική λέξη. Μου αρέσει.
Αν θες να πεις κάποιον "αηδιαστικό", πες τον "σιχαμένο". Εντάξει;
Τον χτυπάς εκεί που πονάει.
Όλως περιέργως, ο "σιχαμένος", μπορεί να θεωρηθεί φιλοφρόνηση.
Ανάλογα τη φάση.
Αν αποκαλέσεις κάποιον "σιχαμένο" στο κρεβάτι, μπορεί να γουστάρει.
Να πεις "σιχαμένε".
Περίεργο να υπάρχει λέξη που να θεωρείται προσβολή και φιλοφρόνηση.
Ξέρετε μια λέξη που δεν λειτουργεί έτσι;
Αηδιαστικός.
Στο κρεβάτι, η κυρά σου ζητάει "Μίλα μου βρόμικα".
Εσύ λες "Είσαι αηδιαστική".
Ξέρω ότι δεν πιάνει. Κάποτε έπινα πολύ.
Ξέρω ότι δεν πιάνει.
Κάποτε έπινα πολύ. Έχω κόψει το ποτό.
Το έκοψα επειδή πάθαινα συχνά μπλακάουτ
και δεν υπάρχει τίποτα καλό σ' αυτό.
Δεν λένε "Ρε συ, έπαθες μπλακάουτ,
αλλά εκτιμώ τη βοήθειά σου στα φορολογικά μου".
Δεν πήγαινα γυρεύοντας.
Δεν προσπαθούσα να την ακούσω από την μπίρα,
αλλά είναι δύσκολο μετά από 15 μπίρες.
Μετά τη 15η, η μπίρα δεν κάνει δουλειά, πρέπει να πας σε κάτι πιο βαρύ.
Αρχίζεις τα σφηνάκια.
Μετά από δυο σφηνάκια περνάς σε αυτό που αποκαλώ "σκοτεινή πλευρά".
Το μυαλό σου αδειάζει, το μάτι γλαρώνει, αμολάς μυστικά που δεν ήξερες ότι είχες.
Το μπλακάουτ είναι λες και το μυαλό σου λέει
"Μπα, δεν χρειάζεται να το δεις αυτό".
Το μυαλό λέει "Έχασα τον σωματικό έλεγχο,
αλλά θα σε γλιτώσω από το να δεις τι πρόκειται να κάνει".
Αυτό θα το ανακαλύψεις αύριο.
Στη δουλειά.
Αν έχεις ακόμα δουλειά.
Κάποτε πάθαινα συχνά μπλακάουτ. Το συνηθίζεις.
Θυμάμαι την πρώτη φορά. Ήταν ντροπιαστική.
Με παίρνει ένας φίλος την επομένη και μου λέει "Πώς νιώθεις;"
Λέω "Έχω έναν ελαφρύ πονοκέφαλο, αλλά είμαι καλά".
Μου κάνει "Κάτσε να σου πω τι μου είπες χθες βράδυ".
Του λέω "Δικέ μου, μη μου λες τέτοια".
Μου κάνει "Αυτό προσπαθώ να σου πω".
Μετά από λίγο καιρό, σκληραγωγήθηκα. Ξυπνούσα, κοίταζα το κινητό κι έλεγα
"Απλώς θα διαγράψω αυτούς τους ανθρώπους από τη ζωή μου".
Δεν ξέρω πώς έγινε αυτό,
αλλά πιο εύκολα αποκτάς καινούργιους φίλους, παρά ζητάς συγγνώμη.
Δυο-τρεις ξέρουν πώς είναι αυτό.
Δεν το συμμερίζονται όλοι αυτό. Το καταλαβαίνω.
Έλεγα "Αν δεν μπορούν να μείνουν, δεν μπορούν να μείνουν".
Αν δεν θέλεις να σε πετάξουν έξω από το Dillard's μέρα, δικαίωμά σου.
Θέλω να πιω, αλλά έχω να κάνω και κάτι ψώνια.
Να πάρω ένα επίσημο παντελόνι. Έχω να πάω σε γάμο.
Αν δεν έχω φάει "χι".
Είναι φορές που δεν καταλαβαίνω τα παντελόνια.
Δεν ξέρω τι ακριβώς είναι το επίσημο παντελόνι.
Δεν καταλαβαίνω τα παντελόνια khaki. "Τι να βάλω στον γάμο σου;" ρώτησα φίλο.
Μου κάνει "Δεν ξέρω. Κάνα khaki".
Και λέω "Τι χρώμα;"
Με πιάνετε.
Περνάμε καλά εδώ, όμως.
Δεν είχα καταλάβει ότι το khaki είναι χρώμα. Αυτό είναι το θέμα.
Περνάμε καλά εδώ. Μην ανησυχείτε.
Μην ασχολείστε. Περνάμε καλά εδώ.
Παλιά έπινα πολύ και οδηγούσα.
Δεν καυχιέμαι γι' αυτό, αλλά ήμουν πολύ καλός σ' αυτό.
Έχετε ξυπνήσει ποτέ οδηγώντας;
Παθαίνετε μπλακάουτ, συνέρχεστε και λέτε "Γαμώτο. Οδηγώ.
Πώς έγινα τόσο λιώμα;
Πού πάω;"
Και έχω πάθει και λάστιχο. "Ελπίζω να είναι καινούργιο.
Δεν προσπαθώ να αγοράσω ζάντα".
Σταματάω σε έναν χώρο στάθμευσης. Σηκώνω το αυτοκίνητο.
Βγάζω το σκασμένο λάστιχο, αλλά δεν ξέρω πώς να βάλω τη ρεζέρβα.
Και καλώ την ΑΑΑ.
Φτάνει ο τυπάς και λέει "Φίλε, είσαι πιωμένος".
Του κάνω "Ναι, συνήθως μπορώ να αλλάξω λάστιχο.
Άσε που είμαι σίγουρος ότι κάλεσα την ΑΑΑ, όχι τους ΑΑ, οπότε…"
Ναι, ξέρω.
Καταλαβαίνετε.
"Να αλλάξουμε το λάστιχο, να συνεχίσω τον δρόμο μου.
Έχω να πάω κάπου.
Δεν ξέρω πού, αλλά κάτι θα σκεφτώ όσο αλλάζεις το λάστιχο.
Δεν χρειάζομαι σπόνσορα ακόμα. Θα σου τηλεφωνήσω σε δυο χρόνια".
Παλιά έπινα πολύ και οδηγούσα.
Ζω στο Τενεσί. Λένε "'Οδηγείς θολωμένος, οδηγείς μεθυσμένος".
Αφού θα το κάνεις, να είσαι λιώμα καλύτερα.
Τουλάχιστον θα κοιμηθείς όταν μπεις φυλακή.
Με πιάνετε; Αυτοί καταλαβαίνουν.
"Αν σε συλλαμβάνουν για τέσσερις μπίρες, γιατί να μην πιεις 14;"
Δεν φτιάχνω εγώ τους νόμους. Απλώς προσπαθώ να συμβαδίσω.
Δύο φορές σ' τη χαρίζουν. Μη σε συλλάβουν για απλή θολούρα.
Αν είναι να οδηγείς παπάκι τα επόμενα δύο χρόνια,
να έχεις μια ιστορία να λες.
Δεν είμαι υπέρ του να πίνεις και να οδηγείς, όπως νομίζουν.
Απλώς λέω ότι παλιά, όταν έπινα,
δεν υπήρχε ούτε Uber ούτε Lyft. Τα ταξί δεν ήταν αξιόπιστα.
Αν ήθελες να πιεις, έπρεπε να οδηγήσεις.
Ενίοτε ορίζαμε κάποιον οδηγό, αλλά αυτό δεν σήμαινε ότι δεν θα έπινε.
Απλώς σήμαινε ότι υπήρχε κάποιος που ήταν πρόθυμος να το ρισκάρει.
Αυτός ο ένας φίλος που δεν έχει να χάσει τίποτα.
Έλεγε "Δεν έχω καν δίπλωμα οδήγησης".
Ποτέ δεν είχα νηφάλιο φίλο που να μου κάνει τη σοφεράντζα
και να θέλω να κάνω παρέα μαζί του.
Είχα φίλους που έλεγαν "Θα σε πάω εγώ στο μπαρ".
Και εγώ έλεγα "Μπα. Θέλουμε να περάσουμε καλά".
Δεν γουστάρω να με καρφώνουν τα νηφάλια μάτια σου όλο το βράδυ.
Να μου λείπει κάποιος που θα θυμάται τα πάντα.
Μεγάλωσα στην Αλαμπάμα. Στο Τενεσί δεν μπορείς να περπατήσεις.
Δεν πας στο μπαρ ή στο σπίτι με τα πόδια.
Αν γυρίζεις αργά στο σπίτι με τα πόδια μπορεί να σε χτυπήσει μεθυσμένος οδηγός.
Πρέπει να μένεις ασφαλής, φίλε. Πάρε το αμάξι σου.
Περνάμε καλά.
Εντάξει.
Δεν υπάρχει υπόγειος στην Αλαμπάμα.
Δηλαδή, υπάρχει, αλλά είναι σαντουιτσάδικο.
Εντάξει. Το πιάσατε. Και…
Περνάμε καλά.
Κάποτε ήμουν μανιώδης καπνιστής.
Κάπνιζα τόσο, που οι πνεύμονές μου πονούσαν.
Ύστερα έκανα ντίπι μέχρι να συνέλθουν οι πνεύμονές μου.
Έπειτα κάπνιζα μέχρι να συνέλθουν τα χείλη μου.
Ποτέ δεν άτμισα. Έκοψα το κάπνισμα πριν βγει το άτμισμα.
Για καιρό υπήρχαν πολλές διαφορετικές συσκευές.
Άτμισμα σαν κανονικό τσιγάρο.
Υπήρχε μια συσκευή σαν φλασάκι. Και κάποιοι κάπνιζαν από γουόκι τόκι.
Το θυμάστε; Κάπνιζαν από την κεραία του.
Κάνει και τον ίδιο θόρυβο. Σαν…
Προκαλεί σύγχυση αν είναι και γουόκι τόκι και ηλεκτρονικό τσιγάρο.
"Ατμίζω ή δέχομαι τηλεφώνημα τώρα;"
Είναι και τίγκα στον καπνό αυτά.
Καθόμουν πίσω από έναν τύπο στην κίνηση, νόμιζα ότι το φορτηγό του φλεγόταν.
Καθόταν και άτμιζε.
Ακούγοντας χέβι μέταλ.
Ποτέ δεν ήμουν τρελός θαυμαστής της.
Εγώ είμαι μεγάλος θαυμαστής της κάντρι.
Εντάξει. Καλά το πάτε. Τέσσερις άνθρωποι; Τέλεια.
Εντάξει. Αυτό είναι. Να τοι.
Αγαπώ την κάντρι, εντάξει;
Ένα καλό κάντρι τραγούδι σε κάνει να αναπολείς στιγμές που δεν έζησες ποτέ.
Δεν μεγάλωσα δίπλα σε λίμνη.
Δεν είχαμε πάει ποτέ, αλλά όταν την αναφέρει ένα κάντρι τραγούδι
λέω "Ναι, αυτό το θυμάμαι".
Ήταν ωραία στιγμή.
Το είχαμε ανάγκη επειδή δεν ταξιδεύαμε.
Μεγάλωσα σε πάρκο τροχόσπιτων στην Αλαμπάμα και περνούσαμε καλά,
αλλά δεν ξέρω γιατί το έλεγαν πάρκο. Με πιάνετε;
Δεν υπήρχαν βόλτες με τρενάκια.
Ούτε νεροτσουλήθρες. Περιστασιακά κάναμε τσουλήθρα.
Πάνω σε έναν παλιό μουσαμά με υγρό για πιάτα χυμένο σ' αυτόν.
Κάποτε βάλαμε την τσουλήθρα μας πάνω από μια ρίζα δέντρου.
Ναι. Γιατί θα κάναμε άλμα.
Αλλά δεν πάει έτσι αυτό.
Χτύπησα στη ρίζα του δέντρου, σηκώθηκα και έπιασα δουλειά.
Τέρμα τα παιχνίδια εδώ.
Τέρμα τα παιχνίδια. Τελεία. Έχω να καλύψω νοσήλια πλέον.
Δεν ξέρω αν έχετε πέσει σε ρίζα δέντρου με 110 χιλιόμετρα την ώρα,
με χαμόγελο ζωγραφισμένο στο πρόσωπό σας,
αλλά θα σας κόψει το χαμόγελο.
Δεν έκανα ποτέ κάμπινγκ μεγαλώνοντας, αφού μεγάλωσα σε τροχόσπιτο,
και νομίζαμε ότι γνωρίζαμε από πρώτο χέρι…
του τι εστί κάμπινγκ.
"Όχι. Τώρα μένουμε σε τροχόσπιτο".
Δεν χρειάζεται να υποβαθμιστούμε σε σκηνή.
Ξέρουμε τι θα πει να 'σαι φτωχός.
Δεν θέλουμε να μάθουμε τι θα πει να είσαι άστεγος.
Δεν θέλουμε να εξασκηθούμε στο να είμαστε άστεγοι.
Πολλοί με περνάνε για άστεγο.
Αν πάω σε πόλη με πολλούς άστεγους,
όταν τριγυρίζω έξω, ο κόσμος με περνάει για άστεγο.
Μου έχει συμβεί αρκετές φορές.
Κάποτε ήμουν στο Όστιν, Τέξας, και καθόμουν έξω.
Ήμουν ντυμένος κάπως έτσι. Έτοιμος για το σόου μου και…
Καθόμουν σ' ένα παγκάκι, κοιτούσα προς τα κάτω
και ακούω να μου λένε "συγγνώμη".
Κοιτάζω και βλέπω ένα κοριτσάκι με μια καφέ χάρτινη σακούλα και μου λέει:
"Θέλεις ένα σάντουιτς;"
Ναι. Ήταν πολύ γλυκό.
Και πραγματικά ήθελα ένα σάντουιτς.
Οπότε πέτυχε. Με πιάνετε;
Το στομάχι μου ήταν γεμάτο, η ψυχή μου, όμως, ήταν κενή.
Ένιωσα όμορφα, αλλά όχι για τον εαυτό μου.
Αλλά δεν απορρίπτω ένα δωρεάν σάντουιτς. Δεν έχω τόσα λεφτά.
Δεν έχω τόσα ώστε να αρνούμαι ένα τσαμπέ σάντουιτς.
Υπάρχουν πολλά είδη χρημάτων. Το έμαθα μεγαλώνοντας.
Υπάρχει το παλιό χρήμα, το νέο χρήμα, ματωμένο χρήμα, ναρκοδολάρια.
Εμείς δεν είχαμε τίποτα απ' αυτά. Εμείς είχαμε "καλά λεφτά", εντάξει;
Όταν οι γονείς σου παίρνουν κάτι που δεν σ' αρέσει
λένε "Πληρώσαμε καλά λεφτά γι' αυτό".
Τα καλά λεφτά αγοράζουν τα χειρότερα πράγματα.
Δεν είναι ποτέ κάτι καλό.
Τα καλά λεφτά αγοράζουν τισερτάκια με στάμπα το όνομά σου.
Από το Γκάτλινμπεργκ, Τενεσί.
Είχα πολλά μπλουζάκια με στάμπα λύκο μεγαλώνοντας.
Η μάνα μου νόμιζε ότι θα ήμουν όμορφος με έναν λύκο στο μπλουζάκι.
"Όσο περισσότεροι λύκοι τόσο καλύτερα. Βάλ' τους παντού".
Βάλε ένα φεγγάρι εκεί πάνω. Να έχει ο λύκος κάτι να αλυχτά.
Είχα ένα κασκέτο μεγαλώνοντας με το όνομά μου στην κορυφή.
Έγραφε "Ντάστι" ακριβώς εδώ.
Μην τυχόν και με απαγάγουν.
Ο απαγωγέας θα το έβλεπε και θα έλεγε "Η οικογένειά του δεν έχει μία.
Δώσ' του το ζαχαρωτό.
Μάλλον έχει καιρό να φάει ζαχαρωτό".
Εγώ προσπαθώ να μπω στο βανάκι.
Εκείνοι κάνουν "Όχι.
Εμείς είμαστε απαγωγείς".
Τους λέω "Το ξέρω. Κι εγώ γι' αυτό ήρθα.
Θέλω να με απαγάγετε".
Να ξεφύγω για λίγο από τα τροχόσπιτα.
Το χειρότερο για μένα, μένοντας σε τροχόσπιτο,
ήταν όταν έπρεπε να γράψω τη διεύθυνσή μου στο δημοτικό.
Δεν ήμουν ο φτωχός,
μέχρι που αναγκάστηκα να γράψω "Θέση 8, Πάρκο Τροχόσπιτων Μορς"
στα χαρτιά του σχολείου.
Τα άλλα παιδάκια έλεγαν "Ντάστι, ζεις σε τροχόσπιτο;"
"Δεν ξέρω γιατί εκπλήσσεστε".
Εννοώ, το μικρό μου όνομα είναι "Ντάστι".
Και κάθε μέρα πάω στο σχολείο με μπλουζάκι από το NASCAR.
Και το σακίδιό μου είναι από κατάλογο της Marlboro.
Ακριβώς.
Επιτέλους οι γονείς μου κάπνισαν τόσα, ώστε να αποκτήσω σάκα για τα βιβλία.
Καθαρίστε το σύννεφο καπνού μπας και μπορέσω να διαβάσω τίποτα.
Έτσι κάναμε τα χριστουγεννιάτικα ψώνια.
Η μάνα μου έδινε έναν κατάλογο Marlboro,
κύκλωνα ό,τι ήθελα,
και εκείνη άρχιζε να καπνίζει.
Μου έκανε "Θα σου το πάρω.
Θα σου το πάρω.
Θα σου το πάρω".
Πλέον δεν γίνονται αυτά.
Σήμερα, δεν σε ανταμείβουν επειδή καπνίζεις.
Είναι κρίμα. Πρέπει να το βρεις σε καμιά υπαίθρια αγορά.
Μου αρέσει μια ωραία υπαίθρια αγορά.
Όποτε βλέπω μία, πλησιάζω. Μου αρέσει.
Ήμουν σε μία, όχι πολύ παλιά, και μια κυρία πουλούσε DVD κοψοχρονιά.
Και μου αρέσουν τα DVD. Έτσι;
Γουστάρω να είμαι μία δεκαετία πίσω από όλους τους άλλους.
Οπότε τώρα μπαίνω στα DVD. Γουστάρω, γιατί είναι φτηνά.
Η κυρία είχε σούπερ προσφορά. Πουλούσε τρία DVD για πέντε δολάρια.
Είναι καλή προσφορά.
Οπότε θα αγοράσω έξι από αυτά. Έτσι παίρνω έξι για δέκα, καταλάβατε;
Τρία για πέντε, επί δύο.
Ευκολάκι, έτσι;
Αλλά αυτή η κυρία δεν καταλάβαινε τη δική της προσφορά.
Πάω και της λέω "Θα ήθελα να αγοράσω αυτά τα DVD".
Μου κάνει "Πόσα έχετε εκεί;
Λέω "Έξι".
Μου κάνει "Ξέρετε ότι είναι τρία για πέντε, έτσι;"
Της κάνω "Ναι.
Έξι για δέκα".
Μου κάνει "Τι να πω, μάλλον".
Δεν ήξερα τι να πω.
Δεν ήθελα να νομίζει ότι την κλέβω κιόλας. Της λέω "Αυτή είναι η προσφορά σας.
Τρία για πέντε, επί δύο".
Οπότε λέω τακτοποιήθηκε.
Ανθρώπινα τα λάθη. Τα αγοράζω για 10 δολάρια.
Και τότε την ακούω πίσω να κάνει υπολογισμούς, εντάξει;
Δεν το βγάζω απ' το μυαλό μου. Κάνει…
Κλείνει τα μάτια και κάνει…
Μου κάνει "Εντάξει. 15 δολάρια".
Της λέω "Ακούστε, δεν κάνω παζάρια.
Είναι η δική σας προσφορά.
Είναι τρία για πέντε, επί δύο.
Αν θέλετε, αγοράζω αυτά τα τρία και ύστερα βγάζω αυτό το κασκέτο…
και αγοράζω τα άλλα τρία".
Και αυτό είχε αποτέλεσμα. Με πιάνετε;
Είχε αποτέλεσμα. Εντάξει. Περνάμε καλά.
Έχετε πάει ποτέ σε κατάστημα να πληρώσετε με μετρητά,
τα σημαδεύουν με στιλό ανίχνευσης πλαστών χαρτονομισμάτων
και όταν σας δίνουν ρέστα, σας δίνουν πίσω μετρητά;
Πάντα λέω "Για δώσε λίγο αυτό το στιλό".
Δεν μ' εμπιστεύεστε, δεν σας εμπιστεύομαι.
Ναι. Ξέρω ότι είναι ένα. Με πιάνετε;
Δεν προσπαθώ να σουλατσάρω εδώ μέσα με πλαστά χαρτονομίσματα.
Περνάμε καλά.
Φόρεσα πολλά μπλουζάκια του NASCAR μεγαλώνοντας.
Δεν είναι κακό να τα φοράς, αλλά έχω φορέσει τόσα πολλά,
που κάθε φορά που έπρεπε να ντυθώ καλά,
η μάνα μου μου φορούσε το πιο καινούργιο μπλουζάκι μου NASCAR.
Της έλεγα "Δεν είναι ωραίο αυτό". Μου έλεγε "Το ξέρω.
Χώσ' το μέσα".
Γιατί αυτό τα άλλαζε όλα.
Κι από τα μερεμέτια έφτανες στην εκκλησία απλώς βάζοντάς το μέσα.
Ο μπαμπάς μου το κάνει ακόμα αυτό. Χώνει το μπλουζάκι στο παντελόνι. Τσίτα.
Από ζιβάγκο καταλήγει σε λαιμόκοψη "βε".
Και το μπλουζάκι σέρνεται από τα μπατζάκια του τζιν του.
Βλέπεις το δασύτριχο στέρνο του.
Είναι μεγάλος φαν του Πανεπιστημίου της Αλαμπάμα.
Χώνει τόσο βαθιά τα μπλουζάκια του που βλέπεις μόνο το "Πανεπιστήμιο".
Σαν να είναι υπέρ του κολεγίου.
Αλλά δεν είναι υπέρ των σπουδών. Κάποτε με κορόιδευε επειδή διάβαζα.
Όχι από τον τρόπο που διάβαζα, αλλά επειδή διάβαζα.
Έλεγε "Ο δικός μου γιος δεν θα διαβάσει βιβλία".
Κι έτσι τα παράτησα.
Το 'ριξα στα ναρκωτικά, καταλάβατε;
Εντάξει. Περνάμε καλά.
Δεν φοίτησα ποτέ σε κολέγιο. Δεν ξέρω αν το είχατε συμπεράνει, αλλά…
Δεν πήγα, κυρίως εξαιτίας των διδάκτρων.
Στα 18 μου, σκέφτηκα ότι αν είχα λεφτά για κολέγιο,
σήμαινε ότι ήδη τα πήγαινα καλά και…
Αλλά δεν χρειάζεται για τα πάντα.
Δεν ήξερα τι ήθελα να κάνω, αλλά δεν χρειαζόταν για όλα.
Αν θες να γίνεις γιατρός, δικηγόρος, προφανώς και θα πας,
αλλά για κατασκευή δρόμων και σπιτιών, τι να το κάνεις;
Θα τη βρούμε την άκρη, σωστά;
Ο Αβραάμ Λίνκολν έχτισε σπίτι. Φοίτησε σε κολέγιο;
Δεν ξέρω.
Δεν είμαι καν σίγουρος ότι έχτισε σπίτι, για να πω την αλήθεια.
Είναι κουτσομπολιά του κόσμου.
Και έδωσαν το όνομά του σε τουβλάκια.
Καταλάβατε; Το πιάσατε.
Περνάμε καλά.
Το πιο διασκεδαστικό για μένα, όταν ζούσα σε τροχόσπιτο, ήταν οι ανεμοστρόβιλοι.
Εντάξει; Επειδή έπρεπε να το εγκαταλείψω.
Έπρεπε να πάω σε κανονικό σπίτι. Μου άρεσε να πηγαίνω εκεί.
Έλεγα "Κοίτα πόσα τούβλα έχει εδώ".
Η μόνη φορά που έβλεπα τούβλο, ήταν όταν το πετούσαν στο τζάμι
με ένα σημείωμα πάνω.
Έλεγε "Κούρεψε το γρασίδι σου".
Έτσι γίνεται στον Σύνδεσμο Ιδιοκτητών Τροχόσπιτων.
Περνάμε καλά.
Μένω στο Νάσβιλ, Τενεσί, πλέον.
Κάποτε μας προειδοποίησαν για ανεμοστρόβιλο.
Άκουγα ραδιόφωνο και μας έλεγαν τι να κάνουμε
κατά τη διάρκεια του ανεμοστρόβιλου, ανάλογα με το τι σπίτι είχες.
Έλεγαν "Αν ζεις σε σπίτι με υπόγειο, κατέβα στο υπόγειο.
Αν ζεις σε σπίτι χωρίς υπόγειο, μπες στο μπάνιο ή σε ένα μικρό δωμάτιο".
Και "Αν ζεις σε πάρκο με τροχόσπιτα,
πήγαινε στο σπίτι κάποιου γείτονα ή βγες έξω και ξάπλωσε σε ένα χαντάκι".
Ναι. Αυτή είναι η αληθινή είδηση.
Σαν να λένε "Δεν ξέρουμε τι να σου πούμε.
Πήρες κακές αποφάσεις στη ζωή σου.
Τώρα πρέπει να ζήσεις μ' αυτές. Δεν μπορούμε να σε βοηθήσουμε".
Σου λένε "Ναι, ξέρουμε ότι θα βρέχει και το χαντάκι θα έχει πλημμυρίσει.
Εσύ απλώς βούτα σ' αυτό".
"Ναι, είναι Δεκέμβριος. Θα κάνει κρύο.
Πιθανότατα θα αρρωστήσεις. Αλλά εσύ απλώς βούτα σ' αυτό".
"Ξέρουμε ότι δεν έχεις ραδιόφωνο εκεί έξω.
Δεν θα ξέρεις πότε θα λήξει ο συναγερμός, αλλά κάθισε εκεί μέχρι να κόψει η βροχή.
Και απλώς βούτηξε σ' αυτό".
Μου αρέσει η άλλη επιλογή, το να πας στο σπίτι του γείτονα.
Δεν ξέρω τι σόι πάρκα με τροχόσπιτα έχουν δει αυτοί,
αλλά σε κάθε πάρκο που έζησα εγώ, και ο γείτονάς μου σε τροχόσπιτο έμενε.
Σαν να θέλουν να μαζευτούμε όλοι σε ένα. Για να του προσθέσουμε βάρος.
Και να είχαμε γείτονες με σπίτι,
δεν θα πετούσαν τη σκούφια τους να μας φιλοξενήσουν.
Δεν λένε "Ελάτε να δείτε τα πράγματά μας.
Αν δεν τα πάρει ο ανεμοστρόβιλος, θα τα πάρετε εσείς".
Άνθρωποι που θέλουν να βγάλεις τα παπούτσια σου πριν μπεις μέσα.
Εμφανίζεσαι σε ένα σπίτι και σου λένε "Πέρνα μέσα. Θα βγάλεις τα παπούτσια σου;"
Λέω "Μπα, θα πάω σπίτι μου.
Αν μου το έλεγες από το τηλέφωνο, δεν θα έμπαινα στον κόπο να έρθω".
Με βάζουν να περιφέρομαι με τις κάλτσες, λες και θα κάνουμε γιόγκα.
Μου λένε "Ναμαστέ", τους λέω "Δεν είμαστε. Φεύγω".
Αφήστε με να την κάνω. Δεν ήμασταν και τόσο φτωχοί μεγαλώνοντας.
Απλώς δεν τα είχαμε όλα. Δεν είχα φάει ποτέ παγωτό, μικρός.
Η μαμά μου έχυνε γάλα σε ένα μπολάκι
με φώναζε στο δωμάτιο και έλεγε "Λυπάμαι, άργησες".
Σαν να έλεγε "Θα έρθεις, την επόμενη φορά που θα σε φωνάξω".
Θα είμαι ξαπλωμένος στο χαντάκι.
"Δεν φοράς το καινούργιο μπλουζάκι με στάμπα λύκο που σου πήρα.
Έδωσα καλά λεφτά γι' αυτό".
Οι γονείς μου χώρισαν όταν ήμουν δύο χρονών.
Διεκδίκησαν και οι δύο την κηδεμονία και η μαμά μου έχασε.
Οπότε έπρεπε να ζήσω μαζί της και…
Ισχύει. Και…
Περνάμε καλά. Σ' αυτόν τον τύπο αρέσει. Και…
Περνάμε καλά.
Οι γονείς έχουν αλλάξει από τη δική μου εποχή.
Ιδιαίτερα όσον αφορά στα κατοικίδια.
Σήμερα ακούς γονείς να λένε "Πρέπει να πάμε τη γάτα στον κτηνίατρο".
Όταν εγώ μεγάλωνα, ο μπαμπάς μου έλεγε "Η γάτα μάς τελείωσε".
Και η γάτα είχε φύγει.
Δεν μπορούσα ούτε να θυμώσω. Απλώς έλεγα "Ελπίζω να πάρουμε άλλη".
Εκείνος έλεγε "Θα δούμε τι θα εμφανιστεί".
Δεν είχαμε κανονικά κατοικίδια. Είχαμε φυλακισμένους της φύσης.
Βλέπαμε έναν αδέσποτο σκύλο, τον αλυσοδέναμε σε ένα δέντρο, σωστά;
Είχαμε την πιο μοχθηρή γάτα που έχετε δει ποτέ για δύο βδομάδες.
Μάθαμε ότι ήταν οπόσουμ.
Σας είπαμε ότι δεν ήμασταν του διαβάσματος
και τότε δεν υπήρχε διαδίκτυο. Νομίζαμε ότι ήταν καμιά περίεργη ράτσα.
Έχετε δει ποτέ οπόσουμ;
Δεν πρέπει να τα δεις, δεν νομίζω.
Αναμφίβολα είναι νυχτερινοί τύποι.
Όποιο ζωντανό οπόσουμ έχω δει, ανταλλάξαμε ματιές μεταξύ μας.
Εκείνη τη στιγμή, το οπόσουμ μού έλεγε: "Δεν έπρεπε να είσαι εδώ έξω τώρα".
"Εντάξει. Δεν ήταν επιλογή μου να δείχνω έτσι.
Είναι η στιγμή μου.
Είμαι εδώ έξω και τρώω τα σκουπίδια σου. Τουλάχιστον άφησέ με στην ησυχία μου".
Έχετε πάει ποτέ σε ξένο σπίτι και ο σκύλος να γαβγίζει,
να σου γρυλίζει και να σου λένε "Δεν δαγκώνει";
Σου λένε "Μα γιατί το λες αυτό;"
"Μήπως επειδή δεν το έχει ξανακάνει; Ίσως σήμερα να κάνει την αρχή.
Φαίνεται σαν να θέλει να δαγκώσει".
Πάντα λένε "Το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να σε γλείψει μέχρι θανάτου".
Και εγώ κάνω "Μέχρι θανάτου;
Ποιος μίλησε για θάνατο;
Εγώ ανησυχώ μη με δαγκώσει, εσείς γιατί αναφέρατε τον θάνατο;"
Περίεργη ιδέα επειδή ο σκύλος φαίνεται σαν να θέλει να σε δαγκώσει.
Είναι σαν να εμφανίζεσαι σ' ένα σπίτι και να υπάρχει κάποιος με ένα μαχαίρι.
Και να κάνει αυτό.
Και να σου λένε "Δεν θα σε μαχαιρώσει.
Ναι. Μπορεί να σε γλείψει μέχρι θανάτου.
Ναι. Σε λίγο θα ηρεμήσει.
Απλώς δεν έχει συνηθίσει να είναι κοντά σε ανθρώπους".
Εντάξει. Σας ευχαριστώ πολύ, παιδιά. Το εκτιμώ.
Ευχαριστώ.