NETFLIX — PROGRAM KOMEDIOWY
Powitajcie Naomi Ekperigin!
Miłe uczucie.
Dla nas wszystkich.
Przestańcie już!
Fajnie, że tak mnie wspieracie, ale zabrałam torebkę na scenę.
W końcu nie znam was wszystkich.
Jestem z Harlemu i muszę pilnować swoich rzeczy.
Dzięki temu będę mogła się skupić.
Cudownie jest być w Nowym Jorku.
Po prostu wspaniale. Tego właśnie potrzebowałam.
Mieszkam teraz w Los Angeles i szczerze nie polecam.
Naprawdę.
Wiem, że to stereotyp, że nowojorczycy cisną po Los Angeles,
ale taka jest prawda i już.
I teraz wam ją ujawniam.
Zaznaczę, że niechętnie wychodzę z domu. I wiem, jak działa świat.
Ta Ziemia ma jedno słońce.
Ale słońce w Los Angeles jest inne.
Jaśniejsze i bardziej napastliwe.
I krytyczne.
To potwierdzony fakt.
Mam w sypialni zasłony.
Jestem dorosłą kobietą, która oczywiście ma sporo do ukrycia.
A jednak każdego ranka budzi mnie ten jeden promień słońca.
Idealnie wpasowany między zasłonę a okno.
I tak codziennie wali mnie po oczach. „Pora na wędrówkę!”
O nie.
Zapomnijcie.
Chcą tam, byście ciągle wędrowali.
A „wędrowanie” to tylko dramatyczne chodzenie.
Nie dam się oszukać.
Nawet osoby z LA nienawidzą LA.
Od razu to widać.
Kiedy się tam wprowadziłam, byłam młoda i był to nowy start.
„Jestem! To co teraz?”
Ludzie mówili: „Jesteś nowa w Los Angeles? Wiesz, dokąd się udać?
Do San Diego”.
A co z San Francisco, Santa Barbara, Ojai, Big Bear, Big Sur, Palm Springs?
Albo tym miejscem?
Gdy wbijam do Nowego Jorku, nikt nie pyta, czy byłam w Hoboken.
Nigdy.
Jest co robić na miejscu.
Nawet Staten Island zapewnia morską atmosferę.
A w LA? „Witamy. Spakuj plecak”.
Nic fajnego.
Ale odhaczyłam wszystkie wypady.
Byłam w Palm Springs.
To pustynne miasto dwie godziny jazdy od Los Angeles.
Nie sądziłam, że będzie fajnie, bo nie lubię pocić się przy ludziach.
Ale okazało się, że jest tam wspaniale.
Pokochałam Palm Springs, bo…
Jak to ująć?
Gdy chcę o siebie zadbać i uciec przed całym światem,
wyobrażam sobie siebie jako bohaterkę filmu Nancy Meyers.
Wtedy próbuję czuć się dobrze.
Jeśli nie znacie Lepiej późno niż później, To skomplikowane czy Holiday…
Filmy z napaloną Diane Keaton.
Jeśli nie znacie filmów Nancy Meyers, to wam je podsumuję.
Wyobraźcie sobie, że jestem biała.
Mam z 50 albo 60 lat. Menopauza wjeżdża na całego.
To ten okres.
Mam na imię Margot przez „T”.
Mam szarobrązowe, kremowe albo beżowe ciuszki.
Jasnożółte. Ecru.
Niby luźne, ale dopasowane.
Tak to wygląda.
Na jakiś etapie filmu
będę popijać kalifornijskie wino z najlepszą przyjaciółką.
Zapytam ją: „Ile lat ma jego nowa żona?”.
To podsumowuje każdy film Nancy Meyers.
Dziękuję. Taka prawda.
Tak to wygląda. Jego nowa żona jest zawsze zbyt młoda.
Tak było w Palm Springs. Ostoja białej dekadencji.
Pełen luksus i wygody.
Fajnie jest trafić tam, będąc czarnym. Nikt nie wie, jak się tam dostałeś.
I zaczyna się kampania szeptów.
Słyszysz w knajpie: „To Michelle?”.
„Nie.
To nie ona”.
„Ale zjem darmowe przystawki”.
Byliśmy w hotelu, który akceptował psy.
Normalnie byłoby spoko, ale coś mnie wtedy spotkało.
W spalonym słońcem Los Angeles zapragnęłam psa i podcastu.
Od razu powzięłam taki zamiar.
Przy basenie leżał stary, czarny labrador.
Uwielbiam stare psy.
Taka prawda.
Nie chcę psa, który podrywa się, słysząc dzwonek.
Chcę psa, który słysząc dzwonek, pyta:
„Otworzysz?”.
Chcę takiego, który o siebie nie dba i nawet nie wstaje z łóżka.
A ten labrador czilował sobie. Plus w Palm Springs było jakieś 38 stopni.
Byliśmy jedynymi czarnymi laskami szukającymi cienia.
Przyjaciółki na zawsze!
Głaskałam go dobre dziesięć minut, gdy podeszły dwie starsze, białe babki.
Żywcem wyjęte z filmu Nancy.
Podeszły, bo jedna była właścicielką psa.
Zapytały, kim jestem i od razu same się przedstawiły.
Ich imiona?
Susan…
i Jan.
Całe Palm Springs.
Piękne miejsce.
Zaczęłyśmy gadać.
Miałam nadzieję, że są parą, ale były tylko przyjaciółkami.
„Ale nudy. Dobra, gadajcie tam sobie”.
Okazały się najlepszymi przyjaciółkami, które wybrały się razem w podróż.
Jan zapadła mi w pamięć.
Ma specjalne miejsce w moim sercu, bo mieszkała na Maui na Hawajach
i wybrała się na wczasy do Palm Springs.
Gadamy sobie i nagle Jan mówi poważnie:
„Wiem, że niektórzy latają na Maui na wakacje,
ale ja czasami potrzebuję odpoczynku od Maui”.
Że co?
Jan wymiata.
„Jan, sroga z ciebie baba. Dobra, wszystko rozumiem.
Mówisz do mnie, jakbym nie była czarną w Ameryce.
Mów dalej”.
No to mówi dalej: „Wiesz, co robię na kontynencie?”.
Dobra, teraz to już przeginka. Pewnie jest z Indiany.
„Chciałam odwiedzić brata na kontynencie, no ale nie wiem”.
Jan ma w dupie własnego brata!
Jest na wakacjach.
Chciałabym być jak ona.
Ale czuję się jak Susan. Jak bierny towarzysz.
Ale to Jan gra pierwsze skrzypce. To ona zapewnia sukces.
Zastanawiałam się, jak mogę być taka jak Jan?
Jak tego dokonać?
Gdy stanie się jakaś drobna rzecz, na przykład uderzę się w palca,
powiem: „Muszę odpocząć od Maui”.
Ale to nie to samo.
Jan była po sześćdziesiątce.
Miała dwójkę dorosłych synów. Żyła pełnią życia.
Joie de vivre na całego.
Kochankowie i malowanie akwarelami.
Jan robi to wszystko!
Starsza wiekiem, ale młodsza duchem.
Jan korzysta z życia, a ja wolę kwitnąć pod prysznicem.
Ciężka sprawa, ale ogólnie polecam. Fajnie tak posiedzieć pod prysznicem.
To idealne dla tych, którzy chcą zadbać o czyste ciało…
i jednocześnie odpocząć.
Piękna sprawa.
Wolę prysznic, bo nie chcę gnić w wannie.
Siadasz, odprężasz się, zalewa cię woda.
Jak w teledysku R&B z lat 90.
Piękna sprawa.
To naprawdę romantyczne. Tylko dla ciebie.
Ale fakt, jestem starą duszą.
Zawsze tak na mnie mówiono, gdy byłam dzieckiem.
Tak nazywali mnie dorośli. Pewnie dlatego, że olewałam grę w berka.
Siedziałam w kącie i czytałam książki.
Klub opiekunek, bo te laski miały pracę.
Taka prawda.
Poczułam ducha przedsiębiorczości.
Zawsze chciałam być jak dorośli. Za dziecka lubiłam ich towarzystwo.
Patrzyłam na nich, myśląc: „Ale mają udręczone oczy.
Co widzieli? Są wrakami”.
Miałam obsesję.
Jako jedynaczka z samotną matką lubiłam się gdzieś zaszywać.
Mama mówiła: „Idziemy do Pam, siadaj”.
Czarne dziewczyny załapią.
Siedziałam tak sobie.
Dzieci potrafią się zakraść tak, by dorośli zapomnieli o ich obecności.
Wbijałam z soczkiem między dorosłych debatujących w kuchni, zagadując:
„Gail, sfinalizowałaś rozwód?”.
Tego właśnie potrzebowałam. Soczek jabłkowy i herbatka.
Miałam tak już od małego.
Gail by mi powiedziała. Potrzebowała kogoś bezstronnego.
Uwielbiałam to.
Widzicie? Byłam dojrzała duchem.
Wiecie, co jeszcze o tym świadczy?
Bo mam w sobie wiele wściekłości, a to postarza.
Wściekłość i zespół jelita drażliwego.
Wiem, bo to mam.
Wkurza mnie parę rzeczy, ale nie wiem, co z tym zrobić.
Ostatnio wkurzam się na błahostki, które na mnie nie wpływają.
Wy też źle kierunkujecie gniew? Bo ja robię to ciągle.
Na okrągło.
To, że jestem wścibska z natury, ani trochę nie pomaga.
Dzięki temu częściej się wkurzam na nieważne rzeczy.
Słysząc w knajpie kłótnię jakiejś pary, nie wyjdę, dopóki nie skończą.
„Czekajcie z rachunkiem!
Podwieźć cię, koleżanko?
Możesz zamieszkać u mnie, a nie u tego złamasa”.
Tak ze mną jest.
I mogę tak robić za każdym razem.
Zaprezentuję klasyczny przykład czegoś, co mnie automatycznie wkurza.
Widziałam dorosłego faceta z brodą, który pił czekoladowe mleko.
Posiniałam.
„Co ty odpierdalasz z tym czekoladowym mlekiem?
To nie przedszkole. Życie to nie zabawa.
Oceany płoną. Dosłownie się gotują.
Nie pojmuję, jak możesz sobie popijać to mleczko”.
I takie rzeczy mnie wkurzają. Przyznaję bez bicia.
Muszę pozwolić łajzie pić Nesquika i powiadomić mojego prawnika.
Nie można dać się tak prowokować. Po co te nerwy?
Był biały, a to nie pomogło.
Gdy widzę białego człowieka sukcesu, staję się podejrzliwa.
„Co ty kombinujesz?”
Raz zauważyłam młodego, wysportowanego białego.
Biegał i zatrzymał się na światłach.
Biegał sobie z gołą klatą. Myślę sobie: „Już się nie lansuj”.
Na uszach miał słuchawki i uśmiechał się pod nosem.
Chciałam zerwać mu te słuchawki z uszy i krzyknąć: „Z czego rżysz?!”.
Dlaczego byłam taka nieuprzejma?
Nie zrobiłam tego, ale chciałam. A wiecie dlaczego?
Nie ufam tej białej radości z powodu, który towarzyszy mi od lat.
Mam takie podejrzenie. To nie jest to, o czym myślicie.
Nie ufam białym facetom,
bo większość z nich była białymi chłopcami.
Wychowywałam się w latach 80. i 90.
Każdy film i serial był o białym chłopcu,
który wpadał w tarapaty i roztaczał złą energię.
Takie małe białaski lubią zaprzyjaźniać się z kosmitami.
Znajdą sobie nawet gremlina.
Mają bliskie spotkania trzeciego stopnia.
A jakie są pozostałe dwa?
Nie wiemy!
Małe białaski uwielbiają otwierać portale do innego wymiarów.
Łajzy otwierają takie portale i potem trzeba po nich sprzątać.
Oglądaliście Wrota? Końcówka lat 90.
Ukształtował mnie.
Film opowiada o dwóch białych chłopcach,
którzy zostają sami na weekend i otwierają bramy piekieł.
Nie mogli po prostu zamówić pizzy?
Stąd mój brak zaufania.
Nic mnie już nie wystraszy.
Nic nie może wstrząsnąć mną bardziej
niż widok białych chłopców na rowerach.
Widzę takiego na rowerze i zawracam, bo zaraz zjawi się poltergeist.
Nie chciałabym znaleźć się między nimi, bo życie jeszcze mi miłe.
Naprawdę chcę żyć. Jestem zaszczepiona i rozluźniona.
Tryskam szczęściem.
Nie mogłam się doczekać szczepienia.
Trzeba było czekać na swoją kolejkę, ale ja nie zamierzałam!
Ciągle odświeżałam stronę, jakbym polowała na bilety na BTS.
„Kiedy w końcu moja kolej?”
A strona informowała: „Tu nie chodzi o ciebie, suko”.
Musiałam więc odczekać parę miesięcy, aż nadeszła moja kolej.
Czekając na szczepionkę, przeczytałam artykuł o tym,
jak zoo w San Diego
wyszczepiło wszystkie orangutany przeciw COVID-19.
Zaraz. Zaraz!
Ja czekam na szczepionkę, a dostają ją orangutany?
Jeden zaczął kaszleć i w zoo uznali: „Musimy chronić naszych obywateli”.
Zaczęłam sprawdzać, czy znajdzie się tam miejsce dla mnie.
Za taki full serwis przeprowadzę się do zoo.
Rok 2020 pokazał, że mogę rozwijać się w zamknięciu.
No bo dlaczego nie? Dawać mi tu miejsce w zoo!
Taka prawda.
I sprawiłabym się lepiej niż te wszystkie zwierzęta.
Gdy wbijacie do zoo, zwierzęta kryją się za skałami.
Ja serwowałabym pięciominutowe występy dzieciakom ze szkolnych wycieczek.
O ile mnie zaszczepią.
Nie mogłam uwierzyć, że zaszczepili te orangutany.
Sprawa stałą się osobista.
Zwłaszcza kiedy okazało się, że jeden z rzeczonych orangutanów
miał na imię Karyna.
No bez jaj.
Zoo w San Diego mi podpadło. „Wasze kombinacje są widoczne”.
I Karyna dostała szczepionkę.
A ja koczowałam pod punktem szczepień jak pieprzony Oliver Twist.
„Błagam, zaszczepi mnie pan w końcu?
Poda mi pan szczepionkę, nim się zepsuje?”
Masz na to góra sześć godzin, potem się marnuje.
To jak dojrzałe awokado. Robisz guacamole albo pozamiatane.
„Zaszczepcie mnie!”
Ale nic z tego. A dlaczego zaszczepiono Karynę z zoo?
Ja miałam choroby współistniejące.
Astma.
Bycie czarną.
A co robi Karyna? Siedzi na drzewie i się brandzluje.
Po co ci szczepionka?
Po ci ona?
Wkurzyła mnie i sprawdziłam ją w Google. Wiecie, jak to jest.
Szuka się wtedy informacji, które podsycą tę nienawiść.
Tak było ze mną i Karyną.
Wpisałam: „Karyna, orangutan, San Diego”. Było sporo niezwiązanych wyników.
Ale potem pojawił się ów orangutan, mój zaprzysiężony wróg.
Dowiedziałam się, że moja kochana Karyna
była jedną z pierwszych naczelnych, którym operowano serce w latach 90.
Dajemy suce zbyt wiele szans! Co to ma być?
Karyno, dobrze ci się żyło. Najwyżej załapiesz COVID i tyle.
Przeżyłaś 25 dobrych lat. Dlaczego tak bardzo nam na tobie zależy?
Że też była pierwsza.
Kocham zwierzęta.
Nie zrozumcie mnie źle.
Wychowuję psa. To piękna sprawa. Dziękuję.
To wspaniała suczka.
Ma jakieś osiem lat.
Mam ją od dwóch lat. Tak, uratowałam ją z bidula.
Trzeba to podkreślać.
Obserwuję konta wielu zwierząt na Instagramie.
Ludzie wrzucają ich fotki i pytają: „Kto uratował tu kogo?”.
Co? Jasne, że to ja uratowałam jej dupsko.
„Chodź ze mną, jeśli chcesz żyć!”
Tak to przebiega.
„Wyjmij pysk z dupy i idziemy”.
Przepiękna psinka.
Mały, piękny maltańczyk. Najpiękniejsza istota na świecie.
Po tygodniu zrozumiałam, że nie mogę mieć zbyt fajnego psa.
Bo jeśli masz zajebistą psinę, ludzie zagadują do ciebie na ulicy.
Ja jestem gburem, a ona jest piękna. No i ludzie zagadują.
Idziemy i słyszę:
„Lubi ludzi?”.
A ja mówię: „Nie lubię!”.
I idę sobie.
Taka prawda.
Zwłaszcza rankiem.
Nie lubię wstawać rano i myślałam, że pies załatwi sprawę.
„Skoro mam psa, to muszę rano wstawać i zaczynać dzień od energicznego spaceru”.
Jakieś 20–30 minut każdego ranka.
A to doprowadzi do wielu innych zmian.
Wrócę i zjem odżywcze śniadanie.
Na przykład pół melona i łyżeczkę serka wiejskiego.
Tak to będzie wyglądało, a gdy ogarnę tę rutynę,
w końcu nauczę się grać w sudoku.
A scenariusze zaczną pisać się same.
Gdy już wskoczę na taki poziom, zacznę rozwiązywać problemy świata.
Byłabym na najwyższych obrotach.
„Izrael, słuchaj no, laska, mam na drugiej linii Palestynę.
Możemy to rozwiązać.
Mam plan
Jestem na nogach od ósmej”.
Ambicje były wielkie.
Ale nic z tego nie wyszło.
Codziennie budzę się, patrzę na tego psa i mówię mu:
„Lej w łóżku, jeśli chcesz.
Przyda mi się dziesięć minut drzemki”.
Nie lubię wstawać rano, a sądzę, że prawdziwi, wieloletni właściciele psów
wstają skoro świt, zaczynając poranek od ostrej rozgrzewki.
Wychodzą i szukają kontaktu wzrokowego.
Chcą zagadywać do ciebie na ulicy.
Nie zakładam stanika, biorąc psa rano na spacer.
Nie wolno się do mnie odzywać, gdy się tak bujam.
To podstawowa zasada. Nie udzielam wtedy audiencji.
To byłoby moje hasło w wyborach.
„Rok 2024, Naomi Ekperigin: żadnego gadania w chwili bujania”.
Taka prawda.
Ale to idealna psina.
Dzięki niej nadal mam o czym gadać
z moim żydowskim chłopakiem.
Jesteśmy ze sobą od niemal 12 lat.
Prawie 12 lat. Albo i 38, jeśli wliczyć rok 2020.
To naprawdę sporo czasu,
Ale nadal bardzo się kochamy, Istna magia.
Mamy tu mieszane pary?
Super, tak trzymać. Takiej przyszłości pragną liberałowie.
Elegancko.
Nie wiem, jak to jest u was, ale na ulicy nikt nas nie bierze za parę.
Nawet tego nie podejrzewają.
On myśli, że to przez to, że jest niższy. „Podziwiam twój optymizm”.
Ale dla jasności: zawsze wybieram king-size w wersji mini.
Chłopa należy przewozić legalnie.
Pakujecie go do torby i w drogę.
Ale weźmy na przykład sytuację, gdy chcemy wejść do restauracji.
I słyszymy: „Państwo są razem?”.
A przecież trzymamy się za ręce i nikogo za nami nie ma!
„Tak, jesteśmy razem!”
Ona nadal zdziwiona. „Nie, jestem jego osobistą pielęgniarką.
Chcemy załapać się na promocję”.
I tak cały czas.
Tak samo z kupowaniem spożywki. Uwielbiam sieć Trader Joe’s.
Na ogół jest tam spoko.
Ale jesteśmy tam i podchodzimy do kasy.
Jesteśmy razem i mamy jeden wózek!
Kasjer mierzy wzrokiem mojego faceta.
Zawsze zaczynają od niego.
„Proszę pana, czy jest pan tu pod przymusem?
Proszę mrugnąć dwa razy, jeśli tak”.
Albo troska w innym wydaniu.
„Jest pan z tą panią? To pana wózek?”
Byłam w dobrym nastroju, więc mówię: „Tak, jesteśmy razem!
Przy ostatnim pocałunku beknęłam, ale ogólnie to jesteśmy razem!”.
Nie zrobiłam tego celowo.
Po prostu się to zdarzyło. Po 11 latach się już nie cofasz.
Bywa. Wystarczy na to przystać.
Ale najgorzej było ostatnio w Los Angeles. Na naszej ulicy mieszka bezdomny,
bo USA to kapitalistyczne piekło, które nie dba o najsłabszych i…
I gość od lat tam przesiaduje. Praktycznie już się znamy.
Witamy się z nim, dajemy mu dolca albo coś do jedzenia.
Raz wpadł na niego mój żydowski facet.
A bezdomny pyta go:
„A gdzie jest twoja współlokatorka?
Zawsze widzę was razem”.
Widział nas przytulonych w deszczu na rogu ulicy.
Żywcem wyjętych z powieści którejś z sióstr Brontë.
Musi wiedzieć, że jesteśmy razem!
Musiał go wkręcać.
Mój facet potwierdził: „To moja partnerka. Mieszkamy razem”.
A ten na to:
„Miałem raz czarną dziewczynę.
Ale nie wypaliło, bo nalegała na nowe rzeczy”.
Dlatego gość jest bezdomny.
„Trzeba było słuchać czarnej dziewczyny.
I tak, nalegamy na nowe rzeczy!
Jak na przykład terapia.
Jak pranie pościeli.
Jak obcinanie paznokci”. Tak postępują czarne dziewczyny.
Nie mam mu za złe, że jest bezdomny, tylko że jest dupkiem.
Jeremy był nieuprzejmy.
Mogłam wspomnieć, że tak ma na imię. Co za cham.
„Jesteś ze swoją współlokatorką?”
Z jednej strony ludzie myślą, że nie jesteśmy razem,
a z drugiej też przeginają i ciągle pytają nas o dzieci.
Wyczekują ich, bo ja jestem czarna, a on biały.
Wszyscy się tym jarają.
„Kiedy będziecie mieć dzieci? Będą przepiękne”.
„Musicie je mieć. Będzie przepiękne”.
„Boże, ogarnijcie te dzieci. Będą przepiękne”.
Nie wiem, dlaczego wszyscy się tak jarają perspektywą beżowego dziecka.
O co wam chodzi?
Wyjdą z tego pieczone ziemniaki.
I jakoś mnie do tego nie ciągnie.
Nie kusi mnie, by się o nie postarać. Adoptuję nastolatka i zagonię do pracy.
Po prostu tego nie czuję.
Nigdy nie myślałam sobie: „Musimy przekazać nasze DNA dalej”.
Mam na koncie depresję kliniczną,
srogą wadę wzroku i dwa razy nosiłam aparat na zęby.
Ten ród raczej kończy się na mnie.
Będzie tylko gorzej.
Nie ma za co.
Nie chcę tego.
I jestem stara duszą. Nie wychowam dziecka.
Nie mam w sobie tej energii.
No dobra, pomyślmy.
Chciałam zapytać, ilu z was skończyło 30 lat.
Widzę sporo nowych przyjaciół.
Wspaniale, a osoby poniżej 30 lat niech lepiej milczą.
Widzę światło w waszych oczach, odbijane w moją stronę.
Posłuchajcie, droga starszyzno.
Za bardzo się jaracie jak na swój wiek.
Ale coś wam powiem.
Słuchaliście kiedyś, jak ktoś coś gada i nagle macie olśnienie: „Masz 22 lata”.
Ale z was gówniaki.
Spotkało mnie to w LA.
Usłyszałam rozmowę dwóch młodych, białych kobiet.
Dosłownie fragment rozmowy. Jakieś dwie kwestie na krzyż.
Ale jednak usłyszałam wszystko, co chciałam wiedzieć.
Jedna z nich mówi sobie na luzaku: „Czuję się gruba”.
A jej przyjaciółka: „Przestań! Wyglądasz przepięknie!”.
Dobra, spoko.
Spokojnie.
Też miałam tak zaraz po dwudziestce.
Tak się zachowujesz, gdy jarasz się tym, że płacisz czynsz.
„Kupiłam ten gobelin za własne!" Tak to wygląda.
Ja i moi znajomi po trzydziestce tak nie gadamy.
Jeśli ktoś powie, że czuje się gruby, to reszta mówi: „Ja też!.
Ja cię nie pocieszę.
Sama walczę o przeżycie na ulicy.
Będąc po trzydziestce, mogę poratować cię kanapką.
Mogę ci coś ugotować, ale w kwestii wagi nie pomogę”.
Ale osoby po dwudziestce mają jeszcze siły, by z tym walczyć.
„Przestań! Jesteś istną królową!”
„Niebyt. Jesteś asystentką”.
Królową zostajesz, gdy możesz powiedzieć: „Potrzebuję odpocząć od Maui”.
Dziękuję.
Napisy: Krzysiek Igielski