BİR NETFLIX STAND-UP KOMEDİSİ
Naomi Ekperigin'e hoş geldin diyelim!
Evet.
Bu harika.
Çok güzel hissettiriyor.
Yeter!
Yeter.
Çok destekçisiniz ama evet, cüzdanımı sahneye getirdim.
Evet, çünkü sizi tanımıyorum.
Tamam mı? Tanımıyorum.
Ben Harlem'liyim ve eşyalarıma sahip çıkmalıyım.
Gözümün önünde olsun, rahatlayayım ve odaklanayım.
New York'ta olduğum için çok mutluyum.
Harika. Şahane.
İhtiyacım vardı.
Artık Los Angeles'ta yaşıyorum ve tavsiye etmiyorum.
Gerçekten.
Los Angeles'ı sevmeyen bir New Yorklu olmak çok klişe
ama gerçek bu, tamam mı?
Ve ben bir ispiyoncuyum.
Sadece küçük şeyler. Ben dış mekân seven biri değilim.
Bakın, bilimsel açıdan biliyorum. Bu Dünya, bir tane Güneş'in sisteminde.
Ama Los Angeles'taki güneş bir farklı.
Farklı.
Gerçekten öyle. Daha parlak ve daha sert.
Yargılayıcı.
Böyle, bu gerçek. Yatak odamda karartma perdelerim var.
Çünkü ben bir şeyler saklamak isteyen yetişkin bir kadınım, doğal olarak.
Yine de her sabah
o ince çizgi güneşe uyanıyorum.
Pencere ile perde arasında kalan o ince çizgi.
Her sabah gözlerime vuruyor.
"Neden doğa yürüyüşü yapmıyorsun?" Bu kadar.
Bunu yapmanı istiyorlar. Doğa yürüyüşü.
Beni kandıramazsınız. Doğa yürüyüşü sadece daha coşkulu.
Beni kandıramazlar.
L.A.'deki insanlar da orayı sevmiyor. Anlayabiliyorum çünkü…
Bu doğru, ben oraya taşındığımda yeniydim, gençtim.
"Buradayım. Ne yapmalıyım?" dedim.
"Vay, Los Angeles'a yeni mi geldin?" dediler.
"Ne yap biliyor musun, San Diego'ya git."
Evet.
"San Francisco, Santa Barbara. Ojai, Big Bear, Big Sur, Palm Springs?"
Ya burası? Olur mu?
New York City'ye geldiğiniz zaman kimse "Hoboken'a gittin mi?" demez.
Hayır.
Her şey burada.
Staten Island bile size bir deniz havası verir.
Ama L.A.'e gelince "L.A.'e hoş geldiniz, çantanızı toplayın."
Sevmiyorsunuz.
Ama bunlardan birine gittim.
Palm Springs'e gittim.
L.A.'in dışında, iki saat uzaklıkta bir çöl şehri.
Seveceğimi pek sanmıyordum.
Çünkü çöl sıcağı var ve insan içinde terlemeyi sevmem ama bayıldım.
Palm Springs'i sevmemin sebebi… Ben…
Nasıl anlatsam?
Kendime bakmak istediğim zaman, her şeyden kaçmak istediğim zaman
kendimi bir Nancy Meyers filminin ana karakteri gibi hayal ederim.
Evet, iyi hissetmek istediğim zaman.
Daha önce Nancy Meyers mekânı görmediyseniz…
Aşkta Her Şey Mümkün, İlişki Durumu: Karmaşık, Tatil…
Diane Keaton'ın cilveli olduğu herhangi bir film.
Hiç Nancy Meyers mekânı görmediyseniz size açıklayayım.
Öncelikle, beni beyaz bir kadın olarak hayal edin.
50'li yaşlarımdayım. 60'larımdayım.
Menopoz ateşinin dibindeyim yani.
Tam o anlardayım.
Benim adım Margot, T ile.
Kıyafetim açık kahve, krem rengi, bej rengi.
Evet.
Yumurta kabuğu, ekru.
Giydiğim şey bol ama aynı zamanda oturmuş.
Havam bu.
Filmin bir noktasında
en iyi arkadaşımla California beyaz şarabı içiyorum.
"Yeni karısı kaç yaşında?" diyorum.
Tüm Nancy Meyers filmleri bu şekilde. Evet.
Teşekkür ederim. Evet. Gerçekten.
Çok doğru.
Yeni karısı hep fazla genç, tamam mı?
Palm Springs böyleydi. Beyazlar rahatlarına aşırı düşkün.
"Bey" ve "Hanım" için mutfak lavabosu var.
Anladınız mı? O derece.
Palm Springs gibi bir yerde siyahi olmak komik.
Kimse oraya nasıl geldiğinizi bilmiyor. Bir fısıltı dalgası başlıyor.
Restorana giriyorsunuz. "O Michelle mi?" diyorlar. "Hayır."
"Hayır, değil."
"Ama ücretsiz ikram alırım."
Evet. Bir otelde kalıyorduk, buraya köpek getirmek serbest.
Normalde pek sevmem ama bana bir şeyler oldu.
L.A.'e taşındım, o sıcak havayı yüzümde hissettim
ve bir anda "Bir köpek ve podcast istiyorum."
Anladınız mı? Anında.
Havuz kenarında yaşlı, siyah bir labrador vardı.
Yaşlı köpeklere bayılırım. Çok severim.
Doğru, değil mi?
Kapı zilini duyunca koşup havlayan köpek istemem.
Kapı zilini duyunca şöyle yapacak bir köpek isterim.
"Açacak mısın?"
Anladınız mı? Kafasını bile kaldırmaz.
Yataktan kalkmaz.
Bu siyah labrador böyleydi. Yatıyordu.
Ayrıca Palm Springs'te hava 38 derece.
Bu siyah labrador ve ben gölgede durmak isteyen iki siyah hanımız.
En iyi arkadaşız, bir hayat kurduk.
Ben köpeği sevmeye başladıktan 10 dakika sonra
iki yaşlı beyaz kadın geldi.
Nancy filminden taze çıkmışlar.
Yanıma geldiler, çünkü biri köpeğin sahibi.
"Sen kimsin?" dediler. Kendilerini tanıttılar.
İsimleri…
Susan…
…ve Jan
Palm Springs, götür beni.
Bayıldım.
Sohbet ediyoruz.
Susan ve Jan'in çift olmasını umdum ama sadece arkadaştılar.
"Sıkıcı ama neyse, konuşmaya devam edin."
Sohbet ediyoruz, Susan ve Jan en yakın arkadaşlar.
Tatile gelmişler, yola çıkmışlar.
Jan'i unutamıyorum.
Kalbimde bir yer edindi. Jan, Maui, Hawaii'de yaşıyordu.
Palm Springs'e tatile gelmiş.
Evet tatlım.
Bir ara sohbet sırasında Jan bana dedi, çok ciddiyim,
"Herkes Maui'ye tatile gidiyor, biliyorum
ama benim Maui'den başka bir yere tatile gitmem gerek"
Ne?
Duyduğum en Jan'ce şey bu.
"Jan, çok fenasın" dedim.
"Seni anlıyorum Jan.
Ben Amerika'da bir siyahi değilmişim gibi konuşuyorsun. Devam et.
Devam et Jan."
Sonra dedi ki "Ben ana karaya çıktığım zaman…"
Geri sar Jan.
Şimdi abarttın. Muhtemelen Indiana'lısın, tamam mı?
"Ana karadayken kardeşimi ziyaret etmeyi düşünüyorum ama emin değilim."
Jan kardeşini sikine bile takmıyor!
Bu Jan'ın tatili.
Tanrım. Tüm hayatımda Jan gibi olmaya çalıştım.
Şu an Susan gibiyim, sadece takip ediyorum.
Ama Jan rezervasyon yapıyor.
Seni başarıya hazırlıyor.
Öyle hissediyorum. Nasıl Jan gibi olabilirim?
Dünyada görmek istediğim Jan nasıl olabilirim?
Bazen ufak bir sorunla karşılaşsam, parmağımı çarpsam
"Maui'den kaçmalıyım" diyorum.
Hepsi bu değil.
Jan 60'larında, iki yetişkin oğlu var.
Hayatı yaşıyor.
Jan joie de vivre yaşıyor.
Sevgilileriyle takılıp sulu boya ile resim yapıyor.
Jan yapıyor.
Yapıyor.
Benden yaşlı olsa da ruhu benden genç.
Jan hayatı yaşıyor.
Ben duşta oturmayı seviyorum.
Zor. Tavsiye ediyorum. Öyle bakmayın.
Duşta oturmak mükemmel.
Duşta oturmak güzel, hem temiz olmak istediğinizde
hem de dinlenmek…
Anlıyor musunuz?
Bayılıyorum.
Oturuyorum, küvette kalmayı sevmem. Yahni gibi olmayı sevmem.
Oturur, dinlenirsiniz. Su üstünüze doğru akar.
90'ların R&B klibinde gibi hissedersiniz.
Çok güzel.
Çok romantik.
Kendiniz için.
Ama evet.
Benim ruhum yaşlı.
Çocukken bana hep böyle derlerdi. Sürekli.
Yetişkinler bana "ruhu yaşlı" derdi.
"Ben oyun oynamaya gelmedim" gibi.
Ben köşede oturup kitap okurdum.
Muhtemelen Bebek Bakıcıları Kulübü'nü çünkü onlar çalışıyordu.
Değil mi? Evet.
"Girişimcilik" diye. Evet.
Ama hep yetişkin olmak istedim.
Yetişkinlerin yanında olmayı severdim. Onlara bakıp "Gözleri lanetli" derdi.
"Neler görmüşler? İçi boş bakıyor."
Anlıyor musunuz? Takıntılıydım.
Bekâr bir annenin tek çocuğu olarak
bazen farklı yerlerde olurduk.
Annem "Pam'in evine gidiyoruz. Sen otur" derdi.
Siyahi kızlar bilir. Anlarsınız.
Orada oturuyor olurdum.
Çocukken gizlice hareket edebiliyorsunuz.
Yetişkinler fark etmiyor.
Bunu çok severdim. Elimde meyve suyu ile giderdim.
Mutfak sohbetine katılırdım.
"Gail, boşanman sonuçlandı mı?"
İhtiyacım vardı.
Elma suyu içip dedikodu yapmak. Ben buydum.
Genç yaştan beri böyleydim.
Gail bana anlatırdı. Tarafsız biri hoşuna giderdi.
O yüzden oradaydım.
En sevdiğim şeydi.
Evet, kalbimde yaşlı biriyim.
Ayrıca kalbimde neden yaşlıyım, biliyor musunuz?
Çünkü çok öfkeli biriyim. Öfke sizi yaşlandırır.
Öfke yaşlandırır.
Hassas bağırsak hastalığı, öfke bu. Bende var.
Komik olan şu. Kızgın olduğum şeyler var ama ne yapacağımı bilmiyorum.
O yüzden alakasız şeylere, benle alakası olmayan şeylere kızmaya başlıyorum.
Öfkesini başka yere yönelten var mı?
Çünkü bunu hep yapıyorum.
Her zaman.
Çok meraklı olmamın da faydası yok. Başkalarının işine burnumu sokarım.
Bu alışkanlık benle ilgisi olmayan şeylere kızgın olmama sebep oluyor.
Mesela bir restoranda yanımdaki çift kavga ediyorsa
sonucunu görmeden oradan kalkamam.
Bunu hemen söyleyeyim. "Hesap beklesin."
"Kızım, seni götürmemi ister misin?"
"Benimle yaşayabilirsin, o rezil bir adam." Böyle yaparım.
Bunu yapabilirim.
Bunu her zaman yapabilirim.
Bu yüzden hep buluyorum.
Beni öfkelendiren şeylere çok iyi örnek.
Yetişkin bir erkek gördüm, gür sakalı vardı.
Çikolatalı süt içiyordu.
Sinirden kör oldum.
Kafamda "Sen nasıl çikolatalı süt içiyorsun ya?" dedim.
"Burası anaokul değil, hayat bir oyun değil."
"Okyanuslar yanıyor, tamam mı?"
"Suda ateş var."
"Okyanus yanarken çikolatalı süt içerek ne yapıyorsun?" Tamam.
İşte buna kızıyorum.
İşte bu.
Bırakalım Nesquik'ini içsin.
Ben de avukatlarımı arayayım.
Odaklanmalısınız.
Aslında neye kızgınsınız?
Hep. Elbette, onun beyaz bir erkek olmasının da faydası yok.
Ne zaman rahat bir beyaz erkek görsem şüpheye düşerim.
Görürüm, "Ne planlıyorsun?" derim.
Bir keresinde yürüyordum, genç, formunda, beyaz bir erkek gördüm.
Koşu yapıyordu, ışıkta durmuştu.
Olduğu yerde koşuyor, nabzını yüksek tutuyor.
Üstü çıplak. "Hava atmayı bırak" diye düşündüm.
Kulaklık takmıştı ve kendi kendine gülüyordu.
Gözümde bir şey canlandı, kulaklıklarını kulağından alıp
"Neye gülüyorsun sen?" diyorum.
Niye bu kadar kabaydım ki?
Yapmadım ama yapmak istedim.
Ama nedenini anladım. Neden biliyor musunuz?
O beyaz, genç adama güvenmememin sebebi…
Çünkü…
Yıllardır böyle oluyor.
Sandığınız sebeplerden dolayı değil.
Beyaz erkeklere güvenmem çünkü çoğu beyaz erkek eskiden beyaz çocuktu.
Tamam mı? 80'ler ve 90'larda çocuk olmuş biri olarak
benim izlediğim her film ve dizide
beyaz bir çocuk başını belaya sokuyor ve kötü bir enerji saçıyor.
Tamam mı? Küçük, beyaz oğlanlar uzaylılarla arkadaşlık yapıyor.
Tamam mı?
Gidip bir gremlin buluyorlar.
Üçüncü türden yakınlaşmalar yapıyorlar.
Diğer ikisi nerede?
Diğer iki yakınlaşma ne?
Bilmiyoruz.
Küçük beyaz çocuklar.
Küçük beyaz çocuklar başka boyutlara geçit açmayı severler.
Başka boyutlara geçit açarlar, toparlamayı size bırakırlar. Böyle.
Şeytan Kapısı'nı izlediniz mi?
1989 yapımı. Benim için önemli.
Filmin konusu, iki beyaz oğlan
bir hafta sonu evde yalnızlar.
Cehenneme bir geçit açıyorlar.
Neden herkes gibi pizza sipariş etmediler?
Bu yüzden güvenmiyorum.
Beni en çok korkutan şey şu.
Yüreğime en çok korku indiren şey.
Bir ya da daha fazla beyaz çocuğun bisiklete binmesi.
Bisiklete binen bir çocuk görürsem tersine kaçarım.
Başıboş bir hayalet var demektir.
Onlara hedef olmak istemem.
Söyleyeyim.
Yaşamaya çalışıyorum.
Yaşamaya çalışıyorum tatlım.
Aşılıyım ve rahatım.
Çok mutluyum. Öyle değil mi?
Aşılı olduğum için çok mutluyum. Çok istemiştim.
Başta bir yavaşlık vardı.
Sıranızı bekliyordunuz. Sıra beklemek istemedim.
Sanki BTS bileti almaya çalışırmış gibi sayfayı yeniliyordum.
"Bana ne zaman gelecek?"
Los Angeles Eyalet web sitesi "Bu konu seninle ilgili değil" diyor.
Ben de reddettim.
Aşı sıram gelen kadar birkaç ay bekledim.
Aşıyı beklerken
San Diego Hayvanat Bahçesi hakkında bir haber okudum.
Tüm orangutanlar COVID-19 aşısı olmuş.
Millet.
Ben aşıyı bekliyorum, orangutanlar aşı olmuş bile.
Sanki bir orangutan öksürmüş de hayvanat bahçesi gelip
"Biz varken olmaz! Vatandaşlarımızı koruruz!" demiş.
Ben de "Hayvanat bahçesi nasıl alınır?" diye aratıyorum.
Anlıyor musunuz?
Eğer onlar aşı veriyorsa ve böyle iş yapıyorlarsa
ben hayvanat bahçesine taşınırım.
2020'den bir şey öğrendiysem, kapalı her alanda başarılı olabilirim.
Neden olmasın tatlım? Beni de koruma altına alın.
Doğru.
Hayvanat bahçesindeki diğer hayvanlardan daha iyi olurum.
Siz hayvanat bahçesine gidince o hayvanlar sürekli saklanıyor.
Okul grubu gelince ben öne çıkarım.
Onlara çok iyi bir gösteri sunarım.
Eğer aşı olabileceksem…
Aşıyı beklerken bu makaleyi gördüğüme inanamadım.
Bunu kişisel algıladım.
Özellikle de hayvanat bahçesindeki orangutanlardan birinin adının
Karen olduğunu duyunca.
Haydi ama ya.
"San Diego Zoo, batırdın" dedim.
"Ne yaptığını çok iyi biliyorsun."
Orangutan Karen aşı olmuş.
Bu sırada ben her gün kapanışa kadar Walgreens'teyim.
Oliver Twist gibiyim.
"Lütfen, efendim. Biraz aşı alabilir miyim?"
"Bozulmadan önce biraz aşı alabilir miyim?"
Aşı çok narindi.
Sadece altı saatin var. Kullan ya da geç.
Olgun avokado gibi.
Ya guacamole yapacaksın ya da batacaksın.
"Aşı alabilir miyim?"
Alamadım.
Orangutan Karen'ın aşıya ihtiyacı var mı?
Benim önceden hastalıklarım var tatlım.
Astım, Siyahilik…
Ben sokaklardayım. Karen ne yapıyor? Ağaçta oturup klitorisini ovuşturuyor.
Aşıyı ne yapacak?
Aşıyı ne yapacaksın Karen?
Karen'a çok kızgındım.
Google'dan ona bakıyordum. Hani birinden nefret ettiğiniz zaman…
Öfkenizi desteklemesi için o kişi hakkında araştırma yaparsınız ya?
Orangutan Karen için bunu yaptım.
"Karen, orangutan, San Diego" diye arattım.
Bir sürü başka şey çıktı.
Ama sonra söz konusu orangutan Karen'e ulaştım.
Can düşmanım.
Öğrendim ki orangutan Karen,
90'larda ilk kez açık kalp ameliyatı yapılan primatlardan biriymiş.
Bu kaltağa fazla şans vermişiz.
Ne yapıyoruz biz?
Karen, tamam. Virüsü kaptıysan kaptın.
Oldu mu?
25 yıl geçirmişsin Karen.
Niye seni hayatta tutuyoruz?
Benden önce aşı olmuş.
Ben bir hayvanseverim.
Yanlış anlamayın, olur mu?
Ben bir köpek annesiyim.
Çok güzel, teşekkürler. Evet.
Evet.
Çok güzel.
Sekiz yaşında.
İki yıldır benimle. Evet, barınaktan kurtardım. Rica ederim.
Evet. Bunu söylemek önemli.
Instagram'da bir sürü hayvan hesabı var.
İnsanlar hayvanlarının fotoğraflarını paylaşıyorlar.
#Kimkimikurtardı.
Yani…"Onu ben kurtardım."
Onu gördüm ve "Yaşamak istiyorsan benimle gel" dedim.
Dinamik bu.
"Burnunu kıçından çıkar, gidiyoruz!"
Ve çok tatlı.
Küçük bir Maltese Terrier, minik bir melek.
Çok güzel.
Onu edindikten bir hafta sonra fark ettim ki
bu kadar güzel bir köpeğim olmamalı.
Çok güzel bir köpeğiniz olunca insanların dikkatini çekiyorsunuz.
Ben huysuz biriyim, o çok güzel. Sevmek istiyorlar.
Yürürken yanıma gelip "Sevecen midir?" diyorlar.
"Hayır, değilim."
Ve çekip gidiyorum.
Doğru.
Özellikle de sabahları.
Sabahları sevmem ve köpeğin bunu düzelteceğini sanmıştım.
Anladınız mı?
"Köpeğim varsa sabahları erken kalkmam gerek.
Yürüyüşle başlayacağız."
Her sabah 20-30 dk.
Elbette bu değişiklikler sağlayacak.
Çünkü sonra eve gelip hafif bir kahvaltı edeceğim.
Yarım kavun ve bir kaşık süzme peynir gibi.
Ondan sonra da devam edeceğim.
Sonunda sudoku öğreneceğim.
Bunu yapacağım.
Bu noktadan sonra senaryolar kendi kendini yazacak.
O kadar üst seviyede çalışan biri olacağım ki
dünyanın dertlerini çözmeye çalışacağım, üstün bir seviyedeyim.
Telefonu elime alıp
"İsrail, tatlım. Filistin diğer hatta."
"Bunu düzeltebiliriz."
"Bir planım var."
"Sabah sekizden beri ayaktayım."
Büyük hayallerim vardı.
Ama öyle olmadı.
Her sabah uyanıp köpeğe bakıyorum.
"İstiyorsan yatağa işeyebilirsin."
"Yapsan iyi olur, ben 10 dakika daha uyuyacağım. Neden olmasın?"
Ben sabahları sevmem.
Gerçekten köpek seven, uzun süredir sahip olan insanlar çoktan kalktı bile.
Güneşle birlikte kalktılar, egzersiz yapıyorlar.
Uyanmışlar, göz teması bekliyorlar.
Sokaklarda seninle etkileşime geçmek istiyorlar.
Sabahları köpeğimi gezdirirken sutyen giymiyorum.
Sutyensizim.
Hakkımda bilmeniz gereken bir şey.
Memelerim sallanırken benimle konuşmayın.
İşte bu kadar.
Memelerim sallanırken benimle konuşmayın.
Başkan adayı olursam sloganım bu olur.
2024, Naomi Ekperigin. Memelerim sallanırken benimle konuşmayın.
Olabilir. Gerçekten.
Ama köpeğimi seviyorum. Mükemmel.
Çok iyi çünkü Yahudi bebeğim, yani Yahudi sevgilim ile
konuşacak konu oluşturuyor.
Neredeyse 12 yıldır birlikteyiz.
Evet. Değil mi?
Neredeyse 12 yıl.
2020'yi sayarsanız 38 yıldır birlikteyiz.
Evet, uzun zaman oldu.
Birbirimizi hâlâ çok seviyoruz. Büyülü bir şey.
Aranızda farklı ırktan çiftler var mı?
Var mı hiç?
Evet, gelecek liberaller bunu istiyor.
Bayıldım.
Sizi bilmem ama ne zaman Yahudi sevgilimle dışarı çıksak
kimse birlikte olduğumuzu düşünmüyor.
Aramızda bir bağ olabileceğini asla düşünemiyorlar.
O benden kısa olduğu için olduğunu düşünüyor.
"Çok iyimsersin" diyorum.
Ama evet, onun boyu biraz kısa.
Gümrükten geçebilecek bir sevgili bulmalısınız.
Beni dinleyin. Çantaya koyun ve götürün.
Ama sorun bu değil. Dışarı çıkıyoruz. Restoranda masa görevlisine gidiyoruz.
"Siz birlikte misiniz?" diyor.
"Birlikte misiniz?"
"El ele tutuşuyoruz, arkamızda kimse yok."
"Evet. Birlikteyiz."
"Ha?" diyor.
"Hayır, ben onun bakıcısıyım, yardımcı oluyorum."
"Erken gelip ucuz yemek istedik."
Hep aynı şey.
Markete gittiğimizde de oluyor. En sevdiğim yer, Trader Joe's.
Normalde güvenli bir yer.
Trader Joe's'dayız. Kasaya yanaştık, tamam mı?
Durum ne? İki sevgili, bir sepet.
Kasiyer önce sevgilime baktı.
Hep önce ona bakıyorlar.
Ondan onay alıyorlar.
"Bayım, baskı altında mısınız?"
"Size zarar veriyorsa iki kere göz kırpın."
Ona ilgi gösteriyorlar.
"Bayım, birlikte misiniz? Bu sizin sepetiniz mi?"
O gün moralim bozuktu.
"Evet, birlikteyiz!" dedim.
"En son öpüştüğümüzde kazayla ağzına geğirmiştim."
"Evet, birlikteyiz!"
Bilerek geğirmedim.
Oluverdi.
11 yıl geçmiş, öpüşürken bir anda gaz gelince kaçmazsınız.
Bu kadar, böyle oluyor. Buna karar veriyorsunuz.
En sonuncusu, en berbat olanı L.A.'de oldu.
Sokağımızda evsiz bir komşumuz var çünkü ABD kapitalist bir cehennem
ve korunmasız vatandaşlarına ilgi göstermiyor ve…
Ve o hep bizim mahallede. Yıllar geçti, tanıdık.
"Selam. Nasılsın? Para ister misin? Yemek ister misin?" Bizden biri.
Geçen bir gün, Yahudi sevgilim yalnız yürüyormuş
ve ona rastlamış.
Demiş ki
"Ev arkadaşına ne oldu?"
"Ev arkadaşın nerede?"
"Hep birliktesiniz, ev arkadaşın nerede?"
Bu adam bizi yağmurda, sokağın köşesinde
sanki bir Brontë kitabındaymışız gibi sarılırken gördü.
Birlikte olduğumuzu biliyor. Tamam mı?
Birlikte olduğumuzu biliyor. Bilerek yapıyor.
Sevgilim ona demiş ki
"Biz birlikteyiz, birlikte yaşıyoruz."
O da demiş ki…
"Eskiden siyahi sevgilim vardı.
Ama uzun sürmedi çünkü sürekli yeni şeyler yapmamı istiyordu."
"İşte o yüzden evsizsin."
"Siyah sevgilini dinlemeliydin.
Evet, size yeni şeyler yaptırırız."
"Terapi gibi yeni şeyler. Tamam mı?"
"Çarşaf yıkamayı öğrenmek gibi yeni şeyler. Tamam mı?"
"Ayak tırnaklarını kesmek gibi yeni şeyler. Tamam mı?"
Siyahi kızlar böyle yapar.
Açıklığa kavuşturayım.
Evsiz olduğu için kızgın değilim. sürtüklük yaptığı için kızgınım.
Jeremy çok kabaydı.
Adı Jeremy.
Önceden söylemeliydim. Jeremy, kaba.
Tanrım. "Birlikte misiniz? Ev arkadaşın?"
Birlikte olduğumuzu düşünmemeleri çılgınca. Bu bir taraf.
Diğer tarafta da tam tersi olan bir grup var.
Çocuklarımız olmasına kafayı takmışlar.
Bebek yapmamızı istiyorlar çünkü ben siyahiyim, o beyaz.
Herkes çok heyecanlı.
"Ne zaman bebek yapacaksınız? Sizin bebekleriniz çok güzel olur."
"Bebek yapmalısınız, güzel olurlar."
"Tanrım, bebek ne zaman? Bebekleriniz çok tatlı olur."
"Niye herkes bu bebeğe bu kadar takıntılı?" diyorum.
"Bej renginde olacak diye mi? Anlamıyorum yani."
Niye?
Hepsi doğduklarında haşlanmış patatese benzer.
Ayrıca bebek sahibi olmak gibi bir isteğim yok.
Yani, doğurmak gibi.
Belki genç birini evlat edinirim, böylece çalışabilir.
Yani, bilmiyorum.
Hiç öyle bir şey hissetmedim.
Hani "Soyumun DNA'sını devam ettirmeliyim!" gibi.
Ben klinik depresyon geçiriyorum.
Yarı körlüğüm var ve iki kere diş teli taktım.
Yani soyumun burada biteceğini söyleyebiliriz.
Değil mi?
Şu andan itibaren çekinik.
Rica ederim.
Ben istemiyorum.
Zaten benim ruhum yaşlı. Çocuk yetiştiremem.
Öyle bir enerjim yok.
Pekâlâ millet. Bakalım.
Kaçınızın 30'un üstünde olduğunu soracaktım.
Bir sürü arkadaş.
Harika.
30 yaşının altındakilerin
hiçbir şey söylemesine gerek yok çünkü gözlerinizden ışık parlıyor.
Gerek yok.
Tamam, 30'un üstündekiler için, aramızda bayağı var…
Sen 30 yaş üstü biri için fazla heyecanlısın.
Ama şunu söyleyeyim.
30 üstlerine söylüyorum, birinin konuşmasını dinledikten sonra
"Sen 22 yaşındasın" dediğiniz oldu mu?
Evet, gençsiniz.
L.A.'de başıma geldi.
Yürüyordum ve iki genç kadına kulak misafiri oldum.
Onları konuşurken duydum, çok değil.
İki cümle, o kadar. İki cümlecik.
Ama o kadar dolu doluydu ki bilmem gereken her şeyi verdi.
Bu gerçek. Bir tanesi, rahat bir şekilde,
hiç strese girmeden "Şişman hissediyorum" dedi.
Arkadaşı da "Kapa çeneni! Sen çok güzelsin!"
Tamam bebeğim.
Sakin ol.
Bu tam 20'li yaş lafı.
Yeni kira ödemeye başlamış ve heyecanlanmış biri.
Değil mi?
"Bu duvar örtüsünü ben aldım!"
Öyle bir enerjisi var.
30'lu yaşlarımdayım. Arkadaşlarımla böyle konuşmayız.
Biri "Şişman hissediyorum" dese
"Ben de öyleyim!" deriz.
Sana iltifat edemem.
Ben sokaklarda sürtünüyorum.
Sana yapabileceğim şey sadece bir sandviç.
Sıcak bir yemek hazırlarım ama moralini düzeltemem.
Hayır, yapamam.
Ama 20'li yaşların başlarında bu sevgi çok yoğundur.
Ateşli olursunuz. "Saçmalama, sen bir kraliçesin!"
Şimdi ise "Hayır bebeğim, sen yönetici asistanısın."
Sen…
Bir kraliçe olabilmen için şu cümleyi söyleyebilmen gerekiyor.
"Maui'den başka bir yere tatile gitmeliyim!"
Teşekkür ederim.
Alt yazı çevirmeni: Gökay Örsel