ΕΝΑ ΨΥΧΑΓΩΓΙΚΟ ΣΟΟΥ ΤΟΥ NETFLIX
Υποδεχτείτε τη Ναόμι Εκπέριγκιν!
Ναι.
Μου φαίνεται σωστό.
Μου φαίνεται σωστό για όλους μας.
Κόφτε το.
Είστε όλοι σας πολύ υποστηρικτικοί, αλλά την τσάντα μου την ανέβασα στη σκηνή.
Το έκανα. Επειδή είπα "Δεν σας γνωρίζω όλους".
Εντάξει; Δεν ξέρω τους πάντες σ' αυτήν τη ζωή.
Είμαι από το Χάρλεμ και πρέπει να 'χω τον νου μου στα πράγματά μου. Ναι;
Είναι στο οπτικό μου πεδίο. Μπορώ να χαλαρώσω και να συγκεντρωθώ.
Χαίρομαι τόσο πολύ που είμαι στη Νέα Υόρκη, γλύκα.
Υπέροχη. Πανέμορφη.
Το χρειαζόμουν.
Ζω στο Λος Άντζελες πλέον και δεν το συστήνω.
Ειλικρινά, δεν το συστήνω.
Ξέρω ότι είναι πολύ κλισέ η Νεοϋορκέζα που δεν της αρέσει το Λος Άντζελες,
αλλά είναι η αλήθεια μου, εντάξει;
Και εγώ δεν μασάω τα λόγια μου, αν μη τι άλλο.
Είναι τα μικρά πράγματα. Δεν είμαι καμιά φυσιολάτρις, και…
Ξέρω πώς λειτουργεί η επιστήμη.
Ξέρω ότι γι' αυτήν τη Γη υπάρχει ένας ήλιος.
Παρόλα αυτά, ο ήλιος στο Λος Άντζελες, είναι διαφορετικός.
Είναι διαφορετικός.
Είναι, γλύκα. Είναι πιο λαμπερός. Επιθετικός.
Είναι επικριτικός.
Αυτό είναι. Είναι γεγονός. Είναι.
Στο υπνοδωμάτιο έχω κουρτίνες συσκότισης,
επειδή είμαι μεγάλη γυναίκα και έχω να κρύψω διάφορα, φυσικά.
Κι όμως, κάθε πρωί,
καταφέρνει να με ξυπνάει μία και μόνη ηλιαχτίδα.
Εντάξει; Αυτή η μία ηλιαχτίδα, ανάμεσα σε κουρτίνα και τζάμι,
κάθε πρωί, με βαράει στο μάτι, σαν να λέει
"Γιατί δεν κάνεις πεζοπορία;"
Και τέλος.
Αυτό θέλουν να κάνεις. Θέλουν να κάνεις πεζοπορία.
Και εμένα δεν με ξεγελάνε. Η πεζοπορία είναι δραματικό περπάτημα.
Εμένα δεν με ξεγελάνε.
Το ΛΑ δεν αρέσει ούτε στους κατοίκους του. Και το ξέρω επειδή…
Ισχύει, επειδή όταν μετακόμισα εκεί ήμουν καινούρια, ήμουν νέα.
Έλεγα "Ήρθα. Τι κάνουμε;"
Κάποιοι μου έλεγαν "Είσαι καινούρια στο Λος Άντζελες;
Ξέρεις πού πρέπει να πας; Στο Σαν Ντιέγκο".
Ναι.
Γιατί όχι στο Σαν Φρανσίσκο, στη Σάντα Μπάρμπαρα,
Οχάι, Μπιγκ Μπερ, Μπιγκ Σουρ, Παλμ Σπρινγκς;
Γιατί όχι εδώ; Εντάξει;
Όταν έρχεσαι στη Νέα Υόρκη, δεν σου λένε "Έχεις πάει στο Χομπόκεν;" Όχι.
Όχι.
Είναι μια χαρά εδώ. Εντάξει;
Ακόμα και το Στάτεν Άιλαντ θα προσφέρει μια ναυτική απόλαυση, έτσι;
Στο ΛΑ, όμως, λένε "Καλώς όρισες στο ΛΑ. Φτιάξε βαλίτσες".
Αν δεν μπορείς να το αγαπήσεις, δεν μπορείς.
Αλλά έκανα μία από τις αποδράσεις που έλεγαν όλοι.
Πήγα στο Παλμ Σπρινγκς.
Εντάξει; Είναι μια πόλη στην έρημο, δύο ώρες έξω από το ΛΑ.
Δεν περίμενα ότι θα το έκανα,
επειδή είναι έρημος και δεν γουστάρω να ιδρώνω δημοσίως,
αλλά, όπως αποδείχτηκε, το λάτρεψα.
Και ο λόγος που αγαπώ το Παλμ Σπρινγκς είναι επειδή όταν εγώ…
Πώς να το πω;
Όταν θέλω να εξασκηθώ στη φροντίδα του εαυτού μου.
Όταν θέλω να ξεφύγω από όλα,
μ' αρέσει να φαντάζομαι ότι πρωταγωνιστώ σε ταινία της Νάνσι Μάγιερς.
Εντάξει; Αυτό κάνω όταν προσπαθώ να νιώσω όμορφα.
Αν δεν έχετε δει ταινία της Νάνσι Μάγιερς όπως
Κάλλιο Αργά Παρά Αργότερα, Είναι Μπερδεμένο, The Holiday…
Όποτε γίνεται παιχνιδιάρα η Νταϊάν Κίτον. Εντάξει;
Αν δεν έχετε δει ταινία της Νάνσι Μάγιερς, θα σας τα εξηγήσω εγώ όλα.
Πρώτον, φανταστείτε ότι είμαι λευκή. Εντάξει;
Είμαι στα πενήντα μου. Είμαι στα εξήντα μου.
Τίγκα στις εξάψεις, εντάξει;
Είμαι μια στιγμή στον χρόνο. Μια στιγμή στον χρόνο.
Με λένε Μάργκοτ, με ταυ στο τέλος.
Και φοράω μπεζογκρί, φοράω κρεμ, φοράω μπεζ.
Ναι.
Υπόλευκο, εκρού.
Και οτιδήποτε φοράω είναι άνετο, αλλά και εφαρμοστό, καταλάβατε;
Είναι το στιλάκι μου. Και σε κάποιο σημείο της ταινίας,
θα καθίσω να πιω με την κολλητή μου ένα καλιφορνέζικο λευκό κρασί.
Και θα πω "Η καινούργια του γυναίκα πόσων χρονών είναι;"
Εν ολίγοις, έτσι είναι κάθε ταινία της Νάνσι Μάγιερς. Ναι.
Σας ευχαριστώ. Ναι. Είναι αλήθεια.
Είναι μεγάλη αλήθεια.
Η καινούργια του γυναίκα είναι πάντα πολύ νέα, εντάξει;
Και αυτό ήταν το Παλμ Σπρινγκς. Το Παλμ Σπρινγκς ήταν η χλίδα των λευκών.
Με νεροχύτες κουζίνας για τον άντρα και τη γυναίκα.
Με πιάνετε; Για τέτοιο επίπεδο μιλάμε.
Έχει πλάκα να ταξιδεύει ένας μαύρος σε μέρη σαν το Παλμ Σπρινγκς.
Κανείς δεν ξέρει πώς έφτασες εκεί.
Και ξεκινάς μια εκστρατεία ψευδών διαδόσεων.
Μπαίνεις στο εστιατόριο και λένε "Η Μισέλ είναι;"
Και λες "Όχι.
Όχι, δεν είμαι.
Αλλά δεν λέω όχι σε δωρεάν ορεκτικά". Με πιάνετε;
Ναι. Μέναμε σε ξενοδοχείο φιλικό προς τα σκυλιά.
Υπό φυσιολογικές συνθήκες δεν θα πλησίαζα, αλλά κάτι με έπιασε.
Μετακόμισα στο ΛΑ, ένιωσα τον καυτό αέρα στο πρόσωπο
και είπα "Θέλω σκυλί και podcast".
Καταλάβατε; Αμέσως.
Και υπήρχε ένα γέρικο μαύρο Λαμπραντόρ που καθόταν στην πισίνα.
Και μου αρέσουν τα γέρικα σκυλιά. Έχω κόλλημα με τα γέρικα σκυλιά, εντάξει;
Είναι αλήθεια, έτσι;
Δεν θέλω σκύλο που όταν ακούει το κουδούνι τρέχει και γαβγίζει.
Θέλω τον σκύλο που ακούει το κουδούνι και κάνει
"Θα ανοίξεις;"
Με πιάνετε; Που ούτε καν μπαίνει στον κόπο.
Δεν σηκώνεται από το κρεβατάκι του.
Αυτό έκανε το μαύρο Λαμπραντόρ. Χαλάρωνε.
Άσε που είχε 40άρια στο Παλμ Σπρινγκς,
οπότε, εγώ και το μαύρο Λαμπραντόρ ήμασταν δύο έγχρωμες που έψαχναν σκιά.
Είχαμε γίνει κολλητές. Τα είχαμε βρει μεταξύ μας.
Και μετά από δέκα λεπτά που χάιδευα το σκυλί,
πλησιάζουν δύο μεγαλύτερες λευκές γυναίκες.
Σαν να είχαν βγει από ταινία της Νάνσι. Εντάξει;
Πλησιάζουν, επειδή προφανώς το σκυλί ανήκει στη μία
και λένε "Ποια είσαι εσύ;"
Και συστήνονται.
Και τα ονόματά τους
είναι Σούζαν
και Τζαν.
Παλμ Σπρινγκς, πάρε με τώρα.
Μ' αρέσει.
Και πιάνουμε κουβεντούλα και εύχομαι η Σούζαν και η Τζαν να είναι ζευγάρι,
αλλά είναι φίλες και σκέφτομαι "Πληκτικό, αλλά δεν βαριέσαι; Συνέχισε".
Και τα λέμε, και η Σούζαν με την Τζαν είναι κολλητές.
Κάνουν διακοπές, οδικό ταξίδι.
Και η Τζαν κάτι μου κάνει.
Την έβαλα στην καρδιά μου, παίδες, επειδή η Τζαν ζούσε στο Μάουι στη Χαβάη,
και είχε έρθει διακοπές στο Παλμ Σπρινγκς.
Και… Ναι, γλύκα μου.
Κάποια στιγμή, εκεί που τα λέμε, η Τζαν μού λέει τέρμα σοβαρή:
"Ξέρω ότι ο κόσμος πάει στο Μάουι για διακοπές,
αλλά, ενίοτε, κι εγώ χρειάζομαι ένα διάλειμμα από το Μάουι".
Τι;
Ακούστε με. Είναι η μεγαλύτερη εξυπνάδα που έχω ακούσει.
Λέω "Τζαν, είσαι ζόρικη γκόμενα.
Εντάξει, Τζαν, σε νιώθω.
Μου μιλάς σαν να μην είμαι μαύρη στην Αμερική. Για συνέχισε.
Συνέχισε, Τζαν".
Και ύστερα μου λέει "Μιας και ήρθα στην ηπειρωτική χώρα…"
Εντάξει, μάζεψέ το, Τζαν.
Τώρα το παράκανες. Μάλλον είσαι από την Ιντιάνα, εντάξει;
Λέει "Μιας και ήρθα στην ηπειρωτική χώρα,
σκεφτόμουν να επισκεφτώ τον αδερφό μου, αλλά δεν ξέρω".
Η Τζαν δεν δίνει δεκάρα τσακιστή για τον αδερφό της.
Είναι οι διακοπές της Τζαν.
Ω, Θεέ μου. Προσπαθώ να είμαι Τζαν σ' αυτήν τη ζωή.
Νιώθω ότι τώρα είμαι Σούζαν. Έχω έρθει για την παρέα. Καταλάβατε;
Αλλά η Τζαν είναι αυτή που κλείνει τις θέσεις, γλύκα.
Σε προετοιμάζει για την επιτυχία.
Αυτό νιώθω. Και προσπαθώ να καταλάβω πώς θα γίνω Τζαν;
Πώς γίνομαι η Τζαν που θέλω να δω στον κόσμο;
Κι έτσι, όποτε αντιμετωπίζω μια αναποδιά, αν χτυπάω το δαχτυλάκι μου,
θα λέω "Χρειάζομαι ένα διάλειμμα από το Μάουι".
Αλλά δεν πάει ακριβώς έτσι. Δεν πάει έτσι.
Η Τζαν ήταν 60άρα, είχε δύο ενήλικες γιους,
και ζούσε τη ζωούλα της.
Η Τζαν ήταν η χαρά της ζωής, γλύκα.
Η Τζαν βρίσκει γκομενάκια και ζωγραφίζει με άνεση.
Η Τζαν… Η Τζαν δεν κάθεται.
Δεν κάθεται.
Αν και μεγαλύτερή μου, είναι νιάτο στην ψυχή,
αφού η Τζαν κυκλοφορεί και ευημερεί,
ενώ εμένα μ' αρέσει να κάθομαι στο ντους. Οπότε…
Είναι σκληρό. Βέβαια, το προτείνω. Μη με κοιτάτε έτσι.
Είναι τέλεια να κάθεσαι στο ντους.
Το να κάθεσαι στο ντους είναι τέλειο για όταν θέλεις μεν να πλυθείς,
αλλά και να ξεκουραστείς.
Με πιάνετε;
Το γουστάρω.
Απλώς κάθομαι κάτω, για να μην παραβράσω όπως στην μπανιέρα.
Δεν μ' αρέσει το βράσιμο.
Κάθεσαι κάτω, χαλαρώνεις και έχεις το νερό να κυλάει πάνω σου.
Και νιώθεις σαν να 'σαι σε R&B βιντεοκλίπ ναϊντίλας.
Και το χαίρεσαι.
Και είναι ρομαντικό.
Μόνο για τον εαυτό σου.
Αλλά, ναι.
Είμαι μια γέρικη ψυχή.
Έτσι με αποκαλούσαν όταν ήμουν μικρή. Πάντα.
Ήμουν. Οι ενήλικες με αποκαλούσαν έτσι.
Ουσιαστικά επειδή δεν ήρθα εδώ για να παίξω κυνηγητό.
Καθόμουν στη γωνία και διάβαζα τα βιβλία μου.
Μάλλον Baby-Sitters Club, γιατί εκείνες είχαν δουλειά.
Εντάξει; Είχαν.
Σκεφτόμουν "Πρωτοπόρο. Ναι".
Αλλά πάντα ήθελα να είμαι ενήλικας.
Μικρή, μ' άρεσε να 'μαι δίπλα σε ενήλικες.
Τους κοιτούσα και έλεγα "Τα μάτια τους είναι σαν στοιχειωμένα.
Ποιος ξέρει τι έχουν δει; Είναι ετερόχρωμα.
Ξέρετε; Είχα πάθει εμμονή.
Και ως μοναχοπαίδι, μεγάλωσα με τη μάνα μου,
μερικές φορές άραζα κι εγώ μαζί τους.
Η μαμά έλεγε "Πάμε στης Παμ. Κάθισε κάτω".
Οι μαύρες καταλαβαίνουν. Το πιάνετε.
Και εγώ καθόμουν εκεί.
Και όταν είσαι μικρός, μπορείς να χωθείς κάπου.
Οι μεγάλοι ξεχνάνε ότι είσαι εκεί.
Το αγαπημένο μου. Εμφανιζόμουν με έναν χυμό,
έμπαινα στη μέση της κουβέντας στην κουζίνα
και έλεγα "Γκέιλ, βγήκε το διαζύγιο;"
Το είχα ανάγκη, γλύκα.
Έπινα χυμό μήλου, έπαιρνα το τσάι μου. Έτσι ήμουν εγώ.
Έτσι ήμουν εγώ, από πολύ μικρή ηλικία.
Κι η Γκέιλ μού ανοιγόταν, εντάξει; Χρειαζόταν κάποιον αμερόληπτο.
Γι' αυτό βρισκόμουν εκεί.
Ήταν το αγαπημένο μου.
Οπότε, ναι. Έχω γέρικη ψυχή.
Επιπλέον, ξέρετε γιατί έχω γέρικη ψυχή;
Επειδή κουβαλάω πολλή οργή μέσα μου και η οργή σε γερνάει, εντάξει;
Ο θυμός σε γερνάει, γλύκα.
Το σύνδρομο ευερέθιστου εντέρου είναι από την οργή.
Το σύνδρομο ευερέθιστου εντέρου είναι οργή. Το έχω.
Το περίεργο είναι ότι νιώθω θυμό με κάτι, αλλά δεν ξέρω τι να κάνω γι' αυτό.
Οπότε, η νέα μου συνήθεια είναι να εξοργίζομαι με επουσιώδη πράγματα
άσχετα με μένα.
Αρέσει και σε άλλον να κατευθύνει λάθος την οργή του;
Επειδή εγώ το κάνω όλη την ώρα.
Όλη την ώρα.
Δεν βοηθάει το ότι είμαι πολύ αδιάκριτη και χώνομαι στις δουλειές των άλλων.
Οπότε αυτό με βοηθάει να οργίζομαι για πράγματα που δεν έχουν σχέση με μένα.
Αν είμαι σε εστιατόριο και το ζευγάρι δίπλα μου τσακώνεται,
δεν φεύγω πριν δω πώς θα καταλήξει.
Σας το λέω τώρα. Κάνω "Μη φέρεις ακόμα τον λογαριασμό".
"Δικιά μου, να σε πετάξω πουθενά;
Έλα να μείνεις μαζί μου. Αυτός δεν αξίζει".
Αυτό θα έκανα.
Θα το έκανα.
Αυτό θα έκανα οποιαδήποτε στιγμή.
Και πάντα βρίσκω διάφορα…
Ένα άριστο παράδειγμα του τι θα με έκανε να πάρω ανάποδες.
Είδα έναν κοτζάμ άντρα, με μακριά μούσια
να πίνει σοκολατούχο.
Και έγινα έξω φρενών.
Μέσα μου έλεγα "Τι διάολο κάνεις και πίνεις σοκολατούχο;
Δεν είσαι στο νηπιαγωγείο. Η ζωή δεν είναι παιχνίδι.
Ο ωκεανός φλέγεται, εντάξει;
Το νερό φλέγεται.
Και κάθεσαι και πίνεις σοκολατούχο ενώ ο ωκεανός φλέγεται;" Εντάξει.
Ακριβώς. Κάτι τέτοια με νευριάζουν.
Αυτό είναι.
Γλύκα, θα αφήσω το γαϊδούρι να ρουφήξει το Nesquik του
και θα πάρω τους εκπροσώπους μου, καταλάβατε;
Συγκεντρώσου.
Τι είναι αυτό που πραγματικά σε θυμώνει;
Πάντα. Βέβαια, δεν βοηθούσε το γεγονός ότι ήταν λευκός.
Όποτε βλέπω έναν λευκό να ευημερεί, μου μπαίνουν υποψίες, με νιώθετε;
Τον βλέπω και λέω "Τι σχεδιάζεις;"
Μια φορά, περπατούσα και είδα έναν νεαρό, αθλητικό λευκό άντρα,
που έκανε τζόκινγκ και περίμενε να ανάψει το φανάρι.
Κάνει τζόκινγκ επιτόπου, μην πέσουν οι ρυθμοί.
Είναι γυμνόστηθος. Σκέφτομαι "Κόψε την επίδειξη".
Και φορούσε ακουστικά και κρυφογελούσε στον εαυτό του.
Και μου ήρθε να του τραβήξω τα AirPods από τα αφτιά του
και να του πω "Γιατί διάολο γελάς;"
Γιατί ήμουν τόσο αγενής; Δεν το έκανα, αλλά ήθελα να το κάνω.
Αλλά κατάλαβα γιατί ήμουν. Ξέρεις γιατί, γλύκα;
Ο λόγος που δεν εμπιστεύομαι τον λευκό πειρασμό
είναι επειδή…
Συμβαίνει εδώ και χρόνια.
Και είχα αυτόν τον ύποπτο… Δεν είναι για τους λόγους που νομίζετε.
Δεν εμπιστεύομαι τους λευκούς άντρες, επειδή κάποτε υπήρξαν λευκά αγοράκια.
Εντάξει; Και ως παιδί των δεκαετιών '80 και '90,
κάθε ταινία και τηλεοπτική σειρά που εγώ έβλεπα
αφορούσε ένα λευκό αγόρι που έμπλεκε και είχε κακή ενέργεια.
Εντάξει; Στα λευκά αγοράκια αρέσει να πιάνουν φιλίες με εξωγήινους.
Εντάξει;
Θα πάνε και θα βρουν ένα γκρέμλιν. Εντάξει;
Θα έχουν στενές επαφές τρίτου τύπου. Οι άλλες δύο ποιες είναι;
Ποιες είναι οι άλλες δύο επαφές;
Δεν γνωρίζουμε.
Στα λευκά αγοράκια… Ακούστε με.
Στα λευκά αγοράκια αρέσει να ανοίγουν μια πύλη σε άλλη διάσταση.
Ανοίγουν την πύλη και σ' αφήνουν να μαζέψεις τα σπασμένα.
Είναι γεγονός.
Έχετε δει Την Πύλη των Τεράτων;
Είναι ταινία του 1989. Εκπαιδευτική τηλεόραση για μένα.
Και στην ουσία αφορά δύο λευκά αγόρια
που μένουν μόνα τους ένα σαββατοκύριακο και ανοίγουν τον δρόμο για την κόλαση.
Δεν μπορούσαν να παραγγείλουν μια πίτσα όπως κάνει ο κόσμος;
Γι' αυτό δεν έχω εμπιστοσύνη.
Φτάνω στο σημείο όπου τίποτα δεν με φοβίζει πιο πολύ,
καμιά εικόνα δεν με κλονίζει συθέμελα,
όσο το να βλέπω ένα ή περισσότερα λευκά αγόρια πάνω σε ποδήλατα.
Βλέπω έναν κερατά πάνω σε ποδήλατο και αλλάζω δρόμο.
Επειδή ξέρω ότι ένα στοιχειό τρέχει ξοπίσω του.
Και δεν θέλω να μπω στο στόχαστρό του. Σας ξηγιέμαι.
Εγώ προσπαθώ να ζήσω.
Προσπαθώ να ζήσω, γλύκα.
Είμαι εμβολιασμένη και χαλαρή.
Είμαι πολύ χαρούμενη. Σωστά;
Είμαι πολύ χαρούμενη που εμβολιάστηκα. Δεν έβλεπα την ώρα να εμβολιαστώ.
Το πράγμα τσουλούσε αργά.
Έπρεπε να περιμένεις τη σειρά σου. Εγώ δεν ήθελα να περιμένω.
Ανανέωνα τη σελίδα λες και προσπαθούσα να κλείσω εισιτήρια για τους BTS.
Έκανα "Πότε είναι η σειρά μου; Πότε;"
Και το σάιτ της Κομητείας του ΛΑ έκανε "Φιλενάδα, δεν αφορά εσένα".
Και μου το αρνήθηκαν.
Έπρεπε να περιμένω κάτι μήνες μέχρι να έρθει η σειρά μου.
Και καθώς περιμένω να εμβολιαστώ,
διαβάζω ένα άρθρο για το πώς ο ζωολογικός κήπος του Σαν Ντιέγκο
έχει εμβολιάσει όλους τους ουρακοτάγκους κατά του κορωνοϊού.
Το ακούτε όλοι.
Τρώω τα νιάτα μου περιμένοντας το εμβόλιο και οι ουρακοτάγκοι το έχουν κάνει ήδη.
Στην κυριολεξία, ένας ουρακοτάγκος έβηξε και στον ζωολογικό κήπο είπαν
"Όχι όσο κάνουμε κουμάντο εμείς. Όχι στους πολίτες μας".
Λέω "Έγινε. Θα γκουγκλάρω 'Μπορώ να έχω ένα ενδιαίτημα;'"
Με πιάνετε;
Αν σε εμβολιάζουν και αναλαμβάνουν τα πάντα,
θα μετακομίσω στον ζωολογικό κήπο. Αμέ.
Αν μου έμαθε κάτι το 2020 είναι ότι και περιορισμένη, μπορώ να ανθίσω.
Οπότε γιατί όχι, γλύκα; Δώσε ένα ενδιαίτημα στο κορίτσι.
Ισχύει.
Και σίγουρα θα ήμουν καλύτερα από τα άλλα ζώα του ζωολογικού κήπου.
Εντάξει; Πας στον ζωολογικό κήπο και τα ζώα κρύβονται πίσω από βράχο.
Όταν έρχεται σχολείο, εγώ κάνω είσοδο, εντάξει;
Θα κάνω πεντάλεπτη επιθεώρηση για τα παιδιά, εντάξει;
Αν είναι να μου κάνουν το εμβόλιο.
Δεν πίστευα ένα άρθρο που κυκλοφόρησε όσο περίμενα να εμβολιαστώ.
Το πήρα προσωπικά.
Κυρίως όταν διάβασα ότι ένας από τους ουρακοτάγκους στον ζωολογικό
λεγόταν Κάρεν.
Κάνε μου τη χάρη.
"Ζωολογικέ κήπε του Σαν Ντιέγκο, μας δουλεύεις.
Ξέρεις ακριβώς τι κάνεις".
Η Κάρεν, ο ουρακοτάγκος, εμβολιάστηκε.
Στο μεταξύ, εγώ τρέχω στο φαρμακείο λίγο πριν κλείσει, κάθε μέρα,
σαν τον Όλιβερ Τουίστ.
Κάνω "Σας παρακαλώ, κύριε. Μπορώ να έχω ένα εμβόλιο;
Μπορώ να έχω ένα εμβόλιο πριν χαλάσει;"
Το εμβόλιο ήταν ευαισθητούλικο.
Έχεις έξι ώρες. Αν δεν το κάνεις, το χάνεις.
Σαν ώριμο αβοκάντο.
Αν δεν φτιάξεις γουακαμόλε, το πετάς.
"Μπορώ να έχω ένα εμβόλιο;"
Δεν τα κατάφερα.
Τι το ήθελε το εμβόλιο η Κάρεν ο ουρακοτάγκος; Έτσι;
Εμένα, που με βλέπεις, ανήκω στις ευπαθείς ομάδες, γλύκα.
Άσθμα. Μαυρίλα. Εντάξει;
Κυκλοφορώ. Η Κάρεν τι κάνει όλη μέρα; Κάθεται στο δέντρο και το ξύνει;
Τι το θες το εμβόλιο;
Τι το θες το εμβόλιο, Κάρεν;
Ήμουν πολύ θυμωμένη με την Κάρεν.
Την γκούγκλαρα… Πώς είναι όταν μισείς κάποιον
και αρχίζεις να κάνεις έρευνα να βρεις πληροφορίες γι' αυτόν
που θα υποστηρίξουν το μίσος σου. Με πιάνετε;
Αυτό έκανα με την Κάρεν τον ουρακοτάγκο.
Γκούγκλαρα "Κάρεν, ουρακοτάγκος, Σαν Ντιέγκο".
Εμφανίστηκαν διάφορα άσχετα,
αλλά έπειτα έφτασα στην Κάρεν, στον ουρακοτάγκο μας.
Τον θανάσιμο εχθρό μου.
Και διάβασα, γλύκα μου, ότι η Κάρεν ο ουρακοτάγκος
ήταν ένα από τα πρωτεύοντα θηλαστικά που έκαναν εγχείριση ανοιχτής καρδιάς.
Σαν πολλές ευκαιρίες δεν της δίνουμε;
Τι κάνουμε;
Κάρεν, καλά τα κατάφερες. Αν τινάξεις τα πέταλα, τα τίναξες.
Εντάξει;
Έζησες 25 καλά χρόνια, Κάρεν. Γιατί πασχίζουμε να πιαστούμε από σένα;
Μα να κάνει εμβόλιο πριν από μένα.
Είμαι φιλόζωη.
Χωρίς παρεξήγηση, εντάξει;
Είμαι σκυλομάνα.
Οπότε αυτό είναι όμορφο. Σας ευχαριστώ, ναι.
Ναι.
Είναι υπέροχη.
Είναι περίπου οχτώ χρονών.
Την έχω δύο χρόνια. Οπότε, ναι, ήταν αδεσποτάκι. Παρακαλώ.
Ναι, είναι σημαντικό να το λες αυτό.
Ακολουθώ πολλά ζωάκια στο Instagram
και κάποιοι ανεβάζουν φωτογραφία του ζώου τους λέγοντας
χάσταγκ "ΠοιοςΈσωσεΠοιον;"
Θα σου πω "Εγώ έσωσα το τομάρι της".
Την είδα και είπα "Έλα μαζί μου, αν θες να ζήσεις".
Αυτή είναι η δυναμική.
"Βγάλε τη μύτη απ' τον πισινό σου. Πάμε".
Και είναι μια γλύκα.
Είναι ένα μαλτεζάκι, ένα αγγελούδι σε μέγεθος τσέπης.
Είναι υπέροχη. Υπέροχη.
Και μετά από μία βδομάδα με το σκυλί συνειδητοποίησα
ότι δεν μπορώ να έχω ένα σκυλί μπιμπελό.
Επειδή όταν έχεις έναν σκύλο κουκλάκι, ο κόσμος σε σταματάει
στον δρόμο, εντάξει;
Εγώ είμαι στριμμένη, αυτή είναι υπέροχη και θέλουν να έχουν επαφή μαζί της.
Περπατάμε και ο κόσμος λέει "Είναι φιλική;"
Και εγώ λέω "Όχι, δεν είμαι".
Και απομακρύνομαι.
Ισχύει.
Κυρίως το πρωί.
Δεν είμαι πρωινός τύπος. Περίμενα να άλλαζε αυτό με το σκυλί.
Με πιάνετε; Έλεγα
"Αν αποκτήσω σκύλο, θα σηκώνομαι νωρίς τα πρωινά
και θα ξεκινάω τη μέρα με μια βολτίτσα". Εντάξει;
Είκοσι με τριάντα λεπτά κάθε πρωί.
Και προφανώς, αυτό θα επιφέρει μεγάλες αλλαγές.
Γιατί μετά από τη βόλτα θα γυρίζω και θα τρώω υγιεινό πρωινό.
Μισό πεπονάκι με μια κουταλιά τυρί κότατζ.
Καταλάβατε; Έλεγα ότι μπορώ να το κάνω. Και μόλις γίνει αυτό,
ναι, επιτέλους, θα μάθω να λύνω σουντόκου.
Και μετά κάνω αυτό.
Όπως καταλαβαίνετε, τα σενάρια γράφονται από μόνα τους.
Και έπειτα, μετά από αυτό, αφού έχω ήδη πάρει μπροστά,
ασχολούμαι με τα παγκόσμια προβλήματα. Είμαι στα καλύτερά μου, έχω ανέβει.
Πιάνω το τηλέφωνο και λέω
"Ισραήλ, κορίτσι μου, έχω την Παλαιστίνη στην άλλη γραμμή.
Η κατάσταση διορθώνεται.
Έχω σχέδιο.
Έχω σηκωθεί από τις οχτώ το πρωί".
Ναι, έκανα μεγάλα όνειρα…
Αλλά δεν συνέβη αυτό. Δεν συνέβη.
Κάθε πρωί, ξυπνάω, γυρίζω και βλέπω αυτό το σκυλάκι
και λέω "Αν θες, μπορείς να κατουρήσεις στο κρεβάτι.
Γιατί όχι; Δέκα λεπτάκια ακόμα δεν θα με χαλούσαν.
Γιατί όχι;"
Δεν είμαι πρωινός τύπος και νομίζω ότι οι αληθινοί ζωόφιλοι,
που έχουν πολύ καιρό τον σκύλο τους, έχουν ήδη σηκωθεί.
Σηκώνονται με την αυγούλα, και βγαίνουν βόλτα το πρωί.
Είναι έξω. Περιμένουν να ανταλλάξουν ματιές, εντάξει;
Θέλουν να έρθουν σ' επαφή μαζί σας στον δρόμο.
Όταν βγάζω βόλτα τον σκύλο το πρωί, δεν φοράω σουτιέν, εντάξει;
Δεν φοράω.
Αν πρέπει να μάθετε ένα πράγμα για μένα,
είναι να μη μου μιλάτε όταν ταλαντεύομαι. Αυτό.
Αυτό.
Μη μου μιλάτε όταν ταλαντεύομαι.
Αν κατέβαινα ποτέ υποψήφια, αυτό θα ήταν το μότο μου.
"Ναόμι Εκπέριγκιν 2024. 'Μη μου μιλάς όταν ταλαντεύομαι'".
Και τέλος. Ισχύει.
Αγαπώ τη σκυλίτσα μου. Είναι τέλεια.
Σε σημείο που να προσφέρει σε μένα και το γκομενάκι μου, το Εβραιόπουλό μου,
θέμα συζήτησης, μετά από τόσα χρόνια.
Είμαστε μαζί σχεδόν 12 χρόνια.
Ναι. Έτσι;
Σχεδόν 12 χρόνια.
Αν υπολογίσετε και το 2020, είμαστε μαζί 38 χρόνια.
Οπότε είναι πολύς καιρός. Πολύς καιρός.
Συνεχίζουμε να αγαπιόμαστε μεταξύ μας. Αυτό είναι μαγικό.
Έχουμε άλλα διαφυλετικά ζευγάρια μαζί μας;
Διαφυλετικό ζευγάρι. Κανείς;
Ναι. Αυτό είναι το μέλλον που θέλουν οι φιλελεύθεροι.
Το γουστάρουμε.
Δεν ξέρω για εσάς, αλλά όταν κυκλοφορώ με το Εβραιόπουλό μου,
κανείς δεν πιστεύει ότι είμαστε μαζί.
Εντάξει; Δεν κατανοούν την επαφή ανάμεσα στους δυο μας.
Ο Εβραίος νομίζει επειδή είναι πιο κοντός από μένα
και του λέω "Είσαι αισιόδοξος".
Αλλά, ναι, ενημερώνω ότι μένω σε υπέρδιπλο τσέπης, εντάξει;
Χρειάζεσαι γκόμενο που να μην παραβιάζει τον κανονισμό.
Ακούστε με. Βάλτε τον στη βαλίτσα σας και φύγετε, εντάξει;
Αλλά δεν είναι αυτό, επειδή όταν βγαίνουμε,
πλησιάζουμε μαζί την υποδοχή του εστιατορίου
και η υπεύθυνη λέει "Είστε μαζί;
Είστε μαζί;"
Και λέει "Κρατιόμαστε από το χέρι και δεν υπάρχει κανένας πίσω μας.
Ναι. Μαζί είμαστε".
Και εκείνη: "Τι;"
Εγώ: "Όχι. Είμαι η νοσοκόμα του και τον βοηθάω να τακτοποιηθεί.
Θέλαμε να προλάβουμε τις προσφορές.
Αυτό γίνεται συνέχεια. Συνέχεια.
Επίσης, όταν πηγαίνουμε στο σούπερ μάρκετ. Το Trader Joe's είναι το αγαπημένο μου.
Συνήθως ασφαλές μέρος.
Αλλά είμαστε στο Trader Joe's. Κατευθυνόμαστε προς το ταμείο, εντάξει;
Ποια είναι η κατάσταση; Δύο εραστές, ένα καρότσι.
Πλησιάζουμε και η ταμίας κοιτάζει το Εβραιόπουλό μου.
Πάντα αυτόν κοιτάνε πρώτα. Τον βλέπουν, τον τσεκάρουν.
"Κύριε, είστε υπό την απειλή βίας;
Κλείστε τα μάτια δύο φορές, αν σας κάνει κακό".
Εκείνον καρφώνουν σαν να λένε
"Κύριε, είστε μαζί; Αυτό είναι το καροτσάκι σας;"
Και εκείνη τη μέρα με έτρωγε.
Και λέω "Ναι, μαζί είμαστε.
Στο τελευταίο μας φιλί, κατά λάθος ρεύτηκα στο στόμα του.
Ναι. Μαζί είμαστε!"
Δεν ρεύτηκα στο στόμα του επίτηδες.
Απλώς συνέβη.
Μετά από 11 χρόνια, όταν φιλιέσαι, κι ανεβαίνει το ρέψιμο, δεν αποτραβιέσαι.
Έτσι είναι. Απλώς συμβαίνει. Εσύ πρέπει να αποφασίσεις. Εντάξει;
Το πιο πρόσφατα, το πιο εξωφρενικό, ήταν στο Λος Άντζελες.
Έχουμε έναν άστεγο γείτονα στον δρόμο μας. Η Αμερική είναι καπιταλιστική κόλαση
που δεν φροντίζει τους ευάλωτους πολίτες της. Και…
Και είναι πάντα εκεί. Εδώ και χρόνια. Είναι άνθρωπός μας.
Λέμε "Γεια. Τι χαμπάρια; Θες ένα δολάριο; Θες λίγο φαγητό;" Είναι ο δικός μας.
Μια μέρα, το Εβραιόπουλο περπατούσε μόνο του
και έπεσε πάνω του.
Και ο τύπος λέει
"Τι έγινε η συγκάτοικός σου;
Πού είναι η συγκάτοικός σου;
Σας βλέπω συνέχεια μαζί. Πού είναι η συγκάτοικός σου;"
Αυτός ο τύπος μάς έχει δει να αγκαλιαζόμαστε κάτω από τη βροχή,
στη γωνία, λες και έχουμε βγει από μυθιστόρημα των αδερφών Μπροντέ.
Ξέρει ότι είμαστε μαζί, εντάξει;
Ξέρει ότι είμαστε μαζί. Απλώς ήθελε να μας πειράξει.
Αυτό του είπε το Εβραιόπουλο.
"Είμαστε μαζί. Είναι η σύντροφός μου. Συζούμε".
Και ο τύπος κάνει
"Κάποτε τα είχα κι εγώ με μαύρη,
αλλά δεν τράβηξε, επειδή με έβαζε συνέχεια να κάνω καινούργια πράγματα".
Του λέω "Κύριε, γι' αυτό βρεθήκατε στον δρόμο.
Έπρεπε να είχατε ακούσει τη μαύρη φιλενάδα σας,
επειδή, ναι, θα σας βάλουμε να κάνετε νέα πράγματα.
Καινούργια πράγματα όπως ψυχοθεραπεία, εντάξει;
Καινούργια πράγματα όπως να μάθετε να πλένετε τα σεντόνια σας.
Καινούργια πράγματα όπως να κόβετε τα νύχια των ποδιών σας".
Αυτό κάνουν οι μαύρες γκόμενές σας.
Θέλω να ξεκαθαρίσω
ότι δεν εξαγριώθηκα επειδή είναι άστεγος, αλλά επειδή είναι γουρούνι.
Ο Τζέρεμι ήταν πολύ αγενής.
Έτσι τον λένε.
Έπρεπε να το είχα πει εξαρχής. Τζέρεμι. Αγενής.
Απίστευτος, έλεγε "Είστε μαζί; Είσαι συγκάτοικός του;"
Τρελό, επειδή δεν πιστεύουν ότι είμαστε μαζί.
Είναι η μία πλευρά.
Και η άλλη πλευρά, φτάνει στο αντίθετο άκρο
και παθαίνει εμμονή για το αν θα αποκτήσουμε παιδιά.
Θέλουν να κάνουμε παιδιά επειδή είμαι μαύρη και είναι λευκός.
Όλοι είναι ενθουσιασμένοι.
Λένε "Πότε θα αποκτήσετε μωρά; Τα μωρά σας θα είναι κουκλιά.
Πρέπει να αποκτήσετε μωρά. Θα είναι κουκλιά.
Θεέ μου, πότε θα αποκτήσετε μωρά; Θα είναι κουκλιά".
Λες "Τι καύλα κι αυτή για να αποκτήσουμε μωρό,
μόνο και μόνο επειδή θα βγει μπεζ; Δεν καταλαβαίνω".
Γιατί;
Όλα τους είναι σαν ψητή πατάτα με το που γεννιούνται.
Επιπλέον, δεν έχω καμιά πρεμούρα να αποκτήσω μωρό.
Να μπαίνω σε πειρασμό να αποκτήσω.
Ίσως να υιοθετούσα κανέναν έφηβο, κάποιον που θα στρώσω στη δουλειά.
Αλλά δεν νιώθω ότι… Δεν ξέρω.
Ποτέ δεν είχα την αίσθηση ότι
"Πρέπει να διατηρήσουμε το DNA των προγόνων μας". Εντάξει;
Φίλε, έχω κλινική κατάθλιψη,
έχω σχεδόν τυφλωθεί και έβαλα δύο φορές σιδεράκια.
Οπότε, μπορώ να πω με σιγουριά ότι το γενεαλογικό μας δέντρο κόβεται εδώ.
Δεν νομίζετε;
Από δω και πέρα, είναι υποτελή γονίδια.
Και δεν κάνει τίποτα.
Δεν θέλω να αποκτήσω.
Άσε που μέσα μου νιώθω γριά. Δεν μπορώ να μεγαλώσω παιδί.
Δεν έχω τόση ενέργεια.
Λοιπόν, παιδιά, για να δω.
Θα ρωτούσα πόσοι από εσάς είναι άνω των 30.
Πολλοί φίλοι. Πολλοί.
Υπέροχα.
Οι κάτω των 30, μη βγάλετε άχνα,
επειδή βλέπω τη λάμψη στα μάτια σας να αντικατοπτρίζεται πάνω μου.
Δεν χρειάζεται να μιλήσετε.
Εντάξει. Οι άνω των 30, μιας και είστε πολλοί.
Δείχνετε υπερβολικό ενθουσιασμό, για πάνω από 30.
Αλλά θα πω το εξής.
Για τους άνω των 30, έχετε ακούσει ποτέ κάποιον να μιλάει
και να είπατε "Εσύ είσαι 22".
Ναι. Τους αφήνετε.
Το έπαθα στο ΛΑ.
Περπατούσα και πήρε το αφτί μου δύο νεαρές λευκές γυναίκες να μιλάνε.
Τις πήρε το αφτί μου. Δεν άκουσα πολλά.
Δύο ατάκες ανάμεσά τους. Ένα δίστιχο, αν το θέλετε.
Παρόλα αυτά, ήταν τόσο δυνατό, που μου είπε όλα όσα ήθελα να μάθω.
Αλήθεια. Ένα κορίτσι, στο χαλαρό.
Χωρίς στρες, λέει: "Νιώθω χοντρή".
Και η φίλη της κάνει "Σκάσε! Είσαι κουκλάρα!"
Εντάξει, κοριτσάκι.
Ηρέμησε.
Αυτό, για μένα, είναι αντιδράσεις στα 20 και κάτι σου.
Έτσι αντιδράς όταν έχεις μόλις αρχίσει να πληρώνεις νοίκι και το χαίρεσαι.
Καταλάβατε;
Δηλαδή: "Εγώ αγόρασα αυτήν την ταπισερί".
Καταλάβατε; Τέτοια ενέργεια.
Εγώ είμαι στα 30 και βάλε. Δεν μιλάμε έτσι με τις φίλες μου.
Αν κάποια πει "Νιώθω χοντρή".
Οι υπόλοιπες θα πούμε "Φιλενάδα, κι εγώ".
Δεν μπορώ να σε ανεβάσω.
Με το ζόρι κυκλοφορώ στον δρόμο.
Αυτό που μπορώ να κάνω στα 30 μου είναι να σου φτιάξω ένα σαντουιτσάκι.
Να σου φτιάξω ένα πιάτο φαΐ, όχι να σε σώσω απ' το χείλος του γκρεμού.
Όχι, δεν μπορώ. Δεν μπορώ.
Αλλά όταν είσαι 20 και κάτι, η αγάπη αυτή είναι επιθετική.
Έρχεσαι με φόρα. Λες: "Πάψε, κοριτσάρα μου. Είσαι βασίλισσα".
Κι όμως: "Όχι, κοριτσάκι μου. Είσαι διοικητική βοηθός.
Εσύ…
Δεν είσαι βασίλισσα μέχρι να κοιτάξεις κάποιον στα μάτια και να πεις
"Χρειάζομαι ένα διάλειμμα από το Μάουι".
Σας ευχαριστώ.